Τα δέντρα φυτρώνουν δυσκολώτερα από τα μπλογκ

Τελικά, κάθε που συνταράζει κάτι την καθημερινότητά μας θα ξεπηδάει και ένα ‘κίνημα’ μέσα από τα μπλογκ.
Οι τελευταίες φωτιές μας θύμισαν ότι υπάρχει και το δάσος. Υπήρχε για την ακρίβεια. Και τώρα που δεν υπάρχει, θέλουμε να το αναγεννήσουμε. Θεμιτό. Κατανοητό. Ανθρώπινο.
Αν δεν το έχετε πάρει είδηση ακόμα, ένας νέος ακτιβισμός ξεκίνησε. Αναδάσωση τώρα.
Το ενδιαφέρον στοιχείο του είναι ότι ζητά την πρωτοβουλία μας και το χρόνο μας. Κι όχι μόνο. Ζητά και μέτρα από την πολιτεία. Και απόδοση ευθυνών. Αλλά επειδή τα δεύτερα σπανίζουν, το πρώτο είναι που κάτι μπορεί να αποφέρει.

Σε μια πρόχειρη μέτρηση, είδα ότι 25 περίπου ιστολόγια μιλούν για αναδάσωση τις τελευταίες 36 ώρες.

Έχοντας όμως το πρόσφατο παράδειγμα της κίνησης των φίλων της Αμαλίας, που ενώ την 1η του Ιούνη σήκωσαν την Ελλάδα στο πόδι, στις 25 ελάχιστους κατάφεραν να πληροφορήσουν κι ακόμα λιγότερους να συνεπάρουν, θα πρέπει να σκεφτούμε λίγο πιο βαθειά το γιατί.

Κατά βάση, γιατί έτσι είναι η ανθρώπινη φύση. Δεν μπορεί να εστιάζει στο προβληματικό για πολύ και έντονα. Γρήγορα θέλει να στρέψει τα μάτια αλλού και ξεχάσει. Ας μη βιαζόμαστε να ρίξουμε μύδρους γι αυτό. Απλά, όταν σχεδιάζουμε, πρέπει να το λαμβάνουμε υπόψιν. Και γι αυτό, νομίζω ότι τα ιστολόγια πρέπει να χαλιναγωγήσουν λίγο τον, κατά τ’ άλλα υπέροχο, αυθορμητισμό τους προς όφελος της αποτελεσματικότητας.

Για να μην τρέχουμε σαν σπαστικά από πρωτοβουλία σε πρωτοβουλία, και κίνηση σε κίνηση, πρέπει να τις εντάσουμε μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κι ευρύτερο στόχο.
Στην προκειμένη περίπτωση το ζήτημα έχει να κάνει με την ανύπαρχτη οικολογική συνείδηση του Έλληνα.
Τι να το κάνω να τρέχουμε στην Πάρνηθα με δεντρύλια καβάλα στα 4Χ4;
Τι να το κάνω να φυτεύουμε ένα δέντρο και να πετάμε άλλα πενήντα στα σκουπίδια υπό μορφή χαρτιών;
Τι να το κάνω να ανασταίνουμε ένα δάσος εδώ, και να το πεθαίνουμε λίγο παρακάτω για να κάνουμε οικόπεδα για τα εξοχικά μας; Αν οι εμπρηστές είναι οικοπεδοφάγοι, είναι γιατί όλοι οι υπόλοιποι είναι πελάτες τους.
Τι να το κάνω, τέλος, να καταδικάζουμε τους εμπρηστές και να πετάμε την αναμμένη γόπα έξω από το παράθυρο;
Έχουμε έλλειμα τεράστιο. Το να κατακρίνουμε την άχρηστη πολιτεία που με τις κοινωνικές και πολιτικές επιλογές συντηρούμε, είναι απλώς το άλλοθι της συνείδησής μας. Το άλλοθι που συντηρεί το έλλειμα.

Τα ιστολόγια έχουν ρόλο και πρέπει να πάρουν πρωτοβουλία. Ο ρόλος όμως κι αυτός πρέπει να συνάδει με τη φύση τους: να διαδίδουν, να ενημερώνουν, να προβληματίζουν, να συνεγείρουν. Τις πρωτοβουλίες και τις δράσεις πρέπει να τις παίρνουν φορείς που να μπορούν να τις συντηρήσουν. Κι αν δεν υπάρχουν τέτοιοι; Τότε, οκ, συμφωνώ. Να τους φτιάξουμε.