Ο ακτιβισμός των μπλογκ: μια νέα κοινωνική συνθήκη

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου κι αυτή τη χώρα, τα καλοκαίρια θρηνούμε για φωτιές. Κάποια πιο πολύ από τ’ άλλα. Πάντα με τον ερχομό του φθινοπώρου η αγανάκτησή μας έπεφτε σε …χειμερία νάρκη. Αλλά και τις μέρες της οργής, τις μέρες που οι πληγές ήταν νωπές, δεν θυμάμαι τίποτα σαν δράση πάρεξ πύρινους δικανικούς.
Επειδή δεν ήθελα να είμαι με την προσωπική εντύπωση μόνο, έκανα μια πρόχειρη έρευνα στις ιστοσελίδες τριών εφημερίδων να δω αν είχε ποτέ γίνει κινητοποίηση του κόσμου με μαζικές ενέργεις μετά από δασικές φωτιές. Δε βρήκα τίποτα.

Έχει αλλάξει κάτι;

Ναι, απ’ ότι φαίνεται. Κι έχει παίξει το ρόλο της κι η μπλογκόσφαιρα σ’ αυτό.  Η φωτιά της Πάρνηθας, κυριολεκτικά φωτιά στα μπατζάκια των Αθηναίων, τους ξεχύλισε αγανάκτηση. Αλλά αυτή τη φορά δεν την κατάπιαν σιωπηλά στα λίβινγκ ρουμ τους, καταναλώνοντας τηλεοπτικά ρεπορτάζ. Την επικοινώνησαν με τα πληκτρολόγια. Την έστειλαν με τα κινητά. Η αίσθηση ότι κάποιος λαμβάνει το μήνυμα, ότι κάποιος ακούει κι ανταποκρίνεται, είναι η μεγαλύτερη ενδυνάμωση που μπορεί κανείς να νοιώσει.

Όσο κι αν αυτές οι ενέργειες είναι προϊόν μιας συναισθηματικής αντίδρασης και γι αυτό θα φυλλοροήσουν αργά ή γρήγορα (έχω εκφράσει αλλού τις επιφυλάξεις μου), φανερώνουν μια νέα συνθήκη. Η για πολλά χρόνια σε αφασία ελληνική κοινωνία, δείχνει σημάδια ζωής κι αυτενέργειας. Θέλει να πάρει τα πράγματα στα χέρια της.  Οι απαισιόδοξοι θα πουν ότι τίποτα δεν θ’ αλλάξει. Ότι θα εκτονωθεί κι αυτό όπως τόσα άλλα. Μπορεί. Αλλά όχι χωρίς να επιφέρει κάποιες αλλαγές. Collateral damage ή καλύτερα collateral creation.

Αν θελήσουμε να αναζητήσουμε τα αίτια αυτής της δυναμικής, θάπρεπε να τ’ αποδώσουμε σε τρεις συνθήκες κατά την ταπεινή μου άποψη.
α. Την δυνατότητα αμφίδρομης επικοινωνίας στην ενημέρωση. Ο χαοτικός αλλά εξισωτικός παγκόσμιος ιστός, διαχέει τα μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς τις κλασσικές παρεμβολές εκ των άνω.
β. Την υπερπήδηση της φυσικής απόστασης. Από το δικό του δωμάτιο, μπορεί ο καθένας να συνεννοηθεί, να συντονίσει ενέργειες, να παρακολουθήσει τις ενέργειες άλλων κτλ.
γ. Την αίσθηση της κοινότητας, πλασματική μεν, αποτελεσματική δε, που δημιουργεί η συμπαρουσία και συνδιαλλαγή στα μπλογκ.

Διαβάζω τα δεκάδες μηνύματα της λίστας για την αναδάσωση και συγκινούμαι με την αυθόρμητη προσφορά όλων αυτών που θέλουν κυριολεκτικά να πάρουν τα βουνά με αξίνες και φτυάρια για να ξαναφυτέψουν το δάσος. Αμφίβολο αποτέλεσμα. Αλλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ τέτοια προσπάθεια.

