Μίμης Ανδρουλάκης: μυθιστόρημα ελεύθερο για κατέβασμα από διαδίκτυο

Ευχάριστη και σημαδιακή η έκπληξη του Μίμη Ανδρουλάκη να διαθέσει ελεύθερα το μυθιστόρημα του “Το Χαμένο Μπλουζ” για κατέβασμα από το μπλογκ του. Κι η συμφωνία των εκδόσεων Καστανιώτη σ΄αυτή του την απόφαση ίσως να σημειοδοτεί την έναρξη μιας νέας εποχής για την εκδοτική δραστηριότητα στην Ελλάδα.

Ο ΜΑ στην εκπομπή ‘Επισκέπτης της Παρασκευής’ δήλωσε επίσης ότι σταδιακά θα απελευθέρώσει όλα του τα βιβλία στο διαδίκτυο!

Η μόνη απορία που έχω κι ελπίζω να με διαβάσει ο ΜΑ για να μας την λύσει, είναι τι είδους ελεύθερα είναι το ελεύθερα. Δηλαδή πρόκειται για κάποιου τύπου άδεια Creative Commons όπως λέει ο υπότιτλος (και ποιάν) ή διαθέτει το βιβλίο στο Public Domain, όπως φαίνεται να υπονοεί η ευχαριστία στον Καστανιώτη;

Στο pdf αρχείο, όπως μου υπέδειξε ο vrypan, διευκρινίζεται ότι η άδεια με την οποία διατίθεται το βιβλίο είναι:

Creative Commons : Attribution-Noncommercial-Share Alike 3.0 Greece -2008

 

28 thoughts on “Μίμης Ανδρουλάκης: μυθιστόρημα ελεύθερο για κατέβασμα από διαδίκτυο

  1. logothetis

    Στο blog του γράφει ” Ένα καλοκαιρινό μυθιστόρημα ελεύθερο με άδεια Creative Commons στο διαδίκτυο.”..Εκτός και αν εννοείς κάτι άλλο που από την νύστα δεν μπορώ να αντιληφθώ..

  2. logothetis

    Στο blog του γράφει ” Ένα καλοκαιρινό μυθιστόρημα ελεύθερο με άδεια Creative Commons στο διαδίκτυο.”..Εκτός και αν εννοείς κάτι άλλο που από την νύστα δεν μπορώ να αντιληφθώ..

  3. nikan

    Ναι έτσι λέει ο υπότιτλος, αλλά στο κάτω μέρος λέει: “ένα μεγάλο ευχαριστώ στις Εκδόσεις Καστανιώτη που συμφώνησαν να διατεθεί ελεύθερα το μυθιστόρημα” Αυτό πάει προς το public domain. Διορθώνω και το κείμενο για να γίνει πιο κατανοητό. Σ' ευχαριστώ που το επεσήμανες

  4. nikan

    Ναι έτσι λέει ο υπότιτλος, αλλά στο κάτω μέρος λέει: “ένα μεγάλο ευχαριστώ στις Εκδόσεις Καστανιώτη που συμφώνησαν να διατεθεί ελεύθερα το μυθιστόρημα” Αυτό πάει προς το public domain. Διορθώνω και το κείμενο για να γίνει πιο κατανοητό. Σ' ευχαριστώ που το επεσήμανες

  5. vrypan

    Το βιβλίο διατίθεται κάτω από CC-Attribution-ShareAlike-NonCommercial (έτσι λέει και το PDF αν το κατεβάσεις).

    ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ, ότι πέρα από κάποια συμφωνία που μπορεί να είχε ο συγγραφέας με τον εκδότη (αλλά και να μην είχε, μην ξεχνάτε ότι εκδότης και συγγραφέας είναι ουσιαστικά συνεργάτες, θα χρειαστεί να δουλέψουν μαζί για το επόμενο βιβλίο κ.λ., άρα πέρα από τις τυπικές υποχρεώσεις, είναι καλό να υπάρχει σύμφωνη γνώμη για αυτά τα πράγματα), ο εκδότης έχει και αυτός μέρος των πνευματικών δικαιωμάτων της έκδοσης. Π.χ. η στοιχειοθεσία, η σελιδοποίηση η επιμέλεια κ.λ. είναι πράγματα στα οποία ο εκδότης μπορεί να έχει πνευματικά δικαιώματα.

