Ναυτιλία: the lady is a tramp

Διαβάζω ένα βιβλίο για την ιστορία της ελληνόκτητης ναυτιλίας (ίσως γράψω κάτι γι αυτό στο μέλλον) από την Τουρκοκρατία και μετά. Η ελληνόκτητη ναυτιλία, ίσως λίγοι το ξέρουν, έχει μια εξειδίκευση. Παρότι η μεγαλύτερη του κόσμου, δεν είναι αναλογικά το ίδιο παρούσα στα λεγόμενα πλοία γραμμής (liners, αυτά που πιάνουν συγκεκριμένα λιμάνια σε τακτά χρονικά διαστήματα) ή στα κρουαζιερόπλοια. Ο χώρος στον οποίο δεσπόζει είναι τα ελεύθερα φορτηγά (στ' αγγλικά λέγονται tramps, πλοία αλήτες δηλαδή). 
Τα ελεύθερα φορτηγά είναι αυτά που μεταφέρουν μεγάλα χύδην φορτία απ' όπου προκύψει ανάγκη.  
Προσέξτε μια σειρά λέξεις, φράσεις:
χύδην δηλαδή χύμα,
tramp – αλήτες,
όχι σταθερά και περιοδικά,
όπου υπάρχει ευκαιρία,
απ' όπου να' ναι,
προς όπου να 'ναι,
ότι να 'ναι

Αυτές οι φράσεις/λέξεις περιγράφουν τη λειτουργία των ελεύθερων φορτηγών. Δε μοιάζουν όμως επικίνδυνα πολύ μ' αυτό που αναγνωρίζουμε όλοι σαν εθνικό μας χαρακτήρα;

Μήπως ακριβώς εξαιτίας αυτής της παραλληλίας εξηγείται η σταθερή και διαχρονική επιτυχία;