Γιατί τώρα χρειαζόμαστε startups περισσότερο από ποτέ


Στις συζητήσεις στις διάφορες συναναστροφές μου τελευταία, έρχεται κι επανέρχεται το ερώτημα: “Και τι σημαίνει ‘υπάρχει κίνδυνος να χρεωκοπήσουμε’, τι σημαίνει αυτή η χρεωκοπία“. Κι εδώ ακούω συνήθως εικασίες και παρανοήσεις όπως ‘θα πάψουμε να παίρνουμε μισθό’, ‘θα μας δεσμεύσουν τα χρήματα στις τράπεζες’ κτλ. Χωρίς αυτά να είναι το πρωταρχικό νόημα της χρεωκοπίας, είναι πράγματα που δεν μπορούν ν΄αποκλειστούν αν συμβεί το χειρότερο. Γιατί τα πράγματα στην οικονομία είναι κύκλοι και το ένα επηρεάζει το άλλο.

Έτσι, ενώ η χρεωκοπία αφορά βασικά το κράτος και σημαίνει την αδυναμία του να μπορεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του (δηλαδή να πληρώσει μισθούς δημοσίων υπαλλήλων, συντάξεις μέσα από τις εισφορές του στα ταμεία και τους διάφορους μικρούς ή μεγάλους προμηθευτές του), οι επιπτώσεις για την λοιπή οικονομία είναι βαθειές: αν οι πολυάριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι/συνταξιούχοι δουν το εισόδημα τους ξαφνικά να μειώνεται ή να εξαφανίζεται ολότελα αυτομάτως θα περιορίσουν τις δαπάνες τους στα όρια των νέων δυνατοτήτων τους.
Που σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις που τους τροφοδοτούν με υπηρεσίες κι αγαθά θα δουν το δικό τους τζίρο να καταβαραθρώνεται και συνεπώς θα προβούν σε μείωση παραγωγής κι αναγκαστικά παραγωγικών συντελεστών – ήτοι απολύσεις. Κι οι απολυμένοι είναι η δεύτερη μεγάλη ομάδα που θα μειώσει τις δαπάνες της, οδηγώντας έτσι την οικονομία ακόμα βαθύτερα. Κι αυτός ο κύκλος συρρίκνωσης θα συνεχιστεί μέχρι όλο το σύστημα να ισορροπήσει -ποιος ξέρει πότε – σε χαμηλώτερο επίπεδο.

Καθώς σκέφτομαι αυτή τη μαύρη προοπτική, κι επειδή δεν είμαι από τους τύπους που αισθάνονται αισιόδοξοι κι ελπίζουν ανεξαρτήτως αντικειμενικών συνθηκών, το μυαλό μου αναζητάει συνεχώς την πιθανή διέξοδο, τόσο στο προσωπικό όσο και στο συλλογικό επίπεδο. Και το μόνο που μπορώ να δω, πέρα από σενάρια διεθνούς επαιτείας κι εξάρτησης, είναι η προοπτική να μπει πλούτος στη χώρα απ’ έξω. Όχι, με τη μορφή στην οποία έχουμε εθιστεί τα τελευταία τριάντα χρόνια, σαν εισροή κοινοτικών πόρων που θα κατασπαταληθούν σε αμφιλεγόμενα πανάκριβα έργα ή θα γίνουν απλώς 1-2 χρόνων μισθοί (και μετά τι;). Αλλά με την μορφή εσόδων καθαρά εξωστρεφούς οικονομικής δραστηριότητας.

Ναι για κείνο το παραμύθι καραμέλα που λέγεται εξαγωγές μιλάω. Και που από τον καιρό της χούντας πιπιλάμε σαν έθνος και ποτέ σοβαρά δεν έχουμε πιστέψει.

Είμαστε μια μικρή χώρα, αρκετά μικρή, ούτως ώστε, αν είχαμε δημιουρήσει μια εξωστρεφή οικονομία, να μπορούσαμε να επιβιώνουμε σχετικά ανώδυνα και στις μεγαλύτερες διεθνείς κρίσεις.

Αλλά τι είδους προϊόντα κι υπηρεσίες μπορούμε να προσφέρουμε που να έχουν διεθνή ζήτηση κι απήχηση;
Πολύ δύσκολο ερώτημα αλλά σίγουρα η απάντηση δεν βρίσκεται στη βιομηχανία. Αυτό το παιχνίδι έχει χαθεί από χρόνια.

Στο στενό ορίζοντα των δικών μου ενδιαφερόντων, που αφορά την τεχνολογία, τα startups και τα social media, πιστεύω ότι έχουμε περιθώρια. Περιθώρια όχι στο να δημιουργήσουμε το νέο facebook ή το νέο iphone ή το νέο tablet pc. Αλλά στο να προσφέρουμε πράγματα σε niche αγορές, ακόμα κι αν είναι αγορές απλώς περιεχομένου ή παραδοσιακών προϊόντων που πωλούνται ηλεκτρονικά (δείτε το παράδειγμα του etsy και φανταστείτε πόσες ελληνικές βιοτεχνίες θα μπορούσαν να χωρέσουν εκεί).

