Twitter: η επέτειος ενός post κι ενός podcast

Στις 31/1 του 2008 είχα γράψει αυτό το ποστ προπαγανδίζοντας κατ’ ουσίαν το twitter και διατυπωνοντας προβλέψεις για την εξέλιξή του και την επιρροή του στη μπλογκόσφαιρα. Στις 7/2/2008 είχα συνεχίσει την ‘προπαγάνδα’  μ’ αυτό το podcast που αν θυμάμαι καλά είχε πιο εισαγωγικό χαρακτήρα.

Ένα χρόνο μετά έχω αρχίσει να κουράζομαι παρότι τώρα θάλεγε κανείς είναι πραγματικά η ώρα του microblogging στην Ελλάδα, ειδικά μετά τα επεισόδια του Δεκέμβρη που έμαθαν στον κόσμο την δύναμη της άμεσης ενημέρωσης και δίδαξαν στον τύπο ότι δεν μπορεί πλεόν να αγνοεί αυτό το μέσο.

Όπως και σε πολλά άλλα τέτοια θέματα, ο vrypan με πρόλαβε κι έγραψε τα δικά του ‘παράπονα’ πριν λίγες μέρες.

Επειδή αυτή η κούραση δεν θέλω να εκληφθεί σαν μια ελιτίστικη αντίδραση (γιατί κάπου πήρε ήδη τ’ αυτί μου αυτήν την κριτική), του τύπου και καλά “εμείς οι πρωτοπόροι δυσανασχετούμε γιατί μπήκε  πολύ πλέμπα” θέλω να την εξηγήσω και να προσπαθήσω να δώσω κι ένα στίγμα για τη χρήση του twitter προς newcomers.

Πριν απ’ αυτό όμως ας δούμε γρήγορα τι μου δήλωσαν τις προάλλες οι φίλοι (χωρίς εισαγωγικά) στο twitter  όταν τους ρώτησα με τι κριτήριο ακολουθούν άλλους χρήστες, γιατί οι απαντήσεις τους είναι κρίσιμες για τη συνέχεια και της δικής μου σκέψης.

(Παραθέτω μόνο τα κείμενα χωρίς λινκ και ονόματα γιατί δεν ξέρω τι διαθέσεις έχουν ως προς την δημοσιοποίηση των απόψεων τους οι φίλοι. Μην ξεχνάμε ότι το twitter είναι ένα κλειστό δίκτυο).

  • κανω follow όσους με εμπνευσουν – εννοειται οσους ξερω μπλογκικως!”
  • akoloutho fisika prosopa (kai mono prosopa) pou exoun kai kapoio blog/site oste na exo deigma ekfrasis ton”
  • ακολουθώ όλους όσους με ακολουθούν, εφόσον δεν ειναι εξώφθαλμα σπαμερζ. Κυρίως με ενδιαφέρουν έλληνες”
  • Είναι είτε φίλοι/γνωστοί είτε με κάποιο άλλο τρόπο ενδιαφέροντες”
  • Αλλους απο ευγενεια που ακολουθουνε,αλλους απο ενδιαφερον για οτι tweetαρουν ακομα κι αν δεν ακολουθουνε,κι αλλους απο κατινια”
  • Κάποιους από ευγένεια (follow back), κάποιους από ενδιαφέρον, κάποιους για κουβέντα. Δεν έχω σταθερά κριτήρια.”
  • Να μιλάνε αλλα οχι υπερβολικά και να έχουν και following και followers που σημαινει οτι ειναι κοινωνικοι”

Αν προσπαθήσω να βγάλω μια συνισταμένη είναι  ότι το βασικό στοιχείο που αναζητούν οι περισσότεροι στο twitter είναι να έχουν συνδιαλλαγή με φυσικά πρόσωπα. Να έχουν απέναντι τους ανθρώπους που μοιράζονται τις εμπειρίες τους, τις γνώσεις τους, τις ειδήσεις τους, την ενημέρωσή τους, τις δημιουργίες τους αλλά και που να μπορούν να συνδιαλλαγούν σαν άνθρωποι, να απαντήσουν σε ερωτήσεις. Ακόμα κι όταν ακολουθούμε κάποιον από ευγένεια, αυτό υποδηλώνει ότι έχουμε άνθρωπο απέναντί μας κι όχι μηχανή.

