Μην πυροβολείτε το μωρό

Διαβάζω τις τελευταίες 4 μέρες διάφορα ποστ για τη συγκέντρωση της Τετάρτης γραμμένα πριν και μετά. Φίλοι και γνωστοί αλλά και άγνωστοι αναλώνονταν σε δηλώσεις τύπου “δεν θα πάω γιατί…”, ή ” δεν έχει νόημα, μήνυμα κτλ” ή “πήγα και είδα διάφορους να κάθονται και να κουβεντιάζουνε μόνο”, ή “μας – σας – τους καπελώσαν”, ή “σιγά μην ιδρώσουν οι υπεύθυνοι”, ή …

Επειδή η πλειονότητα των μπλογκερ που κατέκριναν ή κατακρίνουν τη συγκέντωση (κι όλα τα παρεμφερή) είναι άνθρωποι, κατά την εκτίμησή μου, καλών προθέσεων, θέλω να πω δυο πράγματα μήπως και συμβάλλω ν’ αλλάξουν κάποιες θέσεις και κάποιες εντυπώσεις.

  • Δεν αλλάζει ο κόσμος με μια συγκέντρωση. Δεν αλλάζει ούτε με δέκα. Εδώ δεν άλλαξε με επαναστάσεις. Το ξέρουμε. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια. Αν θέλετε να ενεργοποιηθείτε μέσα από παραδοσιακά κανάλια, δικαίωμά σας. Αλλά μη στερείτε σ’ αυτό τον κατά πλειοψηφία ανένταχτο κόσμο την ευκαιρία και το δικαίωμα να βγει μια φορά να πει την αποψή του και, γιατί όχι, να μετρήσει τις δυνάμεις του.
  • Το να προκαλείς μια συγκέντρωση χωρίς κεντρικό σχεδιασμό, είναι νέο, ολοκαίνουργιο κι ολόφρεσκο για την Ελλάδα. Είναι χτεσινό. Περιμένετε να δείτε που μπορεί να πάει και συμβάλλετε υποδεικνύοντας κατευθύνσεις. Μπορεί να μη βγάλει πουθενά αλλά μην το προεξοφλείτε αν δεν έχετε κόψει κάθε σχέση με την ελπίδα.
  • Μην μεταφράζετε την απαισιοδοξία σας σε πολιτικό λόγο. Γιατί η πολιτική είναι βασικά θέληση κι όποιος κάνει μπαντιέρα την απαισιοδοξία, απλά παραδίδει τα ινία σ’ αυτούς που έχουν θέληση για το στραβό. Και κυρίως μη βαπτίζετε την αδράνειά σας, απαισιοδοξία. Γιατί ο απαισιόδοξος απλά δεν ξέρει που να αναζητήσει την ελπίδα, ενώ ο αδρανής προσπαθεί ν’ αποφύγει να την συναντήσει.
  • Δεν υπάρχει τέλος και γρήγορη κατάληξη στον αγώνα. Στον κάθε αγώνα. Είναι σύμφυτο με την ανθρώπινη φύση. Όλα χρειάζεται να καθηλώνονται και να ξαναστήνονται πολλές φορές. That’s the way it works. Μια πτώση δεν είναι απόδειξη ότι δεν υπάρχει άνοδος και μια ήττα δεν είναι το τέλος κάθε πολέμου.
  • Μην αναμασάτε το τι σας προσφέρει ο τύπος σαν πληροφορία. Μπορείτε να κάνετε τη διαφορά συνεισφέροντας τα κομμάτια της αλήθειας που εσείς και μόνο εσείς γνωρίζετε. Κι έχετε τις δυνάμεις να το κάνετε, το έχετε πολλαπλά αποδείξει.
  • Τέλος, μην ξεχνάτε ότι οι αντίπαλοι δεν είναι οι άλλοι μπλογκερς που έχουν αντίθετη άποψη αλλά αυτοί που έχουν κάψει την Ελλάδα τώρα και τα μπατζάκια σας αύριο.

7 thoughts on “Μην πυροβολείτε το μωρό

  1. Swell

    Φαίνεται ότι πολλοί έχουν την άποψη μακρυά απ’ τον κώλο μου κι όπου θέλει ας είναι. Όταν θ’αρχίσει να τον τσούζει θα ξυπνήσει, αλλά τότε θα είναι αργά.

  2. λ:ηρ

    Νίκο το κείμενό σου με βρίσκει σύμφωνω. Εκτός από την, ατυχέστατη κατά τη γνώμη μου, θέση σου: «μη στερείτε σ’ αυτό τον κατά πλειοψηφία ανένταχτο κόσμο την ευκαιρία και το δικαίωμα να βγει μια φορά να πει την αποψή του και, γιατί όχι, να μετρήσει τις δυνάμεις του».

    Με το να γράψει κανείς «θα πάω» ή «δεν θα πάω» στη συγκέντρωση, δεν στερεί τίποτα από κανέναν. Η άποψη του «δεν θα παω» δεν είναι αλυσίδα στα πόδια αυτού που επιθυμεί να πάει.

