TEDxAcademy: μια πρώτη αποτίμηση

Όσο είναι ακόμα νωπά στη μνήμη μου, θέλω να πω μερικές σκέψεις, παρατηρήσεις για το χτεσινό event TEDxAcademy.

Α. Οργάνωση

Ήταν κοινή διαπίστωση των παρισταμένων ότι η διοργάνωση ήταν διεθνούς επιπέδου, ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα, εντυπωσιακή και παρά τις κάποιες μικρές ατέλειες (π.χ. το email  που πρότεινε να γνωριστούμε με 5 άγνωστους σε μας, ήρθε με εισαγωγή που μπέρδευε και πολλοί, κι εγώ ανάμεσα τους, το αγνόησαν) νομίζω θέτει ένα benchmark για επόμενες ανάλογες εκδηλώσεις.

B. Networking

Στα συνέδρια πάει κανείς για να γνωρίσει κόσμο. Κι όντως είχε κόσμο. Όχι απ’ αυτούς που βλέπουμε στα event τύπου opencoffee/mediacamp. Έχω την αίσθηση, χωρίς να μπορώ να το τεκμηριώσω, ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των παρισταμένων ήταν από τους χώρους της διαφήμισης και του PR. Θα περίμενα, χωρίς σώνει και καλά να το προτιμούσα, ένα πιο ευρύ και διαφοροποιημένο κοινό, μόνο και μόνο για μεγαλύτερη δυναμική στην ανταλλαγή ιδεών.

Γ. Περιεχόμενο

Το γενικό θέμα του συνεδρίου ήταν η Ελλάδα στην παρούσα της φάση κι οι ιδέες που μπορούν να βοηθήσουν για να βγει απ’ αυτήν. Χωριζόταν σε 3 θεματικές ενότητες με τους τίτλους Vision – Values – Action που αντανακλούσαν το γενικό θέμα.

Οι παρουσιάσεις σε γενικές γραμμές ήταν ψηλού επιπέδου και διακρίνονταν σε δυο κατηγορίες: αυτές των πιο θεωρητικών αναζητήσεων και κάποιες που εστίαζαν σε παραδείγματα. Από το 2ο μέρος, δεν παίχτηκε τα βίντεο του Dan Ariely, κι από το τρίτο είχε φύγει τελείως από το πρόγραμμα η παρουσίαση της Pattie Maes.

Από τα τρία μέρη, το πρώτο είχε το σαφώς πιο θεωρητικό περιεχόμενο, και το τελευταίο ήταν το πιο  case study που βέβαια έδενε με την έννοια  Action.

Το δεύτερο λειτούργησε κάπως σαν γέφυρα, αλλά μου φάνηκε ότι έκανε κοιλιά. Η πρόσληψη της παρουσιάσης της Cocomat ήταν περισσότερο ως εταιρικό pitching   παρά ως case μιας εταιρείας που έθεσε μια σειρά από αξίες στον πυρήνα της υπαρξής της (κι όχι ως συνήθως, κέρδη και μερίδια αγοράς), πράγμα που ίσως να είχε αποφευχθεί με μια κατάλληλη γέφυρα από πλευράς συντονίστριας. Το δε  performance της θεατρικής ομάδας των Αλόγων, παρότι καλό κράτησε κάπως παραπάνω απ’ ότι χρειαζόταν.

Οι παρουσίες που κέρδισαν αδιαμφισβήτητα το κοινό ήταν αυτές του πατέρα Αντώνιου (Κιβωτός), του Δημάρχου Ανάβρας κου Τσουκαλά και του Γιώργου Πάντζαρη (AthensBook) κι ήταν σαφής η διαφορά στην αντίδραση από τις πιο θεωρητικές παρουσιάσεις, πράγμα που αντανακλά τη δίψα του κόσμου να δει κάτι καλό, να πάρει θάρρος και να πιστέψει.

