Που πάει η συζήτηση;

Είναι μέρες που θέλω να γράψω γι αυτό το θέμα κι όλο το αναβάλω λέγοντας στον εαυτό μου πως πρέπει να το ερευνήσω καλύτερα. Αλλά επειδή το καλύτερα κινδυνεύει να γίνει ποτέ, ας ρίξω τουλάχιστον το σπόρο για μια … συζήτηση για το που πάει η συζήτηση και στην ελληνική μπλογκόσφαιρα.

Πριν λίγες μέρες η Sarah Perez έγραψε αυτό το πολύ ενδιαφέρον post στο ReadWriteWeb που ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση.  Η σκέψη της συνοψίζεται στην εξής παρατήρηση: παλαιότερα όταν ένας μπλογκερ δημοσίευε ένα ποστ, η συζήτηση διαξεγόταν είτε στα σχόλια, είτε με pingbacks. Τώρα πλέον η συζήτηση διεξάγεται εκτός μπλογκόσφαιρας: στο twitter, στα social networks που μπορεί να τροφοδοτούνται από το feed του blog, ή, εσχάτως, στο friendfeed.

Είναι κάτι παράξενο αυτό; Κάτι απροσδόκητο;

Όχι, αν λάβουμε υπόψιν την επέκταση της διαδικτυακής μας παρουσίας: τραβάω ένα βίντεο με το κινητό μου, το ανεβάζω στο youtube κι ύστερα από κει στο blog μου. Όσοι το βλέπουν μπορούν να σχολιάσουν είτε στο youtube, είτε στο blog. Ή κι αλλού; Αν στείλω μέσω twitter μια ειδοποίηση ότι ανέβασα το συγκεκριμένο ποστ, μπορεί να λάβω σχολιασμό μέσω twitter. Κι αν κάποιος δει το συγκεκριμένο tweet μέσα από το friendfeed, τότε μπορεί να απαντήσει εκεί.

Το γεγονός ότι τα social media μέσω του μηχανισμού των feeds μπορούν να διασπείρουν τόσο εύκολα το περιεχόμενό τους, επιτρέπει στους ‘καταναλωτές’ αυτού του περιεχομένου να το σχολιάσουν εκεί που αισθάνονται βολικώτερα. Και γενικά σε ένα μέσο που η συζήτηση κυριαρχεί, όπου η συζήτηση είναι μια αέναη ροή (όπως στο twitter) ο σχολιασμός είναι ευκολώτερος. Σημερινό παράδειγμα το wikipolitics.gr. Ο Μίμης Ανδρουλάκης δημοσίευσε ένα ποστ με θέμα το wikipolitics.gr. Το ποστ προκάλεσε μεγάλη συζήτηση αλλά έχει μόνο τρία σχόλια. Που είναι η συζήτηση; Εδώ (φαίνονται λίγα μόνο από τα σχόλια, αλλά παίρνετε ιδέα).

Εσείς τι λέτε; Και, κυρίως, που το λέτε;

H φωτό είναι του  b_d_solis από το Flickr

 

Update: Το θέμα αρχίζει και απασχολεί γενικώτερα. Δείτε και τον προβληματισμό του Ν. Δραντάκη.

7 thoughts on “Που πάει η συζήτηση;

