Αμαλία Καλυβίνου, in memoriam

 

Σήμερα κλείνει ένας χρόνος από το θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου, ένα άδικο θάνατο που δημιούργησε το πρώτο μεγάλο ξεσήκωμα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Καθώς κοίταζα προς τα πίσω τα δεκάδες ποστ που κι εγώ της είχα αφιερώσει (δείτε το tag Αμαλία, αν ενδιαφέρεστε), αναλογιζόμουν με απογοήτευση αλλά όχι και μ’ έκπληξη πως ξεφούσκωσε όλη εκείνη η κινητοποίηση κι όλη εκείνη η οργή.

Η Ροδιά προσπαθώντας να αναγεννήσει το παλιό εκείνο ενδιαφέρον δημιούργησε ένα νέο μπλογκ, το http://amalia2007.blogspot.com/ που αποσκοπεί στο να κατατεθούν εκεί

α) Προτασεις για βελτιωση της νοσοκομειακης περιθαλψης στην Ελλαδα
β) Καταγγελιες επωνυμες για κρατικη ολιγωρια, ιατρικες παραλειψεις, κλπ

Συνέλλεξε επίσης όλα τα ποστ από το αρχικό ιστολόγιο της Αμαλίας (http://fakellaki.blogspot.com),  το οποίο έχει βανδαλιστεί απερίγραπτα, και τα μετέφερε στο νέο, εν είδει αρχείου.

Δεν ξέρω αν άλλο ένα καταγγελτικό μπλογκ μπορεί να προσφέρει κάτι. Τείνω να συμφωνήσω με τη γνώμη του pølsemannen που έγραφε πριν λίγες μέρες εδώ http://polsemannen.blogspot.com/2008/05/m-1-2007-my-two-cents.html:

1. Οι Έλληνες γενικά δεν έχουν καν καταναλωτική συνείδηση, πόσο μάλλον κοινωνική συνείδηση, ώστε να μην πέφτουν θύματα των κερδοσκόπων. Πάνε σαν βόδια και πληρώνουν όσο – όσο για πανάκριβες ντομάτες Χριστουγεννιάτικα, πέφτοντας θύματα των λαμογίων και ούτε τους περνά από το μυαλό να τιμωρήσουν τους εκμεταλλευτές μη αγοράζοντας τα προϊόντα τους. Αν οι Έλληνες δεν έχουν σοβαρό καταναλωτικό κίνημα που θα προασπιστεί τα συμφέροντα τους σε ένα θέμα που καίει καθημερινά όπως η ακρίβεια, πώς θα ασχοληθούν με το ΕΣΥ και την υγεία; Άλλωστε αυτή την θυμούνται αν αρρωστήσουν σοβαρά οι ίδιοι, ή κάποιο μέλος της άμεσης οικογένειάς τους. Αν αρρωστήσει ο θείος που δεν έχει σημαντική ακίνητη περιουσία, ας πάει να κόψει τον λαιμό του.
2. Για να υπάρξει κάποιο απτό αποτέλεσμα σε τέτοια μεγάλα θέματα απαιτείται συνεχής πίεση και προσπάθεια διαρκείας. Ακόμα και μία πετίσιον που θα συγκεντρώσει πολλές υπογραφές, από μόνη της δεν κάνει τίποτα. Ο αρχικός ενθουσιασμός ξεφουσκώνει γρήγορα και η κατάσταση μένει ως έχει. Ίσως φταίει το γεγονός ότι οι Έλληνες δεν είναι φαν της μακρόχρονης προσπάθειας και σχεδιασμού. Είναι το «δωσ’ υμίν σήμερον» και αυτό ίσως εξηγεί το γεγονός γιατί η χώρα δεν ανέπτυξε ισχυρή βιομηχανία ή γιατί δεν ασχολείται με την έρευνα νέων τεχνολογιών.

Έχω εκφράσει κι εγώ τη δική μου άποψη για τον ακτιβισμό παλιότερα.

Για την 1η Ιουνίου, έχει προγραμματιστεί επίσης μια ακόμα κινητοποίηση  ανάλογη της περσινής. Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ.

Αντιγράφω, για τις ενέργειες:

1. Ανεβάζουμε το κείμενο αυτό στα μπλογκς μας την 1η Ιουνίου 2008.
2. Υπογράφουμε στο http://www.gopetition.com/online/12922.html αν δεν το έχουμε ήδη κάνει και να παροτρύνουμε φίλους, γνωστούς και συνεργάτες να υπογράψουν κι εκείνοι.
3. Στέλνουμε με SMS το εξής μήνυμα:
«Ένα χρόνο μετά τον θάνατο της Αμαλίας και τίποτα δεν άλλαξε στο Ε.Σ.Υ. Υπόγραψε το διαδικτυακό κείμενο διαμαρτυρίας «Για την Υγεία» στο www.gopetition.com/online/12922 και προώθησε το σε όσους γνωρίζεις.»

Τέλος, σας συνιστώ να δείτε Sicko του Michael Moore  όχι για να δείτε τα χάλια της υγείας στην Αμερική και να παρηγορηθείτε αλλά για να δείτε τι συμβαίνει σε Καναδά, Αγγλία, Γαλλία και Κούβα και να εξοργιστείτε με τα δικά μας χάλια. Χάλια που στοίχισαν τη ζωή σ’ ένα άνθρωπο, την Αμαλία, που στοιχίζουν τη ζωή σε άγνωστο πόσους άγνωστους ακόμα,  και που αύριο μπορεί να στοι
ίσουν και τη δική μας.