Τι σημαίνει η αύξηση των εξαγωγών;

Διαβάζω αυτές τις μέρες ανακοινώσεις και κόντρα ανακοινώσεις για την αύξηση που σημείωσαν οι ελληνικές εξαγωγές το 2010. Η πιο ιδεολογικά φορτισμένη δε μορφή τους, είναι αυτή που συσχετίζει την αύξηση με τα σημάδια επιτυχίας της ‘εσωτερικής υποτίμησης’ που επέφερε (;) το μνημόνιο.

Καταρχήν υπάρχει σίγουρα κάτι θετικό στην είδηση: με δεδομένο ότι το ΑΕΠ έπεσε κατά 4,5% το 2010, μια αύξηση των εξαγωγών κατά 10,7% το ίδιο διάστημα συνιστά τρόπον τινά μια αναδιάταξη της παραγωγική δραστηριότητας.

Το ερώτημα είναι ποιοί παράγοντες οδήγησαν σ’ αυτήν την αύξηση και κατά πόσο είναι δομικοί ή συγκυριακοί.

Διαβάζοντας προσεκτικά την ανακοίνωση του ΟΠΕ παρατηρούμε ότι οι εξαγωγές (χωρίς πετρελαιοδή) ακόμα υπολείπονται από τα επίπεδα του 2008: συγκεκρινένα από περίπου 16δις το 2008, έπεσαν στα 13,4δις το 2009 για ν’ ανακάμψουν στα 14,5 δις το 2010. Πράγμα που σημαίνει ότι η αύξηση δεν έχει φέρει ένα νέο ιστορικό υψηλό στις εξαγωγές αλλά απλά ανάκτηση χαμένου εδάφους.  Και μάλιστα με 1,5 δις δρόμο μπροστά  για να καλυφθεί για να έρθρουμε στα επίπεδα του 2008.

Μια πρόχειρη εξήγηση για την αύξηση λοιπών είναι ότι βασικά είναι εξωγενής: είναι pull από τις εξωτερικές αγορές κι όχι push από ένταση κάποιας δικής μας προσπάθειας.

Αυτό το συμπέρασμα ενισχύεται από το γεγονός ότι μεγαλύτερο μέρος τους (~63%)  κατευθύνεται σε παραδοσιακούς εταίρους της Ευρωπαϊκής ένωσης κι η αύξηση είναι λίγο μικρότερη με τη συνολική (9,4% έναντι 10,8%). Από τις τρίτες χώρες ενδιαφέρον παρουσιάζει η  αύξηση των εξαγωγων προς Τουρκία κατά 41,3% που την ανεβάζει στην 5η θέση σαν εμπορικό εταίρο.

Επίσης, ο γεωγραρικός προσανατολισμός των ελληνικών εξαγωγών, με τον κύριο όγκο να κατευθύνεται προς την Ευρώπη, σημαίνει συναλλαγές βασικά σε ευρώ κι άρα δεν αφήνει περιθώρια σε κάποια επίδραση μιας νομισματικής διαφοράς (π.χ. ευρώ έναντι δολαρίου που στις αρχές του 2010 βρισκόταν σε χαμηλά επίπεδα).

Τελικά; Ελλείψει λεπτομερών στοιχείων που θα επέτρεπαν μια καλύτερη κατανόηση της δυναμικής των εξαγωγών, από τα γενικά μόνο στοιχεία δεν διαφαίνεται σχέση μεταξύ ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής κι ανάκαμψης των εξαγωγών. Η δε εσωτερική υποτίμηση μάλλον είναι αόρατη ακόμα εδώ.