Η προσωπική οικολογία

Σήμερα είναι η blog action day και παρότι δεν έχω καταλάβει αν το metablogging.gr έχει συμπεριληφθεί στα blog που θεωρείται ότι συμμετέχουν (γιατί ποτέ δεν πήρα κάποιου είδους απάντηση μετά την εγγραφή μου στο http://www.blogactionday.com) επί της ουσίας δεν θα μπορούσα να είμαι έξω, μιας και το θέμα είναι μεν ένα θέμα που έχει γίνει πολιτική καραμέλα τελευταία, αλλά είναι κι ένα θέμα που καίει. Κι εμείς στην Ελλάδα νοιώσαμε πολύ οδυνηρά την πυρωμένη ανάσα του το καλοκαίρι που μας πέρασε  και με τις απίστευτες σε θερμοκρασίες και διάρκεια ζέστες και με τις συνεπακόλουθες φωτιές, που αφάνισαν κοντά 2εκ στρέμματα δασικής έκτασης.

Δεν θέλω όμως σ’ αυτό το ποστ να θεωρητικολογήσω, πολιτικολογήσω, να πω μεγάλα και εντυπωσιακά φούμαρα, για όλα αυτά που θάπρεπε να γίνουν και που θεωρούμε ότι μόνο οι κυβερνήσεις μπορούν να κάνουν. Αλλά θάθελα να δώσω μια πιο απλή προσωπική διάσταση στο πρόβλημα.

Όταν σκέφτεστε το πρόβλημα περιβάλλον, αναρωτιέστε ποτέ αν έχετε μερίδιο ευθύνης; Κι αν ναι, θεωρείτε ότι η ευθύνη σας είναι τέτοιας έντασης που να σας συνεγείρει να κάνετε κάτι;

Για το δεύτερο έχω πολλές αμφιβολίες, γιατί όλοι κάνουμε υποσυνείδητα μια διαίρεση στο μυαλό μας: έξη δις άνθρωποι, είμαι ένας απ’ αυτούς, άρα η ευθύνη μου είναι το 1/6 δις και, συνεπώς, ελάχιστα μπορώ να κάνω.

Αυτό είναι ένα κλασσικό σκεπτικό-πρόβλημα σ’ όλα τα μεγάλα θέματα: το άτομο είναι πάντα πολύ λίγο σε σχέση με το σύνολο. Κι αποτελεί μια υπνωτική δικαιολογία που μας αποτρέπει από το να κάνουμε τα μεγάλα προβλήματα, μικρά.
Η αλλαγή στους αριθμούς όμως επέρχεται όχι επηρεάζοντας με μιας όλη την ανθρωπότητα, αλλά επηρεάζοντας πάνω από έναν άλλον άνθρωπο. Αν η προσωπική μας στάση μπορέσει να αλλάξει δύο μόνο άλλους ακόμα, τότε δημιουργούμε το φαινόμενο με το ρύζι και τη σκακιέρα: αν σε κάθε νταμάκι βάζουμε 2πλασια ποσότητα ρυζιού, τότε στο 64ο νταμάκι θα έχουμε το απίστευτο νούμερο 9223372036854775808.

Πέραν της υπερβολής, το παράδειγμα αποσκοπεί να δείξει τη δυναμική του να επηρεάζεις έστω και μια μικρή ομάδα ανθρώπων με την προσωπική σου στάση.

Ναι, θα μου πείτε, αλλά και το 99% να επηρεάσουμε, το 1% που ελέγχει τους παγκόσμιους πόρους κτλ είναι ικανό να συνεχίσει την περιβαλλοντική καταστροφή.

Είναι;

Και πως;

Η καταστροφή του περιβαλλοντος συντελείται μέσω της κατανάλωσης μας. Οτιδήποτε τελικά γίνεται καταστροφικό και ρυπογόνο, υπάρχει, σε πρώτη φάση, σαν στάδιο μιας παραγωγικής ή διανεμητικής διαδικασίας, που αποσκοπεί στο να μας φέρει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, και να μας πάρει οικονομική αξία. Χωρίς καταναλωτές του προϊόντος, η αλυσίδα αυτή σπάει αυτόματα.