Αλλά, πάλι, maybe I am just a dreamer…

Η φωτογραφία είναι από τον uncene

6 thoughts on “Γιατί τώρα χρειαζόμαστε startups περισσότερο από ποτέ

  1. Paris Apostolopoulos

    Νίκο σωστή η σκέψη γενικά παρόλα αυτά θα ήθελα να τονίσω την διαφορά της σκέψης του framework και του πραγματικού! Η κατάσταση μου θυμίζει αυτό που βλέπω συνέχεια στους δρόμους της γειτονιάς μου εδώ και χρόνια. Μαγαζάκια ανοίγουν κάθε φορά και ένα διαφορετικό και μετά απο 6 μήνες κλείνουν. Αυτοί οι άνθρωποι σίγουρα δεν απευθύνονται σε nince markets αλλά με το X επιχειρηματικό τους μυαλό κάνουν μια κίνηση – που ίσως εγώ ο καλομαθημένος υπάλληλος να φοβάμαι να κάνω. Τους θαυμάζω γιαυτό. Αλλά μετά…έρχεται το μετά. Σε 6 μήνες περπατώ και βλέπω το μαγαζάκι κλειστό! Κάθομαι και σκέφτομαι, είναι εκεί απο πίσω και κλαίνε την μοίρα τους; ;Έπιασαν τίποτα λεφτά απο επιδοτήσεις και απλά πέρασαν καλά.

    Αυτό που θέλω να πω είναι – risk free start-up δεν υπάρχουν και όσες λένε ότι είναι μάλλον είναι αδιάφορες. Από την άλλη είναι δύσκολο σε αυτή την εποχή να αποτύχεις. 1-2 λάθη να κάνεις και είσαι έτοιμος να σκαλωθείς από τα χρέη σε μια εποχή που η αγορά δεν ανασαίνει δεν δίνει κίνητρα!

    Maybe I am scared…η πολύ συντηρητικός αλλά τελικά η λύση να βρίσκεται στην μέση!

    Ευχαριστώ!

  2. nikan

    Πάρη, μου δίνεις πάσα για να τονίσω κάτι ακόμα, αλλά προτιμώ να το γράψω σαν επόμενο ποστ. Ευχαριστώ

  3. bourakis

    Δυστυχώς τέτοιες ενέργειες απαιτούν κάποια κίνητρα. Το συνολικό σύστημα από την οικογένεια, την παιδεία και την κοινωνία έχει χτίσει μια γεννιά δίχως το παραμικρό ερέθισμα δημιουργικότητας (μακάρι να υπερέβαλα). Επομένως είναι ελαφρώς ανέφικτο να υπάρξει αυτό το κύμα των start-ups το οποίο θα εισφέρει κεφάλαια στην πολυ-ταλαιπορημένη οικονομία μας. Αυτό όσον αφορά τους νεους.

    Από την άλλη, οι μεγαλύτεροι (ηλικιακά) έχουν χαράξει πορεία από την οποία δύσκολα θα ασχοληθούν με κάτι διαφορετικό εξαιτείας έλλειψης χρόνου και επίπλέον λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων (με ο,τι αυτό συνεπάγεται).

    Αδιαμφισβήτητα υπάρχουν δημιουργικοί άνθρωποι αλλά είναι ελάχιστοι και συνεπώς αμεληταίοι εαν σκοπεύουμε να βασιστούμε σε αυτούς (ευελπιστώντας σε σχετική βελτίωση των οικονομικών της χώρας μας).

    Από την άλλη (αισιόδοξο σενάριο προσβλέποντας σε βάθος χρόνου) η ανερχόμενη γεννιά ΕΑΝ της δοθεί το ερέθισμα της δημιουργικότητας, και ΕΑΝ το δεχθεί, τότε μπορεί αγαπητέ Νίκο η παραπάνω σκέψη σου να πάρει σάρκα και οστά.

    Προς το παρόν, “το φίδι από την τρύπα” εμείς καλούμαστε να το αναλάβουμε, αν και πολύ φοβάμαι μετά από τόσα χρόνια το φίδι έχει γίνει τέρας. Ελπίζω και εύχομαι ο αριθμός των “οικονομικών θυμάτων” εξαιτίας του τέρατος να είναι όσο μικρότερος γίνεται.

  4. Pingback: Γεννιούνται οι επιχειρηματίες ή γίνονται; | Lavraki.gr

  5. TechInsider

    yes my friend, you are a dreamer! unfortunately…. Το Ελληνικό κράτος, αυτό που τσακίζει τους νέους επιχειρηματίες δεν έχει αλλάξει. Και με την κρίση η αγορά κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα..

  6. nikan

    Εγώ μπορεί να είμαι dreamer αλλά το επιχείρημα ότι η κρίση στην αγορά κάνει τα πράγματα χειρότερα, είναι κλασσικό ελληνικό σκεφτικό όπου αγορά = ελληνική αγορά. Για εξαγωγές μιλάμε…

Comments are closed.