Ένας εναλλακτικός τρόπος για να ξεκινάς να γράφεις ένα post

Το ποστ που ακολοθουθεί είναι ένα guest post του Anonymous Marketer (το δεύτερο κατά σειρά. Το πρώτο είναι εδώ).


pen

Όλοι οι φιλόλογοι προτείνουν πως ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινάμε μια έκθεση είναι να σκεφθούμε για 2-3′ καινα συντάξουμε ένα outline της έκθεσης πριν ξεκινήσουμε να γράφουμε. Με αυτό τον τρόπο δεν θα γράψουμε πράγματα που δεν δένουν μεταξύ τους και δεν θα φύγουμε εκτός θέματος.

Αυτό έκανα και εγώ πάντοτε. Και δούλευε. Δεν δουλεύει, όμως, όταν πάω να γράψω ένα άρθρο για το blog μου. Ο λόγος για τον οποίο δούλευε είναι ότι όλες οι εκθέσεις στο σχολείο ή στις ξένες γλώσσες έχουν ένα προκαθορισμένο στυλ που είναι το σωστό για τα θέματα των εκθέσεων: είτε μας ζητάνε να διαλέξουμε ανάμεσα στο Α και το Β είτε μας λένε να προτείνουμε μια λύση σε ένα πρόβλημα. Δεν χρειάζεται να σκεφθούμε πως θα δομήσουμε την έκθεση. Είναι standard.

Ξεκινάμε με έναν πρόλογο που πάνω κάτω επαναλαμβάνουμε την ερώτηση και λέμε τι θα επακολουθήσει στο κυριώς θέμα. Μετά ακολουθούν 2-3 παράγραφοι με επιχειρήματα για την επιλογή μας. Και τέλος υπάρχει ένας επίλογος όπου συνοψίζουμε τις κύριες ιδέες.

H δομή, όμως, δεν είναι δεδομένη και για ένα blog post ή ένα μεγάλο κείμενο που πρέπει να στείλουμε για την δουλειά μας. Άρα αντί να κάνουμε το outline καλό θα είναι να χρησιμοποιήσουμε τα 2-3′ για να σκεφθούμε λίγο πιο στρατηγικά. Θα προτείνω έναν άλλο τρόπο για να ξεκινάει κανείς οποιοδήποτε σημαντικό κείμενο θέλει να γράψει. Για να γίνω πιο κατανοητός κάτω από την περιγραφή κάθε βήματος θα γράφω σε italics το πως χρησιμοποίησα αυτόν τον τρόπο για να γράψω αυτό το post.

  1. Καθορισμός του σκοπού
  2. Πρώτα από όλα πρέπει να σκεφθούμε το “γιατί”. Γιατί γράφουμε αυτό το άρθρο. Αν δεν ξέρουμε το γιατί πως είμαστε σίγουροι ότι γράφουμε αυτά που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει;

    Αυτό το άρθρο έχει ως σκοπό το να ενημερώσει τους άλλους bloggers για έναν διαφορετικό τρόπο γραψίματος.

  3. Καθορισμός των περιορισμών
  4. Αυτό έχει σχέση με το τι δεν θα θέλαμε με τίποτα να υπάρχει σε αυτό το άρθρο. Δηλαδή αν ήταν να το γράψει κάποιος άλλος αυτό το άρθρο τι θα του λέγαμε να αποφύγει οπωσδήποτε.

    Οι δικοί μου περιορισμοί ήταν 1) να μην είμαι γενικός και αόριστος, 2) να μην απολυτοποιήσω τίποτα, 3) να μην κάνω διαφήμιση στον εαυτό μου

  5. Οραματισμός της επιτυχίας
  6. Τα δύο προηγούμενα βήματα είχαν σχέση με το γιατί. Αυτό το βήμα έχει σχέση με το “τι”. Τι θέλουμε να πετύχουμε. Πως μοιάζει η επιτυχία.

