Το θρυμματισμένο παράθυρο

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι απ’ αυτά που συνηθίζω στο metablogging. Δεν είναι καν ένα κείμενο που ταιριάζει σ’ αυτό το μπλογκ. Ας μου συγχωρεθεί αυτή η παρέκλιση.

broken_window

Περιστατικό  1ο: Στο γκαζόν έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη αναπαύονται πατέρας (?) κι η το πολύ τριών χρονών κορούλα του. Ο πατέρας είναι ξαπλωμένος με το κεφάλι πολύ κοντά σ’ ένα προβολέα, απ’ αυτούς που το βράδι φωτίζουν το νεοκλασσικό κτίριο. Το μικρό κορίτσι μοχθεί και τελικά καταφέρνει να σηκώσει την προστατευτική σχάρα πάνω από τον προβολέα κι ευθύς αμέσως παίρνει μια πέτρα κι αρχίζει να χτυπάει το τζάμι του προβολέα με σκοπό να το σπάσει. Ο πατέρας συνεχίζει να αναπαύεται ατάραχος.

Περιστατικό 2ο: Στο παρκάκι κοντά στη δουλειά μου, μέσα από κάποιους θάμνους πετάγεται μπροστά μου ένας πιτσιρικάς έως 12 χρονών. Κοιτάζει πίσω του σαν να τον κυνηγάει ή να θέλει να τον κυνηγήσει κάποιος αλλά στο πρόσωπό του χαράζεται ένα θριαμβικό χαμόγελο. Στα χέρια του κρατάει ένα μεγάλο μυτερό πάσσαλο απ’ αυτούς που χρησιμοποιούνται για να σχηματίζουν ξύλινα κάγκελα στα παρτέρια του πάρκου. Προφανώς είτε τον έβγαλε από κάπου είτε τον άρπαξε από κάποιο απόθεμα. Συνεχίζει να περιφέρεται με το τρόπαιό του, που μπορεί σ’ ένα άσκεπτο καυγά να αποδειχτεί φονικό όπλο. Στην καλύτερη περίπτωση ο οβολός κάποιου φορολογούμενου έχει πάει περίπατο.

Περιστατικό 3ο: Οι έφηβοι μαζεύονται στο προαύλιο του σχολείου απέναντι από το σπίτι μου. Δεν τους σταματάνε τα 2.5 μέτρα σιδερένια κάγκελα που το περιβάλουν. Ούτε η ώρα: 11 ή 12 μμ. Κάθονται και καπνίζουν, οι περισσότεροι, πίνουν μπύρες, φωνάζουν γελάνε και βρίζονται. Κάποιοι απ’ αυτούς παίζουν μπάλα. Συχνά πυκνά η μπάλα χτυπάει στις σιδεριές με πάταγο, αναποδογυρίζει σκουπιδοντενεκέδες και σπάει τζάμια του σχολείου. Σαν να μην αρκούν αυτά τα τζάμια, μπουκάλια άδεια τελειώνουν την ζωή τους με τον ίδιο τρόπο. Την επόμενη μέρα, στο ίδιο προαύλιο, παιδάκια από έξι εως δώδεκα θα κάνουν γυμναστική ή διάλλειμα.

Τρία φαινομενικά ασήμαντα περιστατικά που τα συνδέει ένα κοινό νήμα: ότι η καταστροφική συμπεριφορά συνήθως δεν τιμωρείται. Δεν επιπλήτεται καν. Και βέβαια μιλάω βασικά για τη χώρα μας.

Δεν ξέρω αν έχετε ακούσει την θεωρία του σπασμένου παράθυρου; Η θεωρία αυτή λέει το εξής απλό: το να σπάσει κάποιος το τζάμι ενός παραθύρου δεν είναι κανένα φοβερό έγκλημα. Πρέπει όμως να ελεγχθεί, αν όχι να τιμωρηθεί. Και το παράθυρο πρέπει να επισκευαστεί γρήγορα.  Κι αυτό όχι στο όνομα μιας άτεγκτης δικαιοσύνης αλλά επειδή το σπασμένο παράθυρο που παραμένει σπασμένο και μπορεί να το δει ο καθένας είναι ένα σήμα, ένα σήμα προς την κατά βάση ασυνείδητη πλευρά των κινήτρων μας, που λέει ότι το να παραβαίνεις τους κανόνες που έχει θεσπίσει μια κοινωνία δεν αποτελεί πρόβλημα. Πέραν του ότι δεν φαίνεται να τιμωρείται, δεν φαίνεται να ενδιαφέρει και πολύ κόσμο. Κι αυτό το σήμα ανοίγει μια ασφαλιστική δικλείδα της συμπεριφοράς: οδηγεί σταδιακά σε όλο και περισσότερη παραβατικότητα κι ανομία.

Τα τρία περιστατικά που ανέφερα και που επίτηδες επέλεξα να είναι σε τρεις ηλικίες κατά τις οποίες διαπαιδαγωγείται κανείς, είναι τρία περιστατικά σπασμένου παράθυρου: το κοριτσάκι καταστρέφει ενώπιον του πατέρας της και των περαστικών, ο πιτσιρικάς παρά την υποτιθέμενη φύλαξη του χώρου και την ανοχή του περαστικού (:εμένα) κι οι έφηβοι από τη συλλογική ανοχή, δασκάλων, γονιών, γειτόνων και της αστυνομίας που κλήθηκε μερικές φορές, ήρθε τις μισές και καμία δεν έκανε τίποτα.

Η θεωρία του σπασμένου παράθυρου έχει στοιχειώσει το μυαλό μου από πέρσι το καλοκαίρι που διάβασα γι αυτήν. Κι όσο το γυροφέρνω σκέφτομαι ότι εξηγεί όλα αυτά τα στραβά που βλέπω γύρω μου: τη γενική ασυλία που απολαμβάνουν οι άρπαγες της δημόσιας περιουσίας όποιας μορφής, την διόγκωση του υποκόσμου, την συστηματική καταστροφή κάθε έννοιας πόλης κι πολεοδομικού σχεδιασμού με όπλο το ‘σπιτάκι’ ή τη βίλα μας, την καταστροφή των δασών που γίνονται οικόπεδα δεκαετίες τώρα, τη διαφθορά των δημόσιων λειτουργών σε κάθε βαθμίδα της δημόσιας διοίκησης κλπ κλπ κλπ

