Το μικρό θα μπορούσε να είναι όμορφο – Update 1

Τελευταία μέρα σήμερα στο Poznań, και καθώς έχω ξυπνήσει νωρίς και χαζεύω τη θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου, σκέφτομαι τα πράγματα που είδα κι άκουσα αυτό το τριήμερο. Όπως πολλές φορές συμβαίνει, αυτό που σου κολλάει στο μυαλό δεν είναι τα κύρια θέματα των συζητήσεων ή των παρουσιάσεων. Έτσι κι εμένα, αυτό που μου έχει κολλήσει στο μυαλό είναι μια φράση που άκουσα από τον John Bradford, τον CEO του αγγλικού startup accelerator, The Difference Engine. Μιλούσε λοιπόν ο John στην παρουσίαση που έκλεισε και το συνέδριο, για τα μεγέθη των χωρών και την εξωστρέφεια ή το αντίθετο που συνεπάγεται αυτό. Κι εκεί πάνω ανέφερε το παράδειγμα της Εσθονίας.

Η Εσθονία είναι μια χώρα 1,3 εκ. κατοίκων, πολύ μικρή δηλαδή για να έχει ενδιαφέρον σαν αγορά είτε από ξένους είτε και για τα ίδια τα startups  που παράγει η χώρα. Κι ενώ αυτό το μέγεθος καταρχήν θα σημειοδοτούσε αδυναμία, στην πραγματικότητα είναι η δύναμη της χώρας.

Γιατί;

Γιατί οποιοσδήποτε αποφασίζει ν’ ασχοληθεί μ΄ένα startup στην Εσθονία ξέρει εξ αρχής ότι πρέπει να έχει διεθνή προσανατολισμό μιας κι η εσωτερική τους αγορά είναι τόσο μικρή κι αδιάφορη. Το αποτέλεσμα; Ένα όνομα μόνο θ’ αναφέρω σαν παράδειγμα: Skype.

Η παρατήρηση αυτή για τη σημασία του μεγέθους της Εσθονίας στην επιλογή της εξωστρέφειας ήρθε κι έδεσε με μια άλλη παρατήρηση: η φιλοξενούσα χώρα, η Πολωνία, είναι μια αγορά 40εκ. Δεν συγκαταλέγεται στις μεγάλες χώρες αλλά σαν μέγεθος δεν είναι ευκαταφρόνητη. Είναι μια από τις μεγάλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Μ’ αυτό το μέγεθος η Πολωνία αντιμετωπίζει μια ιδιόμορφη κατάσταση που είναι παρόμοια μ’ αυτήν χωρών όπως η Γερμανία, η Γαλλία, το HB, η Ιταλία κι η Ισπανία: οι εσωτερικές τους αγορές είναι αρκετά μεγάλες για να στηρίξουν μεσαία μεγέθη startups και να τα κάνουν βιώσιμα και κερδοφόρα. Αυτό οδηγεί στην εξής κατάσταση: οι αγορές αυτές κατακλύζονται από κλόνους αμερικάνικων, βασικά, προϊόντων κι υπηρεσιών. Η ιστορία έχει συνήθως ως εξής: εμφανίζεται κάτι καινούργιο στην Αμερική που δείχνει να έχει επιτυχία κι είναι καλή ιδέα. Οι ντόπιοι επιχειρηματίες σπεύδουν να την αντιγράψουν όσο ακόμα οι Αμερικάνοι ασχολούνται με την εσωτερική τους αγορά, κάνουν καλή δουλειά, συγκεντρώνουν κόσμο, κι έτσι όταν έρχεται ο καιρός που οι Αμερικάνοι προσπαθούν να μπουν στη χώρα τους υπάρχει ήδη ένας εγκατεστημένος και πετυχημένος τοπικός κλόνος, που κι επειδή κάνει καλά τη δουλειά του, κι επειδή γνωρίζει καλύτερα τη γλώσσα και την αγορά, μπαίνει φραγμός σ’ αυτή τη διείσδυση.

Ο κύριος σπόνσορας του συνεδρίου, για παράδειγμα, ήταν μια εταιρεία με το όνομα Αllegro που κύριο αντικείμενο έχει τις ιντερνετικές δημοπρασίες. Θυμίζει τίποτα; Ναι, το e-bay σαφώς. Το e-bay που δεν κατόρθωσε ποτέ να εισχωρήσει στην Πολωνική αγορά, εξαιτίας της δυναμικής που περιέγραψα.