Εγώ όμως στο συνέδριο αναζητούσα περισσότερο τις θεωρητικές λύσεις, μιας και πιστεύω ότι ακόμα κι αν όλες οι παρουσιάσεις ήταν του τύπου των τριών παραπάνω που ανέφερα, δεν θα αρκούσαν να γίνουν η σπίθα αλλαγής για την Ελλάδα. Μπορεί να ανέβαζαν κατακόρυφα την αισιοδοξία και την διάθεση για δράση των παρισταμένων, αλλά λίγο spill over θα μπορούσαν να έχουν στην υπόλοιπη κοινωνία. Αντίθετα, οι ιδέες είναι κάτι σαν ιοί. Άμα ξεκινήσουν μια επιδημία, δύσκολα τη σταματάς.

Στο πεδίο των ιδεών λοιπόν διέκρινα ένα κοινό άξονα σε πολλούς ομιλητές που στρεφόταν γύρω από τις έννοιες πειραματισμός, απενοχοποίηση της αποτυχίας, κι αξιοποίηση της (ελληνικής) ιδιαιτερότητας, πρόταση που πήρε πιο παραστατική μορφή στην παρουσίαση του Αρίστου Δοξιάδη και στην πρόταση για στήριξη της (νέας) ελληνικής οικονομίας πάνω στην πολύ μικρή οικονομική μονάδα και στην ιδιόμορφη δράση της, πράγμα που κατά κάποιο τρόπο συμπληρώθηκε από την παρουσίαση του Nielsen με τα παραδείγματα εναλλακτικού τουρισμού.

Οι ιδέες αυτές (: πειραματισμός, απενοχοποίηση της αποτυχίας, κι αξιοποίηση της ιδιαιτερότητας) είναι ιδέες που αναφέρονται συχνά σε παρουσιάσεις σε σχέση με καινοτομία/επιχειρηματικότητα (που προφανώς είναι ένα ζητούμενο για την Ελλάδα) αλλά δεν ήταν νέες και βεβαίως δεν ήταν στενά ελληνικής προέλευσης. Καμιά σημασία δεν έχει βέβαια κάτι τέτοιο, αν αυτές είναι το σωστό φάρμακο. Φοβάμαι όμως ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια επίκληση τους. Χρειάζεται ένα story telling για να περάσουν στον κόσμο. Κάτι σαν κι αυτό που επεχείρησε ο Αρίστος Δοξιάδης με το παράδειγμα της διαδρομής του τουρίστα και των υποδομών που τον εξυπηρετούν. Απλά πρέπει κάποτε να πάμε και πέρα από τον τουρισμό.

Αν τηρώ μια κριτική στάση εδώ, αυτή δεν αφορά στενά το συνέδριο. Είναι απόρροια του γενικώτερου προβλήματος ότι στο δημόσιο διάλογο σπάνια ακούμε καινούργια πράγματα. Και δεν εννοώ καινούργια πράγματα στενά για την πολιτικοοικονομική μας κατάσταση. Ας πούμε, μια μεγάλη απουσία (σε αντίθεση με το original TED) από το συνέδριο ήταν αυτή των θετικών επιστημών. Αλλά πως να είναι παρούσες, αφού γενικά οι επιδόσεις μας στον τομέα επιστήμη είναι φτωχές;

Σαν κατακλείδα, θα κρατήσω τη θετική εντύπωση πάντως. Ειδικά δε θεωρώντας όλο το  TEDxAcademy και τις ανάλογες προσπάθειες όχι σαν κάτι αυτοτελές, αλλά σαν μια υγιή διαδικασία αναζητήσεων που προσπαθούν να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά μας.

11 thoughts on “TEDxAcademy: μια πρώτη αποτίμηση

  1. Nikos Anagnostou Post author

    Μεταφέρω από το facebook εδώ ένα μεγάλο κι ενδιαφέρον σχόλιο του Χρήστου Βασσιλόπουλου:

    Πιστεύω ότι η ονομασία του event ως Academy ήταν πολύ σωστή. Γιατί η πραγματική παιδεία δεν έρχεται να δώσει λύσεις αλλά να μας μάθει να λειτουργούμε με βάση την αντικειμενική έμπρακτη γνώση, τη συνείδηση, τη διαίσθηση και όχι μέσα από τις σκέψεις και τον αρνητισμό. Διαλογιζόμενοι θα έλεγα :-) σε κάθε στιγμή της ζωής μας και σε ότι κάνουμε.