Ο κανόνας που έχει εσωτερικεύσει ο καθένας μας είναι ότι δεν υπάρχει κανόνας. Και το παράθυρο που κάποτε έσπασε, όχι μόνο δεν σπεύσαμε να το επισκευάσουμε για να μην δώσει το πράσινο φως στα περαιτέρω, αλλά το θρυμματίσαμε και κανείς πια δεν το θυμάται. Κι όταν υποκριτικά αναζητάμε τις αιτίες των κακώς κειμένων, υπάρχουν άφθονα δάχτυλα που δείχνουν: πάντα τον άλλο. Κι αφήνουμε να μας διαφεύγει ότι συνολικά όλα τα δάχτυλα μας δείχνουν όλους,  κι αυτή είναι η απλή αλήθεια…

Φωτογραφία από  Still Burning

81 thoughts on “Το θρυμματισμένο παράθυρο

  1. λ:ηρ

    Εσύ ως πολίτης τί έκανες; Κάλεσες την αστυνομία να αναφέρεις το περιστατικό στην αυλή του σχολείου;

  2. λ:ηρ

    Εσύ ως πολίτης τί έκανες; Κάλεσες την αστυνομία να αναφέρεις το περιστατικό στην αυλή του σχολείου;

  3. λ:ηρ

    Εσύ ως πολίτης τί έκανες; Κάλεσες την αστυνομία να αναφέρεις το περιστατικό στην αυλή του σχολείου;

  4. Ο Ξυπολητος Πριγκηψ

    Í»·, ÀÌÁı, µ¯Ã¿´¿Â µ¯½±¹ ­½± ÃÀ±Ã¼­½¿ À±Á¬¸ÅÁ¿. ŠÃÉ º±¹ ¼¯± µÀ¹À»­¿½ À¹¸±½Ìķı. ¤¹ ÿŠµ¯½±¹ ±ÅÄ¿¯ ¿¹ µ³º»·¼±Ä¿»Ì³¿¹, ¿Íĵ ÈÅÇ¿»Ì³¿¹ ½± 'ı½µ, ¼· ÀÉ º±¹ ¼µÄµÉÁ¿»Ì³¿¹…

  5. Ο Ξυπολητος Πριγκηψ

    Πάμε ξανά. Πύλη, είσοδος είναι ένα σπασμένο παράθυρο. Τι σου ΄ναι βρε παιδάκι μου αυτοί οι εγκληματολό γοι, ούτε ψυχολόγοι να ΄τανε, μη πω και μετεωρολόγοι..

  6. Ο Ξυπολητος Πριγκηψ

    Πάμε ξανά. Πύλη, είσοδος είναι ένα σπασμένο παράθυρο. Τι σου ΄ναι βρε παιδάκι μου αυτοί οι εγκληματολό γοι, ούτε ψυχολόγοι να ΄τανε, μη πω και μετεωρολόγοι..

  7. Ο Ξυπολητος Πριγκηψ

    Πάμε ξανά. Πύλη, είσοδος είναι ένα σπασμένο παράθυρο. Τι σου ΄ναι βρε παιδάκι μου αυτοί οι εγκληματολό γοι, ούτε ψυχολόγοι να ΄τανε, μη πω και μετεωρολόγοι..

  8. Νικος Δρανδάκης

    Νίκο, εξαιρετικό. Διάβασα τη θεωρία των σπασμένων παράθυρων πριν πό δυόμιση χρόνια, και το πρώτο που σκέφτηκα κι εγώ ήταν να γράψω ένα ανάλογο άρθρο, κάνοντας κι εγώ πάρα πολλούς παραλληλισμούς με την Εληνική πραγματικότητα.

    Πιστεύω ότι η εφαρμογή της θεωρίας των σπασμένων παραθύρων είναι η λύση στο “Ελληνικό πρόβλημα”.

  9. Νικος Δρανδάκης

    Νίκο, εξαιρετικό. Διάβασα τη θεωρία των σπασμένων παράθυρων πριν πό δυόμιση χρόνια, και το πρώτο που σκέφτηκα κι εγώ ήταν να γράψω ένα ανάλογο άρθρο, κάνοντας κι εγώ πάρα πολλούς παραλληλισμούς με την Εληνική πραγματικότητα.

    Πιστεύω ότι η εφαρμογή της θεωρίας των σπασμένων παραθύρων είναι η λύση στο “Ελληνικό πρόβλημα”.

  10. Νικος Δρανδάκης

    Νίκο, εξαιρετικό. Διάβασα τη θεωρία των σπασμένων παράθυρων πριν πό δυόμιση χρόνια, και το πρώτο που σκέφτηκα κι εγώ ήταν να γράψω ένα ανάλογο άρθρο, κάνοντας κι εγώ πάρα πολλούς παραλληλισμούς με την Εληνική πραγματικότητα.

    Πιστεύω ότι η εφαρμογή της θεωρίας των σπασμένων παραθύρων είναι η λύση στο “Ελληνικό πρόβλημα”.

  11. PanosJee

    Δυστυχώς μας έχουν μείνει πολλά απωθημένα που κάποιοι αναγάγουν στην Οθωμανική αυτοκρατορία και θεωρούμε πάντα το κράτος και την περισούσια του ως αποτελέσμα σαν εχθρό για αυτό και η ληστρική και βανδαλιστική επιδρομή εναντίον του και ειδικά σε αυτές τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει καν κάποια διαμαρτυρία.

  12. PanosJee

    Δυστυχώς μας έχουν μείνει πολλά απωθημένα που κάποιοι αναγάγουν στην Οθωμανική αυτοκρατορία και θεωρούμε πάντα το κράτος και την περισούσια του ως αποτελέσμα σαν εχθρό για αυτό και η ληστρική και βανδαλιστική επιδρομή εναντίον του και ειδικά σε αυτές τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει καν κάποια διαμαρτυρία.

  13. PanosJee

    Δυστυχώς μας έχουν μείνει πολλά απωθημένα που κάποιοι αναγάγουν στην Οθωμανική αυτοκρατορία και θεωρούμε πάντα το κράτος και την περισούσια του ως αποτελέσμα σαν εχθρό για αυτό και η ληστρική και βανδαλιστική επιδρομή εναντίον του και ειδικά σε αυτές τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει καν κάποια διαμαρτυρία.

  14. Naurgul

    Οι ιστορίες μου θύμισαν ένα περιστατικό που είδα όταν βρέθηκα στη Σουηδία πριν καιρό: Το πρωί, καθώς πήγαινα στο πανεπιστήμιο, παρατήρησα ότι κάποιος είχε σπάσει τα τζάμια μιας στάσης λεωφορείου, τα θρύψαλα είχαν σκορπιστεί παντού.Μου έκανε εντύπωση γιατί δεν είχα ξαναδεί άλλο δείγμα τέτοιου βανδαλισμού εκεί. Επιστρέφοντας από τον ίδιο δρόμο το απόγευμα της ίδιας μέρας, παρατήρησα ότι η τζαμαρία είχε ήδη αντικατασταθεί, τα θρύψαλα είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά ήταν σα να μην είχε γίνει ποτέ. Μια ψυχαναγκαστική ανάγκη να καλυφθεί η σήψη ή μια απαραίτητη διεργασία για την συγκράτηση της κοινωνικής συνοχής; Δε θα δώσω απάντηση, αλλά είναι σίγουρο πως στην Ελλάδα τα πράγματα δε γίνονται έτσι.

