Twittermania

twitterΤον τελευταίο καιρό παρατηρώ μια έξαρση στη χρήση του Twitter από Έλληνες χρήστες. Δεν έχω στατιστικά, είναι πιο πολύ διαίσθηση, καθώς ο Twitter δεν δημοσιεύει στατιστικά. Oύτε και κάποια τρίτη πηγή, απ’ όσο ξέρω (αν κάποιος γνωρίζει κάτι, ας μου ρίξει μια ευχάριστη διάψευση).
Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο twitter είναι μια υπηρεσία microblogging, ή καλύτερα η υπηρεσία microblogging αφού φαίνεται να έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς, κι όσοι επιχειρούν κάτι σχετικό μ’ αυτήν συγκρίνονται.

Αυτή η έξαρση, η twittermania , όπως την τιτλοφορώ, φαίνεται να ακολουθεί μιαν άλλη, του περασμένου καλοκαιριού- φθινοπώρου, τη μανία με το Facebook, κι ίσως να μην είναι κι άσχετη. Γιατί τα status updates στο facebook, συνιστούν κι αυτά ένα είδος microblogging.
Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που δοκίμασαν το facebook και κουράστηκαν (όπως εγώ) από το σπαμ με τις προσκλήσεις και τα χαζά applications, κατάλαβαν ότι το ουσιώδες μέρος του (networking και status updates) εξυπηρετείται καλύτερα από τον twitter.
Κι είναι αλήθεια ότι ο twitter έχει πολύ ισχυρό sex appeal. Γιατί κατορθώνει να κρατάει τους χρήστες του παρότι είναι η πιο ασταθής υπηρεσία τέτοιας δημοφιλίας και μεγέθους. Τα outages είναι σχεδόν στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα (προγραμματισμένα ή όχι) κι η συμπεριφορά της εφαρμογής τουλάχιστον περίεργη (εμφανίζει κι εξαφανίζει micropost κατά βούληση).

Το πρόβλημα με τον twitter και τις αντίστοιχες υπηρεσίες για κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σ’ επαφή μαζί τους είναι ότι δεν καταλαβαίνει ότι στην ουσία πρόκειται για social networks κι ότι όλη η δύναμη κι η αξία τους πηγάζει από αυτό το γεγονός. Αν πας για πρώτη φορά στον twitter, η πληροφορία που ‘παίρνεις’ από το site είναι ότι εκεί ο κόσμος γράφει ‘Τι κάνει τώρα’. Κι αν το επόμενο βήμα σου είναι να δεις το public timeline,όπου φαίνονται οι ενημερώσεις όλων των χρηστών σε όλες τις γλώσσες απ’ όλο τον κόσμο, το επόμενο που μένει είναι να ‘κόψεις λάσπη’ γιατί κανείς δεν αντέχει ένα τόσο απέραντο τσίρκο.
Αν θέλεις, από κουτσομπολίστικη περιέργεια να παρακολουθείς τι λένε όλοι οι χρήστες μιας τέτοιας υπηρεσίας, τότε αυτή πρέπει να είναι επαρκώς μικρή και γλωσσικά ομοιογενής και για τους Έλληνες έχουμε ήδη δύο τέτοια παραδείγματα (το Live του Sync και το Tumble του me.gr).

Ο σκοπός αυτού του ποστ όμως δεν είναι να αναλύσει τον twitter ή το microblogging, αλλά να επιχειρήσει μια πρόβλεψη σε σχέση με την παραδοσιακή μπλογκόσφαιρα, μια πρόβλεψη που έχω διατυπωσει συνοπτικά και στον … twitter, αλλά που θέλω να επαναλάβω εδώ σε μεγαλύτερη έκταση κι εξήγηση: υπάρχει μια έξοδος χρηστών από την μπλογκόσφαιρα προς τα κοινωνικά δίκτυα και το microblogging που θα οδηγήσει σε μια ‘κάθαρση’ της μπλογκόσφαιρας καθώς άνθρωποι που είχαν εμπλακεί στο blogging για λόγους και μόνο δημιουργίας επαφών και συμμετοχής σε συζητήσεις κι όχι γιατί κάτι είχαν να πουν, δεν έχουν πια λόγο να παραμένουν. Επίσης εκείνοι που χρησιμοποιούσαν το blogging για να μοιράζονται πληροφορίες κι ενημέρωση και πάλι δεν έχουν λόγο να το συνεχίζουν. Επίσης εκείνοι που νοιώθουν να έχουν εξαντληθεί από το blogging (γιατί το να ενημερώνεις ταχτικά ένα μπλογκ, αν δεν έχεις την απαραίτητη λόξα και θέληση, σύντομα γίνεται βραχνάς, υποχρέωση που σε πνίγει) θα νοιώσουν ανακούφιση με τη χρήση του microblogging, που δεν δημιουργεί τέτοιες -φανταστικές, εν πολλοίς- υποχρεώσεις.
Και τελικά γιατί το blogging έχει σχέση ισχυρή με την γραφή, το έρεισμα της οποίας πολύς κόσμος έχει χάσει μέσα στην rich media πραγματικότητα που ζούμε κι αναπνέουμε.