    Θα ήθελα να συμπληρώσω στο άρθρο σου ότι υπάρχει και ο 3ος παράγοντας. Δλδ το να παρευρεθεί κανείς σε ένα event (οποιοδήποτε) και να είναι η κατάλληλη στιγμή να ακούσει κάτι για να πάει ένα βήμα παραπέρα. Αυτό που πραγματικά έχω εντοπίσει να λείπει απο τον κόσμο είναι πραγματική ενδοσκόπηση και αναρώτηση. Πολλές ερωτήσεις όπως έλεγε και Simanta. Το μυστικό είναι αυτό για οποιαδήποτε έρευνα και είναι αποτέλεσμα αυτοπαρατήρησης.

    Βασικά δεν θεωρώ ότι ένα event θα έρθει μαγικά να δώσει λύσεις. Αντίθετα, μπορεί να σε ιντριγκάρει, να σε εμπνεύσει και πάντα μα πάντα πρέπει να διαβάσει κανείς πίσω από τις λέξεις.

    Έτσι για παράδειγμα εντόπισα (όπως επιγραμματικά ανέφερα και εδώ http://www.thechair.gr/1st-tedxacademy-greece-4th-of-october-2010-wooooow/ ) μια πολύ καλή εισαγωγή στην αλλαγή φιλοσοφίας και προσωπικής για τον καθένα θεώρηση της ζωής και της σκέψης.
    Οι παρουσιάσεις είχαν αυτόν τον κοινό χαρακτήρα, όπου για όσους έχουν συμμετάσχει σε πραγματικής αξίας workshops, βλέπουμε ότι είναι σημαντικότερο από μια άμεση απτή λύση. Σε κλίμακα καταστροφής τέτοιας όπως είναι στην Ελλάδα, θέλει ξεθεμελίωμα των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του καθενός μας και αναρώτηση περί των προτεραιοτήτων αλλά και του σεβασμού προς τρίτους.

    Δηλαδή η αλλαγή στο mindset και η ενδοσκόπηση αλλά και η ανάγκη να προσφέρει κανείς, κάποια στιγμή οδηγούν στην ιδέα.
    Και αυτό στην ουσία είδα μέσα από όλα τις παρουσιάσεις. Έναν άλλο τρόπο προσέγγισης των πραγμάτων. Αυτό π.χ. είναι και ο τρόπος που προσπαθώ να λειτουργώ. Διαλογιζόμενος την πραγματικότητα και όχι να την αποδεχτώ απλά.

    Πολλά πρέπει να καταστραφούν μέσα σε όλους τους ανθρώπους πριν πραγματικά δημιουργήσουν.Επιμέρους πιστεύω, φανατισμοί, περηφάνια, φόβος, απληστία. Όταν αυτό οδηγεί τον άνθρωπο τελικά το αποτέλεσμα το ζει και το ζουν και οι άλλοι.
    Άλλο ένα σημείο που φάνηκε μέσα από όλους τους ομιλητές.

    Διαχωρισμός δουλειάς/ζωής δεν υπάρχει και αυτό είναι άλλο ένα στοιχείο που έχω εντοπίσει και το εντόπισα μέσα σε ότι έλεγαν οι ομιλητές. Αυτό π.χ. είναι και ένα “μυστικό” πίσω από το πραγματικό CSR. Δεν είναι ξεκομμένες οι αξίες μιας κοινωνίας από το επιχειρείν, ιδίως όταν το ένα επηρεάζει το άλλο.

    Έτσι, για να έχεις κανείς όραμα (όπως π.χ. περιέγραψε και ο Γιάννης Σωτηράκος) για κάτι, πρέπει να έχει εντοπίσει πολύ μέσα του τις ρίζες και τα αίτια ύπαρξης αυτού και της ανάγκης αυτού αλλά και να αναρωτιέται για τις λύσεις. Συνεχώς να ρωτάει.