Κι αυτός ακριβώς ο κανόνας έχει αρχίσει να παραβιάζεται μαζικά στο twitter.  Πέρα από τους γνωστούς από καταβολής twitter σπαμμερς που τους αναγνώριζες παρατηρώντας το κλάσμα following/followers και που συνήθως ήταν πολύ μεγαλύτερο της μονάδας, και που και το ίδιο το twitter έχει αρχίσει να τους εκκαθαρίζει περιοδικώς,  έχουμε μια νέα εγχώρια γενιά που πιο πολύ από άγνοια προς το μέσο παρά από κακή πρόθεση, το χρησιμοποιεί σαν  μηχανή μάρκετιν με την κακή έννοια.

Παραδείγματα:

α. Είμαι μια εταιρεία, φτιάχνω ένα λογαριασμό στο twitter κι ενημερώνω για τις προσφορές και τα προϊόντα μου χωρίς να συνδιαλέγομαι ιδιαίτερα.

β. Έχω ένα μπλογκ ή κάποιου άλλου είδους site και το συνδέω με ένα λογαριασμό στο twitter για να δημοσιεύω κι εκεί ενημερώσεις για τα ποστ μου.

γ.  Είμαι μια ακτιβιστική/πολιτική/ποδοσφαιρική/καλλιτεχνική whatever ομάδα και κάνω twitter λογαριασμό για να προπαγανδίζω τη δράση μου.

δ. Είμαι κάποιου είδους celebrity (πολιτικό ή άλλο) και ‘ενημερώνω’ για τις κινήσεις μου.

Ενώ καμιά από τις παραπάνω ενέργειες ‘ενημέρωσης’ δεν είναι αυτή καθαυτή ανεπιθύμητη, αρνητική ή επιλήψιμη, όταν γίνεται από μια ‘μηχανή’  και σε αναλογίες τέτοιες που να κατακλύζουν τη δραστηριότητα στο twitter, τότε το twitter αρχίζει να γίνεται βαρετό και κουραστικό, έως απωθητικό.

Ναι θέλω να με ενημερώσεις  τουίτερ-φίλε, αλλά δεν θέλω να μου πετάς την ενημέρωση στα μούτρα. Θέλω να συζητάς μαζί μου λίγο, να μοιράζεσαι κάτι μαζί μου και μέσα σ’ αυτά που μοιράζεσαι να είναι κι αυτά που γράφεις/κάνεις/προσφέρεις.

Όχι μόνο αυτά όμως.  Γιατί κάτι τέτοια είναι που με κάνουν να θέλω να σταματήσω να το ανοίγω το ρημάδι.

I am human. Be human to me too.