Αυτή η κατάσταση είναι η ευλογία κι η κατάρα των μεσαίου μεγέθους χωρών: μπορούν να φτιάξουν βιώσιμες ιντερνετικές επιχειρήσεις αλλά τα επιχειρηματικά τους μοντέλα είναι τόσο δεμένα με τις εσωτερικές αγορές που κάνουν απίθανο το να τους επιτρέψουν τη διεθνή επέκταση. Το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν είναι μια περιεφερειακή επέκταση σε όμορες και ίδιας κουλτούρας/γλώσσας χώρες.

Επιπλέον, όντας copycats από παράδοση, δεν παράγουν τίποτα καινούργιο που να μπορεί να προσδώσει στις χώρες τους στρατηγικό πλεονέκτημα.

Τι γίνεται με τις χώρες σαν την Ελλάδα;

Στον Ευρωπαϊκό χώρο και στην περιφέρεια του, μικρομεσαίου μεγέθους χώρες σαν τις Σκανδιναυϊκές ή την Ελβετία και το Βέλγιο είναι εξαιρετικά εξωστρεφείς. Κι αυτό δεν έχει σχέση με τα startups. Έτσι ήταν για διάφορους ιστορικούς λόγους που δεν είναι του παρόντος. Η χώρα που έχει μια σειρά από αναλογίες με την Ελλάδα και που μπορεί να χρησιμεύσει σαν σύγκριση, είναι το Ισραήλ.

Ποιές είναι οι αναλογίες;

  • Ανάλογος πληθυσμός
  • Μια γλώσσα που δε μιλιέται από κανέναν άλλον.
  • Θερμό κλίμα που υποτίθεται σε κάνει πιο αργό και πιο τεμπέλη
  • Κακές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες
  • Μεγάλη ομογένεια ανά την υφήλιο και κυρίως στην Αμερική

Έχει βέβαια και μεγάλες διαφορές αλλά δεν είναι οι ομοιότητες ή οι διαφορές αυτές από τις οποίες θέλω ν’ αντλήσω συμπεράσματα. Η κύρια παρατήρηση για το Ισραήλ είναι ότι δεν έχει ούτε μεγάλη εσωτερική αγορά, ούτε μια δυνητική περιφερειακή αγορά. Γι αυτό όλα τα ισραηλινά startup στοχεύουν εξαρχής στην Αμερικάνικη αγορά κι από κει στον κόσμο.

Με το μέγεθος που έχει η Ελλάδα λοιπόν, θα έλεγε κανείς ότι η εξωστρέφεια θα της ήταν αναπόφευκτη. Κι αυτό έχει επιβεβαιωθεί στην ναυτιλία αλλά όχι στην τεχνολογία.

Στην τεχνολογία και δη στα ιντερνετικά startup  αυτό που παρατηρείται είναι:

  • Κλόνους που δημιουργούνται αργά, όταν δηλαδή έχει αρχίσει ν’ αποκτάει δύναμη το αμερικάνικο αρχέτυπο στην Ελλάδα.
  • Κλόνους που δημιουργούνται εύκολα κι ανέξοδα: με χρήση κάποιου έτοιμου open source  κώδικα.

Και προφανώς αυτή η ταχτική όπως έχει επιβεβαιωθεί τόσες και τόσες φορές οδηγεί σε αποτυχία. Στην καλύτερη περίπτωση, αν δηλαδή κάποιοι ταλαντούχοι developers υπερβούν τη δεύτερη αδυναμία (τους open source κλόνους) το πολύ πολύ να έχουμε κάτι βιώσιμο στο επίπεδο μιας μικρής οικογενειακής επιχείρησης. Δεν πάει παραπάνω.

Και μιας και φτάσαμε ως εδώ, είναι καιρός να μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο: γιατί πολλές φορές έχουν γίνει αναλύσεις για θέματα μεγέθους χώρας, εξωστρέφειας κτλ αλλά περίπου πάντοτε θεωρείται δεδομένο ότι έχουμε τους κατάλληλους ανθρώπους (μηχανικούς, τεχνικούς κτλ) και μάλιστα είμαστε και περήφανοι για την ποιότητα τους η οποία πάντοτε αποδεικνύεται όταν πάνε να δουλέψουν κάπου έξω αλλά ποτέ εντός Ελλάδος.