    Αυτό είναι, θα έλεγα, μακροπρόθεσμος σχεδιασμός μιας αλλαγής ουσιαστικής και όχι απλά Business. Λίγοι πολύ όλοι κινήθηκαν γύρω από αυτό.

    Δεν νομίζω ότι μπορεί η φιλοσοφία του συγκεκριμένου event να συγκριθεί με OpenCoffee ή MediaCamp καθότι δεν είναι συγκρίσιμα. Τα OC/MC έχουν business χαρακτήρα και καλά κάνουν. Το TED έχει άλλο χαρακτήρα που εμπλέκει και το business και πάλι καλά κάνει. Οπότε δεν τίθεται θέμα καλύτερου/χειρότερου. Το καθένα είναι καλό για αυτό που είναι.

    Αυτό το event και αν ακολουθήσει την ίδια βαθιά προσέγγιση των πραγμάτων θα γίνει πιστεύω ιδιαίτερα χρήσιμο. Αλλιώς θα πέσει σε απλές διαλέξεις.

  2. Georgios Gatos

    Παρακολούθησα το 1ο μέρος online. Μέσω twitter διάβασα για τα άλλα 2 μέρη. Από αυτά που είδα και διάβασα πρέπει να ήταν μία κατά κοινή ομολογία καλοοργανωμένη εκδήλωση, η οποία ανέβασε ψηλά τον πήχη για όλους.

    Θα συμφωνήσω Νίκο μαζί σου σχετικά με την έλλειψη του “νέου” και σε ιδέες αλλά και σε παρουσιαστές. Έχουμε αρχίσει να ακούμε και να βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους πάνω κάτω για τα ίδια θέματα. Παράλληλα η όρεξη του κοινού, συνεχώς αυξάνεται για τέτοιου είδους εκδηλώσεις, κινδυνεύοντας έτσι οι ομιλητές να “κουράσουν” και το κοινό να “κουραστεί” χωρίς να μένει η ουσία

    Το επόμενο βήμα λοιπόν να δημιουργήσουμε το μηχανισμό α) για την ανάδειξη νέων θεματικών β) για την ενεργότερη εμπλοκή των συμμετεχόντων σε δράσεις/συζητήσεις κοκ. ώστε η δυναμική που έχει αναπτυχθεί από τόσα events να παράγει και αξιοποιήσιμα αποτελέσματα και κατά συνέπεια τους μελλοντικούς ενδιαφέροντες ομιλητές.

  3. chaca-khan

    Χαίρομαι για το post γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να πω τη γνώμη μου με παραπάνω από 180 χαρακτήρες.

    Α. Οργάνωση
    Πράγματι, η οργάνωση/παραγωγή ήταν υψηλού επιπέδου. Apparently, είναι αυτό που οι διοργανωτές ξέρουν να κάνουν καλά -και το έκαναν. Από τη web-based διεκπεραίωση μέχρι τα γραφιστικά και από τη μετάφραση on-sight μέχρι τον espresso.

    B. Networking
    Μια κατηγορία που δε θα σκεφτόμουν από μόνος μου αλλά η αίσθησή μου είναι ότι εκτός από κάποιο ποσοστό της γνωστής ελληνικής κοινότητας τύπου opencoffee και ενός ακόμη unidentified ποσοστού, το μεγαλύτερο μέρος το αποτελούσαν (όχι υψηλά) executives εταιριών του χώρου της διαφήμισης, του PR, του marketing κτλ. Καθόλου ακαδημαϊκοί, φοιτητές, creatives, entrepreneurs, ακτιβιστές, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες ή έστω άνθρωποι που ασχολούνται συνολικά με την επικοινωνία και όχι μόνο τη διαφήμιση. Πράγμα που συνδέεται αυτονόητα με το παρακάτω.