Τελικά, όπως έλεγε άλλοτε ο Bob Dylan, the times they are a-changin.

Σημ . Αύριο στο πεδίο του Άρεως στις 10μμ θα συγκεντρωθούν οι εθελοντές αναδασωτές για να αποφασίσουν τις περαιτέρω ενέργειές τους.

Powered by ScribeFire.

13 thoughts on “Ο ακτιβισμός των μπλογκ: μια νέα κοινωνική συνθήκη

  1. Rocean

    Μπορεί να μην έχουν γίνει κινητοποιήσεις μετά από φωτιές, αλλά έχουν γίνει πάρα πολλές πριν από αυτές. π.χ. για το άρθρο 24

  2. kbee

    Πραγματικά το Web 2.0 και ειδικότερα τα blogs είναι δημοκρατία! Βλέπω αξιόλογες προσπάθειες που συνεχώς οργανώνονται μέσα από ιστολόγια! Σκέψου τι θα γίνει σε 2-3 χρόνια που θα έχουν διαδοθεί! Θα τα ξέρουν όλοι! Θα έχουν ήδη καταφέρει κάποια πράγματα…
    Το μέλλον θα δείξει βέβαια…

  3. nikan

    @Rocean Το άρθρο 24 δεν ξεκίνησε από τη μπλογκόσφαιρα. Μπορεί να υπήρξαν ενέργειες εντός της αλλά πάντως μετά την αρχή των αντιδράσεων γενικά

    @kbee Αυτό ακριβώς προσπαθώ να φανταστώ κι εγώ. Τι απ’ όλα αυτά θα γίνει, θα μείνει κτλ. Θα δούμε..

  4. ο δείμος του πολίτη

    Κατά τη γνώμη μου τα αίτια που θέτεις και γνεικότερα η προσέγγιση που κάνεις είναι σωστή. Ωστόσο, είμαι πιο απαισιόδοξος γιατί η συμπαράσταση αυτή και η όποια κινητοποίηση έρχεται κυρίως δίπλα σε γεγονότα εξαιρετικά σοβαρά ή μέσα στη λογική της κλειστής κοινωνίας που περνώντας την εφηβική της φάση και θέλει να βγει στην κοινωνία και φοβάται χρειαζούμενη τη στοργή της μητέρας. Δυστυχώς, λίγες ήταν οι φορές που κινήθηκε αυθόρμητα και μακριά από τα παραδοσιακά μέσα το ελληνικό ιστο-χωριό. Συνήθως (πλην Αμαλίας) απλά καθοδηγούμενη από τα μέσα προπαγάνδας στρέφεται με μία ισχυρή δυναμική εκεί που εκείνα μας στρέφουν. Εξαίρεση και πάλι αποτελούν εκείνοι που ασχολούνται στενά με την πολιτική (όπως εγώ) και δίνουν μία άλλη όψη -ίσως πιο σκληρή και δυσνόητη ή κουραστική.

    Το ζήτημα και το δικό μου όνειρο θα ήταν η δυναμική αυτή που αναδείχθηκε για τις φάλαινες, την αστυνομική βία, την Αμαλία και την Πάρνηθα να μας οδηγήσουν έξω στην κοινωνία ώστε να επηρεάσουμε κι εκείνη. Δε ζουν όλοι στο διαδίκτυο και ακόμα απέχουμε από την αμερικάνικη παραφιλολογία την διαδικτυακής κινητοποίησης και διαμαρτυρίας (αφού εκεί η λογική της διαμαρτυρίας είναι ούτως ή άλλως τελείως διαφορετική).

  5. nikan

    @ο δείμος του πολίτη
    Το ζήτημα και το δικό μου όνειρο θα ήταν η δυναμική αυτή που αναδείχθηκε για τις φάλαινες, την αστυνομική βία, την Αμαλία και την Πάρνηθα να μας οδηγήσουν έξω στην κοινωνία ώστε να επηρεάσουμε κι εκείνη.
    Μα αυτό είναι που βλέπω να συμβαίνει και λέω ότι κάτι αλλάζει. Όσοι μαζευτούν την Κυριακή στο Σύνταγμα, δεν θάναι πίσω από ένα πληκτρολόγιο, κι όσοι σκαρφαλώσουν στην Πάρνηθα δεν θα το κάνουν σερφάροντας στον ιστό.