    Βρίσκομαι 8000 χλμ μακρια απο την Ελλάδα και η συζήτηση είναι καθαρά θεωρητική για μένα. Θα πήγαινα όμως στη συγκέντρωση αν βρισκόμουν στην Ελλάδα. Θα πήγαινα κι ας πιστεύω πως τέτοιες κινήσεις δύσκολα αλλάζουν καταστάσεις. Θα πήγαινα όμως για να ενώσω τη λύπη και την οργή μου με αυτή άλλων ανθρώπων. Που κατέβηκαν στο Σύνταγμα όχι για να προβάλλουν κομματικές ανάγκες αλλά γιατί αναζήτησαν αυτό που θα αναζητούσα κι εγώ: την ανθρωπιά που θα πρέπει να μας ενώνει μπροστά στον παραλογισμό μιας τέτοιας καταστροφής.

  3. lexx

    Συμφωνώ στο γενικό νόημα και με σένα nikan και με τον λ:ηρ. Μήπως όμως μπορούμε να κάνουμε παραπάνω από αυτό; Μήπως υποεκτιμήσαμε τις δυνάμεις μας;

  4. kyanos

    Εγώ είμαι της αρχή : κάνε ότι μπορείς, οτιδήποτε, ότι νομίζει και ας μην είναι αυτό που θεωρώ σωστό και ας είναι και λάθος αλλά κάνε κάτι επιτέλους για όνομα του θεού κάτι. Όλα τα άλλα νίκο ανίκουν και στο φενόμενο «a href=”http://www.aggelopoulos.com/?p=201″>Πόσοι bloggers χρειάζονται για να αλλάξουν μία λάμπα;» Οπότε μην δίνεις σημασία.

  5. λ:ηρ

    @lexx: μήπως υποτιμήσαμε τις δυνάμεις μας; Μήπως; Ως πολίτες, ως άτομα, έχουμε αυτο-υποτιμήσει τη δύναμη του Ενός εδώ και χρόνια. Έχουμε, συλλογικά και ατομικά, δεχτεί τις πελατειακές σχέσεις με τα κόμματα επειδή βολεύουν: αν όχι εμας τους ίδιους, τουλάχιστον δικούς μας ανθρώπους. Ικανούς κι ανίκανους. Με αποτέλεσμα να έχει θεριέψει πια η μετριότητα και να λαμβάνει ανθρωποκτόνες διαστάσεις.

    Κάποτε η μετριότητα μας ταλαιπωρούσε στις ουρές των δημοσίων υπηρεσίων: πολεοδομίες, διαβατήρια, ταυτότητες. Σήμερα η μετριότητα έχει βγει από τα κτίρια κι έχει θερίζει ζωές.

    Δεν υψώσαμε τη φωνή μας να διαμαρτυρηθούμε (ως άτομα) για τη μετριότητα όταν αυτή κούρνιαζε ακόμη στα γραφεία των δημοσίων υπηρεσίων. Από τότε λοιπόν έχουμε υποτιμήσει τις δυνάμεις του Ατόμου, του Πολίτη. Σήμερα απλώς πληρώνουμε το τίμημα της αδιαφορίας μας.

  6. nikan

    @swell Εγώ νομίζω ότι είναι βασικά παρεξήγηση και γι αυτό γράφω ότι γράφω

    @λ:ηρ Το να δημοσιοποιείς τι σκέψη σου σ’ ένα ποστ δεν εμποδίζει μεν, επηρεάζει δε. Δεν είναι το ίδιο με το να μην πηγαίνεις και να μη λες τίποτα. Πολύ περισσότερο που μιλάμε για μπλογκ, ένα μέσο καθαρά επιδραστικό όπου οι αριθμοί δεν μπορούν να ερμηνεύσουν την επιρροή.

    @kyanos τo καταλαβαίνω αυτό που λες αλλά δεν το ασπάζομαι ολότελα. Μην πέσουμε και στο άλλο άκρο της άκριτης δράσης χωρίς καμιά σκέψη και χωρίς κανένα στόχο

    @lexx,λ:ηρ Και βέβαια μπορούμε να κάνουμε περισσότερα. Το θέμα είναι να κάνουμε κι όχι να δηλώνουμε τι πρέπει να γίνει. Και προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι μια συγκέντρωση ήταν το υπέρτατο επίτευγμα της μπλογκόσφαιρας. Σιγά τα ωά δηλαδή. Αλλά κανείς πρέπει να βλέπει το δάσος (ότι δεν κάηκε δηλαδή κυριολεκτικά και μεταφορικά) κι όχι το δέντρο.

  7. Rodia

    Εμένα μου άρεσε αυτό: «Μια πτώση δεν είναι απόδειξη ότι δεν υπάρχει άνοδος και μια ήττα δεν είναι το τέλος κάθε πολέμου.» 🙂

Comments are closed.