    Φαντάζομαι ότι σε κάποια από τα παραπάνω πάνε οι ευχαριστίες προς τον Καστανιώτη.

  6. vrypan

    Το βιβλίο διατίθεται κάτω από CC-Attribution-ShareAlike-NonCommercial (έτσι λέει και το PDF αν το κατεβάσεις).

    ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ, ότι πέρα από κάποια συμφωνία που μπορεί να είχε ο συγγραφέας με τον εκδότη (αλλά και να μην είχε, μην ξεχνάτε ότι εκδότης και συγγραφέας είναι ουσιαστικά συνεργάτες, θα χρειαστεί να δουλέψουν μαζί για το επόμενο βιβλίο κ.λ., άρα πέρα από τις τυπικές υποχρεώσεις, είναι καλό να υπάρχει σύμφωνη γνώμη για αυτά τα πράγματα), ο εκδότης έχει και αυτός μέρος των πνευματικών δικαιωμάτων της έκδοσης. Π.χ. η στοιχειοθεσία, η σελιδοποίηση η επιμέλεια κ.λ. είναι πράγματα στα οποία ο εκδότης μπορεί να έχει πνευματικά δικαιώματα.

    Φαντάζομαι ότι σε κάποια από τα παραπάνω πάνε οι ευχαριστίες προς τον Καστανιώτη.

  7. Αnilikos

    Όπως και να'χει, πιστεύω πως η συγκεκριμένη κίνηση αποτελεί ένα ακόμη “+” για την διάδοση αυτής της CC τακτικής. Ίσως βρει μιμητές, ίσως πάλι και όχι. Μπορεί ακόμη να είμαστε ανώριμοι για τέτοιου είδους κινήσεις.

  8. Αnilikos

    Όπως και να'χει, πιστεύω πως η συγκεκριμένη κίνηση αποτελεί ένα ακόμη “+” για την διάδοση αυτής της CC τακτικής. Ίσως βρει μιμητές, ίσως πάλι και όχι. Μπορεί ακόμη να είμαστε ανώριμοι για τέτοιου είδους κινήσεις.

  9. nikan

    Ευχαριστώ για την επισήμανση Παναγιώτη. Διόρθωσα το ποστ.

  10. nikan

    Ευχαριστώ για την επισήμανση Παναγιώτη. Διόρθωσα το ποστ.

  11. logothetis

    Στο blog του γράφει ” Ένα καλοκαιρινό μυθιστόρημα ελεύθερο με άδεια Creative Commons στο διαδίκτυο.”..Εκτός και αν εννοείς κάτι άλλο που από την νύστα δεν μπορώ να αντιληφθώ..

  12. nikan

    Ναι έτσι λέει ο υπότιτλος, αλλά στο κάτω μέρος λέει: “ένα μεγάλο ευχαριστώ στις Εκδόσεις Καστανιώτη που συμφώνησαν να διατεθεί ελεύθερα το μυθιστόρημα” Αυτό πάει προς το public domain. Διορθώνω και το κείμενο για να γίνει πιο κατανοητό. Σ' ευχαριστώ που το επεσήμανες

  13. vrypan

    Το βιβλίο διατίθεται κάτω από CC-Attribution-ShareAlike-NonCommercial (έτσι λέει και το PDF αν το κατεβάσεις).

    ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ, ότι πέρα από κάποια συμφωνία που μπορεί να είχε ο συγγραφέας με τον εκδότη (αλλά και να μην είχε, μην ξεχνάτε ότι εκδότης και συγγραφέας είναι ουσιαστικά συνεργάτες, θα χρειαστεί να δουλέψουν μαζί για το επόμενο βιβλίο κ.λ., άρα πέρα από τις τυπικές υποχρεώσεις, είναι καλό να υπάρχει σύμφωνη γνώμη για αυτά τα πράγματα), ο εκδότης έχει και αυτός μέρος των πνευματικών δικαιωμάτων της έκδοσης. Π.χ. η στοιχειοθεσία, η σελιδοποίηση η επιμέλεια κ.λ. είναι πράγματα στα οποία ο εκδότης μπορεί να έχει πνευματικά δικαιώματα.