  6. inlovewithlife

    Πραγματικά πολύ μεγάλο και ωραίο θέμα που το πιάνεις σωστά.

    Αυτή τη στιγμή, με την ταχύτατη διεισδυση του broadband στην Ελλάδα, το blogging παρουσιάζει έκρηξη. Έτσι φτιάχνεται μια κοινότητα, η οποία αποτελείται από ανθρώπους που έχουν να γράψουν πολλά και είναι αποφασισμένοι να επηρεάσουν. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα θέματα που κυριαρχούν στη μπλογκόσφαιρα δεν είναι “τι έκανε ο τάσος μπουγάς σήμερα” αλλά πιο σημαντικά.

    Η μαγιά έχει πέσει. Τι θα δείξει το μέλλον; Είμαι αισιόδοξος. Η αίσθηση της κοινότητας και η διαδικτυακή ελευθερία αποτελούν εχέγγυα.

  7. omadeon

    Τα πρώτα σύννεφα του μακρινού (ακόμη) μέλλοντος εμφανίστηκαν πρόσφατα, σε blog μεγάλης δημοτικότητας που είχε ουσιαστικά μετατραπεί σε forum. Οι απόψεις μου για το θέμα και το ιστορικό του είναι ήδη μέσα στο δικό μου blog, κι έτσι δεν θα τις επαναλάβω.

    Συνοψίζω μόνο το γενικό θεωρητικό ρεζουμέ των προβληματισμών που προέκυψαν.
    1) Δεν υπάρχει απολύτως καμία προστασία του απλού σχολιαστή μέσα σε blog. Κανονικά αυτό είναι βέβαια δευτερεύον, όταν όμως ένα blog έχει ουσιαστικά μετατραπεί σε… μέσο μαζικής επικοινωνίας εφάμιλλο τηλεοπτικού σταθμού, το θέμα σοβαρεύει επικίνδυνα.
    2) Σε μία μελλοντική κοινωνία θα πρέπει να γίνουν θεσμικές ρυθμίσεις γύρω από τις ελευθερίες και τις υποχρεώσεις τόσο των bloggers όσο και όσων αφήνουν σχόλια μέσα σε blog. Σε περίπτωση που τα τελευταία δεν είναι τυχάρπαστα σχόλια αλλά σοβαρές εισφορές κειμένων που τυχαίνουν και εκτίμησης από το κοινό του blog, οι συγγραφείς των σχολίων πρέπει να προστατευτούν από τις αυθαιρεσίες λόγω ζήλειας ή προσωπικών απωθημένων (χωρίς ουσιαστική αιτία) που μπορεί να έχει ο “κύριος του παιγνιδιού” μέσα σε ένα τέτοιο forum (που παραμένει blog μόνο τυπικά, αφού έχει προ πολλού μετατραπεί σε forum).
    3) Τα ίδια πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψη και σε σχετικές θεσμικές ρυθμίσεις γύρω από φόρουμ και γύρω από οποιαδήποτε συλλογική επικοινωνία. Επειδή δεν είναι όλοι ίσοι, αλλά κάποιοι κινούν τα νήματα από τεχνική άποψη, δεν πρέπει να τους δοθεί εν λευκώ η διαχείριση των συζητήσεων χωρίς κώδικες δεοντολογίας (π.χ. ποτέ να μη γίνεται οριστική απομάκρυνση συζητητή χωρίς επαρκείς εξηγήσεις και χωρίς έστω και μία προειδοποίηση προς τον ίδιο).

    Γενικά για μας που έχουμε φάει με το κουτάλι το διαδίκτυο τόσα χρόνια, μία διάχυτη απαισιοδοξία επισκιάζει τις θετικές πλευρές του blogging (που κι εμένα προσωπικά έχουν συναρπάσει τον τελευταίο καιρό). Ας φυλάμε τα ρούχα μας για να τα… έχουμε όλα. Βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή.