    Επίσης, με εκπλήσσει λίγο το γεγονός ότι τα περιστατικά που περιγράφονται πάνω-πάνω έχουν όλα πρωταγωνιστές ανήλικους. Σα να υπονοείται ότι αν οι υπήρχε περισσότερος έλεγχος στην καταστροφικές συμπεριφορές των ανηλίκων, η θεωρία του σπασμένου παραθύρου θα έπαυε να είχε εφαρμογή στη χώρα μας. Νομίζω είναι ξεκάθαρο ότι κάτι τέτοιο είναι τελείως λάθος. Οι ενήλικες σπάζουν μεταφορικά παράθυρα συνεχώς.

    Τέλος, PanosJee, νομίζω αυτή η ίδια νοοτροπία υπάρχει και στις ΗΠΑ (the government is out to get you!), αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτοί τα καταφέρνουν μάλλον καλύτερα από εμάς.

  15. Naurgul

    Οι ιστορίες μου θύμισαν ένα περιστατικό που είδα όταν βρέθηκα στη Σουηδία πριν καιρό: Το πρωί, καθώς πήγαινα στο πανεπιστήμιο, παρατήρησα ότι κάποιος είχε σπάσει τα τζάμια μιας στάσης λεωφορείου, τα θρύψαλα είχαν σκορπιστεί παντού. Μου έκανε εντύπωση γιατί δεν είχα ξαναδεί άλλο δείγμα τέτοιου βανδαλισμού εκεί. Επιστρέφοντας από τον ίδιο δρόμο το απόγευμα της ίδιας μέρας, παρατήρησα ότι η τζαμαρία είχε ήδη αντικατασταθεί, τα θρύψαλα είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά ήταν σα να μην είχε γίνει ποτέ. Μια ψυχαναγκαστική τελετουργία για να καλυφθεί η σήψη ή μια απαραίτητη διεργασία για την συγκράτηση της κοινωνικής συνοχής; Δε θα δώσω απάντηση, αλλά είναι σίγουρο πως στην Ελλάδα τα πράγματα δε γίνονται έτσι.

    Επίσης, με εκπλήσσει λίγο το γεγονός ότι τα περιστατικά που περιγράφονται πάνω-πάνω έχουν όλα πρωταγωνιστές ανήλικους. Σα να υπονοείται ότι αν οι υπήρχε περισσότερος έλεγχος στην καταστροφικές συμπεριφορές των ανηλίκων, η θεωρία του σπασμένου παραθύρου θα έπαυε να είχε εφαρμογή στη χώρα μας. Νομίζω είναι ξεκάθαρο ότι κάτι τέτοιο είναι τελείως λάθος. Οι ενήλικες σπάζουν μεταφορικά παράθυρα συνεχώς.

    Τέλος, PanosJee, νομίζω αυτή η ίδια νοοτροπία υπάρχει και στις ΗΠΑ (the government is out to get you!), αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτοί τα καταφέρνουν μάλλον καλύτερα από εμάς.

  16. Naurgul

    Οι ιστορίες μου θύμισαν ένα περιστατικό που είδα όταν βρέθηκα στη Σουηδία πριν καιρό: Το πρωί, καθώς πήγαινα στο πανεπιστήμιο, παρατήρησα ότι κάποιος είχε σπάσει τα τζάμια μιας στάσης λεωφορείου, τα θρύψαλα είχαν σκορπιστεί παντού. Μου έκανε εντύπωση γιατί δεν είχα ξαναδεί άλλο δείγμα τέτοιου βανδαλισμού εκεί. Επιστρέφοντας από τον ίδιο δρόμο το απόγευμα της ίδιας μέρας, παρατήρησα ότι η τζαμαρία είχε ήδη αντικατασταθεί, τα θρύψαλα είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά ήταν σα να μην είχε γίνει ποτέ. Μια ψυχαναγκαστική τελετουργία για να καλυφθεί η σήψη ή μια απαραίτητη διεργασία για την συγκράτηση της κοινωνικής συνοχής; Δε θα δώσω απάντηση, αλλά είναι σίγουρο πως στην Ελλάδα τα πράγματα δε γίνονται έτσι.

    Επίσης, με εκπλήσσει λίγο το γεγονός ότι τα περιστατικά που περιγράφονται πάνω-πάνω έχουν όλα πρωταγωνιστές ανήλικους. Σα να υπονοείται ότι αν οι υπήρχε περισσότερος έλεγχος στην καταστροφικές συμπεριφορές των ανηλίκων, η θεωρία του σπασμένου παραθύρου θα έπαυε να είχε εφαρμογή στη χώρα μας. Νομίζω είναι ξεκάθαρο ότι κάτι τέτοιο είναι τελείως λάθος. Οι ενήλικες σπάζουν μεταφορικά παράθυρα συνεχώς.

    Τέλος, PanosJee, νομίζω αυτή η ίδια νοοτροπία υπάρχει και στις ΗΠΑ (the government is out to get you!), αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτοί τα καταφέρνουν μάλλον καλύτερα από εμάς.

  17. nikan

    @λ:ηρ “..υπάρχουν άφθονα δάχτυλα που δείχνουν: πάντα τον άλλο”

    @Νίκος Δραντάκης Ευχαριστώ Νίκο. Δεν το είχα διαβάσει αυτό το ποστ σου. Πράγματι πολύ ανάλογο.

    @PanosJee δεν είναι μόνο η συμπεριφορά προς το κράτος αλλά γενικά προς τον άλλον

    @Naurgul Εντυπωσιακό το παράδειγμά σου. Λες και το κάναν για να συμμορφωθούν στη θεωρία. Τα περιστατικά που περιγράφω, όπως λέει, είναι επίτηδες παρμένα από νεαρές ηλικίες γιατί απλά θέλω να πω ότι γαλουχούμαστε σ' αυτή τη συνθήκη του σπασμένου παράθυρου, όχι γιατί δεν ισχύει για τους μεγάλους. Ίσα, ίσα…

  18. nikan

    @λ:ηρ “..υπάρχουν άφθονα δάχτυλα που δείχνουν: πάντα τον άλλο”

    @Νίκος Δραντάκης Ευχαριστώ Νίκο. Δεν το είχα διαβάσει αυτό το ποστ σου. Πράγματι πολύ ανάλογο.