    Φαντάζομαι ότι σε κάποια από τα παραπάνω πάνε οι ευχαριστίες προς τον Καστανιώτη.

  14. Αnilikos

    Όπως και να'χει, πιστεύω πως η συγκεκριμένη κίνηση αποτελεί ένα ακόμη “+” για την διάδοση αυτής της CC τακτικής. Ίσως βρει μιμητές, ίσως πάλι και όχι. Μπορεί ακόμη να είμαστε ανώριμοι για τέτοιου είδους κινήσεις.

  15. nikan

    Ευχαριστώ για την επισήμανση Παναγιώτη. Διόρθωσα το ποστ.

  16. porcupine

    Συγχαρητήρια στον Ανδρουλάκη για την κίνησή του. Όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είναι ο πρώτος που το κάνει αυτό.
    Ο Νίκος Δήμου εδώ και πολλά χρόνια δίνει σημαντικά του βιβλία δωρεάν προς ανάγνωση από την ιστοσελίδα του.

    Αυτά για την αποκατάσταση της αλήθειας. Ελπίζω να μη σπάσω τα νεύρα όλων των bloggers που πάω και κάνω αυτή τη διόρθωση σε πολλά sites :)

  17. porcupine

    Συγχαρητήρια στον Ανδρουλάκη για την κίνησή του. Όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είναι ο πρώτος που το κάνει αυτό.
    Ο Νίκος Δήμου εδώ και πολλά χρόνια δίνει σημαντικά του βιβλία δωρεάν προς ανάγνωση από την ιστοσελίδα του.

    Αυτά για την αποκατάσταση της αλήθειας. Ελπίζω να μη σπάσω τα νεύρα όλων των bloggers που πάω και κάνω αυτή τη διόρθωση σε πολλά sites :)

  18. nikan

    Δεν το γνώριζα κι είναι πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία. Δεν πρέπει να ανησυχείς ότι θα σπάσεις τα νεύρα κανενός. Τα ποστ είναι αφορμές, δεν είναι ούτε ειδήσεις, ούτε επιστημονικές αναλύσεις. Σε συνδιασμό με τα σχόλια όμως μπορεί να γίνουν και τα δύο. Δώσε url αν θες.

  19. nikan

    Δεν το γνώριζα κι είναι πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία. Δεν πρέπει να ανησυχείς ότι θα σπάσεις τα νεύρα κανενός. Τα ποστ είναι αφορμές, δεν είναι ούτε ειδήσεις, ούτε επιστημονικές αναλύσεις. Σε συνδιασμό με τα σχόλια όμως μπορεί να γίνουν και τα δύο. Δώσε url αν θες.

  20. nikan

    Χμ, βλέπω τα κείμενα αλλά δεν βλέπω πληροφορίες για άδεια χρήσης. Μπορεί να είναι μόνο για ανάγνωση. Λέει πουθενά αν τα διαθέτει με άδεια Creative Commons;

  21. nikan

    Χμ, βλέπω τα κείμενα αλλά δεν βλέπω πληροφορίες για άδεια χρήσης. Μπορεί να είναι μόνο για ανάγνωση. Λέει πουθενά αν τα διαθέτει με άδεια Creative Commons;

  22. porcupine

    Συγχαρητήρια στον Ανδρουλάκη για την κίνησή του. Όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είναι ο πρώτος που το κάνει αυτό.
    Ο Νίκος Δήμου εδώ και πολλά χρόνια δίνει σημαντικά του βιβλία δωρεάν προς ανάγνωση από την ιστοσελίδα του.

    Αυτά για την αποκατάσταση της αλήθειας. Ελπίζω να μη σπάσω τα νεύρα όλων των bloggers που πάω και κάνω αυτή τη διόρθωση σε πολλά sites :)

  23. nikan

    Δεν το γνώριζα κι είναι πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία. Δεν πρέπει να ανησυχείς ότι θα σπάσεις τα νεύρα κανενός. Τα ποστ είναι αφορμές, δεν είναι ούτε ειδήσεις, ούτε επιστημονικές αναλύσεις. Σε συνδιασμό με τα σχόλια όμως μπορεί να γίνουν και τα δύο. Δώσε url αν θες.

