Μνήμη Χαριλάου Τρικούπη

Θέλω εδώ και πολύ καιρό να γράψω κάτι για την οικονομία και την οικονομική κρίση. Και δεν μπορώ. Γιατί θα ‘θελα να γράψω κάτι αληθινό, που να ισχύει. Αλλά δεν γίνεται:

α. Μου λείπουν τα πρωτογενή δεδομένα (all lies and statistics λέγαμε,  all statistics are lies, λέμε).

β. Και να είχα τα πρωτογενή δεδομένα, αυτή η ρημάδα η οικονομική επιστήμη (που κάποτε ατυχώς σπούδασα) είναι αυτό που λένε theory ladden, γεμάτη θεωρία. Πολιτική θεωρία. Πολιτική σκοπιά. Στα οικονομίκα δεν υπάρχει οικονομικό φαινόμενο. Έχει χαθεί μες τις ερμηνείες του.

γ. Και να είχα και τη θεωρία, την απόλυτη αντικειμενική θεωρία, που μαζί με τα δεδομένα σε κάποιο συμπέρασμα θα με οδηγούσε, κανείς δεν θα με άκουγε. Γιατί η επιστήμη που μελετάει την τσέπη μας είναι μια δυσάρεστη επιστήμη.  Κι η τσέπη δεν έχει αυτιά. Μόνο στόμα. Κι ίσως μια τρύπα. Πίνει και φτύνει.

Μουγγαμάρα λοιπόν. Μόνο ένα poll για παρηγόρια.