  1. coolplatanos

    To το λέω κυρίως στο blog μου, στο google talk με κοντινούς φίλους, στο τηλέφωνο, στο “παραδοσιακό” email. Κι αυτό διότι δεν σκοπεύω να παλαβώσω για να ακολουθήσω όλα τα πιθανά κανάλια επικοινωνίας, επειδή γίνονται μόδα από όσους μπορούν να ακολουθήσουν τρελούς ρυθμούς.
    Προσωπικά ήδη μου πέφτουν too much όσα κάνω. Δεν ξέρω αν κάποια στιγμή θα νιώσω την ανάγκη ή την αντοχή να κάνω περισσότερα, αλλά η φυσική μου ροπή είναι να συνδυάζω την ταχύτητα με τη βραδύτητα 🙂 γι’ αυτό και διάλεξα να εκφράζομαι σε ένα μέσο υψηλών ταχυτήτων πληροφόρησης, αλλά με ένα τίτλο σελίδας που παραπέμπει στα ήρεμα, αραιά δελτία ειδήσεων του ’60-’70 κάτι…
    Στο twiter γράφτηκα όταν μου έκανε πρόσκληση κάποιος γνωστός μου, αλλά δεν έχω καταλάβει πώς λειτουργεί και ούτε καίγομαι να μάθω. Και ό,τι δεν με καίει να το μάθω συνηγορεί και το μυαλό μου που αρνείται να το παλέψει.
    Είμαι της καβαφικής άποψης για επιλεκτική επικοινωνία και της άποψης Εκο όταν είχε σχολιάσει την “εφεύρεση” και μόδα του κινητού που σταδιακά βέβαια έχει καταντήσει νέα ανάγκη. Είχε πει ότι οι πραγματικά σημαντικοί άνθρωποι δεν είναι πάντα διαθέσιμοι όπως είναι κάποιος στο κινητό. Δεν έχω καβαλήσει κανένα καλάμι ότι είμαι σημαντική, αλλά δεν γουστάρω να είμαι και διαθέσιμη 24 ώρες το 24ωρο. Συχνά δεν σηκώνω καν το σταθερό τηλέφωνο ή το κινητό αν κάνω κάτι σημαντικό για μένα ή αν κοιμάμαι, ή αν δεν έχω διάθεση βρε αδελφέ να μιλήσω εκείνη την ώρα.
    Δεν σκοπεύω να παλαβώσω με υπερπληροφρόρηση και υπερεπικοινωνία. Είμαι αργόστροφη, χρειάζομαι το χρόνο μου να αφομοιώνω πράγματα, να τα επεξεργάζομαι, να κάνω δεύτερες σκέψεις. Μάλιστα δεν αντέχω καν ανθρώπους που είναι με ένα κινητό στο χέρι και συνέχεια απαντάνε σε τηλέφωνα. Με κουράζει και μόνο που το κάνουν εκείνοι. Μπορεί να είναι δική μου αδυναμία να ακολουθήσω αυτούς τους ρυθμούς, ή απλά δική μου ιδιοσυγκρασία.
    Με κουράζει το τσατ και το τουίτερ μου θυμίζει τσατ, τα δε διάφορα social media μου θυμίζουν στέκια που πρέπει να δηλώσεις την παρουσία σου απαραίτητα αν θέλεις να έχεις καλές δημόσιες σχέσεις και επιτυχημένη παρουσία. Προσωπικά ποτέ δεν ήμουν καλή στις δημόσιες σχέσεις. Δεν είμαι το απόλυτα εξωστρεφές άτομο που ζει και τρέφεται από τις επικοινωνίες, αντίθετα τρέφομαι από τη μοναξιά μου.
    Είναι δηλαδή ολίγον του καβαφικού ελιτισμού όπως εκφράζεται στο σχετικό ποίημα:
    Όσο Μπορείς
    Κι αν δε μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: Μη την εξευτελίζεις
    μεσ’ τη πολλή συνάφεια του κόσμου,
    μεσ’ τες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

    Μη την εξευτελίζεις πιαίνοντάς τη,
    γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς τη
    στων σχέσεων και των συναναστροφών
    τη καθημερινήν ανοησία,
    ώσπου να γίνει σα μια ξένη φορτική.
    Ετσι ποιητικά αντιμετωπίζω αυτό τον καταιγισμό πληροφόρησης και αγώνα δρόμου για το ποιος θα προλάβει να πει τι. Ας μην προλάβω βρε αδελφέ να το πω ή να το ακούσω πρώτη.
    Δεν λέω πως δεν μου βγαίνει το ανταγωνιστικό μου και μένα μέσα σε μία άκρως ανταγωνιστική κοινωνία με τρελούς ρυθμούς και η διάθεση να θέλω να συμμετέχω σε όλα, αλλά βλέπω ότι με χαλάει όταν επιχειρήσω σε μικρό έστω βαθμό να το κάνω. Οπότε μου λέω: Αφού σε ζαλίζει τι το θέλεις;
    Αμα χάσω έχασα. Πάντως σε όλη μου τη ζωή βάδισα με τους δικούς μου ρυθμούς. Δεν πέτυχα σπουδαία πράγματα, αλλά σίγουρα έχω βουδική ηρεμία ενίοτε… και τα έχω καλά με τον εαυτό μου που είναι ο μόνος με τον οποίο δεν θα μπορούσα να κόψω παρέες, αλλά πρώτα και κύρια οφείλω να σέβομαι τις δικές του διαθέσεις 🙂
    Βούδα με αποκαλούσε μία συμμαθήτρια που καθόμασταν δίπλα στο θρανίο στα 17 μου 🙂
    Βούδας μόνο δεν είμαι βέβαια, βράζω μέσα μου και ψοφάω να συμμετέχω, αλλά γουστάρω πολύ περισσότερο όταν παρακολουθώ τα πράγματα από κάποια απόσταση. Ετσι γίνομαι πιο παρατηρητική και νομίζω βλέπω λεπτομέρειες που διαφεύγουν από όσους κολλάνε κυριολεκτικά τη μούρη τους πάνω στον κορμό του δέντρου και έχουν χάσει τη συνολική εικόνα του, την λυγεράδα του, τη ζωντάνια του, την ομορφιά του.
    Μία γνώμη ζήτησες και εγώ έγραψα διατριβή 🙂 Περισσότερο σαν εσωτερικός μονόλογος ήταν για να καταλάβω πρώτα εγώ η ίδια αν με ενδιαφέρει όλο αυτό το κυνηγητό της πληροφορίας. Καταλήγω: Αλλο πληροφόρηση σε ρυθμούς πολυβόλου και άλλο αφομοίωση και σκέψη, υπό αυτή την έννοια προτιμώ τον διάλογο στα blog. Μου πάει καλύτερα ιδιοσυγκρασιακά. Και μη σου πω ότι αν δεν ήμουν υποχρεωμένη σε κάποιο βαθμό να ακολουθήσω την εποχή μου ότι θα προτιμούσα το διάλογο κάτω από δροσερά πλατάνια, εκεί όπου η είδηση θα έφτανε κάθε κάποιες ημέρες και μήνες ακόμα. Ακόμα και έτσι οι άνθρωποι μία χαρά τα καταφέρνουν.
    Αν μου λάχαινε αίφνης ένα λαχείο θα διάλεγα ένα τέτοιο τόπο, θα έχτιζα ένα υπέροχο καταφύγιο – στέκι και εκεί θα γούσταρα να σας φιλοξενώ όλους κατά διαστήματα, να σας ταϊζω νοστιμιές και ούζα, αλλά μετά να είχα πάλι το ανατολίτικο ραχάτι της μοναξιάς μου 🙂
    Καλημέρα σας αγαπητέ!