Το παράδειγμα του αυτοκινήτου είναι το πιο χαρακτηριστικό. Είναι γεγονός ότι το αυτοκίνητο ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό εκπομπής καυσαερίων στον πλανήτη. Κι είναι επίσης γεγονός ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής το έχει κάνει μια αναγκαιότητα. Πως μπορούμε να επέμβουμε εδώ; Στην πραγματικότητα, ο συγχρονος τρόπος ζωής έχει κάνει αναγκαιότητα τη γρήγορη μετακίνηση κι όχι το αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο, με τον κινητήρα εσωτερικής καύσης είναι μια παλιά, μη αποδοτική ενεργειακά, λύση στο πρόβλημα της μετακίνησης. Απλές λύσεις καταρχήν, όπως χρήση μαζικών μέσων συγκοινωνίας και υβριδικών αυτοκινήτων μπορούν να μειώσουν το πρόβλημα σε θαυμαστά επίπεδα. Αλλά, τελικά, μπορεί κανείς να πιστέψει σοβαρά  ότι το επίπεδο της τεχνολογίας που διαθέτουμε δεν είναι τέτοιο που να δημιουργήσει αποδοτικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα με μπαταρία ή υδρογονοκαύσιμα; Είναι και παραείναι! Απλά οι βιομηχανίες πρέπει να αποσβέσουν στο πολλαπλό τις βιομηχανικές επενδύσεις τους πρώτα, κι οι πετρελαιοπαραγωγοί να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια πετρελαϊκού κέρδους, πριν αποφασίσουν να δώσουν το πράσινο φως για τη μεγάλης κλίμακας έρευνα προς αυτές τις κατευθύνσεις.

Γι αυτό θα έλεγα ότι η πιο απλή πρακτική που μπορούμε να ακολουθήσουμε, είναι το “σκέψου πριν καταναλώσεις”. Σκέψου τι μηχανισμούς βάζεις σε λειτουργία, και τι εναλλακτικές λύσεις έχεις. Μη ποτίζεις το ζιζάνιο που αύριο θα θεριέψει και θα πνίξει το σπίτι σου.

Powered by ScribeFire.

4 thoughts on “Η προσωπική οικολογία

  1. Pingback: blog action day: πέταγμα σκουπιδιών μέσα από αυτοκίνητα | άκυρο.net :: the blog

  2. lexx

    Συμφωνώ σε επίπεδα που δεν έχω να προσθέσω κάτι. Δεν έχω πιει και καφέ σήμερα 🙂

  3. Κόβοντας Δρόμο

    Μήπως έχουνε ωριμάσει πια οι καταστάσεις και άρα αντι να ΛΕΜΕ κάτι για το περιβάλλον πρέπει να περάσουμε στη φάση του να ΚΑΝΟΥΜΕ κάτι για το περιβάλλον; Και αν ναι, τότε ποια είναι αυτά τα 1-2 πραγματάκια που κάνει το τελευταίο καιρό ο καθένας μας;;

  4. nikan

    @lexx Ε, πιες καφέ και γράψε κανα ποστάκι 🙂

    @Κόβοντας Δρόμο
    Ναι, έχουν ωριμάσει, αλλά δεν αναιρεί το ένα το άλλο. Ο περισσότερος κόσμος έχει μια πολύ αόριστη αντίληψη περί του περιβαλλοντολογικού προβλήματος και στις ‘προσπάθειες’ ενημέρωσης από τα μεγάλα μέσα αντιδρά ενστικτωδώς κλείνοντας τ’ αυτιά. Στα μπλογκ υπάρχει η ελπίδα να βρει όχι ξύλινο λόγο και περισσό πάθος που θα τον παρακινήσουν να κάνει τελικά κάτι.
    Και μιας και θέτεις το ερώτημα τι κάνουμε, θα σου πω τι κάνω εγώ:
    Το τελευταίο εξάμηνο έχω κόψει τις μετακινήσεις με το αυτοκίνητό μου στο 1/5. Παίρνω μετρό και είμαι πολύ πιο ήρεμος και φτάνω σε χρόνο που μπορώ να υπολογίσω. Επίσης στο σπίτι μαζεύουμε χαρτιά και γυαλιά και τα πάμε στην ανακύκλωση. Τέλος, προσπάθούμε να συλλέγουμε το λάδι μαγειρέματος σε μπουκάλια και να μην το πετάμε στο νεροχύτη, γιατί κάθε φορά που πετάμε λάδι στο νεροχύτη μολύνει περίπου ένα τόνο θαλασσινό νερό. Αυτά είναι η μικρή μας αρχή. Κι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο.

Comments are closed.