  8. toni

    Η αποχαυνωση απεκτησε ιδεολογικο υποβαθρο.
    Αλλαξτε πλευρο τωρα.

  9. omadeon

    Φοβερό το μπλογκ σου τόνι, με… τόνωσε ηθικά!

    Βέβαια… με τον άλλον μπλογκερ, τον Αγγελο τι παράπονα έχεις _δεν_ κατάλαβα ακόμη. 🙂

    Κατά τα άλλα, σιγά μην περιμένω και την αναγέννηση των μπλογκ, για να χορτάσω από τώρα τη δική μου!

  10. omadeon

    Τόνυ, στο πιό πρόσφατο άρθρο μου πρόσθεσα το εξής:
    UPDATE: Για… κυνικά σατιρικά αντίδοτα σε όλες τις… μ@λ@κίες που θα σας εξιστορήσω, δείτε και το ρηξικέλευθο κυνικό – σατιρικό blog του Τόνυ Βενιέρη ” Το Blog ειναι η προεκταση του πεους“.

  11. Pingback: Πρωινή Πορτοκαλάδα #5

  12. nikan

    @omadeon Θίγεις πολλά ζητήματα που άπτονται του λεγόμενου Κώδικα δεοντολογίας ή της αυτορύθμισης των μπλογκ. Πάντως για τα σχόλια δε συμφωνώ. Η συζήτηση στα μπλογκ δεν πρέπει να διεξάγεται στα σχόλια. Αν έχεις κάτι σοβαρό να πεις, το λες στο μπλογκ σου και κάνεις pingback στο ποστ που το προκάλεσε. Έτσι, ακόμα κι αν ο άλλος σβήσει το pingback, το λινκ από το ποστ σου μένει και τον εκθέτει.
    Στην Ελλάδα έχουμε κάνει τα μπλογκ forum και chat room. Όταν όσοι τα χρησιμοποιούν έτσι, πάνε εκεί που πρέπει να πάνε για να φλυαρήσουνε, θα έχουμε μια μπλογκόσφαιρα που θα διεξάγεται συζήτηση κάποιας αξίας.

  13. omadeon

    @nikan
    Δεν αντιλέγω στην επισήμανσή σου, πως κάθετι που έχει κανείς σοβαρό να πει, ιδανικά το λέει μέσα από το blog, κάνοντας pingback. ΑΥΤΟ κάνω, όποτε μπορώ.

    Δυστυχώς όμως, ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Ο κάτοχος ενός blog έχει δικαίωμα να σταματήσει ΚΑΙ το pingback, αλλοιώνοντας το διάλογο μέσα στο δικό του κοινό αναγνωστών ή σχολιαστών.

    Για να λύσουμε το πρόβλημα πρέπει να σκεφτούμε πολύ διαφορετικά, από την άποψη του απλού χρήστη, απλού σχολιαστή, απλού αναγνώστη. Η ΥΠΕΡΦΟΡΤΩΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ είναι το δεύτερο σημαντικότερο μεγάλο πρόβλημα (μετά τις παραποιήσεις – λογοκρισίες) που δίνει τη ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ στην Ελευθερία του Λόγου, αν δεν κάνουμε κάτι (από τεχνική άποψη) για να λύσουμε το πρόβλημα. Τι να κάνουμε, λοιπόν?
    Δείτε (αν έχετε χρόνο) το βαρυσήμαντο σχόλιο ενός συναδέλφου προγραμματιστή, πάνω στο νέο μου ποστ
    Η λογική των… Γκάγκστερ στη Μπλογκόσφαιρα (και η ανάγκη μιας εντελώς νέας αντιμετώπισης).

    Η πρώτη προϋπόθεση για να λυθεί ένα πρόβλημα είναι βεβαίως ο εντοπισμός του, καθώς και η κατανόηση των λόγων ΓΙΑΤΙ δεν μπορεί να λυθεί με τα υπάρχοντα (λογισμικά) μέσα.

Comments are closed.