    @PanosJee δεν είναι μόνο η συμπεριφορά προς το κράτος αλλά γενικά προς τον άλλον

    @Naurgul Εντυπωσιακό το παράδειγμά σου. Λες και το κάναν για να συμμορφωθούν στη θεωρία. Τα περιστατικά που περιγράφω, όπως λέει, είναι επίτηδες παρμένα από νεαρές ηλικίες γιατί απλά θέλω να πω ότι γαλουχούμαστε σ' αυτή τη συνθήκη του σπασμένου παράθυρου, όχι γιατί δεν ισχύει για τους μεγάλους. Ίσα, ίσα…

  19. nikan

    @λ:ηρ “..υπάρχουν άφθονα δάχτυλα που δείχνουν: πάντα τον άλλο”

    @Νίκος Δραντάκης Ευχαριστώ Νίκο. Δεν το είχα διαβάσει αυτό το ποστ σου. Πράγματι πολύ ανάλογο.

    @PanosJee δεν είναι μόνο η συμπεριφορά προς το κράτος αλλά γενικά προς τον άλλον

    @Naurgul Εντυπωσιακό το παράδειγμά σου. Λες και το κάναν για να συμμορφωθούν στη θεωρία. Τα περιστατικά που περιγράφω, όπως λέει, είναι επίτηδες παρμένα από νεαρές ηλικίες γιατί απλά θέλω να πω ότι γαλουχούμαστε σ' αυτή τη συνθήκη του σπασμένου παράθυρου, όχι γιατί δεν ισχύει για τους μεγάλους. Ίσα, ίσα…

  20. Rodia

    Γυροφέρνω από τη Δευτέρα να ανεβάσω κάποιες παρατηρήσεις, χωρίς να αποφασίζω… Παίρνοντας όμως αφορμή από το ποστ σου γράφω εδώ κάτι τι: Νομίζω ότι υπάρχουν δυο βασικές αφετηρίες αυτής της συμπεριφοράς:
    1. Δεν υπάρχουν διέξοδοι για τους νέους νθρώπους αυτής της πόλης/φυλακής. Ενας χώρος για νέους, εκτός από αθλητικά κέντρα -Φωκιανός στο Ζάππειο και Νίαρ Ηστ στη Καισαριανή. Ενας τοίχος, ας πούμε, όπου θα επιτρέπεται (θα επιβάλλεται! αισιοδοξώ πάντα) το γκραφφίτι. Ενας δημοτικός ελεύθερος τόπος για νέους, να μη ψάχνουν αυλές σχολείων (πάλι καλά, γιατί αυτό σημαίνει ότι νοιώθουν το σχολείο σπίτι τους) και πάρκα τα βράδια. Οι πρόσκοποι κάνουν πολύ καλή δουλειά, αλλά όλα τα παιδιά δεν χωράνε εκεί πέρα…
    2. Η βασική Αρχή της πόλης, ο δήμαρχος, δεν εμπνεει πλέον καμιά εμπιστοσύνη, κανένα σεβασμό. Εξελέξη με παντιερα την οικολογία και μετά πήρε τα πριόνια! Η συμπεριφορά των νέων -αλλά και άλλων κατοίκων- σηματοδοτεί (για μένα, γνώμη μου) την αντίδραση και την απογοήτευση των πολιτών.

    –>> σε ευρωπαϊκές πόλεις που έχω επισκεφτεί κατά καιρούς, με εντυπωσιάζει θετικά το γεγονός ότι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας αγαπούν τη πόλη τους όπως το σπίτι τους, τη νοιώθουν προέκταση του ατομικου/ιδιωτικού τους χώρου και τη προσέχουν, τη περιποιούνται. Χωρίς να τους αναγκάζει κανείς γι αυτό.
    –>> εδώ σε μας, όλο με απαγορεύσεις λύνονται τα ζητήματα. Δεν κάνουμε τον κόπο να μπούμε στα παπούτσια του άλλου, να καταλάβουμε τον άλλο, ιδίως το νέο άνθρωπο που περιμένει από μας προσέγγιση και κατανόηση και όχι απανωτά “μη ετούτο και μη εκείνο”…
    το θέμα ειναι ανεξάντλητο… μπράβο που το ξεκίνησες, πας κι αποφασίσω πια να ανεβάσω κάτι. 🙂

  21. Rodia

    Γυροφέρνω από τη Δευτέρα να ανεβάσω κάποιες παρατηρήσεις, χωρίς να αποφασίζω… Παίρνοντας όμως αφορμή από το ποστ σου γράφω εδώ κάτι τι: Νομίζω ότι υπάρχουν δυο βασικές αφετηρίες αυτής της συμπεριφοράς:
    1. Δεν υπάρχουν διέξοδοι για τους νέους νθρώπους αυτής της πόλης/φυλακής. Ενας χώρος για νέους, εκτός από αθλητικά κέντρα -Φωκιανός στο Ζάππειο και Νίαρ Ηστ στη Καισαριανή. Ενας τοίχος, ας πούμε, όπου θα επιτρέπεται (θα επιβάλλεται! αισιοδοξώ πάντα) το γκραφφίτι. Ενας δημοτικός ελεύθερος τόπος για νέους, να μη ψάχνουν αυλές σχολείων (πάλι καλά, γιατί αυτό σημαίνει ότι νοιώθουν το σχολείο σπίτι τους) και πάρκα τα βράδια. Οι πρόσκοποι κάνουν πολύ καλή δουλειά, αλλά όλα τα παιδιά δεν χωράνε εκεί πέρα…
    2. Η βασική Αρχή της πόλης, ο δήμαρχος, δεν εμπνεει πλέον καμιά εμπιστοσύνη, κανένα σεβασμό. Εξελέξη με παντιερα την οικολογία και μετά πήρε τα πριόνια! Η συμπεριφορά των νέων -αλλά και άλλων κατοίκων- σηματοδοτεί (για μένα, γνώμη μου) την αντίδραση και την απογοήτευση των πολιτών.