  24. nikan

    Χμ, βλέπω τα κείμενα αλλά δεν βλέπω πληροφορίες για άδεια χρήσης. Μπορεί να είναι μόνο για ανάγνωση. Λέει πουθενά αν τα διαθέτει με άδεια Creative Commons;

  25. karalitsa

    «ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ».
    Μυθιστόρημα.

    Νάτο λοιπόν, στα σπάργανα, το καινούριο μου βιβλίο…
    Με λένε Λίτσα Καραμπίνη και είμαι εκείνη που το γέννησα, ύστερα το βάφτισα και τώρα το πάει “ατα” ο ΑΡΜΟΣ. Το ΄χω φασκιώσει σε 359 σελίδες και αν σκεφτείς να το υιοθετήσεις, ξέρεις, το τίμημά του είναι 15 ευρό.
    Και, μια που βρεθήκαμε για να γιορτάσουμε τα γεννητούρια, λέω, να σε φιλέψω ένα μικρούτσικο απόσπασμά του.
    Άντε βρε, χαλαλι σου…

    Νομίζω, πως, κάπου-κάπου ο Θεός κάνει καψόνια στους ανθρώπους για να σπάσει τη μονοτονία της ακατάπαυστης ροής του κόσμου του, ή, τα κάνει απλά και μόνο, έτσι, για τη πλάκα του.
    Κι έπειτα, θέλοντας να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον για τα πλάσματά του, αφήνει μέσα τους να εκκρεμεί για πάντα ο απόηχος απ΄ τα καψόνια που τους κάνει. Αλλά μπορεί ακόμη και να έχει άλλους, δικούς του, ανεξερεύνητους λόγους. Ποιος μπορεί να ξέρει…
    Στη δική μου περίπτωση, ή ο Θεός έκανε καψόνι στον πατέρα, κατά τον ερχομό μου στη ζωή, ή έπεσα πάνω σε μια στιγμή αφηρημάδας Του κι έτσι κάτι δεν Του πήγε καλά με τα γονίδιά μου. Δηλαδή, φαντάζομαι πως τα κρατούσε σε μια χούφτα ανακατεμένα, μαζί με της δίδυμης αδελφής μου τα γονίδια και ό,τι περίσσεψε απ΄ αυτήν τα σκόρπισε σε μένα, έτσι στο… «πάρ΄ τα και ξεμπέρδεψέ τα μόνη σου… αν μπορείς και… όποτε μπορέσεις…».
    Και από τότε, κάθεται ο Θεός και κάνει χάζι μ΄ όλα κείνα τα μπερδέματα που εκκρεμούνε μέσα μου.

    Βαδίζω αργά στο πλακόστρωτο που οδηγεί μπροστά από την εκκλησία, λες και περιπλανιέμαι όλη αυτή την ώρα μόνο και μόνο για να φτάσω ως εδώ.
    «Ε, και λοιπόν, τι κολλάς; Η ζωή συνεχίζεται…» λέω με το νου μου, μα μόλις αντικρίζω τα μαρμάρινα σκαλιά βουρκώνουνε τα μάτια μου, ενώ εκείνα, σα να μου φαίνεται πως μου χαμογελούν μ΄ ένα λευκό, κατεργάρικο χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που μέσα από τη παγερή του λευκότητα κρατάει ακόμη, ανάμεσα στα δόντια του, αιχμάλωτα τα όνειρά μου. Βλέπω εκεί, μπροστά μου, το νυφικό, τα στέφανα, τα δώρα, τις μπομπονιέρες, τις λαμπάδες, να σπαρταράνε σφηνωμένα ανάμεσα στα σκαλοπάτια και κλαίγοντας να με εκλιπαρούν να κάνω κάτι να τα σώσω.

