Η ιστορία με την καμπάνα

Έγραψα πριν λίγο στο twitter: 

Το ‘ν’ ανακαλύψουμε την έξοδο από την κρίση’ προϋποθέτει πως η έξοδος υπάρχει. Ας προσανατολιζόμαστε καλύτερα στο να την εφεύρουμε.

Είμαι σίγουρος ότι βγήκε παράταιρο. Γιατί το κακό μ’ αυτό το μέσο είναι πως δεν μπορείς να εξηγήσεις τη διαδρομή που σε οδήγησε σε μια διαπίστωση.

Ας πω μια μικρή ιστορία λοιπόν, πριν κάνω αυτή τη σύνδεση.

Στο έργο του Ταρκόφσκι “Αντρέι Ρουμπλιώφ” που είναι μια τρίωρη ‘περιήγηση’ στη μεσαιωνική Ρωσία παρακολουθεί κανείς μέσα από τα μάτια του γνωστότερου Ρώσου αγιογράφου, την ζωή που υποτίθεται πως διαμόρφωσε την σκέψη και την τέχνη του.

Ένα απ’ αυτά τα περιστατικά είναι η ιστορία ενός νέου που φτιάχνει μια γιγάντια καμπάνα. Σημειωτέον η τέχνη της καμπάνας ήταν μυστική κι ο πατέρας (;) του νέου είχε πεθάνει πριν κατά τα φαινόμενα προλάβει να του πει το μυστικό. Όμως ο νεαρός, με σιγουριά και πάθος, με σχεδόν αυταρχική αυτοπεποίθηση πείθει τους πάντες ότι μπορεί ν’ αναλάβει το έργο και στοιχίζει γύρω του μια στρατιά από εργάτες που δουλεύουν ακούραστα να φτιάξουν το καλούπι που θα χυθεί η μεγάλη καμπάνα.

Και τελικά το καταφέρνει. Το καταφέρνουν. 

Και τότε ακολουθεί μια απροσδόκητη σκηνή: ο νεαρός καταρρέει κι αναδύεται σε κλάμματα ομολογώντας πως δεν γνώριζε το μυστικό της κατασκευής. Το ανακάλυψε φτιάχνοντας την. 

Μετά από δυό χρόνια αναλύσεων κι αναζήτησεις λύσεων, έχουμε φτάσει πια σε οριστικό αδιέξοδο.

Δεν υπάρχει τίποτα που να μας δίνει την παραμικρή ένδειξη εξόδου από την κρίση. Τίποτα που μπορούμε να σκεφτούμε, να θυμηθούμε, να μιμηθούμε. Είμαστε στο σημείο μηδέν. Γυμνοί. Ταπεινωμένοι. Αλληλοκατηγορούμενοι. Τρεπόμενοι σε φυγή: στο εξωτερικό ή στο φαντασιακό, στο βολικό ή στο βολεψιακό. 

Δρόμος μπρος δεν υπάρχει. Ας προσανατολιζόμαστε λοιπόν να τον εφεύρουμε. Πως; Δεν ξέρω. Θα σας πω όταν τελειώσει.