Πληροφορία: την αναζητούμε ή μας προσφέρεται;

Στο τελευταίο Girl Geek Dinner η προσκεκλημένη  Orli Yakuel, είπε κάτι απλό  που είχα ξανακούσει μεν πολλές φορές αλλά που για κάποιο μυστήριο λόγο καρφώθηκε στο μυαλό μου από κείνη την ώρα. Είπε κάτι σαν:

Δεν αναζητώ την πληροφορία, η πληροφορία έρχεται σε μένα.

Είναι λίγο τρελό αν το ακούσει κάποιος που δεν έχει εμπειρία από τα νέα μέσα, αλλά έτσι είναι.

Στο παρελθόν η πληροφορία ήταν αποτυπωμένη, κυρίως σε γραπτό λόγο, και για να την βρεις έπρεπε να αναζητήσεις τα μέσα τα οποία την περιέκλυαν: βιβλία, εφημερίδες κτλ.

Με την έλευση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, άρχισε να αλλάζει το σκηνικό. Κάποιοι φιλτράριζαν την πληροφορία και την διοχέτευαν μέσα από αυτά τα κανάλια. Έτσι η πληφορία άρχισε να φτάνει μόνη της σε μας. Η διαδικασία όμως της επιλογής και του φιλτραρίσματος στην πραγματικότητα στερούσαν μεγάλο μέρος της … πληροφορίας μέσα στην πληροφορία, ενώ άλλες πληροφορίες τις απέκοπταν εντελώς.

O παγκόσμιος ιστός με την εμφάνισή του άρχισε να ανατρέπει αυτό το modus operandi, κι ειδικά με την έλευση των νέων μέσων που απελευθέρωσαν την πληροφορία και την πολλαπλασίασαν σε εκθετικό βαθμό.

Κι έτσι επιστρέψαμε στην ανάγκη ενός νέου φίλτρου, όχι όμως φίλτρου κατευθυνόμενου, όπως των παλιών μέσων, αλλά προσωπικού φίλτρου, που να επιτρέπει στην πληροφορία να φτάσει σε μας στις δόσεις και τις αποχρώσεις που την επιθυμούμε.

Οι πειραματισμοί έχουν δείξει ότι η δημιουργία αυτού του φίλτρου, δεν επαφίεται πια στους τεχνικούς και τους προγραμματιστές αλλά έχει έντονο κοινωνικό στοιχείο. Είναι το φίλτρο της κρίσης και της αντίληψης των όσων εμπιστευόμαστε στο διαδίκτυο.

Η κοινωνική δικτύωση έχει επιτρέψει αυτή η ομαδική σοφία που ήταν διάχυτη και δύσκολα αξιοποιήσιμη στο παρελθόν, να παίρνει σαφείς μορφές: το δίκτυο των ανθρώπων με τους οποίους μοιραζόμαστε τα όσα διαβάζουμε στον Google Reader ας πούμε. Ή τα link που μοιραζόμαστε στο twitter.  Στο βαθμό που δεν έχουμε επιλέξει εντελώς τυχαία κι άσκεπτα αυτούς με τους οποίους μοιραζόμαστε πληροφορία, το δίκτυό μας, καθίσταται η κύρια πηγή εύρεσης και φιλτραρίσματος της πληροφορίας.

Παραδείγματος χάριν: εγώ δεν παρακολουθώ ιδιαίτερα την πολιτική ειδησεογραφία και τις σχετικές κρίσεις και αναλύσεις. Έχω επιλέξει όμως να μοιράζομαι πληροφορία με ανθρώπους που αυτό το αντικείμενο τους ενδιαφέρει και το ξέρουν καλύτερα από μένα. Έτσι, μέσα απ΄αυτούς μαθαίνω και γρήγορα και σφαιρικά. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ‘εντυπωσιάσει΄παρέες με ειδήσεις που μαθαίνω ζωντανά μέσα από το twitter και που κανονικά θα περίμεναν ώρες για να τους φτάσουν, αν τους έφταναν ποτέ.

