Debt-o-Choice

Παρακολούθησα πριν λίγο το ντοκυμανταίρ  Debtocracy και παρατήρησα ότι όλο το ντοκυμανταίρ οδηγεί σε 2 βασικά θέσεις:

α. Ότι το ελληνικό χρέος είναι μη νόμιμο και μπορεί να διαγραφεί.
β. Ότι ακόμα κι αν είναι νόμιμο πάλι πρέπει να διαγραφεί γιατί δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό.
Αφήνω κατά μέρος τη δεύτερη θέση που είναι καθαρά πολιτική και θέλω να οδηγήσω την πρώτη θέση στις συνεπαγωγές της.
Ας κάνουμε λοιπόν μια υπόθεση εργασίας: ότι καταφέρνουμε και διαγράφουμε όλο το χρέος, και τα 300 δις που είναι σήμερα, κι αύριο ξυπνάμε χωρίς αυτό το βραχνά κι ατενίζουμε το μέλλον.Τι μας φυλάει αυτό το μέλλον; 
Ρίχνοντας μια ματιά στον προϋπολογισμό του 2010, κι αφαιρώντας δάνεια και τόκους βρίσκουμε ένα έλλειμα 10 δις.
10δις

Πως ακριβώς θα το εξασφαλίσουμε αυτό το ‘δεκάρικο’, όχι μόνο για φέτος αλλά από δω και μπρος, αφού είναι κάτι που βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, επιμένοντας  μετά, και παρά, τις μειώσεις μισθών, συντάξεων, αυξήσεις ΦΠΑ κτλ που προηγήθηκαν;
Υπάρχουν τέσσερεις τρόποι (και οι συνδιασμοί τους) για να πετύχουμε κάτι τέτοιο:
  1. Αυξάνοντας το ΑΕΠ χωρίς ν’ αυξήσουμε το κόστος του Δημόσιου τομέα
  2. Μειώνοντας περαιτέρω το κόστος του Δημοσίου
  3. Δανειζόμενοι
  4. Πουλώντας περιουσιακά στοιχεία
Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι ο δανεισμός δεν είναι ακριβώς ούτε η λύση που θα θέλαμε, ούτε μια δυνατότητα που θα μας δοθεί εύκολα. Γιατί ποιος τρελός θα πάει να δανείσει μια χώρα που έχει μόλις σβήσει 300  (ή 200 ή 100) δις χρέος;
Επίσης φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι η αύξηση του ΑΕΠ δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη κι ότι για να επιτευχθεί το επιθυμητό μέγεθος ΑΕΠ, απ’ όπου η διαφορά των φόρων θα καλύψει αυτό το έλλειμα, θα πάρει κάποια χρόνια ενώ για το μεσοδιάστημα θα πρέπει να έχουμε να πορευόμαστε.
Και μένουμε στο δια ταύτα: είτε μείωση κόστους, είτε με πώληση περιουσιακών, όπου, φαντάζομαι ότι, και πάλι, οι περισσότεροι θα συμφωνήσουμε, από οικονομικό υπολογισμό ( = κάποια στιγμή δεν θα έχεις τι άλλο να πουλήσεις κτλ), ή από εθνικό υπολογισμό (= δεν ξεπουλάμε την περιουσία του λαού κτλ) ότι η πώληση περιουσιακών στοιχείων δε ‘λέει’. 

Άρα, τι μένει; Μείωση κόστους του Δημοσίου. Με ότι αυτό συνεπάγεται.

Για να μπορούμε να ζήσουμε εφεξής χωρίς το χαλκά του ελλείματος από τον οποίο μας σέρνουν συμφέροντα, πολιτικοί, κράτη κι αγορές από τη μύτη.  Γιατί αν αντιληφθούμε ότι ακριβώς αυτός είναι ο χαλκάς, τότε μπορεί ν’ αναγεννηθεί και το θρυλικό, αλλά χαμένο μας, φιλότιμο.

Debtocracydvd