Η ‘ουρά’ μιας συνέντευξης

Από τη στιγμή που τελειώσαμε τη live αναμετάδοση της συνέντευξης του Τσίπρα τη Δευτέρα, μέχρι τώρα, δεν είχα το χρόνο να κάτσω να γράψω δυο τρία πράγματα, έτσι, σαν απολογισμό για την όλη εμπειρία. Θέλω να το κάνω τώρα σε δύο ποστ. Το πρώτο, το παρόν, θα αφορά την εκτίμησή μου για τις αντιδράσεις στο ίδιο το γεγονός της συνέντευξης και το επόμενο την τεχνική πλευρά του εγχειρήματος.

Όταν ανακοίνωσα τη συμμετοχή μου στο εγχείρημα, είπα καθαρά ότι από τη πλευρά μου το ενδιαφέρον του εγχειρήματος δεν ήταν η ίδια η συνέντευξη αλλά ο τρόπος που γίνεται και το από ποιους γίνεται. Και κατέθεσα και τους ακόλουθους προβληματισμούς:
* Ενδιαφέρει τον κόσμο να συμμετάσχει;
Η απάντηση πια είναι προφανώς ναι. Κι ο αριθμός των ερωτήσεων (~170) και ο αριθμός των συζητήσεων (δεν μπορώ να τις αρθροίσω) κι ο αριθμός των θεατών της συνέντευξης (600 στο peak, όχι κάτω από 550 σαν μέσος όρος), αλλά κι ο αριθμός των views του βίντεο (που τώρα που γράφω αγγίζει το εκπληκτικό νούμερο των 10,783), όλα συναινούν καταφατικά.
* Πόσο καλά κάνουν scale οι ελεύθερες υπηρεσίες streaming σαν κι αυτές που σκεφτόμαστε να χρησιμοποιήσουμε (ustream, mogulus); Έχουμε δει 10-20 να παρακολουθούν live. Τι θα συμβεί αν είναι 100-200; Το ζήτημα έχει ενδιαφέρον σαν απάντηση για την περίπτωση του live streaming γενικά. Θα μπορέσουμε έτσι να τεστάρουμε αν αυτές οι υπηρεσίες μπορούν αν χρησιμοποιηθούν για mass broadcasting.
Κι εδώ τα νέα είναι πολύ καλά και μάλιστα ίσως να ανησυχούσα και άδικα γιατί όπως φαίνεται, η ζωντανή κάλυψη με χρήση τέτοιων υπηρεσιών τείνει να λάβει διαστάσεις.
* Πόσο καλά κάνει scale η διαδικασία του ζωντανού σχολιασμού; Θα υπάρξουν σοβαρές ερωτήσεις ή θα μας πνίξουν τα τρολ; Αν υπάρξουν, πόσες θα είναι; Θα προλάβουμε να τις ομαδοποιήσουμε κτλ;
Εδώ είχαμε προβλήματα. Επίτηδες άφησα το chat room χωρίς moderation και φάνηκε πως η δράση των troll είναι τουλάχιστον διασπαστική της προσοχής. Στο μέλλον θα πρέπει να σκεφτούμε κάποια ταχτική αντιμετώπισης. Παρόλη όμως τη διάθεση χαβαλέ, αισθανόμουν ότι ο κόσμος χαιρόταν το γεγονός ότι μπορούσε να συμμετέχει σε ένα γεγονός και να έχει φωνή, έστω και για να κάνει πλάκα.
* Ποιά είναι η σωστή ώρα για το broadcasting δεδομένου ότι θα λάβει χώρα σε μέρες εργάσιμες κι η επιλογή του χρόνου είναι καθοριστική για την επιτυχία.
Τελικά και η ώρα και η μέρα, δεν φαίνεται να πτόησαν τον κόσμο. Η συμμετοχή ξεπέρασε τις δικές μου, τουλάχιστον, προσδοκίες που πήγαιναν μέχρι τους 300 συμμετέχοντες.