6 thoughts on “Twitter: η επέτειος ενός post κι ενός podcast

  1. coolplatanos

    Εσείς που μπήκατε από νωρίς ίσως ήταν διαφορετικά. Εμένα μου φαίνεται χαοτικό. Μπήκα το διάστημα των γεγονότων του Δεκέμβρη επειδή κινείτο πληροφορία μέσα εκεί. Δεν μπορώ να πω ότι νιώθω το ίδιο άνετα όσο να επικοινωνώ μέσα από το blog μου και το να αφήνω σχόλια σε blog άλλων. Μου φαίνεται, εμένα τουλάχιστον, πιο προσωπικό, από το να στείλω σύντομο μήνυμα στο twitter. Δεν ξέρω, νιώθω αμήχανα εκεί και ότι δεν μου ταιριάζει σαν μέσον. Νομίζω ότι δεν ξέρω και να το χρησιμοποιώ καλά και ότι θα κάνω καμία μαλακία. Έτσι έχω επιλέξει μεν να ακολουθώ κυρίως ανθρώπους που ξέρω και κάποια μέσα ενημέρωσης και μπορεί να διαβάζω τι γράφετε οι υπόλοιποι, αλλά σπάνια συμμετέχω στη συζήτηση. Νιώθω κάπως εκτός…
    Από την άλλη, χωρίς να το λέω με κακία, αλλά περισσότερο σαν πείραγμα και διαπίστωση, εσύ και ο vrypan μου θυμίζετε παιδιά που βαρέθηκαν το “παιχνίδι”… Εννοώ ότι ενθουσιαζόσαστε πολύ γρήγορα με κάτι και εξίσου γρήγορα το βαριόσαστε. Μήπως επειδή επίσης δεν σας ταιριάζει σαν τρόπος επικοινωνίας και απλά στην αρχή ενθουσιαστήκατε με το νέο “παιχνίδι”? Προσωπικά πάντως δεν μου βγαίνει να ενθουσιάζομαι εύκολα. Δεν αλλάζω με τίποτα το blogging και το θεωρώ τον πιο αγαπημένο τρόπο έκφρασης, ενώ τα υπόλοιπα τα βλέπω περισσότερο “τεχνικές” και όχι καθαυτό έκφραση για μένα. Μάλλον επειδή δεν εξοικειώνομαι εύκολα με ανθρώπους εξ αποστάσεως. Δηλαδή εσένα αν σε συναντήσω από κοντά μου είναι πιο εύκολο να σε ρωτήσω ή να σου πω κάτι ή να στο πω εδώ στη σελίδα σου, παρά στο twitter. Αυτά από μένα… Ελπίζω να μην βγει πάλι μακρυνάρι και θορυβώδες σχόλιο… 🙂

  2. nikan

    @coolplatanos Δύο πράγματα:
    α. Νομίζω όλοι όσοι προσπαθούν να μπούν στο twitter περνάνε αρχικά από τη φάση που δεν καταλαβαίνουν, τους φαίνεται βλακεία κι απομακρύνονται. Αν επανέλθουν κολλάνε άσχημα.
    β. Δεν νομίζω ότι βαρεθήκαμε το παιχνίδι μας όπως λες γιατί δεν είναι κάτι χτεσινό. Μιλάμε για κοντα 2 χρόνια.

  3. coolplatanos

    Εσείς που μπήκατε από νωρίς ίσως ήταν διαφορετικά. Εμένα μου φαίνεται χαοτικό. Μπήκα το διάστημα των γεγονότων του Δεκέμβρη επειδή κινείτο πληροφορία μέσα εκεί. Δεν μπορώ να πω ότι νιώθω το ίδιο άνετα όσο να επικοινωνώ μέσα από το blog μου και το να αφήνω σχόλια σε blog άλλων. Μου φαίνεται, εμένα τουλάχιστον, πιο προσωπικό, από το να στείλω σύντομο μήνυμα στο twitter. Δεν ξέρω, νιώθω αμήχανα εκεί και ότι δεν μου ταιριάζει σαν μέσον. Νομίζω ότι δεν ξέρω και να το χρησιμοποιώ καλά και ότι θα κάνω καμία μαλακία. Έτσι έχω επιλέξει μεν να ακολουθώ κυρίως ανθρώπους που ξέρω και κάποια μέσα ενημέρωσης και μπορεί να διαβάζω τι γράφετε οι υπόλοιποι, αλλά σπάνια συμμετέχω στη συζήτηση. Νιώθω κάπως εκτός…
    Από την άλλη, χωρίς να το λέω με κακία, αλλά περισσότερο σαν πείραγμα και διαπίστωση, εσύ και ο vrypan μου θυμίζετε παιδιά που βαρέθηκαν το “παιχνίδι”… Εννοώ ότι ενθουσιαζόσαστε πολύ γρήγορα με κάτι και εξίσου γρήγορα το βαριόσαστε. Μήπως επειδή επίσης δεν σας ταιριάζει σαν τρόπος επικοινωνίας και απλά στην αρχή ενθουσιαστήκατε με το νέο “παιχνίδι”? Προσωπικά πάντως δεν μου βγαίνει να ενθουσιάζομαι εύκολα. Δεν αλλάζω με τίποτα το blogging και το θεωρώ τον πιο αγαπημένο τρόπο έκφρασης, ενώ τα υπόλοιπα τα βλέπω περισσότερο “τεχνικές” και όχι καθαυτό έκφραση για μένα. Μάλλον επειδή δεν εξοικειώνομαι εύκολα με ανθρώπους εξ αποστάσεως. Δηλαδή εσένα αν σε συναντήσω από κοντά μου είναι πιο εύκολο να σε ρωτήσω ή να σου πω κάτι ή να στο πω εδώ στη σελίδα σου, παρά στο twitter. Αυτά από μένα… Ελπίζω να μην βγει πάλι μακρυνάρι και θορυβώδες σχόλιο… 🙂

