Προβολή μέσω Facebook; Κάντο σωστά τουλάχιστον

Facebook's new homepage features a login form ...
Image via Wikipedia

Αν διαβάσεις την αρθρογραφία για marketing με social media, η αξιοποίηση του Facebook είναι μόνιμη επωδός. Κι όχι αδικαιολόγητα: είναι το μεγαλύτερο κοινωνικό δίκτυο και το  newstream του δίνει μια μοναδική δυνατότητα μια ενέργεια να προβάλεται έμεσα. Π.χ. γίνομαι fan μιας σελίδας; Το βλέπουν οι φίλοι μου και μπορούν να με μιμηθούν. Ή τουλάχιστον να πάνε να δούνε τη σελίδα από περιέργεια.

Αυτή τη ‘παρακολούθηση’ των φίλων είναι το καλύτερο μέσο για ‘διαφήμιση’. Κι αν θέλει κάποιος, κάτι, να τραβήξει την προσοχή χωρίς να εκνευρίσει, πρέπει να αξιοποιήσει ακριβώς αυτή την δυνατότητα.

Αλλά η άγνοια κι η απληστία πάντα καταστρέφουν το καλό. Και μπαίνει η σκέψη: “όσο περισσότεροι αλληλεπιδράσουν μαζί μου, τόσο πιο viral θα γίνω. Κάτσε λοιπόν να σπαμάρω κάμποσο κόσμο. Όλο και κάποιοι θα τσιμπήσουν.” Κι όντως  ‘τσιμπάνε’ αρκετοί  στα friend requests, στα ‘γίνε fan στη σελίδα μου’ και στα ‘ο τάδε σου πέταξε ένα πρόβατο, πέτα του κι εσύ ένα βόδι’.

Αλλά στην πορεία του χρόνου  μαθαίνουν, κι οι αποδοχές σε προσκλήσεις που έγιναν από άγνοια μειώνονται, κι ο θυμός για το νέο σπαμ μεγαλώνει.

Κερδίζει το υποτιθέμενο brand (=πρόσωπο, ομάδα, εταιρεία, οργανισμός) λοιπόν ή χάνει τελικά απ’ όλη αυτή την ιστορία;

Μάλλον χάνει και μαζί του απαξιώνει κι ένα πολύτιμο ‘κανάλι’.

Ακόμα χειρότερα όμως είναι όταν, όχι μόνο χάνεις μακροπρόθεσμα, αλλά διακινδυνεύεις και βραχυπρόθεσμα.

Πχ. υπάρχουν αρκετοί που δεν έχουν αντιληφθεί ότι ο απλός λογαριασμός στο facebook είναι ΜΟΝΟ για φυσικά πρόσωπα κι ότι αν δεν δηλώνεις αληθινά κι υπαρκτά στοιχεία ταυτότητας κινδυνεύεις με διαγραφή. Μια διαγραφή που μπορεί να επισπεύσει η καταγγελία ενός ενοχλημένου από τη σπαμοδραστηριότητά σου, ας πούμε.

Προσωπικά μ’ ενοχλεί βαθύτατα σε ένα δίκτυο όπου εγώ εμφανίζω το πραγματικό μου όνομα και το πραγματικό μου πρόσωπο να μου ζητάν να γίνουν φίλοι, λογαριασμοί με όνομα ιστοσελίδας, nickname και  πρόσωπο  κάποιο χαζοάβαταρ.

Αφορμή δε για το ποστ είναι ένα μέηλ από κάποιο τέτοιο λογαριασμό ελληνικού περιοδικού για θέματα γάμου. Δείτε  το ‘καταπληκτικό’ κείμενο της πρόσκλησης:

Γειά σας,

Δημιούργησα ένα προφίλ στο Facebook όπου μπορώ να αναρτώ φωτογραφίες, βίντεο και εκδηλώσεις και επιθυμώ να σε προσθέσω ως φίλο/η ώστε να μπορείς να το δείς. Πρώτα, πρέπει να γίνεις μέλος στο Facebook! Μόλις γίνεις μέλος, μπορείς να δημιουργήσεις και το δικό σου προφίλ.