Όχι, δεν έχουμε τους κατάλληλους ανθρώπους.

Ούτε τα skill sets είναι αντίστοιχα άλλων χωρών, ούτε, κυρίως ο διανοητικός προσανατολισμός. Όπως και σε τόσα άλλα πράγματα, δυστυχώς οι έλληνες startupers ψάχνουν τη γρήγορη λύση και τα σίγουρα λεφτά.

Wake up call κύριοι: τίποτα από τα δύο δεν υπάρχει.

Η φωτογραφία είναι από την πρώτη μέρα του συνεδρίου κι όσοι βλέπετε ήταν η επιτροπή του startup competition.

Update 1

Ο Νίκος Δρανδάκης μ’ αφορμή το ποστ μου διατυπώνει σ’ ένα δικό του ποστ τη θέση – πρόταση – αίτημα για το ρόλο του κράτους στην υποκίνηση της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας.

Δεν συμφωνώ με την επίκληση, όμως πριν πω γιατί, θα πω ότι είναι πολύ δικαιολογημένη και με ιστορικά προηγούμενα. Σε γενικές γραμμές κράτη που ήθελαν να ωθήσουν τις οικονομίες τους προς ένα δρόμο, πήραν μια σειρά μέτρων που έβαλαν το νερό στ’ αυλάκι. Η Εσθονία που ανέφερα στο ποστ μου για παράδειγμα, στα μέσα του ’90 επιχείρησε το λεγόμενο Πήδημα της Τίγρης υπό την παρακίνηση του ίδιου του Προέδρου της και του Υπουργού Παιδείας. Τι ήταν αυτό; Μια μεγάλη επένδυση στην εκπαίδευση: υπολογιστές σ’ όλα τα σχολεία, διασύνδεση τους με το internet κτλ. Προφανώς στην περίπτωση τους απέφερε καρπούς. Κι είναι πολύ λογικό να πιστεύει κανείς ότι μπορεί μ’ ανάλογα μέτρα να αποφέρει καρπούς κι εδώ.

Υπάρχουν δύο αλλά όμως:

α. Το μέτρο που υπονοεί ο ΝΔ είναι η χρηματοδότηση από το κράτος των startups. Είναι μια ιδέα που συζητιέται καιρό τώρα και που κι εγώ έχω φλερτάρει μαζί της. Αλλά σ’ ένα περιβάλλον που όλοι έχουν κακομάθει, η χρηματοδότηση αυτή θα γίνει εύκολα μια ακόμα αρπαχτή. Το είδαμε με τις λεγόμενες νεανικές επιχειρηματικότητες, τα φοιτητικά laptop κτλ. Δεν μπορώ να φανταστώ να ρέει χρήμα από κρατικά ταμεία και ν’ ανοίγουν τις ποδιές μόνο οι άγγελοι. Οκ, θα πείτε. Όχι ‘μόνο‘, αλλά ‘και‘ οι άγγελοι. Τώρα για να λαϊκίσω λίγο θα πω ότι και το άσμα: δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω. Οι συμπεριφορές διαμορφώνονται σε συνάρτηση με το περιβάλλον. Και στο παρόν περιβάλλον της νεανικής αβεβαιότητας, ανεργίας κι επικείμενης αν όχι παρούσας φτώχιας, οι συμπεριφορές δεν θα είναι καλές.

β. Για την εφαρμογή οποιασδήποτε πολιτικής μπαίνει στη μέση το κράτος. Μπαίνει στη μέση δηλαδή το πρόβλημα και καλείται να λύσει το πρόβλημα. Δεν είναι θέμα πολιτικής βούλησης μόνο. Ας θεωρήσουμε ότι αυτή υπάρχει. Το κράτος είναι ένας τεράστιος μηχανισμός που δεν χτυπάει προσοχές στα κελεύσματα της εκάστοτε ηγεσίας. Έχει τη δική του κρυφή ατζέντα κι έχει σοβαρές αντιστάσεις στις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Δεν βλέπω πως ένας τέτοιος μηχανισμός θ’ αφήσει να διαρρεύσει χρήμα, ισχύς κι επιρροή από τα χέρια του χωρίς να θελήσει να προβάλει αντίσταση. Και τι θα γίνει τότε; Θα πολεμάμε αυτόν που πολεμάει τη μεταρύθμιση που θα έπρεπε να στηρίζει;