Οκ, λοιπόν, μια ζωντανή εκπομπή μεγάλης κλίμακας που την προκαλεί ο απλός κόσμος κι όχι ένα οργανωμένο κανάλι, είναι πια εφικτή. ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΟΒΑΡΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, διόλου απολίτικο, με το οποίο θα ‘πρεπε να παθιάζονται οι bloggers, κι όχι οι απίστευτες σαχλαμάρες που διάβασα, είδα κι άκουσα αυτές τις τελευταίες μέρες. Εντάξει, υπάρχει η πολιτική αντιπαράθεση. Εντάξει, δεν συμφωνούν όλοι με τον Τσίπρα (far from it). Εντάξει, μπορεί να αξιοποιήθηκε επικοινωνιακά η συνέντευξη. Αλλά προς Θεού, δεν είναι αυτό το ουσιώδες. Συνεντεύξεις οι πολιτικοί δίνουν εκατοντάδες. Το θέμα δεν είναι η συνέντευξη, αλλά η άμεση δημοκρατία (όσο μακρινή κι ανέφικτη να φαίνεται ακόμα). Όταν εμείς που την ευαγγελιζόμαστε και ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ την παράγουμε, δεν ενστερνιζόμαστε τις μεθόδους της, δεν τις διακυρρήτουμε, δεν τις διατυμπανίζουμε, ποιός περιμένουμε να το κάνει; Οι εφημερίδες κι οι τηλεοράσεις που νοιώθουν (κακώς) τα social media σαν απειλή για την ύπαρξή τους, σαν σφετερισμό της πρωτοκαθεδρίας τους και κατάλυση του top down μοντέλου πληροφόρησης;

Για μία από τις σαχλαμάρες όμως, που θεωρώ ότι έμμεσα με θίγει, θέλω να απαντήσω:
Οι ερωτήσεις ήταν ‘ευκολες’, φτιαχτές, υποβολιμιαίες, επιλέχθηκαν οι εύκολες κτλ
Δηλαδή να καταλάβω, οι δηλωμένοι οπαδοί του ΚΚΕ που τους απευθύνθηκε η πρόσκληση και δέχθηκαν, και συμμετείχαν στη διαδικασία της επιλογής, ή εν πάσει περιπτώσει δεν έθεσαν βέτο (:Allu Fun Marx και Karpidis) είναι διπλοί πράκτορες;
Η πρόσκληση στο Βρυώνη και τον Αθήναιο και η συνάκολουθη άρνηση της συμμετοχής τους ήταν προκατασκευασμένη για να μείνουν μόνο οι ‘ημέτεροι’;
Ο chaka-khan είναι κρυπτο-ΣΥΡΙΖΑ;
Εγώ, μήπως τα παίρνω από τον Αλαβάνο;
Αν ήθελε να ασκήσει κανείς κριτική για την διαδικασία επιλογής ερωτήσεων, θα μπορούσε να την ασκήσει κάλλιστα, προτείνοντας ένα άλλο σύστημα επιλογής. Το σύστημα της επιλογής των ερωτήσεων με ψήφο (που έχει εφαρμοστεί άλλωστε) ή άλλο, που δεν μπορώ να σκεφτώ.
Ήταν δεδομένο ότι έπρεπε να υπάρξει επιλογή στις ερωτήσεις. Ήταν εξαρχής γνωστό. Κι ήταν επίσης δεδομένο, ότι ο ρόλος του Ματθαίου στη συνέντευξη δεν ήταν ο γνωστός ρόλος τηλεοπτικού super star δημοσιογράφου που παίρνει συνέντευξη από πολιτικό πρόσωπο. Δεν ήταν καν ο ρόλος δημοσιογράφου, γιατί δεν βρισκόταν εκεί μ’ αυτή την ιδιότητα. Απλά κάποιος έπρεπε να απευθύνει τις επιλεγμένες ερωτήσεις στον Τσίπρα.

Τις διάβαζε γρήγορα, άχρωμα, βιαστικά; ΟΚ, so what? Οι ερωτήσεις ήταν γνωστές και μπορούσαν οι θεατές να τις έχουν μπροστά τους για αναφορά.

Τις ήξερε κι ο Τσίπρας κι ήταν ‘διαβασμένος’; Μα γι αυτό κάναμε live την ιστορία, για να του έρθουν και κάποιες για τις οποίες δεν θα είναι προτετοιμασμένος.

Τις κατηύθυναν και τις λογόκριναν κι αυτές η Κάλι κι ο Chaka-chan. Τι να πω; Πρέπει να έχουν IQ πάνω από 300 για να προλαβαίνουν να αποδελτιώνουν και να μανιπουλάρουν τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις από τον καταιγισμό της μπουρδολογίας στο chat room.
Είναι γνωστή μέθοδος σπίλωσης όμως, όταν δεν έχεις επιχείρημα για το γεγονός, να στρέφεσαι εναντίον του (των) προσώπων. Κι εν τέλει όσοι νομίζουν ότι μπορούν και ξέρουν να κάνουν τη δουλειά καλύτερα, δεν έχουν παρά να την κάνουν και προσωπικά θα χαρώ υπερβολικά, θα επικροτήσω κι είμαι και πρόθυμος να συνδράμω όπου μου ζητηθεί.