    –>> σε ευρωπαϊκές πόλεις που έχω επισκεφτεί κατά καιρούς, με εντυπωσιάζει θετικά το γεγονός ότι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας αγαπούν τη πόλη τους όπως το σπίτι τους, τη νοιώθουν προέκταση του ατομικου/ιδιωτικού τους χώρου και τη προσέχουν, τη περιποιούνται. Χωρίς να τους αναγκάζει κανείς γι αυτό.
    –>> εδώ σε μας, όλο με απαγορεύσεις λύνονται τα ζητήματα. Δεν κάνουμε τον κόπο να μπούμε στα παπούτσια του άλλου, να καταλάβουμε τον άλλο, ιδίως το νέο άνθρωπο που περιμένει από μας προσέγγιση και κατανόηση και όχι απανωτά “μη ετούτο και μη εκείνο”…
    το θέμα ειναι ανεξάντλητο… μπράβο που το ξεκίνησες, πας κι αποφασίσω πια να ανεβάσω κάτι. 🙂

  22. Rodia

    Γυροφέρνω από τη Δευτέρα να ανεβάσω κάποιες παρατηρήσεις, χωρίς να αποφασίζω… Παίρνοντας όμως αφορμή από το ποστ σου γράφω εδώ κάτι τι: Νομίζω ότι υπάρχουν δυο βασικές αφετηρίες αυτής της συμπεριφοράς:
    1. Δεν υπάρχουν διέξοδοι για τους νέους νθρώπους αυτής της πόλης/φυλακής. Ενας χώρος για νέους, εκτός από αθλητικά κέντρα -Φωκιανός στο Ζάππειο και Νίαρ Ηστ στη Καισαριανή. Ενας τοίχος, ας πούμε, όπου θα επιτρέπεται (θα επιβάλλεται! αισιοδοξώ πάντα) το γκραφφίτι. Ενας δημοτικός ελεύθερος τόπος για νέους, να μη ψάχνουν αυλές σχολείων (πάλι καλά, γιατί αυτό σημαίνει ότι νοιώθουν το σχολείο σπίτι τους) και πάρκα τα βράδια. Οι πρόσκοποι κάνουν πολύ καλή δουλειά, αλλά όλα τα παιδιά δεν χωράνε εκεί πέρα…
    2. Η βασική Αρχή της πόλης, ο δήμαρχος, δεν εμπνεει πλέον καμιά εμπιστοσύνη, κανένα σεβασμό. Εξελέξη με παντιερα την οικολογία και μετά πήρε τα πριόνια! Η συμπεριφορά των νέων -αλλά και άλλων κατοίκων- σηματοδοτεί (για μένα, γνώμη μου) την αντίδραση και την απογοήτευση των πολιτών.

    –>> σε ευρωπαϊκές πόλεις που έχω επισκεφτεί κατά καιρούς, με εντυπωσιάζει θετικά το γεγονός ότι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας αγαπούν τη πόλη τους όπως το σπίτι τους, τη νοιώθουν προέκταση του ατομικου/ιδιωτικού τους χώρου και τη προσέχουν, τη περιποιούνται. Χωρίς να τους αναγκάζει κανείς γι αυτό.
    –>> εδώ σε μας, όλο με απαγορεύσεις λύνονται τα ζητήματα. Δεν κάνουμε τον κόπο να μπούμε στα παπούτσια του άλλου, να καταλάβουμε τον άλλο, ιδίως το νέο άνθρωπο που περιμένει από μας προσέγγιση και κατανόηση και όχι απανωτά “μη ετούτο και μη εκείνο”…
    το θέμα ειναι ανεξάντλητο… μπράβο που το ξεκίνησες, πας κι αποφασίσω πια να ανεβάσω κάτι. 🙂

  23. Pingback: » Σπασμένα παράθυρα στο Σύνταγμα » NYLON

  24. λ:ηρ

    Νίκο σε παρόμοια θέση με τη δική σου, η αντίδρασή μου ήταν άμεση και απλή. Δες εδώ: http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/?p=244

    Βέβαια ζω σε μια κοινωνία με διαφορετικούς κανόνες από την Ελληνική και με διαφορετικές αντιλήψεις περί ατομικής ευθύνης.

  25. λ:ηρ

    Νίκο σε παρόμοια θέση με τη δική σου, η αντίδρασή μου ήταν άμεση και απλή. Δες εδώ: http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/?p=244

    Βέβαια ζω σε μια κοινωνία με διαφορετικούς κανόνες από την Ελληνική και με διαφορετικές αντιλήψεις περί ατομικής ευθύνης.

  26. λ:ηρ

    Νίκο σε παρόμοια θέση με τη δική σου, η αντίδρασή μου ήταν άμεση και απλή. Δες εδώ: http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/?p=244

    Βέβαια ζω σε μια κοινωνία με διαφορετικούς κανόνες από την Ελληνική και με διαφορετικές αντιλήψεις περί ατομικής ευθύνης.

  27. nikan

    λ:ηρ δεν μιλούσα για μένα. Με αφορμή εμένα μιλούσα για την ελληνική πραγματικότητα γι αυτό μου φάνηκε άστοχο να με ρωτάς τι έκανα. Επιπλέον, και σ' άλλη συζήτηση το είχαμε πει αυτό, η αστυνομία εδώ δεν έχει σχέση με την αστυνομία εκεί. Έγραψα ότι έχει κληθεί πολλές φορές, έχει εμφανιστεί λίγες και σε καμία περίπτωση δεν έχει κάνει τίποτα.

  28. nikan

    λ:ηρ δεν μιλούσα για μένα. Με αφορμή εμένα μιλούσα για την ελληνική πραγματικότητα γι αυτό μου φάνηκε άστοχο να με ρωτάς τι έκανα. Επιπλέον, και σ' άλλη συζήτηση το είχαμε πει αυτό, η αστυνομία εδώ δεν έχει σχέση με την αστυνομία εκεί. Έγραψα ότι έχει κληθεί πολλές φορές, έχει εμφανιστεί λίγες και σε καμία περίπτωση δεν έχει κάνει τίποτα.

  29. nikan

    λ:ηρ δεν μιλούσα για μένα. Με αφορμή εμένα μιλούσα για την ελληνική πραγματικότητα γι αυτό μου φάνηκε άστοχο να με ρωτάς τι έκανα. Επιπλέον, και σ' άλλη συζήτηση το είχαμε πει αυτό, η αστυνομία εδώ δεν έχει σχέση με την αστυνομία εκεί. Έγραψα ότι έχει κληθεί πολλές φορές, έχει εμφανιστεί λίγες και σε καμία περίπτωση δεν έχει κάνει τίποτα.