Για να κλείσω, γιατί ο Νίκος μου επισήμανε ότι δεν αλλάζουν τα πράγματα με  wake up calls, όπως θεώρησε ότι πίστευα με τη διατύπωση στο κλείσιμο του ποστ μου. Όχι βέβαια!  Δεν αλλάζουν τα πράγματα επειδή γράψαμε ένα, δύο, χίλια δύο ποστ. Αν ήταν καμιά εκατοστή χιλιάδες κάτι θα μπορούσε να γίνει, τουλάχιστον σε επίπεδο αλλαγής νοοτροπίας, όχι όμως με τα νούμερα και τις φωνές που μιλάμε.

Αν αλλάξει κάτι θ’ αλλάξει από το shock therapy που περνάμε τώρα, και γιατί απλά δεν θα είναι θέμα επιλογής, αλλά επιβίωσης.

22 thoughts on “Το μικρό θα μπορούσε να είναι όμορφο – Update 1

  1. Pingback: buzz

  2. Pingback: » Που είναι το κράτος…. NYLON

  3. Γιώργος

    “Κλόνους που δημιουργούνται εύκολα κι ανέξοδα: με χρήση κάποιου έτοιμου open source κώδικα.”

    Δεν είμαι σίγουρος σε τι ακριβώς αναφέρεσαι εδώ αλλά o ισχυρισμός πως η χρήση open source αποτελεί αδυναμία και δήθεν αιτία αποτυχίας δεν είναι κάτι που διαβάζω συχνά, παρά μόνο απο τους πλέον ακραιφνείς υποστηρικτές της Micro$oft.

    1. Nikos Anagnostou Post author

      Το διαβάζεις πολύ αποσπασματικά. Το βάρος της πρότασης δεν είναι στο open source αλλά στις ετοιματζίδικες λύσεις (οι οποίες συνήθως προσφέρονται σαν κάποια μορφή open source εφαρμογής). Μάλλον δε δεν μ’ έχεις διαβάσει πολλές φορές γιατί θα ήξερες ότι πιστεύω στο open source. Μέχρι κι εταιρεία που πρόσφερε λύσεις βασισμένες μόνο σε open source κώδικα είχα 😉

  4. Dimitris

    Η φράση σου σε bold νομίζω επιβεβαίνεται από την αίσθηση που έχω οτι σε tech/social events του χώρου όπως το OpenCoffee είναι πολλοί οι ‘architects’ και λίγοι οι ‘builders’

  5. Δημήτρης

    Στην Ελλάδα όμως υπάρχει αρκετά μεγάλη αγορά ώστε να στηρίξει lifestyle businesses (δλδ να έχεις ένα καλό μισθό από την εταιρία σου αλλά μηδενική ανάπτυξη & προοπτική).

    Το θέμα είναι ότι η πιθανότητα να πετύχεις κάτι τέτοιο είναι συγκλονιστικά μεγαλύτερη από την πιθανότητα να πετύχεις με μια ‘παγκόσμια’ ιδέα. Οπότε δεν είναι τόσο παράλογο που πολλοί προσπαθούν για την εγχώρια αγορά.

    ΥΓ: Δες λίγο τα ορθογραφικά… ειδικά το κλόνος (=κλώνος)
    ΥΓ2: Στο comment box το χρώμα των γραμμάτων είναι πολύ αχνό γκρι. Fix pls!

    1. Nikos Anagnostou Post author

      Ομολογώ δεν καταλαβαίνω τι θες να πεις: ποιά ειναι τα lifestyle businesses που πληρώνουν καλά; Κι από που βρίσκουν τα λεφτά;

      Επιπλέον μια ‘παγκόσμια’ ιδέα δεν είναι μια ιδέα που θα κατακτήσει τον κόσμο αλλά μια ιδέα που μπορεί να παίξει (κι) εκτός Ελλάδος. Για λεπτομέρειες δες προηγούμενο ποστ με τίτλο “Η ανάπτυξη δεν χρειάζεται να είναι εντυπωσιακή”
      Για τα ορθογραφικά, επειδή δεν το έχω κοιτάξει καν δεύτερη φορά το κείμενο γιατί το έγραψα βιαστικά χτες το πρωί, υποπτεύομαι θα είναι πολλά αλλά για το κλόνος/κλώνος η ορθογραφία είναι ηθελημένη επιλογή γιατί το κλώνος βασικά σημαίνει κλωνάρι και θεωρώ λάθος να χρησιμοποιούμε την ίδια λέξη.
      Όσο για τα font, τα έφτιαξα. Για δες τώρα.