    Γ. Περιεχόμενο
    Εδώ είναι τα κακά μαντάτα. Αν εξαιρέσει κανείς τις περιπτώσεις Πάτερ-Ανάβρα-Αthensbook-Δοξιάδη-Ράμφου που -όχι τυχαία έκανα μπαμ- κατά τη γνώμη μου οι υπόλοιπες παρουσιάσεις κατά κάποιο τρόπο απηχούσαν αυτό που και ο πυρήνας της διοργάνωσης -το curation- εξέπεμπε διαμέσω της αυτοπαρουσίασής του : βασικά “μεταξωτές κορδέλες” που κατόπιν για να τις υποστηρίξουμε ψάχνουμε το περιεχόμενο και όχι το αντίθετο. Σε ότι αφορά το στόχο δηλαδή “a vision for Greece”, δεν είναι ότι κάτι είχαν να πούν και έκαναν το ted (που αναπόφευκτα και εις γνώσην τους σίγουρα θα κουβαλούσε προσδοκίες και ελπίδες) αλλά ότι να κάνουμε ένα ted παιδιά για super-extra μούρη και αναγνώριση στην αγορά και το τί θα πούμε θα το βρούμε. Νομίζω ότι το (χαμηλό) επίπεδο στο οποίο αναφέρομαι βρίσκει καλύτερο εκφραστή του στην κυρία παρουσιάστρια που από ότι κατάβα από τις πληροφορίες που υπάρχουν online για το event ήταν ο επνευστής και ενορχηστροτής του εγχειρήματος. Δε θέλω να γίνω κακός, ήταν εμφανές ότι η κυρία δούλεψε για αυτό και δεν έγινε εν μια νυκτί αλλά θα μου κάνει εντύπωση αν το παρακάτω είναι τελικά μια εντελώς υποκειμενική πρόσληψη : Ανεκδιήγητα cheesy, επίπλαστο περιεχόμενο και τίγκα στην αλαζονεία του περιτυλίγματος. Ορισμένες φορές σχεδόν προσβλήθηκα από το ότι μίλαγε πιστεύοντας προφανώς ότι μιλάει σε τηλεθεατές πρωϊνάδικου. Φυσικά αυτό δεν είναι και τίποτα το καινοφανές. Στη μεγάλη του πλειοψηφία ο χώρος της διαφήμισης και του PR είναι ένας χώρος που δεν παράγει κάτι το αληθινό, ψάχνει με το κυάλι αυτά που συμβαίνουν στην πραγματικότητα και τις νέες ιδέες (i.e. χρήση νεολογισμών της γλώσσας του δρόμου στα σλόγκανς) και τις αγοράζει για να τις πουλήσει στους διαφημιζόμενους οι οποίοι με λίγα λόγια αγοράζουν λίγη αλήθεια και τη φοράνε πάνω τους για να μοιάζουν αληθινοί όταν και αυτωνών το περιεχόμενο δε μιλάει από μόνο του. that’s the story. Κανένας από όλους αυτούς πάντως δεν είναι ο δημιουργός της ιδέας. (θυμάστε ασφαλώς την παρουσίαση του ελβετού με τα γκράφιτι και τους hippie χώρους των αστικών κέντρων). Τέλοσπάντων αυτό που θέλω να πω είναι ότι έχουμε χορτάσει από αυτό το δυτικότροπο περιτύλιγμα κενό όμως περιεχομένου. Ο στόχος λοιπόν, a new vision for greece, a ted event που κομίζει αυτά που όλοι έχουμε νοιώσει από το εγχείρημα ted.com, αυτοακυρώθηκε κατά τη γνώμη μου παταγωδώς. Και δεν μπορώ να θεωρήσω εαυτόν υπερβολικό που είχα κάποιοες προσδοκίες από μια τέτοια ανάληψη σε αυτό το timing, στην Ελλάδα.

    Επίσης το tedxathens τί είναι;
    Γιατί δεν έγινε η παραμικρή αναφορά;
    Πόσο τελικά αμισθί και εθελοντική ήταν η διοργάνωση; Θέλω να πω σαν πως και οι μισοί δεν είναι υπάλληλοι ή συνεργάτες κάποιων εταιριών που έχουν σχέση με τη διοργανότρια; Σαν και πως δεν υπήρχε pitching; Ωστόσο, πραγματικά αυτά είναι δευτερεύοντα.

