Parking business

Parking_sign

Το πάρκιν στην Αθήνα είναι μια από τις πιο πικρές εμπειρίες. Αν δεν διαθέτεις χώρο είτε στο σπίτι, είτε στη δουλειά ,τις περισσότερες φορές, με πιθανότητα που τείνει στο 100%,παρκάρεις παράνομα κι όπου να ‘ναι.  Καβαλάς πεζοδρόμια, γδέρνεις τ’ αυτοκίνητο, βρίζεσαι για τη διεκδίκηση μιας θέσης, τρώς κλήση, μπορεί να σου έχουν πάρουν και τις πινακίδες. Αν δεν αντέχει η τσέπη σου να μισθώνεις πάρκιν με το μήνα, σίγουρα έχει αφήσει κάποιες φορές το αυτοκίνητο σε φυλασσόμενο πάρκιν. Και σίγουρα έχεις απορήσει για τη διαφορά τιμών που έχεις συναντήσει.

 

Το πιο φτηνό πάρκιν είναι το πάρκιν του μετρό. Με 5¤ βγάζεις το εργάσιμο οχτάωρο. Συν δυο εισητήρια για να πας από κει στον τελικό σου προορισμό, το έξοδο ανεβαίνει στα 7,80¤. Η ταρίφα στ’ άλλα πάρκιν είναι 6¤ τις πρώτες μια δυό ώρες, και μετά ανεβαίνει ευρώ και ώρα. Στις χειρότερες περιπτώσεις με το που μπαίνεις, έχεις ήδη χρεωθεί ένα 12ευρο. 

Στα κλειστά, πολυόροφα πάρκιν, σχεδόν πάντα θα πάρεις απόδειξη όταν πληρώσεις. Στ’ ανοιχτά, η κατάσταση ποικίλει αν και τελευταία έχει βελτιωθεί, λόγω του κυνηγιού για τις αποδείξεις.

Αυτό όμως που είναι πραγματικά εντυπωσιακό (κι απ’ ότι ξέρω, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο), είναι που πηγαίνεις σ’ ένα πάρκιν που δεν έχεις ξαναπάει ποτέ, αφήνεις τα κλειδιά σε κάποιον που δεν έχεις δει ποτέ, ΔΕΝ σου δίνει κανένα χαρτάκι, κι όταν γυρνάς μετά από κάποιες ώρες, το αμάξι σου εξακολουθεί να είναι εκεί. Ενώ θα μπορούσε κάλλιστα αυτός ο κάποιος να το έχει πάρει για να βγει να κάνει τα ψώνια του, να το τρακάρει, να το πουλήσει ή να το πετάξει σ’ ένα γκρεμό. Κι όλ’ αυτά χωρίς να διακινδυνεύει κάποια τιμωρία αφού δεν μπορείς ν’ αποδείξεις ότι του παρέδωσες το αυτοκίνητο. 

Σε μια χώρα που φυλάγεσαι συνεχώς μη σε ρίξουν, μη σε κλέψουν ή μη σ’ εκμεταλλευτούν, μια τέτοια συμπεριφορά που βασίζεται σε μια επαγγελματική παράδοση, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη κι ίσως αξίζει μεγαλύτερη έρευνα. Γιατί εμπεριέχει το είδος της εμπιστοσύνης που μας λείπει σε τόσες άλλες δοσοληψίες κι εκφάνσεις της καθημερινότητας. 

Τελευταία, έχω ανακαλύψει ένα πάρκιν που συνδυάζει φτηνή τιμή (6¤ για τις 3 πρώτες ώρες και 50 λεπτά για κάθε επιπλέον), τυπική συμπεριφορά (παίρνω χαρτάκι και όταν παραδίνω τ’ αυτοκίνητο, και απόδειξη στο τέλος, χωρίς να ζητήσω τίποτα από τα δύο), και, εδώ είναι το κλου, χαμογελαστούς παρκαδόρους! Δεν ξέρω αν είναι θέμα χαρακτήρα των ιδιοκτητών (σίγουρα συντελεί) ή αν είναι μια συνειδητή επιλογή, μια στρατηγική διαφοροποίησης έναντι του ανταγωνισμού όμως ο συνδιασμός όλων των χαρακτηριστικών είναι σπάνιος. Κι αν θυμηθεί κανείς, το περιβόητο χωνί του μάρκετιν (Awareness >> Consideration >> Conversion >> Loyalty, Advocacy) εγώ βρίσκομαι εξ αιτίας του στο Advocacy.

Το  parking business είναι μια μορφή προσόδου, ένα νοίκι. Όπως η ενοικίαση ακινήτων,  τα τουριστικά καταλύματα και τα ξενοδοχεία. 
Το νοίκι είναι μια προσφιλής πηγή εισοδήματος στους Έλληνες. Στην περίπτωση των ακινήτων δε είναι κυριολεκτικά κατάρα, γιατί πολλοί συναρτούν το σύνολο ή μέρος του εισοδήματος τους απ’ αυτό αρνούμενοι ή περιορίζοντας την ένταξη σε κάποια πιο παραγωγική εργασία. 

Και, το χειρότερο, δεν θεωρούν ότι γεννά σοβαρές υποχρεώσεις. 

Είναι αναρίθμητες οι ιστορίες ακινήτων που μένουν κλειστά επί χρόνια γιατί ο ιδιοκτήτης τους δεν πετυχαίνει το επιθυμητό ύψος ενοικίου. Μια στάση που, πολλές φορές, δεν έχει νόημα από οικονομική άποψη. Και στέλνει στα τσακίδια την υπόθεση της νεοκλασσικής οικονομικής θεωρίας περί ορθολογικής συμπεριφοράς των οικονομικών υποκειμένων.
Η ενοικίαση ενός ακινήτου, ενός δωματίου, μιας κλίνης,  προσλαμβάνεται ως φεουδαλικό δικαίωμα, κι όχι σαν μια μορφή δραστηριότητας που θα μπορούσε να εμπλουτιστεί και να γίνει ανταγωνιστική. Που θα μπορούσε να μπει σε ενάρετο κύκλο ανόδου δημιουργώντας ικανοποιημένη πελατεία. Δημιουργώντας advocates. Και το ‘γαμώτο΄της υπόθεσης είναι ότι δε θέλει πολύ για ν’ αλλάξει η κατάσταση. Λίγη συνέπεια, λίγη νομιμότητα και, προπαντός, ένα χαμόγελο.