    Για μένα αυτό το άρθρο θα είναι επιτυχημένο αφ’ ενός αν γίνει κατανοητό και αφ’ ετέρου από τα σχόλια για την μέθοδο, τον τρόπο στησίματος αυτού του άρθρου και από σχόλια σχετικά με άλλες μεθόδους.

  7. Brainstorming
  8. Το περίφημο brainstorming. Έχοντας ως δεδομένα το “γιατί” και το “τι” από τα παραπάνω βήματα άρχιζουμε να παράγουμε πολλές ιδέες σχετικά με το άρθρο. Δεν κοιτάμε την ποιότητα αλλά την ποσότητα. Δεν απορρίπτουμε οτιδήποτε επειδή μας φαίνεται ότι δεν είναι καλή ιδέα ή είναι risky ή χαζό(το αν είναι risky ή χαζό θα μας απασχολήσει στο επόμενο βήμα). Τα γράφουμε όλα ακριβώς με την σειρά που μας έρχονται.

    Να βάλω παράδειγμα; Ποιό; Να σχετίσω την μέθοδο με το business; Ή το marketing; Καλό θα ήταν να είναι numbered τα βήματα. Μήπως να είναι το ίδιο post παράδειγμα της μεθόδου όπως είχα δει κάποτε ένα post στο copyblogger; Ή μήπως bullets; Να κοιτάξω την ορθογραφία. Πρώτα να πω την θεωρία και μετά να δώσω παράδειγμα ή να δώσω παράδειγμα πρώτα για να μπει ο αναγνώστης στο νόημα. Μήπως το δημοσιεύσω σε άλλο blog; Καλό θα ήταν να είναι περιεκτικό το post. Ή μήπως να το κάνω short για να μην κουράσει;

  9. Οργάνωση των ιδεών
  10. Ο σκοπός αυτού του βήματος είναι να οργανώσουμε τις ιδέες που παράξαμε στην διαδικασία του brainstorming. Κοιτώντας τις ιδέες θα δούμε ότι αρχίζουν να φαίνονται κάποιες συνδέσεις μεταξυ των ιδεών. Απορρίπτουμε ότι δεν μας κάνει και οργανώνουμε όλα τα άλλα.

    Παίρνοντας το παραπάνω κατεβατό  παραπάνω, εγώ κατέληξα στο να γράψω ένα άρθρο το οποίο θα λειτουργεί ως παράδειγμα της μεθόδου διότι πιστεύω ότι έτσι θα γίνει πιο κατανοητό. Το άρθρο θα βγεί στο metablogging.gr διότι δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την θεματολογία του δικού μου blog  ενώ έχει πολλή σχέση με τo ιστολογείν, που είναι η θεματολογία του metablogging. Η λίστα θα είναι numbered διότι έτσι φαίνεται καλύτερα η συνέχεια μεταξύ των βημάτων. Τέλος το post θα είναι μεγάλο ώστε να περιέχει όλες τις ιδέες και να είναι εύκολο για τον αναγνώστη να καταλάβει τα πάντα χωρίς να ψαχτεί παραπάνω.

  11. Καθορισμός των επόμενων κινήσεων για την επιτυχή υλοποίηση
  12. Σε αυτό το βήμα καθορίζουμε ποιές είναι οι κινήσεις που πρέπει να κάνουμε και τις βάζουμε σε μια σειρά . Μπορεί να χρειαστεί να ψάξουμε για μια photo στο flickr, να ανοίξουμε ένα παλιό βιβλίο, να ζητήσουμε μια γνώμη, να πάρουμε μια συνέντευξη ή την άδεια να αντιγράψουμε κατι.

    Για να γίνει αυτό το άρθρο έπρεπε να κάνω τις εξής κινήσεις: 1) να γράψω ποιό ήταν το output από την μέθοδο για αυτό το άρθρο, 2) να γράψω το άρθρο, 3) να στείλω mail στον nikan.