    Το ρεζουμέ μου είναι πως θα προσδοκούσα καλύτερη συνέχεια και θα έλεγα πως ήταν μια καλή αρχή αν δεν ένοιωθα τόσο πεπεισμένος ότι ο πυρήνας του εγχειρήματος δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ να δώσει αυτό που θέλω. Κακό δε είναι που γίνονται πράγματα. Είναι και αυτό κάτι το θετικό. Ταράζουν όπως και να το κάνεις τα λιμνάζοντα νερά όπως το λες. Δε θα προτιμούσα να μην είχε γίνει. Όμως ιδέες καίγονται και αυτό δεν είναι θεμιτό.

    1. Nikos Anagnostou Post author

      Το TEDxAthens είναι άλλο event. Μπλέκεται μεν ο κόσμος με την ύπαρξη πολλών TED αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να γίνει αναφορά.

  4. chaca-khan

    εννοούσα πως αφού τα 2 αποτελούν προσπάθειες στο ίδιο μήκος κύμματος με τόσο καλή πρόθεση όσο ευαγγελίζονται, θα περίμενα να απουσιάζουν αγκυλώσεις αποσιώπησης με σκοπό την αυτοανάδειξη. για να μην πω πως θα περίμενα ένα χαιρετισμό ή ακόμα ακόμα και παρακίνηση να πραγματοποιηθούν κι άλλες τέτοιες προσπάθειες τύπου think tank

  5. chris

    Καλησπέρες σε όλους.
    Κι εγώ αναρωτιέμαι γιατί θα έπρεπε να γίνει αναφορά στο TEDxAthens.
    Το στήσιμο του TEDxAcademy από όσο κατάλαβα (και από ότι είδα ήταν κάτω από την Αιγίδα του TED.com όπως λένε στο site) το έστησε από ότι φαίνεται η Νίκη Σ. και όποια ομάδα κατάφερε να μαζέψει με όποιον τρόπο και να σου πω την αλήθεια και μπράβο της.
    Βρήκε χορηγούς και πάλι μπράβο της.
    Έστησαν όλη αυτή την παραγωγή πολύ ωραία και πάλι μπράβο (οκ πολλά μπράβο…).
    Αλλά δεν το έφερα αυτό το event εγώ, ούτε οι εδώ συν-σχολιάζοντες έτσι;
    Και μια που δεν το φέραμε αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να προτείνουμε πως αυτό μπορεί να γίνει καλύτερο αντί να λέμε απλά τι δεν μας άρεσε και ότι πρέπει οι διοργανωτές να το είχαν κάνει όπως μας αρέσει καλύτερα.
    Εάν θέλει κάποιος να συμμετέχει για να το κάνει καλύτερο μπορεί να το κάνει. Μπορεί πάλι να στήσει ο ίδιος ένα event. Π.χ. όπως τα παιδιά από το Open Cofee που είχαν ρίξει ΤΟ τρέξιμο για να γίνει.
    Θα εξετάσουμε ποια σκοπιμότητα υπήρχε ή ο καθένας παίρνει από αυτά ότι μπορεί, ότι καταλαβαίνει και επιστρέφει με περισσότερα;
    Όλες οι ομιλίες είχαν σαν κοινό στοιχείο να βγάλουμε αυτή τη μιζέρια από πάνω μας και να σκεφτόμαστε πλέον πιο βαθιά και αλλιώς.
    Ας ξεκινήσουμε να δούμε αυτό το αλλιώς.
    All and all, όπως άντιλαμβάνομαι αν πιστεύει κάποιος ότι θα πάει σε ένα event και θα λυθούν όλα και θα πάρει απαντήσεις είναι πολύ γελασμένος.
    Όπως επίσης το να πιστεύουμε ότι θα κατέβει η Χ εταιρία/startup και θα πει ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
    Όχι ρε παιδιά. Θα πει αυτά που μπορεί και θέλει να πει.
    Δεν θα σου πει πως να γίνει ανταγωνιστής.
    Οι ομιλητές έδωσαν πολλές λύσεις. Πάρα πολλές.
    Αν βάλουμε στην άκρη την γκρίνια θα δούμε ότι το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να βγάλουμε στην άκρη την αρνητικότητα.