Τη βλακώδη αυτή γραμμή, όμως, ακολούθησε (δυστυχώς για την εφημερίδα και το δημοσιογραφικό επάγγελμα) κι η κυρία Αριστοτελεία Πελώνη, στα άρθρο της στα ΝΕΑ. Έχουν ήδη απαντήσει κι ο Τσιμιτάκης κι ο Chaka-chan κι ο Allu Fun Marx κι ο Καρπίδης, γι αυτό δεν θα επεκταθώ.

Ένα άλλο θέμα που μου έκανε εξαιρετικά κακή εντύπωση αλλά που δεν έχω δυσκολία να το ερμηνεύσω είναι το πως περιγράφηκε η συνέντευξη στον Τύπο:

  • ΝΕΑ: “..η οποία πραγματοποιήθηκε ζωντανά στο Διαδίκτυο από μπλόγκερ και όχι από δημοσιογράφους”
  • ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: “… η πρώτη ζωντανή διαδικτυακή … με την μέθοδο Ustream (sic) κατά την οποία απάντησε σε ερωτήσεις bloggers.”
  • ΣΚΑΪ: “Ο Αλέξης Τσίπρας αποδέχθηκε πρόσκληση μπλόγκερς και απαντούσε για περίπου μιάμιση ώρα σε ερωτήσεις για την πολιτική που θα ακολουθήσει, εάν εκλεγεί πρόεδρος του κόμματος. “
  • ΕΘΝΟΣ: ” στην «ιντερνετική» συνέντευξη που παραχώρησε στους bloggers και τους χρήστες του Διαδικτύου”

Από τη μια λοιπόν έχουμε τον Τσίπρα, άνθρωπο με ονοματεπώνυμο κι από την απέναντι τους bloggers και -το καλύτερο- τους χρήστες του Διαδικτύου. Ποιοί είναι αυτοί οι κύριοι; Δεν έχουν όνομα; Δεν έχουν nick τουλάχιστον; Δεν έχουν διεύθυνση παραπομπής; Μια τέτοια γενική αναφορά δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για οργανωμένο συνδικάτο, με αιρετή αρχή κι άποψη, με συνοχή κι ομοθυμία. Είπατε τίποτα;
Και βέβαια οι ιντερνετικές συντεντεύξεις είναι αυτοφυή φαινόμενα. Γίνονται μόνες τους. Δεν τις διοργανώνει κανείς. Είναι κάτι σαν επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, κι ο Τσίπρας είναι ο προφήτης που ελέησε ο Θεός…

Για να επανέλθω όμως στο ουσιαστικό μέρος: τη σημασία που είχε η διενέργεια μιας μεγάλης ακροαματικότητας ζωντανή συνέντευξη μόνο ένας την έθιξε, o Cosmix. Ουσιαστικό προβληματισμό δε, κατέθεσε κι ο Αλέξανδρος Μελίδης, αξιολογώντας και συγκρίνοντας τις μεθόδους συνεντεύξεων που έχουν χρησιμοποιηθεί στα social media. Θα περίμενα μερικές δεκάδες τέτοια ποστ αλλά οι προσδοκίες μου διαψεύστηκαν οικτρά.

Κλείνω εδώ γιατί τελικά ακόμα κι αυτές οι πικρόχολες διαπιστώσεις είναι άνευ νοήματος. Σε βάθος χρόνου η ανάμνηση από το γεγονός θα είναι μία: ο κόσμος κατάλαβε ότι το τελευταίο προπύργιο των media, το live broadcasting, του είναι πια διαθέσιμο. Κι αυτό είναι υπεραρκετό.

10 thoughts on “Η ‘ουρά’ μιας συνέντευξης

  1. jim_hellas

    Συμφωνώ απόλυτα! Ήταν βέβαιο ότι οι συνωμοσιολογίες θα έδιναν και θα έπαιρναν μετά την συνέντευξη, κυρίως από γνωστούς κύκλους των δύο άκρων κ πράγματι αυτό επιβεβαιώθηκε. Πράγματι λίγοι στάθηκαν στο πρωτοποριακό του εγχειρήματος, το οποίο μπορεί να ήταν ερασιτεχνικό, αλλά εν τέλει αποδείχθηκε αρκετά πιο επαγγελματικό και ουσιαστικό από πολλές άλλες “συνεντεύξεις” σε πρωτοκλασάτα κανάλια.

    Προσωπικά την χάρηκα την συνέντευξη, όχι τόσο για τις απόψεις που εξέφρασε ο κ. Τσίπρας με τις οποίες με άλλες συμφωνώ κ με άλλες διαφωνώ, όσο για την όλη διαδικασία η οποία ήταν πεντακάθαρη!

