Ο δρόμος έχει τη δική μας ιστορία

Πριν κάποια χρόνια, γυρνώντας με τ’ αυτοκίνητο από ένα πολύωρο ταξίδι στην επαρχία, πρόσεξα, για πρώτη φορά, ότι η κατάσταση των δρόμων της Αθήνας (λακούβες, ανώμαλο και φθαρμένο οδόστρωμα, κτλ.) ήταν πολύ χειρότερη από τους επαρχιακούς δρόμους που είχα διανύσει. Κι αν το σκεφτείς, είναι λογικό. Γιατί στην επαρχία το βασικό πρόβλημα είναι ο καιρός κι η χρήση των δρόμων. Πόσες ΔΕΗ να τους σκάψουν, πόσες ΕΥΔΑΠ να τους χαράξουν, πόσοι ΟΤΕδες να τους σκίσουν… 

Στην Αθήνα δεν υπάρχει φειδώ στις δημόσιες ‘επεμβάσεις’ στους δρόμους. Η μόνη επέμβαση που δεν γίνεται είναι στο να φτιάχνονται. 
Δεν είναι απολύτως αληθές αυτό. Ένα μήνα πριν από εκλογές, όλο και κάποια άσφαλτος θα πέσει. Τόση και τέτοιας ποιότητας ώστε να κρατήσει μέχρι ένα μήνα μετά. 
Οι δρόμοι είναι ότι πιο δημόσιο … δημόσιο έχουμε. Είναι η δημόσια εικόνα μας στον τυχαίο ξένο που θα περάσει από πάνω τους. Και δυστυχώς,όταν περιμένεις μουσαφίρηδες (:βλέπε τουριστική περίοδος),  δε συγυρίζονται στα γρήγορα όπως τα σπίτια όπου μαζεύεις όλη τη σαβούρα σ’ ένα πίσω δωμάτιο για να κρατήσεις ευπρεπές το σαλόνι. 

Προχτές που είχαμε να βγάλουμε έξω ένα φιλικό ζευγάρι ξένων, οι συχνές ‘αναταράξεις’ στη χαμηλή μας πτήση στις Αθηναϊκές διαδρομές των βραδινών εξόδων, μας θύμιζε πως η σαβούρα μας δεν κρύβεται. Πολύ περισσότερο όταν δεν αφορά μόνο τα οδοστρώματα αλλά και τα μικρά και συνεχώς κατειλλημένα πεζοδρόμια (από μηχανές, τραπεζοκαθίσματα, παρκαρισμένα αυτοκίνητα κτλ) που πρέπει αναγκαστικά να διανύσεις. Αργά κι επίπονα. 

Και τότε όταν βλέπεις τις ραγισμένες πλάκες γύρω από κείνο το δεντράκι που μεγάλωσε και φούσκωσε η ρίζα του κι έχει κάνει κάτι σα μικρό κρατήρα γύρω από το κορμό του, λες πως δίκαια δεν αντέχει αυτό το πνίξιμο, και δίκαια διαμαρτύρεται.  Είναι η φύση που αντιστέκεται κι όχι η φροντίδα που λιποτάκτησε.

Αλλά το πιο ενοχλητικό είναι ότι δεν ενοχλούμαστε. Πλέον; Δεν ξέρω. Ακόμα κι οι καταστροφές συνηθίζονται.  Η συνήθεια είναι μεγαλύτερη καταστροφή όμως. Κι η γκρίνια για το τι δεν συμβαίνει και το τι θα ‘πρεπε να συμβαίνει … συνηθισμένα πράγματα.