  6. Dimitris

    Νομίζω τα lifestyle businesses είναι το να έχεις ένα καλό (ή έστω ικανοποιητικό, σίγουρα όχι πολύ καλό) μισθό συχνά δουλεύοντας για κάποιον άλλο – πχ πολυεθνικές – ακολουθώντας την πεπατημένη κ αποδεδειγμένα business models. Σίγουρα όχι προσπαθώνας να κάνεις καινοτομία ή ένα startup από το μηδέν.

    Όχι τα φοντς όταν γράφεις σχόλια είναι ακόμα πολύ αχνά;)

    1. Nikos Anagnostou Post author

      Εννοείς ότι είναι τα ίδια με πριν, ή ότι και τα καινούργια είναι αχνά. Γιατί αν μιλάς για το πρώτο κάνε τα γνωστά (καθάρισμα cache, F5 κτλ) ξέρεις. Πρέπει να ξαναφορτώσει το CSS αρχείο

    2. Nikos Anagnostou Post author

      Κι επί της ουσίας: συμφωνώ μ’ αυτό τον ορισμό που έδωσες στα lifestyle businesses αλλά δεν συμφωνώ με το χρόνο του ρήματος: δεν υπάρχουν, υπήρχαν. Όλη αυτή η πλασματική ασφάλεια βασιζόταν στο δανεικό χρήμα του Δημοσίου που φούσκωνε τους προϋπολογισμούς των εταιρειών. No more.

  7. Δημήτρης

    Παιδιά που είδατε τον ορισμό του lifestyle business να περιέχει την έννοια ότι δουλεύεις για άλλον; Κανονικές εταιρίες είναι απλά με άλλο στόχο. Κατά wikipedia: “Lifestyle businesses are businesses that are set up and run by their founders primarily with the aim of sustaining a particular level of income and no more; or to provide a foundation from which to enjoy a particular lifestyle.”

    Παράδειγμα ελληνικών lifestyle businesses: skroutz.gr, spitogatos.gr, sintagespareas.gr κλπ. Γενικά όποιος έχει ένα πετυχημένο site, αντιγραφή ξένου, στην Ελλάδα.

    Δε σημαίνει ότι όλοι αυτοί δε προσπάθησαν και δε σκοτώθηκαν στη δουλειά, απλά δε θέλησαν να διεκδικήσουν από την παγκόσμια πίτα αλλά από την ελληνική (που φτάνει για να σε ζήσει σχετικά καλά).

    1. Nikos Anagnostou Post author

      Τώρα συνειδητοποιώ ότι μπέρδεψα τους Δημήτρηδες στην απάντηση μου. Νόμιζα ότι μίλαγα σε σένα :)

      Με τον ορισμό που δίνεις πέφτεις σ’ αυτό που λέω στο ποστ:
      “το πολύ πολύ να έχουμε κάτι βιώσιμο στο επίπεδο μιας μικρής οικογενειακής επιχείρησης”.

      Το θέμα όμως Δημήτρη δεν είναι ότι κρίνουμε τα παιδιά αυτά. Αυτό που κρίνουμε είναι η κατάσταση στην Ελλάδα καθώς ψάχνουμε για μια διέξοδο από το μαύρο χάλι στο οποίο έχουμε περιέλθει. Βλέπεις εσύ καμιά ακτίνα σωτηρίας για τη χώρα από προσπάθειες σαν το κατά τ΄άλλα πολύ πετυχημένο skroutz.gr. Το ότι καμιά 20αριά άνθρωποι θα βιοποριστούν από τέτοιες προσπάθειες είναι απλά μηδέν στο σύνολο της χώρας. Κι η συζήτηση είναι για τη μεγάλη εικόνα κι όχι για τις επιλογές κάποιων συγκεκριμένων

  8. PanosJee

    Νίκο συμφωνώ πολύ με το post γενικά στην Ελλάδα υπάρχει η λογική της ήσσονος προσπάθειας αλλά και εφησυχασμός όντας πρώτος στο χωριό. Επίσης δεν υπάρχει geek culture και οι devs χρειάζονται σπρώξιμο για να γίνουν καλύτεροι και ανταγωνιστικοί από businessmen που δεν έχουν ιδέα.