    Όσο για τα ΜΜΕ και τις εφημερίδες, δυστυχώς ακόμη παλεύουν να δώσουν μια ταμπελίτσα σε 20.000+ χρήστες του διαδικτύου, μιλώντας για “κίνημα”. Στην αρχή είμαστε ακόμη όμως. Σιγά – σιγά θα εξοικειωθούν με το μέσο 🙂

    Ήθελα να γράψω τις εντυπώσεις μου και τα σχόλιά μου σε post στο blog μου, αλλά γαμώτο (sorry 4 that) δεν βρήκα χρόνο αυτές τις ημέρες 🙁 ίδωμεν… Ίσως ανεβάσω κάτι σήμερα 🙂

    Και πάλι μπράβο για την πρωτοβουλία και την όλη διαδικασία 😉

  2. Rodia

    Μεταφερω την πρωτη παραγραφο του ποστ που ανεβασα με τις εντυπωσεις μου απο το εγχειρημα, με τιτλο “Αλέξης Τσίπρας: ένας φωτογενής και φέρελπις νέος”:

    Το αν ο νεος αυτος ειναι “κατασκευασμα των ΜΜΕ” θα το δειξει ο χρονος. Σε μενα ηταν αρκετο το οτι συνεργαστηκαν διαδικτυακα ενα σωρο ανθρωποι για να “βγει στον αερα” μεσα απο το χωρο των μπλογκ μια συζητηση σε πραγματικο χρονο, και μαλιστα με επιτυχια. Δεν ηταν κατι τι “προχειρο”, οπως θα περιμεναν ισως μερικοι απαισιοδοξοι. Τολμω να ισχυριστω οτι το αποτελεσμα ηταν πολυ καλυτερο απο τα επαγγελματικα παρομοια δρωμενα με τα σουπερ-ντουπερ σκηνικα στα καναλια της τιβι και ΜΠΡΑΒΟ μας! ΜΠΡΑΒΟ σε ολους οσοι συνεβαλαν -καθενας με τον τροπο και τις γνωσεις του- για το μικρο αυτο επιτευγμα, το τοσο φρεσκο στην ελληνικη πραγματικοτητα.

    Τα υπολοιπα αναφερονται στη συνεντευξη αυτη καθαυτη και καθρεφτιζουν αυτο που εισεπραξα, δεν αφορουν το εγχειρημα…

  3. Pingback: vrypan|net|weblog » Η ‘ουρά’ μιας συνέντευξης

  4. coolplatanos

    nikan συμφωνώ και επαυξάνω με τις θετικές διαπιστώσεις. Η κακοπροαίρετη κριτική είναι – δυστυχώς – ελληνική συνήθεια που ελπίζω κάποτε να πάψει σαν τις παιδικές αρρώστιες… 🙂
    Βρήκα ενδιαφέρον από άποψη ουσίας και όχι τεχνικής και αυτό το ποστ

  5. Θανάσης

    “Θα περίμενα μερικές δεκάδες τέτοια ποστ αλλά οι προσδοκίες μου διαψεύστηκαν οικτρά”

    Η φράση αυτή χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή.
    Απο το 2004 στο Τμήμα Πληροφορικής και Διαδικτύου ΠΑΣΟΚ έχουμε αρχίσει και συνεχίζουμε μια προσπάθεια για ανοικτό διάλογο(dialogos.pasok.gr), για ανοικτές συνεντεύξεις (τα γραψε και ο Αλέξανδρος Μελίδης), για το ανοικτό λογισμικό(http://elkosmas.gr/2007/08/31/pasok_digital_rights_positions/)
    για ανοικτές διαδικασίες (εκλογές ανάδειξης Προέδρου, http://www.mila-elefthera.gr/2008/01/08/134/) και πολλά ακόμη, με πολλές συζητήσεις για μεθοδολογίες, αποτελέσματα, περιορισμούς και δυσκολίες.
    Ελάχιστα κείμενα διάβασα στα οποία κάποιος να ασχολήθηκε παραπάνω απο το να “κράξει” ή απλώς να πει “μπράβο” στα γρήγορα.
    Συνεχίστε, συνεχίζουμε, με τον τρόπο αυτό δίνουμε αξία στην δουλειά όλων μας, στις εμπειρίες και τις αντιθέσεις μας… και ίσως συμβάλλουμε
    σε λίγο καλύτερες δημοκρατικές διαδικασίες.

    Ευχαριστώ για την φιλοξενία
    Θανάσης Πρίφτης

  6. Aθήναιος

    Μου κάνει εντύπωση που δεν νιώθεις πως έχεις πέσει θύμα εκμετάλευσης.Πρόκειται περί καραμπινάτης περίπτωσης. Το άτομο σήμερα έδωσε συνέντευξη στον Χατζηνικολάου. Ήρθε, πήρε και απήλθε “κι εσύ με ρωτάς για δε σου γράφω”, που λέει και το τραγούδι

Comments are closed.