Αυτό είναι το νόημα της φράσης της Orli. Κι εκείνη έχοντας ένα πολύ μεγαλύτερο δίκτυο από μένα, δεν μπαίνει καν στον κόπο να γράφεται συνδρομήτρια σε feed, και να αναζητά πρωτογενείς πηγές. Τις τα προσφέρει όλα το δίκτυο.

Έχοντας αυτά κατά νου, έψαχνα  χτες ένα πιο αποτελεσματικό τρόπο να μοιράζομαι πράγματα στο δικό μου δίκτυο. Κυρίως έψαχνα και ψάχνω ένα πιο συντονισμένο τρόπο.

Οι βασικοί μηχανισμοί με τους οποίους μοιράζομαι πράγματα είναι τρεις:

Υπάρχει όμως μια διαφορά ποσοτική: στο μεν Google Reader μοιράζομαι με 50 άλλους, στο twitter με 250 και στο friendfeed με 100 και δεν είναι οι ίδιοι.

Επειδή  το twitter είναι το πιο πολυάριθμό σκέφτηκα ότι, τουλάχιστον ότι θεωρώ σημαντικό, πρέπει να το μοιράζομαι κι εκεί. Αυτή τη στιγμή αυτό συμβαίνει μόνο στο Google Reader και, αυτόματα, επειδή διαβάζει το feed των shared items, και στο friendfeed.

Ανακάλυψα λοιπόν δύο μεθόδους για να επιτύχω ένα καλύτερο συγχρονισμό:

α. Ενα  Greasmonkey Script που επιτρέπει να μοιράζεσαι κάτι μέσα από το Google Reader στο twitter, το οποίο εγκατέστησα και δομίμασα. Έχει κάποια προβληματάκια αλλά μου κάνει. Πρότεινα μάλιστα στον vrypan να το αλλάξει για να χρησιμοποιεί το urlborg για shortening, πράγμα που θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμο, γιατί με το urlborg, μπορώ από τα στατιστικά να καταλαβαίνω αν ότι μοιράζομαι ενδιαφέρει τους άλλους (από το πόσοι κάνουν κλικ) και να προσαρμόζω τη συμπεριφορά μου ανάλογα.

β. Μια νέα δυνατότητα του Friendfeed που επιτρέπει να μοιράζεσαι όλο ή μέρος του εκεί lifestream σου, στο twitter. Το να μοιραστεί κανείς όλο το lifestream του στο twitter θα οδηγήσει μαθηματικά στο να χάσει όλους του τους followers σε μια μέρα. Όμως μπορείς να ρυθμίσεις  να στέλνει αυτόματα μόνο ότι μοιράζεσαι στον Google Reader και στο twitter. Για όσους μοιράζονται λίγα σχετικά άρθρα και το κάνουν όχι μαζεμένα αλλά στην διάρκεια της μέρας, είναι καλή λύση. Για όσους όμως μοιράζονται πολλά και το ένα πίσω από τ’ άλλο μάλλον θα θεωρηθεί σπαμ στον twitter.

Εσείς τι γνώμη έχετε;

Reblog this post [with Zemanta]

54 thoughts on “Πληροφορία: την αναζητούμε ή μας προσφέρεται;

  1. nikan

    lol! Γιατι ομως ντρεπεσαι να μας πεις το ονοματακι σου; Δεν θα σε παρουμε και με τις ντοματες 🙂

  2. nikan

    lol! Γιατι ομως ντρεπεσαι να μας πεις το ονοματακι σου; Δεν θα σε παρουμε και με τις ντοματες 🙂

  3. Confusion

    Γειά σου Νίκο δεν ντρέπομαι απλά βαριόμουνα… plus I like the pun
    Μαυρίκιος (mgpolitis)

  4. Confusion

    Γειά σου Νίκο δεν ντρέπομαι απλά βαριόμουνα… plus I like the pun
    Μαυρίκιος (mgpolitis)

Comments are closed.