Ταρίφες του κόσμου

94922804_2d30791330.jpg

Πάνε κοντά δεκατέσσερα χρόνια. Είχα ολοκληρώσει ένα χειμωνιάτικο επαγγελματικό ταξίδι στο χιονισμένο Ελσίνκι κι επέστρεφα Ελλάδα. Με πρώτο στάδιο της επιστροφής βέβαια το να πάω στο αεροδρόμιο με ταξί (δικαιολογούνταν το έξοδο από την εταιρεία παρότι καθόλου ευκαταφρόνητο με τα ελληνικά στάνταρ της εποχής).
Μετά από μια κούρσα που πρέπει να ήταν αδιάφορη γιατί δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα γι αυτήν, έφτασα στις αναχωρήσεις κι έβγαλα να πληρώσω τον ταξιτζή με πιστωτική, γιατί, ναι, το 1997, όλα τα ταξί στο Ελσίνκι δέχονταν και πιστωτική. Το σύστημα του όμως δεν αναγνώρισε την κάρτα μου (μια Diners). Έδωσα στον προβληματισμένο ταξιτζή μια δεύτερη κάρτα κι αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά. Πήρα τις βαλίτσες μου (που μου έβγαλε βέβαια ο ταξιτζής από το πορτμπαγκαζ) κι όδευσα προς το check-in. 

Μετά από εικοσάλεπτο, αφού είχα παραδώσει τα μεγάλα μπαγκάζια, είχα εφοδιαστεί με την κάρτα επιβίβασης κι είχα κάνει και μια μικρή βόλτα, κίνησα να περάσω τον έλεγχο διαβατηρίων και να κατευθυνθώ στην πύλη της πτήσης μου. Είχα σχεδόν  δώσει το διαβατήριο μου όταν είδα από μακρυά να τρέχει προς το μέρος μου ο ταξιτζής που άφησα προ ολίγου. Κοντοστάθηκα και τον περίμενα. Με πλησίασε κρατώντας στα χέρια του λεφτά. Τα οποία και μου έδωσε. Καθώς τον κοίταζα άφωνος μου πρόσφερε την εξήγηση: μετά την απομάκρυνση μου από το ταξί, το μηχάνημα των καρτών εκτύπωσε το απόκομμα της χρέωσης της Diners, σημάδι ότι είχε δεχτεί την χρέωση και συνεπώς εγώ είχα πληρώσει δύο φορές. Κι ο άνθρωπος θεώρησε χρέος του να ψάξει να με βρει και να μου δώσει το ισόποσο σε μετρητά.

Είναι μια κραυγαλέα περίπτωση τιμιότητας. Ο ταξιτζής θα μπορούσε να μην πει τίποτα και θα ‘ταν και δικαιολογημένος: δεν ήταν δικό του σφάλμα. Κι εγώ δεν είμαι σίγουρος πόσο και πόσο γρήγορα θα το αντιλαμβανόμουν. Κι αν το αντιλαμβανόμουν το πολύ πολύ να το πέρναγα στο εξοδολόγιο μου. 

Δεν έχω πάει πολλές φορές στη Φινλανδία. Μόνο δύο. Και τη μία πολύ πριν αυτό το συμβάν. Και δεν έχω αίσθηση του πως είναι οι άλλοι ταξιτζήδες κι αν αυτός που έπεσα ήταν μια σπάνια εξαίρεση. Αλλά δεν έχει σημασία. Γιατί αυτή η εμπειρία, δεν χρωμάτισε απλά το ταξίδι μου και την εντύπωση μου για τους Φιλανδούς ταξιτζήδες. Αλλά για όλη αυτή τη χώρα. 

Αφιερωμένο στους ‘απεργούς’.