Έν’ άδειο μπουκάλι

Είμαι καθισμένος σε κάποιο καφέ του Αεροδρομίου του Βερολίνου. Το τραπεζάκι μου έχει θέα στο μεγάλο πεζοδρόμιο όπου σταματάνε τα λεωφορεία και τα ταξί. Χαζεύοντας έξω παίρνει το μάτι μου μια σκηνή: δυο κοριτσάκια χαζομαλώνουν με τ’ αναψυκτικά που τους έχει αγοράσει η φορτωμένη με τη βαλίτσα προπορευόμενη μητέρα τους. Ένα μεγάλο μπουκάλι με πορτοκαλαδα φεύγει απο τα χέρια της μιας μικρής και σκάει στο έδαφος. Πέρα απο την αντανακλαστική για  να το αποφύγει, η μικρή δεν κάνει καμιά άλλη κίνηση για  να περιζέψει το μπουκάλι. Ούτε κι η μάνα της, που την κοιτάει με αυστηρό βλέμμα, της κάνει σχετική υπόδειξη.
Για λίγη ώρα μετα την απομάκρυνση της οικογένειας, η  πορτοκαλάδα εξακολουθεί ν’ αδειάζει ανενόχλητη στα πλακάκια.

Νοιώθω κάπως ν’ αγαναχτώ. Αν βρισκόμουν στην Ελλάδα θα είχα ξεσπαθώσει για την κατάντια της οικογένειας, για το πως οι γονείς ευθύνονται για την πορεία των παιδιών κι άλλα τέτοια κοινότοπα. Αλλά δεν ξέρω τι εθνικότητας είναι η εν λόγω οικογένεια και δεν έχω που να ρίξω τα βέλη μου.

Σε λίγο έχω ξεχάσει το γεγονός.

Μετά από δεκαλέπτο ξανακοιτάω προς το ίδιο σημείο και το μπουκάλι λείπει. Κάποιος το έχει μαζέψει. Καθαρίστης ή περαστικός; Δεν έχει σημασία. Το σημείο εχει καθαρίσει.

Αυτό το ασήμαντο περιστατικό μου θυμίζει κάτι που συχνά παραγνωρίζουμε: ότι τα μοντέλα των κοινωνιών που θαυμάζουμε για τον ένα ή τον άλλο λόγο, δεν είναι αλάνθαστα αλλά έχουν καταφέρει να εγκαταστήσουν θεσμούς που συνεργάζονται με τη νοοτροπία του κόσμου και πετυχαίνουν αυτό το πολύ βασικό: την αυτοκάθαρση και την αυτοδιόρθωση.