Ποιος θα μείνει λοιπόν; Και με τι σκοπό;

Όπως είπα, ενεργοί θα εξακολουθήσουν να είναι στα μπλογκ αυτοί που έχουν ισχυρή την επιθυμία της έκφρασης και του διαλόγου δια της γραφής, μιας έκφρασης πιο αναλυτικής ή πιο στοχαστικής ακόμα και στις σατυρικές ή χιουμοριστικές διαθέσεις της. Δεν έχει σημασία αν η επιθυμία της έκφρασης αφορά την σφαίρα του προσωπικού, την πολιτική,την καλλιτεχνική ή την της ενημέρωσης.

Μια άλλη ενίσχυση γι αυτή μου την πρόβλεψη έρχεται από μια τελείως διαφορετική μεριά: άκουσα τον Γκασμέντ Καπλάνι να λέει στο ντοκυμαντέρ του Ανδριωτάκη που προβλήθηκε στο Παρασκήνιο της ΕΡΤ, ότι ως δημοσιογράφος, αν είχε τη δυνατότητα να δέχεται σχόλια στα κείμενα που δημοσιεύει στην εφημερίδα του, δεν θα είχε λόγο να έχει και μπλογκ. Κι αυτή η ανάγκη της ανάδρασης είναι πολύ ισχυρός λόγος έλξης δημοσιογράφων στα μπλογκ, καθώς πολλοί απ’ αυτούς δημοσιεύουν απλώς στο μπλογκ τους κατά κύριο λόγο, τα κείμενα που γράφουν για την εφημερίδα τους, ακριβώς για να πάρουν σχόλια. Είναι όμως δρομολογημένη ήδη μια άλλη τάση, η socialmedioποιηση των παραδοσιακών media. Κι έτσι βλέπουμε, ας πούμε, στους New York Times να έχουν πλέον οι αναγνώστες τη δυνατότητα του σχολιασμού, πράγμα που εκπληρώνει στο ακέραιο την επιθυμία του Γκαζμέντ. Κι επειδή δεν βλέπω γιατί αυτή η τάση δεν θα γενικευτεί και δεν θα έρθει κι εδώ, αναμένω και μιας μικρότερης κλίμακας έξοδο από την μπλογκόσφαιρα, δημοσιογράφων.

Συνοπτικά λοιπόν, νομίζω πως οδεύουμε προς μια επιβράδυνση της ανάπτυξης της μπλογκόσφαιρας (που δεν θα φανεί στον αριθμό των μπλογκ αλλά στον αριθμό των ποστ) αλλά που θα είναι για καλό γιατί θα αφήσει εντός μπλογκόσφαιρας τα πιο δραστήρια μέλη της.

Powered by ScribeFire.

10 thoughts on “Twittermania

  1. papo

    διαφωνώ 100% δίνεις μεγάλη σημασία σε μια hyped εφαρμογή και συνήθεια όπως το twitter ή whatever microblogging!

    Νομίζω ότι αυτο που περιγράφεις όσο αναφορά περι της live ανάδρασης το καλύπτουν ήδη άλλα πράγματα όπως το IM, (MSN, Gtalk κτλ κτλ), δεν περιμέναμε το twitter η το facebook να το κάνεις!

    Επίσης αν στατιστικά μεγάλο ποσοστό της blogoσφαιρας σύμφωνα με την άποψη με κάποιων γνωστων φιλοσόφων guru (μου χα χα χα χα) γράφει χαζομάρες..φαντάσου πόσο χαζομάρες ειναι το 99.9% των twits! Ειμαι εδώ..ειμαι εκεί..τώρα κοιμάμαι ..τώρα γ@μάω..whatever!

    επαναλαμβάνω αυτό το realtime reporting το κάναμε και το κάνουμε με άλλα εργαλεία – το microblogging περιμέναμε..πόσο μάλλον να έχει επίδραση στο bloggig?

    ΙΜΗΟ άστοχη άποψη!

  2. panos kontopoulos

    Νομίζω ότι δε θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ορίσουμε ποιος είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος και κανάλι για να κάνουμε τη συζήτηση.
    Θεωρώ ότι η εποχή που διανύουμε μας δίνει ακριβώς αυτή την ευκαιρία: Πολλαπλά βήματα για να ακούσουμε και να ακουστούμε. Η προσπάθεια που χρειάζεται για να χειριστούμε όλα αυτά τα μέσα είναι μια τεχνική λεπτομέρεια που ήδη επιλύεται σιγά σιγά (βλ. συγχρονισμό facebook-twitter), συμμάζεμα όλου του content που παράγεις σε ένα ενιαίο RSS feed κλπ) Το σημαντικό γα μένα είναι ότι πλησιάζεις τον ακροατή σου αλλά και συναντάς τον ομιλητή που σε ενδιαφέρει παντού. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ότι έμαθα για το θάνατο του Χριστόδουλου από το καθημερινό email που παίρνω από την ΑΣΠΡΗ ΛΕΞΗ με τη λέξη της ημέρας (http://www.asprilexi.gr), εντάξει θα το μάθαινα αλλά καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.