Κλείνοντας θέλω να σου πω ότι αυτή η μέθοδος δεν αφορά το γράψιμο αλλά το project planning (ναι! καλά διάβασατε, το project planning). Όμως το project planning με το project στην πιο ευρεία του έννοια (δηλαδή ως project εννοείτει οτιδήποτε θέλει πάνω από μία πράξη για να επιτευχθεί). Απλά ενώ την διάβαζα είδα ότι θα μπορούσε να αποτελέσει λύση στο πρόβλημα που είχα στο πως να ξεκινάω ένα άρθρο.

Εμένα με βοήθησε πολύ. Εσείς πως την βρίσκετε;


Photo Credit: Uploaded on November 5, 2008 by *spud*

13 thoughts on “Ένας εναλλακτικός τρόπος για να ξεκινάς να γράφεις ένα post

  1. Rodia

    Να σου πω… Είναι ένας πολύ καλός οδηγός για όσους γράφουν άρθρα με κάποιο σκοπό.
    Εμένα δεν με ενδιαφέρει ο αντίκτυπος αυτού που γράφω ή παρουσιάζω, οπότε δεν σκέφτομαι καθόλου τί και πώς, απλά αφήνω μερικές ιδέες να τρέχουν.
    Φυσικα, αν ήθελα να πετύχω κατι, θα ακολουθούσα μια παρόμοια πορεία! :)
    Πάντως, εδώ που τα λέμε, το σημείο *2* το προσέχω πάάάάρα πολύ…
    (να, τώρα, ας πούμε, πρόσεξα τι να μη γράψω εκεί που υπάρχουν οι τελείες)

  2. krap

    Πολύ καλή GTD στοιχείων (από εκεί δεν εμπνεύστηκες;) στον χώρο του blogging. Μπράβο!

  3. Anonymous Marketer

    @rodia το (2) είναι όντως κάτι που πρέπει να προσέχουμε πάντα όταν γράφουμε.

    Πάντως, όλοι γράφουμε με έναν σκοπό. Έστω και αν αυτός είναι να μοιραστούμε με άλλους τις “ιδέες που τρέχουν”. Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι πχ αν θέλουμε να μοιραστούμε ένα link ή ένα νέο είναι περριτό να χρησιμοποιούμε αυτή την μεθοδολογία. Αν θέλουμε να γράψουμε, όμως, κάτι πιο “καλό” μπορεί να φανεί χρήσιμη.

    @kitsosmitsos, thanx

    @krap όντως πρόκειται για το βιβλίο Getting Things Done(aka GTD). Life-changing book, eh?

  4. fuentedance

    Εγώ πάντως διαβάζοντας όλα αυτά, σκέφτομαι πολύ σοβαρά να κλείσω το blog

  5. Dynx

    Anonymous Marketer,

    Πράγματι αρκετά ενδιαφέρον το άρθρο σου. Είχα διαβάσει και το προηγούμενο σου σε αυτό το blog που ήταν εξίσου καλό.

    Να σημειώσω κάτι: υπάρχουν και μερικά (αν και ελάχιστα) ελληνικά blogs, όπου ο blogger γράφει τα posts στα αγγλικά. Κι αυτό γιατί είτε πρόκειται για πιο ποιοτικές αναρτήσεις από τις συνήθεις ή επειδή πιστεύει ότι μπορεί να έχει ένα μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό (κυρίως αν τα θέματά του είναι εξειδικευμένα). Κακά τα ψέματα, η πλειοψηφία των ελληνικών blogs είναι αδιάφορης ως χαμηλής ποιότητας, και ίσως αν κάποιος έχει πιο σοβαρές προθέσεις να πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται σοβαρά να γράφει τις αναρτήσεις του στα αγγλικά.

  6. fuentedance

    @Anonymous Marketer, Γιατί αν πρέπει να κάνω όλα τα παραπάνω για ένα post, δεν με βλέπω να κάνω post ποτέ πια.

  7. Kassianos

    Το άρθρο σας είναι ομολογουμένως καλό και πετυχημένο. Δίνει μια άλλη οπτική στην αναζήτηση των λόγων που πρέπει να έχει κάποιος για να ασχοληθεί με τα ιστολόγια.
    Χρήσιμο σε όσους ξεκινούν τώρα την ενασχόληση με το ιστολογείν ή σ' εκείνους που ακόμη δεν βρήκαν το προσωπικό τους στυλ.