  30. nikan

    Ροδιά, ευπρόσδεκτοι οι προβληματισμοί σου αλλά μην το επικεντρώνουμε στους νέους. Έφερα το παράδειγμα νέων παιδιών για να πω ότι γαλουχούμαστε σ' αυτό κλίμα, όχι γιατί οι μεγαλύτεροι είναι εκτός 'βολής'

  31. nikan

    Ροδιά, ευπρόσδεκτοι οι προβληματισμοί σου αλλά μην το επικεντρώνουμε στους νέους. Έφερα το παράδειγμα νέων παιδιών για να πω ότι γαλουχούμαστε σ' αυτό κλίμα, όχι γιατί οι μεγαλύτεροι είναι εκτός 'βολής'

  32. nikan

    Ροδιά, ευπρόσδεκτοι οι προβληματισμοί σου αλλά μην το επικεντρώνουμε στους νέους. Έφερα το παράδειγμα νέων παιδιών για να πω ότι γαλουχούμαστε σ' αυτό κλίμα, όχι γιατί οι μεγαλύτεροι είναι εκτός 'βολής'

  33. Ο Ξυπολητος Πριγκηψ

    Από τη μία έχουμε το ''Σουηδικό μοντέλο'' το οποίο συνίσταται στην διαγραφή της μνήμης (η ταχύτητα επισκευής δεν δηλώνει τίποτα άλλο παρά το γεγονός ότι η παράμονη-ανεπιθύμητη πράξη ουδέποτε συνέβη).

    Από την άλλη το ''Ελληνικό'' το οποίο -όπως ορθώς διατυπώθηκε – εκφράζει την εχθρότητα προς το μη ιδιωτικό φυσική συνέπεια ενός κράτους όχι τριτοκοσμικού, αλλά απλά ακόμα σε ''φάση'' Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και λοιπές ιστορίες ρουσφετιού και ωχαδερφισμού.

    Οι Έλληνες δεν επιζητούν να διαγράψουν τη μνήμη. Η νοσταλγία (ούτε που ξέρει κανείς για τι ακριβώς) συνιστά την μόνη δυνατή συνθήκη ύπαρξης μια χώρας σε βαθιά ρήξη με το 'present time'.

    Ζητώ συγγνώμη για τις γενικεύσεις του τύπου οι ''Έλληνες'' και το ''Σουηδικό μοντέλο''.

  34. Ο Ξυπολητος Πριγκηψ

    Από τη μία έχουμε το ''Σουηδικό μοντέλο'' το οποίο συνίσταται στην διαγραφή της μνήμης (η ταχύτητα επισκευής δεν δηλώνει τίποτα άλλο παρά το γεγονός ότι η παράμονη-ανεπιθύμητη πράξη ουδέποτε συνέβη).

    Από την άλλη το ''Ελληνικό'' το οποίο -όπως ορθώς διατυπώθηκε – εκφράζει την εχθρότητα προς το μη ιδιωτικό φυσική συνέπεια ενός κράτους όχι τριτοκοσμικού, αλλά απλά ακόμα σε ''φάση'' Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και λοιπές ιστορίες ρουσφετιού και ωχαδερφισμού.

    Οι Έλληνες δεν επιζητούν να διαγράψουν τη μνήμη. Η νοσταλγία (ούτε που ξέρει κανείς για τι ακριβώς) συνιστά την μόνη δυνατή συνθήκη ύπαρξης μια χώρας σε βαθιά ρήξη με το 'present time'.

    Ζητώ συγγνώμη για τις γενικεύσεις του τύπου οι ''Έλληνες'' και το ''Σουηδικό μοντέλο''.

  35. Ο Ξυπολητος Πριγκηψ

    Από τη μία έχουμε το ''Σουηδικό μοντέλο'' το οποίο συνίσταται στην διαγραφή της μνήμης (η ταχύτητα επισκευής δεν δηλώνει τίποτα άλλο παρά το γεγονός ότι η παράμονη-ανεπιθύμητη πράξη ουδέποτε συνέβη).

    Από την άλλη το ''Ελληνικό'' το οποίο -όπως ορθώς διατυπώθηκε – εκφράζει την εχθρότητα προς το μη ιδιωτικό φυσική συνέπεια ενός κράτους όχι τριτοκοσμικού, αλλά απλά ακόμα σε ''φάση'' Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και λοιπές ιστορίες ρουσφετιού και ωχαδερφισμού.

    Οι Έλληνες δεν επιζητούν να διαγράψουν τη μνήμη. Η νοσταλγία (ούτε που ξέρει κανείς για τι ακριβώς) συνιστά την μόνη δυνατή συνθήκη ύπαρξης μια χώρας σε βαθιά ρήξη με το 'present time'.

    Ζητώ συγγνώμη για τις γενικεύσεις του τύπου οι ''Έλληνες'' και το ''Σουηδικό μοντέλο''.

  36. Rodia

    –>>Το 2ο σκελος απαντα για όλους, όχι μόνο τους νεους.
    Σους νεους όμως και στα παιδιά χρειάζεται να δοθεί ιδιαίτερη σημασία. Αυτά θα γίνουν οι αυριανοί ενήλικες, έτσι δεν είναι;
    Πώς να αγαπήσει ένα παιδί μια εχθρική πόλη; Και ο κ. δήμαρχος δεν κάνει τπτ για να τη κάνει πιο ανθρώπινη -το αντίθετο μάλιστα. Ασε τον προηγούμενο που τη γέμισε κάγκελα… 🙁

  37. Rodia

    –>>Το 2ο σκελος απαντα για όλους, όχι μόνο τους νεους.
    Σους νεους όμως και στα παιδιά χρειάζεται να δοθεί ιδιαίτερη σημασία. Αυτά θα γίνουν οι αυριανοί ενήλικες, έτσι δεν είναι;
    Πώς να αγαπήσει ένα παιδί μια εχθρική πόλη; Και ο κ. δήμαρχος δεν κάνει τπτ για να τη κάνει πιο ανθρώπινη -το αντίθετο μάλιστα. Ασε τον προηγούμενο που τη γέμισε κάγκελα… 🙁

  38. Rodia

    –>>Το 2ο σκελος απαντα για όλους, όχι μόνο τους νεους.
    Σους νεους όμως και στα παιδιά χρειάζεται να δοθεί ιδιαίτερη σημασία. Αυτά θα γίνουν οι αυριανοί ενήλικες, έτσι δεν είναι;
    Πώς να αγαπήσει ένα παιδί μια εχθρική πόλη; Και ο κ. δήμαρχος δεν κάνει τπτ για να τη κάνει πιο ανθρώπινη -το αντίθετο μάλιστα. Ασε τον προηγούμενο που τη γέμισε κάγκελα… 🙁

  39. λ:ηρ

    nikan αποτελείς μέρος της Ελληνικής πραγματικότητας. Οι ατομικές σου ευθύνες και επιλογές την διαμορφώνουν. Η Ελληνική πραγματικότητα δεν είναι κάτι το αφηρημένο το οποίο διαμορφώνεται μακρυά από τα άτομα που την προσλαμβάνουν.