Γουάου!  Τι λες ρε περιοδικό; Θα σε κάνω φίλο για να μου δείξεις φωτογραφίες και βίντεο; Δεν έχει πουθενά αλλού στο internet; Τις μάζεψες όλες εσύ; Κι εγώ πρέπει να σου αποκαλύψω την ταυτότητά μου κι ότι συνιστά το ψυχογράφημά μου και τις καταναλωτικές μου συνήθειες γι αυτό; Κομματάκι ακριβές δεν είναι αυτές οι φωτό σου;

Α, και το καταπληκτικό! Δίπλα από το παραπάνω κειμενάκι υπάρχουν μερικά στατιστικά από το προφίλ του προσκαλούντος, όπως πόσους φίλους έχει  κτλ.  Απ’ αυτές λοιπόν πληροφορούμαστε ότι έχει ανεβάσει μηδέν, zero, null, nada φωτογραφίες, που υποτίθεται ότι είναι ο φοβερός λόγος που με καλεί να γίνω φίλος.

Και καλά, άντε να πούμε ότι κάποιος ενθουσιώδης επιχειρηματίας ή υπάλληλος του έκανε τη γκάφα. Φαντάζεστε όμως να έχει πληρώσει ο επιχειρηματίας κάποιο σύμβουλο για τη λαμπρή αυτή παρουσία του στα social media;;;

Για σκοπούς μάρκετιν οποιουδήποτε είδους, το facebook διαθέτει fan pages. Πέραν του ότι είναι κι εννοιολογικά σωστό να χρησιμοποιείς κάτι τέτοιο, έχουν πλεονεκτήματα για τους  marketers που εκμηδενίζονται αν στη θέση τους διαλέξεις να χρησιμοποιήσεις ένα απλό λογαριασμό. Για παράδειγμα  τα fan pages δεν έχουν περιορισμό στον αριθμό των fans, ενώ οι απλοί λογαριασμοί και τα γκρουπ έχουν. Πως θα διαδόσεις ευρύτερα το μήνυμα σου φίλε (άσχετε) marketer, όταν μόνο σου περιορίζεσαι; Κι επιπλέον, τα fan pages δεν είναι συμμετρικά ενώ οι λογαριασμοί είναι: αν είσαι φίλος μου, υποχρεωτικά είμαι φίλος σου. Ενώ αν είσαι fan μου, δεν είμαι υποχρεωτικά fan σου. Τέλος, τα fan pages είναι δημόσιες σελίδες. Μπορούν να τις δουν κι όσοι δεν είναι μέλη του facebook. Ενώ οι λογαριασμοί είναι κλειστοί για τα μάτια των τρίτων.

Αν ο σκοπός που εμπλέκεται κανείς στο facebook είναι τρόπον τινά ακτιβιστικός, τότε αυτό που ενδύκνειται για χρήση είναι τα γκρουπ κι όχι απλοί λογαριασμοί. Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι μιλάμε για γκρουπ  που θα συγκεντρώσουν μέλη μερικές εκατοντάδες ή λίγες χιλιάδες. Αλλιώς πάμε κι εδώ σε fan pages.

Τέλος, να πω κι αυτό μιας και το ‘χω κάπως άχτι: το να φτιάξεις fan page για  μια ιστοσελίδα ή ένα μπλογκ, πρέπει να εξυπηρετεί ένα σκοπό. Και πρέπει να προσφέρει και κάτι παραπάνω ή διαφορετικό από την ιστοσελίδα ή το μπλογκ.

Αν πρόκειται απλά να βλέπω αναδημοσιεύσεις του περιεχομένου που βλέπω ήδη στο Google Reader, σε κάποιο  social bookmarking site ή στο twitter, γιατί να γίνω μέλος; Μπορεί στον ιδιοκτήτη του fan  page να προσφέρει το πλεονέκτημα της viral προβολής και της προβολής σε ένα κοινό που δεν είναι το κοινό του,  αλλά εμένα που είμαι έτσι κι αλλιώς κοινό του σε άλλα μέσα, γιατί με ζαλίζει; Δεν φοβάται μήπως μ’ εκνευρίσει και τον κόψω απ’ όλα τα μέσα κι όχι μόνο από το facebook;

Reblog this post [with Zemanta]