  6. chris

    ΒTW, ο Ολλανδός παρουσίασε τον τρόπο που εισπράτει και αφουγκράζεται την αγορά. Αυτό είναι η δουλειά του. Να ψάχνει τις εκφράσεις και τις αγωνίες του κόσμου μέσα από μορφές τέχνης (είτε street art, είτε toilet art, είτε άλλο). Αυτό κάνει και αυτό επαγγέλεται. Και όλο αυτό το μεταφέρει σε ιδέες για το προϊόν. Δεν ¨ξεσηκώνει” το γκράφιτι, αλλά την ουσία του γκράφιτι και το τι αυτό αποτυπώνει για το σκεπτικό των ανθρώπων στο προσεχές μέλλον.

  7. chaca-khan

    Κύριοι, μην κολλάτε στην αναφορά του άλλου ted.
    Ένα παράδειγμα ήταν.

    Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι παρόλο που το ted αλλά και η θεματική του tedxacademy ευαγγελίζoνταν αλλαγή παραδείγματος -κάτι τέτοιο δε διαπίστωσα.

    Όσο για τον Ολλανδό : αυτό ακριβώς λέω και εγώ.

  8. chaca-khan

    [διευκρίνηση]

    Όσο για τον ολλανδό : αυτό ακριβώς λέω και εγώ-> δεν το λέω σκωπτικά. Τον ανέφερα ως απόδειξη αυτών που έλεγα προηγουμένως (όπως και το παράδειγμα με το σλόγκαν)
    Και για να μην παρεξηγηθώ περισσότερο: σε καμία περίπτωση δε θα ήταν σωστό να εισπράξει κάποιος αυτά που κατέθεσα σαν προσβλητικά και μάλιστα προς τους ομιλητές. Πιστεύω ότι είναι πολύ πιθανόν ένα μεγάλο μέρος των ομιλητών να “προδώθηκε” από την παρουσίαση των όσων συνέβαιναν εκεί μέσα.
    Νομίζω τελικά πως κατάλληλότερη λέξη για αυτό που θέλω να πω είναι πως το event είχε κακό curation.

  9. Pingback: Mind the gap between ideas and society: TedxAcademy | Κάτοικος Γυάλινου Πύργου

  10. Βίβιαν Ευθυμιοπούλου

    Η συμμετοχή μου στη διοργάνωση, έστω κι αν ήταν στη μετά-παραγωγή και μετά-οργάνωση μου απαγορεύει να εκφέρω ποιοτικές κρίσεις γιαυτή. Την άποψή μας για τις ομιλίες θα την αναπτύξω στο ποστ που γράφω και θα ανεβάσω στο Rooster. Εδώ θα ήθελα να σχολιάσω τις παρατηρήσεις του Chaka Kkan σχετικά με το είδος του κοινου.

    Ακριβώς επειδή η δουλειά μας ήταν η στρατηγική της επικοινωνίας και το publishing, μέρος αυτής ήταν να ενημερωθούν τα άτομα εκείνα που τους ενδιαφέρει η παραγωγή και διακίνηση των ιδεών. Στις λίστες τις δικές μου έχω κυρίως ανθρώπους των εικαστικών τεχνών, συλλέκτες, συγγραφείς, αρθρογράφους και καθηγητές θεωρητικών επιστημών.

    Έστειλα εμέηλ στο ζωγράφο Chaka Khan και του εξηγούσα γιατί θα πρέπει να τον ενδιαφέρει να παραστεί εκεί. Το ίδιο έκανα και στον καθηγητή Νίκο Αναγνώστου, στην αρθρογράφο Βίβιαν Ευθυμιοπούλου κοκ.