    Η διαφορά στην αστυνόμευση είναι κι αυτό ζήτημα ατομικής δράσης. Ας υποθέσουμε πως τηλεφώνησες στην αστυνομία και δεν εμφανίστηκε κανείς. Φέρνεις το ζήτημα στο διοικητή του αρμοδίου τμήματος. Αν την επόμενη φορά που θα καλέσεις την αστυνομία και δεν θα εμφανιστεί κανείς, τότε φέρνεις το ζήτημα στον τύπο. Με άλλα λόγια: αν εμείς οι ίδιοι δεν διεκδικήσουμε μαχητικά καλύτερη αστυνόμευση, τότε πώς θα την επιφέρουμε;

  40. λ:ηρ

    nikan αποτελείς μέρος της Ελληνικής πραγματικότητας. Οι ατομικές σου ευθύνες και επιλογές την διαμορφώνουν. Η Ελληνική πραγματικότητα δεν είναι κάτι το αφηρημένο το οποίο διαμορφώνεται μακρυά από τα άτομα που την προσλαμβάνουν.

    Η διαφορά στην αστυνόμευση είναι κι αυτό ζήτημα ατομικής δράσης. Ας υποθέσουμε πως τηλεφώνησες στην αστυνομία και δεν εμφανίστηκε κανείς. Φέρνεις το ζήτημα στο διοικητή του αρμοδίου τμήματος. Αν την επόμενη φορά που θα καλέσεις την αστυνομία και δεν θα εμφανιστεί κανείς, τότε φέρνεις το ζήτημα στον τύπο. Με άλλα λόγια: αν εμείς οι ίδιοι δεν διεκδικήσουμε μαχητικά καλύτερη αστυνόμευση, τότε πώς θα την επιφέρουμε;

  41. λ:ηρ

    nikan αποτελείς μέρος της Ελληνικής πραγματικότητας. Οι ατομικές σου ευθύνες και επιλογές την διαμορφώνουν. Η Ελληνική πραγματικότητα δεν είναι κάτι το αφηρημένο το οποίο διαμορφώνεται μακρυά από τα άτομα που την προσλαμβάνουν.

    Η διαφορά στην αστυνόμευση είναι κι αυτό ζήτημα ατομικής δράσης. Ας υποθέσουμε πως τηλεφώνησες στην αστυνομία και δεν εμφανίστηκε κανείς. Φέρνεις το ζήτημα στο διοικητή του αρμοδίου τμήματος. Αν την επόμενη φορά που θα καλέσεις την αστυνομία και δεν θα εμφανιστεί κανείς, τότε φέρνεις το ζήτημα στον τύπο. Με άλλα λόγια: αν εμείς οι ίδιοι δεν διεκδικήσουμε μαχητικά καλύτερη αστυνόμευση, τότε πώς θα την επιφέρουμε;

  42. Naurgul

    Στη θέση σου, δε θα επιδείκνυα τόσο αλαζονική συμπεριφορά για μια τέτοια αντίδραση. Δε μπορώ να ξέρω με σιγουριά αν η απάθεια ήταν αντικειμενικά καλύτερη από αυτό που έκανες, αλλά είναι προφανές ότι δεν έλαβες υπόψη σου πλήρως τις συνέπειες της πράξης σου.

    Ένας τρόπος μάθησης στους ανθρώπους είναι το λεγόμενο reinforcement learning, που βασίζεται στην ιδέα της αναμενόμενης επιβράβευσης/τιμωρίας από μια πράξη. Στην περίπτωση που επιβραβεύονται οι θετικές πράξεις (positive reinforcement) έχουμε πιο ήπια αποτελέσματα και έμμεση (ίσως και ελλειπή) αντιμετώπιση των αρνητικών συμπεριφορών (μέσω της μηδενικής επιβράβευσης). Στην περίπτωση που τιμωρούνται οι αρνητικές πράξεις, τα αποτελέσματα είναι πιο εντυπωσιακά, αλλά υπάρχουν κάποια προβλήματα: 1. Αν η τιμωρία δεν είναι άμεση χρονικά, τότε ο παραβάτης μαθαινει να αποφεύγει να πιαστεί, όχι να μην μην επαναλαμβάνει την αρνητική συμπεριφορά. 2. Αν ο παραβάτης δεν αισθανθεί ότι η τιμωρία είναι απόλυτη και αντικειμενική (δίκαιη) τότε μαθαίνει να μισεί το σύστημα που του την επέφερε. 3. Υπάρχει η πιθανότητα κάτω από την πίεση ο παραβάτης να γίνει αντιδραστικός/επιθετικός. 4. Στιγματίζει τον παραβάτη ψυχολογικά ως “εγκληματία – κακό άνθρωπο”, πράγμα που τον κάνει να βλέπει την αρνητική συμπεριφορά ως κομμάτι του ρόλου του.

    Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι το να περάσει ένα δωδεκάχρονο παιδί μέσα από όλη τη διαδικασία με τα δικαστήρια μπορεί να γίνει μια τραυματική εμπειρία που θα επιφέρει πλήγματα στην ψυχολογία του. Ίσως να λες ότι το μητρώο διαγράφεται κατά την ενηλικίωση, αλλά είμαι σίγουρος ότι ξέρεις ότι το ίδιο δε συμβαίνει και στη μνήμη του ανθρώπου.

    Αν εσύ θεωρείς ότι αξίζει το ρίσκο να χτυπηθεί άσχημα η ψυχολογία ενός ανθρώπου, να στιγματιστεί μέσα στο ίδιο του το μυαλό ως “εγκληματίας” έναντι της πιθανότητας να μειωθεί η παραβατική του συμπεριφορά στο μέλλον, είναι δική σου ευθύνη. Αλλά, για το όνομα ό,τι έχεις ιερού, μη το αποκαλείς “άμεσο και απλό”, λες και είναι ξεκάθαρη η κατάσταση και εύκολη η απόφαση. Δεν ισχύει τίποτα από τα δύο.

  43. Naurgul

    Στη θέση σου, δε θα επιδείκνυα τόσο αλαζονική συμπεριφορά για μια τέτοια αντίδραση. Δε μπορώ να ξέρω με σιγουριά αν η απάθεια ήταν αντικειμενικά καλύτερη από αυτό που έκανες, αλλά είναι προφανές ότι δεν έλαβες υπόψη σου πλήρως τις συνέπειες της πράξης σου.