    Κι ενώ ο κόσμος γύρω μου γίνεται ντεκόρ, βλέπω το προαύλιο της εκκλησίας να γεμίζει ανθρώπους επίσημα ντυμένους – δικοί του όλοι, εγώ μόνο τον Ιάκωβο έχω καλέσει – κι εμένα, να σέρνω μεγαλόπρεπα την ουρά του νυφικού, σκαλί-σκαλί, μέχρι το πλατύσκαλο όπου με περιμένει ο Νόντας με μια μικρή, εξωτική ανθοδέσμη στο χέρι. Τον πλησιάζω έτοιμη να πάρω το φιλί που θα επισφραγίσει την αιώνια ένωσή μας μα καθώς εκείνος μου προσφέρει την ανθοδέσμη του, τα πολύχρωμα εξωτικά λουλούδια γιγαντώνονται ανάμεσά μας και μου κρύβουν απειλητικά τη θέα όλου του κόσμου.

    Κλείνω τα μάτια να μη δω τι θα μπορούσε να ακολουθήσει αν αύριο το βράδυ στις εννιά έκανα το λάθος να τον παντρευτώ και επιταχύνοντας το βήμα μου, κατηφορίζω προς τη Μεσογείων.

    Κατηφορίζω προς την εκκλησία της αγίας Παρασκευής, πιο μπερδεμένη ακόμη από πριν. Τα πόδια μου πονούν απ΄ το περπάτημα και τα αισθάνομαι πρησμένα μέσα στις ψηλοτάκουνες γόβες μου, ενώ το μυαλό μες στο κεφάλι μου έχει παγώσει εντελώς, από το κρύο, το ξενύχτι και την ένταση.
    Τέτοιο ψοφόκρυο, Οκτώβρη μήνα, έχουμε να δούμε χρόνια. Σύννεφα φορτωμένα με βροχή σκοτεινιάζουνε τη μέρα και το τσουχτερό αγιάζι που περνάει μέσα από τ΄ ανάλαφρα ρούχα μου, μου τρυπάει το κόκαλο μέχρι το μεδούλι.

    Και να που στο επόμενο βήμα μου, καραδοκεί ο βερζεβούλης, κρυμμένος στο πλακόστρωτο, κάτω από μια ξεκολλημένη πλάκα.
    Σκοντάφτω, παραπατάω, πέφτω σε μια γριούλα επάνω που σέρνει πίσω της ένα καρότσι λαϊκής και παίρνω σβάρνα το καρότσι της. Κατρακυλάει ένα λάχανο, ακολουθεί το κουνουπίδι, τα μήλα αδειάζουνε στα πόδια μου, τα λεμόνια παίρνουνε τη κατηφόρα και ξεζουμίζω κάτω από τις γόβες μου ένα μάτσο μαϊντανό.
    «Συγνώμη», της λέω αμήχανα.
    «Στραβομάρα» γρυλίζει η γριούλα και απλώνει τα οστεώδη, τρεμάμενα χέρια της σε μια μούντζα μεγαλοπρεπή.
    Κάποιοι περαστικοί που σταματούν συνηγορούν με τη γριά και με δικάζουν με το βλέμμα τους, ενώ, πιο πέρα, μια παρέα σχολιαρόπαιδα που δείχνουνε ν΄ απολαμβάνουν τη σκηνή, με κοιτάζουνε αυθάδικα, κάτι τιτιβίζουν μεταξύ τους και ξεραίνονται στα γέλια.

    Παρατάω τη γριούλα σύξυλη με το καρότσι αδειανό και τρέχω προς τη λεωφόρο να προλάβω το φανάρι που είναι ακόμη πράσινο για τους πεζούς. Μα δεν το προλαβαίνω, ίσα που φτάνω τρέχοντας μέχρι το ρείθρο του πεζοδρομίου και σταματώ εκεί, ενώ πίσω μου ακούω βήματα βιαστικά να με ακολουθούν.
    Τα βήματα με πλησιάζουν χωρίς να σταματούν και μια γυναίκα ντελικάτη με μακριά μαλλιά, που δείχνει ν΄ αψηφά τον κόκκινο σηματοδότη, με προσπερνά και διασχίζει κάθετα τη λεωφόρο.
    Η μικρή, πνιχτή κραυγή που μου βγαίνει αθέλητα, δεν αποτρέπει το κακό. Ένα σκούρο αυτοκίνητο που πέφτει επάνω της χωρίς καθόλου να φρενάρει, τη παρασύρει, τη τινάζει στον αέρα σαν άδειο σακί και τη ξαπλώνει μπρούμυτα στη λεωφόρο.

Comments are closed.