  4. coolplatanos

    Εσείς που μπήκατε από νωρίς ίσως ήταν διαφορετικά. Εμένα μου φαίνεται χαοτικό. Μπήκα το διάστημα των γεγονότων του Δεκέμβρη επειδή κινείτο πληροφορία μέσα εκεί. Δεν μπορώ να πω ότι νιώθω το ίδιο άνετα όσο να επικοινωνώ μέσα από το blog μου και το να αφήνω σχόλια σε blog άλλων. Μου φαίνεται, εμένα τουλάχιστον, πιο προσωπικό, από το να στείλω σύντομο μήνυμα στο twitter. Δεν ξέρω, νιώθω αμήχανα εκεί και ότι δεν μου ταιριάζει σαν μέσον. Νομίζω ότι δεν ξέρω και να το χρησιμοποιώ καλά και ότι θα κάνω καμία μαλακία. Έτσι έχω επιλέξει μεν να ακολουθώ κυρίως ανθρώπους που ξέρω και κάποια μέσα ενημέρωσης και μπορεί να διαβάζω τι γράφετε οι υπόλοιποι, αλλά σπάνια συμμετέχω στη συζήτηση. Νιώθω κάπως εκτός…
    Από την άλλη, χωρίς να το λέω με κακία, αλλά περισσότερο σαν πείραγμα και διαπίστωση, εσύ και ο vrypan μου θυμίζετε παιδιά που βαρέθηκαν το “παιχνίδι”… Εννοώ ότι ενθουσιαζόσαστε πολύ γρήγορα με κάτι και εξίσου γρήγορα το βαριόσαστε. Μήπως επειδή επίσης δεν σας ταιριάζει σαν τρόπος επικοινωνίας και απλά στην αρχή ενθουσιαστήκατε με το νέο “παιχνίδι”? Προσωπικά πάντως δεν μου βγαίνει να ενθουσιάζομαι εύκολα. Δεν αλλάζω με τίποτα το blogging και το θεωρώ τον πιο αγαπημένο τρόπο έκφρασης, ενώ τα υπόλοιπα τα βλέπω περισσότερο “τεχνικές” και όχι καθαυτό έκφραση για μένα. Μάλλον επειδή δεν εξοικειώνομαι εύκολα με ανθρώπους εξ αποστάσεως. Δηλαδή εσένα αν σε συναντήσω από κοντά μου είναι πιο εύκολο να σε ρωτήσω ή να σου πω κάτι ή να στο πω εδώ στη σελίδα σου, παρά στο twitter. Αυτά από μένα… Ελπίζω να μην βγει πάλι μακρυνάρι και θορυβώδες σχόλιο… 🙂

  5. nikan

    @coolplatanos Δύο πράγματα:
    α. Νομίζω όλοι όσοι προσπαθούν να μπούν στο twitter περνάνε αρχικά από τη φάση που δεν καταλαβαίνουν, τους φαίνεται βλακεία κι απομακρύνονται. Αν επανέλθουν κολλάνε άσχημα.
    β. Δεν νομίζω ότι βαρεθήκαμε το παιχνίδι μας όπως λες γιατί δεν είναι κάτι χτεσινό. Μιλάμε για κοντα 2 χρόνια.

  6. nikan

    @coolplatanos Δύο πράγματα:
    α. Νομίζω όλοι όσοι προσπαθούν να μπούν στο twitter περνάνε αρχικά από τη φάση που δεν καταλαβαίνουν, τους φαίνεται βλακεία κι απομακρύνονται. Αν επανέλθουν κολλάνε άσχημα.
    β. Δεν νομίζω ότι βαρεθήκαμε το παιχνίδι μας όπως λες γιατί δεν είναι κάτι χτεσινό. Μιλάμε για κοντα 2 χρόνια.

Comments are closed.