    Από την αλλη ίσως έπρεπε να είναι οι geeks που θα σπρώξουν τα πράγματα αλλά είτε δε μπορούν γιατί δεν βλέπουν κέρδος είτε δεν τους ενδιαφέρει πολύ αυτό που κάνουν (μιλάω για πλειοφηφία).

    Επίσης επειδή στην Ελλάδα πάμε πολύ με την μάζα χρειαζόμαστε και ένα μεγάλο success story για να αρχίσουν όλοι το μιμιτισμό

  9. Rodia

    Ωραια τα γραφεις Νικο και συμφωνω απολυτως με το ρεζουμέ. Προσθετω οτι ενα σημαντικο αποτρεπτικο, ενα ελαττωμα εγγενές αλλά και που αναδύεται διαρκώς σαν τη λερναία υδρα ειναι η καχυποψία που δέρνει σχεδόν όλους ανεξαιρετως και κάθε άλλο παρά “εμπιστευόμαστε τα ελληνικά χέρια” -αν θυμασαι το παλιο σλόγκαν. Επίσης, η “κατσίκα του γείτονα” ειναι πανταχού παρούσα.
    Ο τιτλος του άρθρου μου θύμισε μια παλια προσπαθεια (15-20 χρονια πριν) να επεκτείνω τη δράση του γραφείου μου με σχετικό προμόσιον περί… «οικονομικρού»!© Ειχα σιαξει και σχετικο σηματακι/αφισεττα, αλλα πελατης ουδεις εφάνη…
    Απο την εποχή των πατατών του Καποδίστρια, η Εσπερία θα φαίνεται πάντοτε καλύτερη, όχι τόσο για το λαό όσο για τους κυβερνήτες, τι να κάνουμε; Είδες να γίνεται κάποιος διαγωνισμός εδω περα για σημαντικα εργα; Μαλλον δεν γινεται για να αποκλειστουν οι ελληνικές συμμετοχές, διαφορετικα γιατι καταργηθηκαν (υπαρχει ο νομος, αλλα εχει “ατονισει”) οι αρχιτεκτονικοι διαγωνισμοι; Τα μεγαλα εργα γινονται με αναθεσεις, βεβαιως, επειδη σε τα μας π.χ. οι αρχιτεκτονες, κλπ, ειναι (στα ματια των εχοντων, κλπ) της κατωτατης υποσταθμης… Φρικη λεμε.
    Τελοσπαντων, κλεινω εδω. Ελπιζοντας παντα, αλλα και η ελπιδα στερευει.
    Η ψηφιακη μας μοιρα -οσων επιμενουν να μενουν εδω- ειναι η δουλεια απο το σπιτι, σαν ινδοι συνταξιουχοι θα εργαζονται οι νεοι μας και θα ειναι κι ευχαριστημενοι.

    Συγγνωμη για το σεντονι και τα ασχετα, αλλα βρηκα ευκαιρια κι ευχαριστωωω :))

  10. Νίκος Δρανδάκης

    Όχι, όχι, και πάλι όχι. Ούτε είπα, ούτε υπονόησα χρηματοδότηση των startups από το κράτος.

    Αν δεν έγινε σαφές αυτό που ήθελα να πω, ούτε στο ποστ ούτε στα αποκάτω σχόλια, τότε απέτυχα παταγωδώς…

    1. Nikos Anagnostou Post author

      Tότε δεν καταλαβαίνω πως βλέπεις το να βοηθάμε τους μικρούς ν’ αποτύχουν. Με ποιό τρόπο;

  11. Nikos Drandakis

    Νίκο, ξαναλέω, έχω γράψει κάποια πράγματα στο ποστ μου, και επίσης κάνω ένα λινκ σε ένα λίγο παλιότερο ποστ μου.

    Αν αυτά δεν δίνουν μια εικόνα για το τι εννοώ, απέτυχα, και θα τα πούμε στα αλλώνια του Radiobbuble.. :-)

  12. @kgapo

    “Αν αλλάξει κάτι θ’ αλλάξει από το shock therapy που περνάμε τώρα, και γιατί απλά δεν θα είναι θέμα επιλογής, αλλά επιβίωσης”.

Comments are closed.