  2. coolplatanos

    Χριστούλη μου! Βγήκε μεγαλύτερο από το ποστ! Ελπίζω να μη με κράξεις, αλλά με κέντρισε το θέμα διότι με έχει προβληματίσει συχνά στη ζωή μου η ιδιοσυγκρασία μου.

  3. nikan

    @coolplatanos Έχω μείνει άφωνος! Εγώ με δυσκολία μάζεψα σε 2-3 αράδες τις σκέψεις μου κι εσύ άπλωσες ένα πακτωλό εδώ!
    Πάντως το θέμα δεν είναι τι μας αρέσει ή τι μας πάει, αλλά που πάει το πράγμα γενικά, ανεξάρτητα αν συμφωνούμε ή όχι. Αυτό τουλάχιστον προσπαθώ να ανιχνεύσω. Κι ο Φρόυντ δεν πολυσυμπαθούσε τα τηλέφωνα, αλλά είναι παντού πλέον 😉

  4. Rodia

    Παλιοτερα, ενας ανθρωπος που σκεφτοταν κατι μπορουσε να το γραψει καπου και καποιοι να το διαβασουν και να εμπνευστουν απο αυτο η να το απορριψουν.
    Ακομη παλιοτερα, ενας ανθρωπος σκεφτοταν, αλλα, μη γνωριζοντας γραφη και αναγνωση, δεν ειχε τροπο να μεταδωσει τη σκεψη του παρα μονο προφορικα, στον περιγυρο του.
    Σημερα, ενας ανθρωπος που σκεφτεται κατι εχει απειρες δυνατοτητες να εκφραστει, να μεταδωσει τη σκεψη του. Το κεντρο ηταν ανεκαθεν ο ανθρωπος, αλλα σημερα ειναι ξεκαθαρο αυτο, εφτασε να γινει φανερο σημερα και αυτο τρομαζει τα υπολοιπα “κεντρα” που βλεπουν/διαπιστωνουν να γινονται… αποκεντρα!
    Ειδα χτες ενα ντοκυμαντερ για το Δοξιαδη, τον πολεοδομο. Σκεφτοταν ηδη απο τη δεκαετια του ’60 τα δικτυα και οργανωνε ετσι τις πολεις που σχεδιαζε. Τοτε, ακομα και πολυ νεοτεροι του (π.χ. η αφεντια μου) δυσκολευομαστε να εννοησουμε τη σκεψη του. Τι θελω να πω; Οτι… εσσεται ημαρ! 😉

  5. coolplatanos

    nikan ίσως φταίει που έχω προβληματιστεί πολύ για αυτά τα θέματα και μου βγήκε ο πακτωλός… Το πού πάει το λες ήδη εσύ και το αγγλικό κείμενο που παραπέμπεις, δεν είχα να συμπληρώσω κάτι. Σου απάντησα ουσιαστικά στο τελικό ερώτημα που θέτεις:
    -Εσείς τι λέτε; Και, κυρίως, που το λέτε;
    Σου είπα λοιπόν και τι λέω και πώς το λέω 🙂 Εκτός αν υπέβοσκε άλλο ερώτημα πίσω από το εμφανές 🙂 και δεν το πήρα χαμπάρι.

  6. nikan

    @Rodia Χεχε, Ζήτω τα δίκτυα λοιπόν

    @coolplatanos Όχι ρε παιδί, ότι θες μπορείς να γράφεις έτσι κι αλλιώς. Απλά εντυπωσιάστηκα από το μέγεθος 😉

Comments are closed.