  3. Pingback: mentalblock » Blog Archive » twit, twit, twit

  4. nikan

    @papo Hot headed αντίδραση, ως συνήθως και του είδους αυτών που δεν έχουν ασχοληθεί με το microblogging. Η κοινότητα του twitter έχει βρεί πολλές και καινοτόμες χρήσεις του εργαλείου μακράν του τι κάνω τώρα, που άλλωστε δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο του microblogging (βλέπε ποστ πήγα ταξίδι, πήγα μπουζούκια, πήγα γήπεδο κτλ). Δεν μ’ ενδιαφέρει όμως να πείσω για την αξία του microblogging εδώ. Όσο για το IM είναι intrusive εργαλείο συζήτησης, ενώ τα σχόλια σ’ ένα μπλογκ και τα tweets δεν είναι. Τεράστια διαφορα εκτός κι αν έχει χρόνο για πέταμα.

    @panos kontopoulos Δεν προσπαθώ να καθορίσω ή να πατρονάρω κάτι. Μια παρατήρηση κάνω, και νομίζω ότι είναι σωστή. Για ανθρώπους όπως εσύ που ασχολούνται σοβαρά με τα social media, δεν είναι παρά ένα ακόμα εργαλείο. Για μια μεγάλη μερίδα του κόσμου που έχει ένα ενδιαφέρον μόνο (π.χ. να βρω παρέα, να συζητήσω κτλ) λειτουργεί διαφορετικά.
    Κι υπάρχουν κι άλλοι (π.χ. Καράγκος, Νεκτάριος) που βρίσκουν ότι το microblogging τους πηγαίνει περισσότερο από το blogging για διαφορετικούς λόγους. Το επιλέγουν όχι συμπληρωματικά αλλά σαν κύριο μέσο της δικτυακής τους παρουσίας κι έκφρασης. Αυτό νομοτελειακά θα αλλάξει την πυκνότητα αλλά και το είδος των ποστ της μπλογκόσφαιρας. Πόσα ποστ δεν έχουμε δει που είναι απλώς ‘δείτε αυτό το λινκ, ή ‘αυτό το βίντεο’; Ο twitter είναι καλύτερος για κάτι τέτοιο. Κι αφήνει ‘καθαρή’ τη μπλογκόσφαιρα από απλά mimes.Κι επειδή ο κόσμος είτε το αντιλαμβάνεται είτε απλά εθίζεται σ’ αυτό, αλλάζει τους συσχετισμούς

  5. papo

    οι politically correct διάλογοι δεν ταιριάζουν στα alternative media…

    😀

    (αυτό θα ήταν και γαμώ τα twits)

  6. kbee

    Θα συμφωνήσω με τον Νίκο σε κάποια πράγματα…αλλά και με τον papa (διπρόσωπος! :Ρ )

    Λοιπόν η αλήθεια είναι ότι κι εγώ ένα μήνα που δοκιμάζω το twitter, δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς κάνει :Ρ και το χρησιμοποιούσα για να λέω τι κάνω! Και 140 χαρακτήρες είναι λίγες για microblogging (έτσι δεν είναι;). ΑΝ ήταν 300-500 θα ήταν πολύ καλύτερα!

    Και για την αποχώρηση πολλών από τα blogs, πιστεύω ότι μακροπρόθεσμα θα ισχύει κάτι τέτοιο… Δεν είμαι σίγουρο αλλά έτσι μου φαίνεται! Κι εγώ τώρα τελευταία προτιμώ το blogging με λίγους χαρακτήρες στον blog μου, και σκέφτομαι να κάνω κάτι άλλο πιο οργανωμένο, θεματικό και σοβαρό (;;;), με 9-12 posts ανά μήνα.

  7. Pingback: xblog.gr » Προβληματάκια στο twitter.com;

  8. nikan

    @papo Ούτε οι αφορισμοί 😉

    @kbee Έχεις ανθρώπους που παρακολουθείς και που σε παρακολουθούν; Αν όχι, δεν πρόκειται να βρεις καμιά αξία στον twitter

  9. Pingback: Μιλώντας για τα πάντα » Blog Archive » Παίζοντας με το Twitter

  10. bezalel

    Ξεκίνησα να χρησιμοποιώ το Twitter μετά από πρόσκληση του Porcupine πριν 2-3 εβδομάδες. Αναγνωρίζω τη χρησιμότητά του στα πλαίσια της άμεσης ενημέρωσης, π.χ.

    (Ντριν – Τηλέφωνο)

    – Έλα Ζωή. Έκανε σεισμό;
    – Ναι. 4,2 με επίκεντρο στην Αίγινα. Το έγραψε ο Philos στο Twitter.

    Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, το πόσο χρήσιμο ή όχι είναι το Twitter εξαρτάται αποκλειστικά από τους χρήστες που παρακολουθεί κανείς. (Phile θα την πληρώσεις τη διαφήμιση!) :))

    Δείτε και αυτό:
    http://www.labnol.org/internet/tools/people-twittering-twitter-software-tools-google/2199/

Comments are closed.