    Βέβαια, εγώ προτιμώ τον πατροπαράδοτο τρόπο, δηλαδή εκείνο της “εισαγωγής” με τα όσα θα αναπτυχθούν στο κείμενο, της διάσπασης του κυρίου σώματος ενός άρθρου σε επιμέρους ιδέες και της απόδειξη τους και τέλος στην ολοκλήρωσή τους με έναν καταληκτικό επίλογο.

    Κρίμα όμως που δεν δείξατε την απαραίτητη προσοχή στη γλώσσα έκφρασης. Δεν μπορώ να καταλάβω που οφείλεται αυτός ο βαρβαρισμός με λέξεις που δεν είναι δύσκολο να εκφραστούν και στην ελληνική (όπως risky, numbered κλπ.). Ο Έλληνας επιχειρηματίας (ο συνήθης πελάτης δηλαδή) έχει πλέον την ίδια ευχέρεια στις ξένες γλώσσες μ' αυτή του επαγγελματία της διαφήμισης και των λοιπών κλάδων που αναφέρεστε και η (σε επαγγελματικό επίπεδο) χρήση διάσπαρτων αγγλικών λέξεων υποβιβάζει τον δεύτερο. Καταλαβαίνω τη δυσκολία να εξηγήσει κανείς το crowdsourcing, αλλά όχι και το… italics.

  8. Anonymous Marketer

    @fuentedance, όπως είπα και σε προηγούμενο μου σχόλιο

    “Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι πχ αν θέλουμε να μοιραστούμε ένα link ή ένα νέο είναι περριτό να χρησιμοποιούμε αυτή την μεθοδολογία. Αν θέλουμε να γράψουμε, όμως, κάτι πιο “καλό” μπορεί να φανεί χρήσιμη.”

    Άρα δεν είναι ανάγκη να χρησιμοποιείς αυτή την μεθοδολογία σε όλα τα post. Αλλά πιθανόν να βοήθαγε να την χρησιμοποιήσεις σε ένα πιο “καλό” post.

    By the way, μην σταματήσεις το blog σου. Για να διατηρείς ένα blog πρέπει να ενημερώνεσαι για τις εξελίξεις, να συντάσσεις την σκέψη σου και να εξασκείς το γράψιμο σου. Και όλα αυτά σε κάνουν καλύτερο.

    @dynx, ευχαριστώ για το σχόλιο σου.

    Προς τι η αναφορά στα ελληνικά ξενόγλωσσα blogs;

    @Kassianos, αρχικά σε ευχαριστώ για τα σχολιά σου.

    Αυτή η μεθοδολογία που προτείνω θεωρώ ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί και πέρα από το ιστολογείν (και άρα όχι μόνο από αυτούς “που ξεκινούν τώρα την ενασχόληση…”).

    Ο πατροπαράδοτος τρόπος, που όπως λες χρησιμοποιείς, είναι εξαιρετικά αποτελεσματικός. Αλλά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι για όλες τις καταστάσεις. Για παράδειγμα, ο “βιαστικός” αναγνώστης του internet ίσως δεν κάτσει να διαβάσει όλη την εισαγωγή και να φτάσει στο κύριο σώμα που είναι το “ζουμί”.

    Tώρα, όσον αφορά το numbered ξέρω πως μεταφράζεται αλλά δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ μου ελληνικό λογισμικό, οπότε είμαι συνηθισμένος στους ξένους όρους. Το italics πραγματικά δεν ξέρω πως μεταφράζεται. Όσον αφορά για το risky, έχεις δίκιο αλλά είναι θέμα συνήθειας.