    Οι περισσότεροι απάντησαν ευγενικά ότι τους φαινόταν αδιανόητο να κλειστούν σ’ενα χώρο για τόσες ώρες και μου ζήτησαν να τους στείλω τα σχετικά λινκ με τα βίντεο να τα δουν “με την ησυχία τους”. Δεν θα το έλεγα αλλά μιας και εθίγη κι αυτό, εγώ δεν είμαι στέλεχος εταιρίας επικοινωνίας. Έχω εταιρία επικοινωνίας κι αυτή τη στιγμή λογω εκλογών τρέχουν όλα τα κέρατα του κόσμου. Και για τους συνεργάτες μου αυτό που έκανα ότι δηλαδή, ήμουν εκεί όλη τη μέρα, ήταν άλλη μια τρανή απόδειξη του εκκεντρικού χαρακτήρα μου.

    Θέλω να καταλήξω ότι η πλατφόρμα του Τεντ είναι οικεία κυρίως σε ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο χώρο της επικοινωνίας και της διαφήμισης, κοινωνικοποιούνται στους χώρους κοινωνικής δικτύωσης και γνωρίζουν τί σημαίνει ο όρος “θεωρητικός λόγος”.Ο καλλιτέχνης, ο επιμελητής, ο συγγραφέας που μπορεί να κάθεται στο Φίλιον με τις ώρες του είναι αδύνατο και να συλλάβει ακόμα ότι θα κάτσει μαζί με άλλους σ’ενα αμφιθέατρο πάνω απο έξι ώρες. Οπότε το έμαθαν αλλά δεν ήρθαν.

    Στις ομιλίες με ενόχλησε ο μανατζερίστικος λόγος και δεν είναι τυχαίο που με ενθουσίασαν οι ομιλητές που δεν τον μιλούσαν. Με ενοχλεί ο λόγος που είναι γεμάτος εμψυχωτικά μάντρα και σλόγκαν ίσως γιατί προέρχομαι από άλλο χώρο που η αναζήτηση του ψυχικού σθένους είναι προιόν μια πολύπλοκης εγκεφαλικής διαδικασίας και αποτέλεσμα της λειτουργίας της διάνοιας. Αλλους πάλι, οι ομιλίες που ενθουσίασαν εμένα τους εκνεύρισαν. Να, χθες βράδυ καθόμουν με τις φίλες μου και οι δυο στις τρεις έλουσαν τον Δοξιάδη στα μπινελίκια. Μία είναι επιχειρηματίας, μία ποινικολόγος και η άλλη art director σε διαφημιστική. Ακούστηκαν διάφορα. Από το “να πάει εκείνος να κάνει το μελισσοκόμο”, μέχρι “σιγά τον ψευτοδιανοούμενο” και “όχι τα είπα καλά”. Τα ίδια για τον Ράμφο. “Θολοκουλτούρα κάποιου που κάνει σεμινάρια για τον Χάιντεγγερ σε αργόσχολες”, ενώ τον Πάντζαρη τον βρήκαν “ποζέρι” και κωλόπαιδο. Τα καλύτερα τα είπαμε για τον Μαινεμελή αλλά δεν θα τα αναπαράγω γιατί κωλύομαι. Δεν είναι και του γούστου μας οι άντρες που μιλάνε για τις κόρες τους λες και είναι οι κατά μία εικοσαετία νεότερες γκόμενές τους.

    Αυτό που μου έλειψε απ’όλους του ομιλητές, ήταν το empathy. Βλέπετε, μιλούσαμε για οδυνηρές αλλαγές και κανείς δεν θυμήθηκε τα λόγια του Έλιοτ για τον τρόπο με τον οποίο αλλάζει ο κόσμος.

    Τον λυγμό που αυτή τη στιγμή ακούγεται από παντού, κανείς τους δεν τον άκουσε. Λίγο μόνο ο van de Kruit. Κι αυτό μ’απογοήτευσε.

Comments are closed.