Η αρχή των μπλογκοπαιχνιδιών

Είχα πάντα την υποψία ότι τα μπλογκοπαιχνίδια δεν είναι αθώα. Εξηγούμαι: όπως και σ’ ένα εγκλημα, για να βρεις γιατί γίνονται, μια καλή αρχή είναι να ψάξεις να δεις ποιος επωφελείται.
Καλά τι ωφέλεια μπορεί να έχεις από μπλογκοπαιχνίδια, θα μου πείτε. Σίγουρα όχι άμεση. Αλλά έμμεση ναι. Και βέβαια σε έναν τομέα που δεν ενδιαφέρει τους πάντες, την δημιουργία συνδέσμων από και προς τη σελίδα σου.
Ως γνωστόν, το Google Pagerank, βασίζεται σ’ αυτή την αρχή. Το Technorati Authority επίσης. Και στα καθ’ ημάς, το τοπ 100 του Sync επίσης.
Με άλλα λόγια, η συλλογή συνδέσμων αυξάνει το ειδικό βάρος ενός μπλογκ. Και τα μπλογκοπαιχνίδια κάνουν ακριβώς αυτό: δημιουργούν ταχύτατα, σαν τσουνάμι ένα κύμα συνδέσμων σ’ όλη την μπλογκόσφαιρα.
Κανονικά, η αξιολόγηση των μπλογκ (αλλά και των ιστοσελίδων εν γένει) βάσει των συνδέσμων, έχει τη λογική, ότι για να ‘δείχνει’ κανείς κάπου, κάποιος λόγος θα υπάρχει. Καλός ή κακός.

Οι σύνδεσμοι των παιχνιδιών στην καλύτερη περίπτωση, απλώς ενδυναμώνουν υπάρχουσες σχέσεις (:θα στείλω ‘πάσα’ στους φίλους μου, που κατά πάσα πιθανότητα τους έχω στο blogroll μου ή έχω γράψει γι αυτούς στα πόστ μου, και το ανάποδο, αλλά επειδή και το Technorati και το Sync έχουν ένα χρονικό όριο 180 ημερών προς τα πίσω για τους συνδέσμους που λαμβάνουν υπόψιν, ανανεώνω απλώς το κεκτημένο μου, καθώς οι συνδεσμοί μου μπορεί να έχουν περάσει αυτό το χρονικό όριο) ή δημιουργούν νέες.
Στη δεύτερη περίπτωση τα παιγνίδια λειτουργούν ως θόρυβος, με την έννοια που έχει η λέξη στη θεωρία σημάτων:
Διαστρεβλώνουν τις παραπάνω αξιολογήσεις καθώς οι συνδέσεις αυτές δεν γίνονται για σοβαρό λόγο αναφοράς.

Τα παραπάνω, δεν είναι δύσκολο να τα σκεφτεί κανείς και να ξεκινήσει το παιχνίδι ηθελημένα με μοναδικό σκοπό το link building. Σίγουρα η συντριπτικά μεγάλη μερίδα δεν συμμετέχει γι αυτό αλλά γιατί κάπου βρίσκει μια διέξοδο στο τη να γράψει, κάπου δεν θέλει να πικράνει τους προσκαλούντες και κάπου το .. διασκεδάζει.

Για να απαντήσω στην υποψία μου, έπρεπε να κάνω μια έρευνα προς την πηγή, για να δω τι σόϊ μπλογκερ είναι αυτοί που το ξεκινάνε και πως εξηγούν τα κίνητρά τους.

Ακολούθησα λοιπόν, δύο αλυσίδες μπλογκοπαιχνιδιών προς την πηγή:
Το ‘5 πράγματα για μένα που ήταν και το πρώτο του έτους’ και τη λίστα του Προύστ, που ήταν το τελευταίο.
Για το πρώτο ακολούθησα την αλυσίδα όπως κατέληξε σε μένα, ενώ για το δεύτερο, την αλυσίδα της αλεπούς, μια κι εγώ δεν είχα συμμετάσχει.

Ιδού τα αποτελέσματα:

5 Πράγματα για μένα
Χαρτοπόντικας
Teleologikos
Αν Λου
marialenaStavraetos
Τeat
PerakisAplaSkepseis
KeimGreek
Zouri
SiteSeeing.gr
dilatedJavapapo
Wiggler
Simple is beatiful

Στο τελευταίο μπλογκ ανακαλύπτουμε ότι το ερωτηματολόγιο ήταν εισαγωγής από το εξωτερικό, κι εκεί σταματάει η προσπάθεια ανεύρεσης της πηγής. Το ενδιαφέρον της ανάστροφης πορείας είναι ότι τα ιστολόγια προς την πηγή αποκτούν όλο και πιο geek χαρακτήρα, που σημαίνει ότι τα παραπάνω είναι στοιχειώδη γι αυτούς.

Το ερωτηματολόγιο του Προύστ
Αlepou
Krotkaya
Futourist
Toxicare
Katsavidi
The motorcycle boy
Mantalena Parianos
Anisixos

Ο Ανήσυχος μας εξηγεί ότι η αφορμή ήταν το αντίστοιχο δημοσίευμα στα Νέα, όπου συγγραφείς απαντούσαν στο ίδιο ερωτηματολόγιο κι ειδικά αυτό της 21/4 όπου απαντούσε η Μάρω Δούκα.

Συμπεράσματα; Πενιχρά. Αλλά το ταξίδι άξιξε τον κόπο. Αν μη τι άλλο είδαμε ένα σωρό ιστολόγια.