    Γενικά, όσον αφορά την χρήση της γλώσσας θέλω να σου πω ότι είμαι υπέρμαχος της ελληνικής γλώσσας. Με ενοχλεί το να χρησιμοποιούμε ξένες λέξεις χωρίς να συντρέχει κάποιος λόγος απλά λόγω ξενομανίας ή μοντερνισμού. Η αναφορά των “εκπτώσεων” ως “sale” είναι ένα τέτοιο παράδειγμα.

    Από την άλλη, όμως, δεν με βολεύουν και οι μεταφράσεις ξένων εννοιών. Καλώς ή κακώς, ζούμε σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Επικοινωνούμε με ανθρώπους στο εξωτερικό, διαβάζουμε βιβλία στα αγγλικά και ενημερωνόμαστε από αγγλόφωνα blogs και portals. Γιατί να πρέπει να θυμάμαι δύο όρους για κάθε τι αφού στην τελική και στην Ελλάδα τους ξένους όρους χρησιμοποιούμε;

    Από την άλλη, όλος ο κόσμος των υπολογιστών είναι ξένη εφεύρεση όπως και η ιατρική είναι δική μας. Αφού αυτοί χρησιμοποιούν πχ το pneumonia για την πνευμονία γιατί και εγώ να μην χρησιμοποιήσω κάποιον ξένο όρο;

    Τέλος, λες ότι εσύ προτιμείς τον πατροπαράδοτο τρόπο αλλά δνε βλέπω link για κάποιο blog. Παράλειψη ή κάτι άλλο;

  9. Kassianos

    Επανέρχομαι για διάφορους λόγους. Εμμέσως για να επισημάνω πως πέρα απ' όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω, τόσο στο άρθρο, όσο και στα σχόλια, μια σημαντική παράμετρος στα ιστολόγια, για μένα με εξέχουσα σημασία στην επιτυχία τους, είναι και η φροντίδα του συγγραφέα για τα σχόλια – κάτι που εσείς (όπως και ο Νίκος που μας φιλοξενεί) το κάνετε με μεγάλη ευλάβεια και σας συγχαίρω.

    Θα επιμείνω στον “παραδοσιακό” τρόπο γραφής, παρά τη νύξη σας για το μέγεθος ενός κειμένου. Είναι πιθανόν αρκετοί αναγνώστες να διαβάζουν “διαγώνια” ή να τους “κουράζει” ένα κείμενο και να το παρατούν στη μέση. Γι' αυτό δεν φταίει ούτε το κείμενο, ούτε ο τρόπος διάρθρωσης του, αλλά το αντικείμενό του και η σημασία που αυτό ενέχει για τον αναγνώστη.

    Όλοι μας επιμείναμε στην ανάγνωση ενός δύσκολου κειμένου γιατί μας ενδιέφερε και με την ίδια λογική όλοι θα παραιτηθούμε από την ανάγνωση ενός κειμένου αν απ' την πρώτη κι όλας παράγραφο διαπιστώσουμε πως δεν εμπίπτει στα ενδιαφέροντά μας.

    Αν πάλι αναφέρεστε στην προσπάθεια να “πουλήσουμε” ένα κείμενο στον αναγνώστη, ακόμη κι αν θεωρούμε πως πιθανότατα δεν είναι στα άμεσα ενδιαφέροντά του, τότε παραιτούμαι. Αυτό είναι πράγματι μια προσπάθεια μάρκετινγκ – όπως συνηθίσαμε οι εκτός του χώρου να την αντιλαμβανόμαστε (με την κακή του δηλαδή έννοια). Πιστεύω όμως πως εδώ αναφέρεστε στη σημασία του τρόπου γραφής ενός άρθρου για τα ιστολόγια που απευθύνονται – χωρίς δόλο – σε κοινό που επιθυμεί να το αναγνώσει.