    Ένας τρόπος μάθησης στους ανθρώπους είναι το λεγόμενο reinforcement learning, που βασίζεται στην ιδέα της αναμενόμενης επιβράβευσης/τιμωρίας από μια πράξη. Στην περίπτωση που επιβραβεύονται οι θετικές πράξεις (positive reinforcement) έχουμε πιο ήπια αποτελέσματα και έμμεση (ίσως και ελλειπή) αντιμετώπιση των αρνητικών συμπεριφορών (μέσω της μηδενικής επιβράβευσης). Στην περίπτωση που τιμωρούνται οι αρνητικές πράξεις, τα αποτελέσματα είναι πιο εντυπωσιακά, αλλά υπάρχουν κάποια προβλήματα: 1. Αν η τιμωρία δεν είναι άμεση χρονικά, τότε ο παραβάτης μαθαινει να αποφεύγει να πιαστεί, όχι να μην μην επαναλαμβάνει την αρνητική συμπεριφορά. 2. Αν ο παραβάτης δεν αισθανθεί ότι η τιμωρία είναι απόλυτη και αντικειμενική (δίκαιη) τότε μαθαίνει να μισεί το σύστημα που του την επέφερε. 3. Υπάρχει η πιθανότητα κάτω από την πίεση ο παραβάτης να γίνει αντιδραστικός/επιθετικός. 4. Στιγματίζει τον παραβάτη ψυχολογικά ως “εγκληματία – κακό άνθρωπο”, πράγμα που τον κάνει να βλέπει την αρνητική συμπεριφορά ως κομμάτι του ρόλου του.

    Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι το να περάσει ένα δωδεκάχρονο παιδί μέσα από όλη τη διαδικασία με τα δικαστήρια μπορεί να γίνει μια τραυματική εμπειρία που θα επιφέρει πλήγματα στην ψυχολογία του. Ίσως να λες ότι το μητρώο διαγράφεται κατά την ενηλικίωση, αλλά είμαι σίγουρος ότι ξέρεις ότι το ίδιο δε συμβαίνει και στη μνήμη του ανθρώπου.

    Αν εσύ θεωρείς ότι αξίζει το ρίσκο να χτυπηθεί άσχημα η ψυχολογία ενός ανθρώπου, να στιγματιστεί μέσα στο ίδιο του το μυαλό ως “εγκληματίας” έναντι της πιθανότητας να μειωθεί η παραβατική του συμπεριφορά στο μέλλον, είναι δική σου ευθύνη. Αλλά, για το όνομα ό,τι έχεις ιερού, μη το αποκαλείς “άμεσο και απλό”, λες και είναι ξεκάθαρη η κατάσταση και εύκολη η απόφαση. Δεν ισχύει τίποτα από τα δύο.

  44. Naurgul

    Στη θέση σου, δε θα επιδείκνυα τόσο αλαζονική συμπεριφορά για μια τέτοια αντίδραση. Δε μπορώ να ξέρω με σιγουριά αν η απάθεια ήταν αντικειμενικά καλύτερη από αυτό που έκανες, αλλά είναι προφανές ότι δεν έλαβες υπόψη σου πλήρως τις συνέπειες της πράξης σου.

    Ένας τρόπος μάθησης στους ανθρώπους είναι το λεγόμενο reinforcement learning, που βασίζεται στην ιδέα της αναμενόμενης επιβράβευσης/τιμωρίας από μια πράξη. Στην περίπτωση που επιβραβεύονται οι θετικές πράξεις (positive reinforcement) έχουμε πιο ήπια αποτελέσματα και έμμεση (ίσως και ελλειπή) αντιμετώπιση των αρνητικών συμπεριφορών (μέσω της μηδενικής επιβράβευσης). Στην περίπτωση που τιμωρούνται οι αρνητικές πράξεις, τα αποτελέσματα είναι πιο εντυπωσιακά, αλλά υπάρχουν κάποια προβλήματα: 1. Αν η τιμωρία δεν είναι άμεση χρονικά, τότε ο παραβάτης μαθαινει να αποφεύγει να πιαστεί, όχι να μην μην επαναλαμβάνει την αρνητική συμπεριφορά. 2. Αν ο παραβάτης δεν αισθανθεί ότι η τιμωρία είναι απόλυτη και αντικειμενική (δίκαιη) τότε μαθαίνει να μισεί το σύστημα που του την επέφερε. 3. Υπάρχει η πιθανότητα κάτω από την πίεση ο παραβάτης να γίνει αντιδραστικός/επιθετικός. 4. Στιγματίζει τον παραβάτη ψυχολογικά ως “εγκληματία – κακό άνθρωπο”, πράγμα που τον κάνει να βλέπει την αρνητική συμπεριφορά ως κομμάτι του ρόλου του.

    Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι το να περάσει ένα δωδεκάχρονο παιδί μέσα από όλη τη διαδικασία με τα δικαστήρια μπορεί να γίνει μια τραυματική εμπειρία που θα επιφέρει πλήγματα στην ψυχολογία του. Ίσως να λες ότι το μητρώο διαγράφεται κατά την ενηλικίωση, αλλά είμαι σίγουρος ότι ξέρεις ότι το ίδιο δε συμβαίνει και στη μνήμη του ανθρώπου.

    Αν εσύ θεωρείς ότι αξίζει το ρίσκο να χτυπηθεί άσχημα η ψυχολογία ενός ανθρώπου, να στιγματιστεί μέσα στο ίδιο του το μυαλό ως “εγκληματίας” έναντι της πιθανότητας να μειωθεί η παραβατική του συμπεριφορά στο μέλλον, είναι δική σου ευθύνη. Αλλά, για το όνομα ό,τι έχεις ιερού, μη το αποκαλείς “άμεσο και απλό”, λες και είναι ξεκάθαρη η κατάσταση και εύκολη η απόφαση. Δεν ισχύει τίποτα από τα δύο.

  45. nikan

    “τότε φέρνεις το ζήτημα στον τύπο” κάνω κάτι καλύτερο. Φέρνω το ζήτημα εδώ.

  46. nikan

    “τότε φέρνεις το ζήτημα στον τύπο” κάνω κάτι καλύτερο. Φέρνω το ζήτημα εδώ.

  47. nikan

    “τότε φέρνεις το ζήτημα στον τύπο” κάνω κάτι καλύτερο. Φέρνω το ζήτημα εδώ.

  48. nikan

    Ειλικρινά απορώ τι ήθελες να πεις με το πρώτο σχόλιο και τι σε ώθησε να κάνεις αυτό το πιο εμπεριστατωμένο δεύτερο

  49. nikan

    Ειλικρινά απορώ τι ήθελες να πεις με το πρώτο σχόλιο και τι σε ώθησε να κάνεις αυτό το πιο εμπεριστατωμένο δεύτερο

  50. nikan

    Ειλικρινά απορώ τι ήθελες να πεις με το πρώτο σχόλιο και τι σε ώθησε να κάνεις αυτό το πιο εμπεριστατωμένο δεύτερο

Comments are closed.