    Δεν αναφέρατε όμως αν τα ίδια κριτήρια ισχύουν για όλα τα είδη (διαδικτυακής/ιστολογικής) γραφής. Αλλιώς προσλαμβάνουμε τη δημοσιογραφική γραφή, αλλιώς την ακαδημαϊκή-επιστημονική κι αλλιώς την “προσωπική”. Στην τελευταία, όλοι μας περιμένουμε από το συγγραφέα ένα απέριττο ύφος και ένα λόγο ελεύθερο, χωρίς συγκεκριμένη διάρθρωση και όρια. Για τις προηγούμενες, ο παραδοσιακός τρόπος γραφής είναι το ίδιο επιτυχής με τη συμβατική γραφή, αυτή που συνηθίζουμε να αναφερόμαστε ως παραδοσιακή, αυξομειώνοντας απλά τα μεγέθη. (Άλλο το μέγεθος μιας ακαδημαϊκής εργασίας, άλλο το μέγεθος μιας πτυχιακής. Με την ίδια λογική, άλλο το μέγεθος ενός ρεπορτάζ κι άλλο ενός άρθρου γνώμης).

    Όσον αφορά τώρα τους ξένους όρους, να πω επιγραμματικά πως συνεχίζω να πιστεύω πως θα κερδίσετε περισσότερα επαγγελματικά αν διαθέσετε λίγο χρόνο στον εξελληνισμό του λόγου σας. Δεν αναφέρομαι σε ακραίες αλλαγές που κάνουν τα κείμενα δυσνόητα (κοινώς, δεν σας ζητώ να αναφέρεστε σε πτυκτό δίσκο, αλλά σε “σκληρό δίσκο” – hard drive). Τα italics είναι απλά… πλάγια γράμματα, τα links σύνδεσμοι, τα portals πύλες κ.ο.κ.
    Χρησιμοποιώντας τον ελληνικό όρο κερδίζετε από το σημαινόμενο. Ένας “σύνδεσμος” δίνει στον αδαή χρήστη την εικόνα της σύνδεσής του και της διασύνδεσής του με τον υπόλοιπο (διαδικτυακό) κόσμο, κάτι που το link δεν μπορεί να του δώσει το ίδιο εύκολα.

    Υ.Γ. Ξαναδιαβάζοντας όσα έγραψα, βλέπω πως για άλλη μια φορά υπέπεσα στο σφάλμα του πληθυντικού ευγενείας. Αφαιρέστε τον αν σας δυσκολεύει.
    Στην Ιατρική δώσαμε την διαγνωστική. Τη φαρμακολογία την κάλυψαν τα λατινικά. Πόσα φάρμακα καταλαβαίνετε σε ποια ασθένεια αντιστοιχούν, χωρίς να ξέρετε το εμπορικό τους όνομα;
    Δεν ιστολογώ, με εξαίρεση τη συμμετοχή μου κατά καιρούς σε διάφορα εγχειρήματα.

  10. Anonymous Marketer

    @kassianos

    Η αλήθεια είναι ότι όλα τα κείμενα(και τις διαφημίσεις) κάποιος προσπαθεί να τα πουλήσει. Το αντάλλαγμα για αυτά όμως δεν είναι ευρώ αλλά η προσοχή και ο χρόνος. Το να διαβάσω οτιδήποτε έχει ένα κόστος ευκαριάς(όπως λένε οι οικονομολόγοι) το οποίο ισούται με οτιδήποτε θα μπορούσα να κάνω με τον ίδιο χρόνο.

    Ναι συμφωνώ ότι όλοι προσπαθήσαμε περισσότερο να διαβάσουμε κάτι που μας ενδιέφερε. Πως όμως καταλάβαμε ότι μας ενδιέφερε;

    Ίσως είναι “γνωστό” ότι είναι καλό όπως πχ τα βιβλία του Ντοστογιέφσκι. Αυτά τα διαβάζεις, καταβάλλοντας την ανάλογη προσπάθεια, διότι σου έχουν πει ότι αξίζουν. Ή, ίσως, είναι γνωστός ο συγγραφέας/ομιλητής. Πολλοί θα διαβάσουν ένα νεό πχ βιβλίο από τον Obama απλά επειδή είναι του Obama.

    Αν όμως δεν ανήκει σε αυτά τα ελάχιστα “γνωστά”;

    Τότε πρέπει να χρησιμοποίησουμε marketing για να το προωθήσουμε(και όχι για να εξαπατήσουμε). Ο λόγος είναι ο εξής. Πριν 100 χρόνια βγαίναν Χ βιβλία τον χρόνο, σήμερα βγαίνουν 1000Χ και άλλα 100.000.000Χ σε blogs και tweets(οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί). Υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές και ο καθένας ξεχωριστά έχει πάρα πολύ λίγο χρόνο(που βαίνει μειούμενος). Αν δεν μας τραβήξει το βιβλίο από τον πρόλογο(για να μην πω από το εξώφυλλο) ή αν δεν μας τραβήξει το blog post από τον τίτλο και τις πρώτες γραμμές δεν πρόκειται να το διαβάσουμε.

    Δεν είναι κρίμα να χάνονται φοβερές ιδέες κάπου στην σελίδα 100 και άρα να μην διαβάζονται;

    @coolplatanos

    Αν το πας τόσο πίσω(μηχανισμός Αντικυθήρων) όλα δικά μας είναι, αλλά λέμε τώρα!

    Έχεις δίκιο στο ότι πρέπει να διατηρήσουμε ζωντανή την γλώσσα μας. Αλλά στις ορολογίες του επιχειρηματικού κόσμου είναι λίγο δύσκολο.

  11. Anonymous Marketer

    @kassianos

    Η αλήθεια είναι ότι όλα τα κείμενα(και τις διαφημίσεις) κάποιος προσπαθεί να τα πουλήσει. Το αντάλλαγμα για αυτά όμως δεν είναι ευρώ αλλά η προσοχή και ο χρόνος. Το να διαβάσω οτιδήποτε έχει ένα κόστος ευκαριάς(όπως λένε οι οικονομολόγοι) το οποίο ισούται με οτιδήποτε θα μπορούσα να κάνω με τον ίδιο χρόνο.

    Ναι συμφωνώ ότι όλοι προσπαθήσαμε περισσότερο να διαβάσουμε κάτι που μας ενδιέφερε. Πως όμως καταλάβαμε ότι μας ενδιέφερε;

    Ίσως είναι “γνωστό” ότι είναι καλό όπως πχ τα βιβλία του Ντοστογιέφσκι. Αυτά τα διαβάζεις, καταβάλλοντας την ανάλογη προσπάθεια, διότι σου έχουν πει ότι αξίζουν. Ή, ίσως, είναι γνωστός ο συγγραφέας/ομιλητής. Πολλοί θα διαβάσουν ένα νεό πχ βιβλίο από τον Obama απλά επειδή είναι του Obama.

    Αν όμως δεν ανήκει σε αυτά τα ελάχιστα “γνωστά”;

    Τότε πρέπει να χρησιμοποίησουμε marketing για να το προωθήσουμε(και όχι για να εξαπατήσουμε). Ο λόγος είναι ο εξής. Πριν 100 χρόνια βγαίναν Χ βιβλία τον χρόνο, σήμερα βγαίνουν 1000Χ και άλλα 100.000.000Χ σε blogs και tweets(οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί). Υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές και ο καθένας ξεχωριστά έχει πάρα πολύ λίγο χρόνο(που βαίνει μειούμενος). Αν δεν μας τραβήξει το βιβλίο από τον πρόλογο(για να μην πω από το εξώφυλλο) ή αν δεν μας τραβήξει το blog post από τον τίτλο και τις πρώτες γραμμές δεν πρόκειται να το διαβάσουμε.

    Δεν είναι κρίμα να χάνονται φοβερές ιδέες κάπου στην σελίδα 100 και άρα να μην διαβάζονται;

    @coolplatanos

    Αν το πας τόσο πίσω(μηχανισμός Αντικυθήρων) όλα δικά μας είναι, αλλά λέμε τώρα!

    Έχεις δίκιο στο ότι πρέπει να διατηρήσουμε ζωντανή την γλώσσα μας. Αλλά στις ορολογίες του επιχειρηματικού κόσμου είναι λίγο δύσκολο.

Comments are closed.