Ζήτημα κινήτρων


Το καλοκαίρι του 2008, ενώ υπόγεια οι οικονομικές δυνάμεις οδηγούσαν την Αμερική στη μεγαλύτερη της κρίση μετά  κράχ του ’30, εγώ βρισκόμουν στην Ανατολική ακτή, απολαμβάνοντας  ‘μακάριος’ 3 εβδομάδων διακοπές εκεί.
Ήταν Ιούλιος, ο καιρός θαυμάσιος και το ευρώ βρισκόταν στο all time high προς το δολλάριο (~1,65 αν θυμάμαι καλά) πράγμα που μας έδινε την άνεση να περιηγηθούμε για πρώτη φορά σαν πλούσιοι τουρίστες.
Κοιτάγαμε τις τιμές που έτσι κι αλλιώς είναι πιο φτηνές από την Ευρώπη, κάναμε τη μετατροπή σε ευρώ και γελάγαμε ευχαριστημένοι.

Στις συνήθεις αγορές μου είναι παντού και πάντα τα βιβλία.  Στο συγκεκριμένο ταξίδι ψώνισα κάμποσα από το Border’s στο Μανχάταν που τώρα αποτελεί ανάμνηση καθότι χρεωκόπησε.

Ένα απ’ αυτά ήταν το  Freakonomics: A Rogue Economist Explores the Hidden Side of Everything.

Το βιβλίο προσπαθεί να εξηγήσει μια σειρά από φαινόμενα όπως η πτώση της εγκληματικότητας στη Νέα Υόρκη, τα οικονομικά μιας συμμορίας ναρκωτικών κ.α.,  καταφεύγωντας σε μεθόδους κι ερμηνείες που δεν θα τις έλεγε κανείς συμβατικές. Ο μη μυημένος είναι δύσκολο να καταλάβει καν γιατί ένας οικονομολόγος (ο Steven Levitt)  ασχολείται μ’ αυτά τα θέματα και τι σχέση έχουν με τα οικονομικά εν γένει.

Ο Levitt δεν δίνει άλλη απάντηση στο βιβλίο για το ‘γιατί’, πέραν του ότι απλά αυτά τα φαινόμενα του τραβούσαν το ενδιαφέρον. Δίνει όμως το νήμα για τη σύνδεση με την επιστήμη των οικονομικών. Σ’ ένα συχνά επαναλαμβανόμενο μάντραμ χαρακτηρίζει την οικονομική επιστήμη (δηλαδή τη μελέτη της οικονομικής συμπεριφοράς) ως ζήτημα κινήτρων.

Αυτό ακριβώς θυμήθηκα χτες βράδυ καθώς σε κάποιο δελτίο ειδήσεων είδα δυο ρεπορτάζ που φώτιζαν με θαυμάσιο τρόπο το ζήτημα των κινήτρων.

Το πρώτο αφορούσε την χρήση οικοπέδων στα βορειοδυτικά προάστια της Αθήνας (Μενίδι, Λιόσια) σαν περιβόλια. Δεν πρόκειται γι αλλαγή χρήσης αλλά για αναβίωση χρήσης: τα οικόπεδα αυτά ήταν χωράφια και περιβόλια πριν η λαίμαργη ανοικοδόμηση οδηγήσει τους ιδιοκτήτες τους να τα δουν σαν φιλέτα … οικοδομών.

Με την οικοδομική δραστηριότητα να έχει σχεδόν μηδενίσει το όποιο έσοδο θα μπορούσαν να προσδοκούν οι ιδιοκτήτες των οικοπέδων  απ’ αυτήν έχει απομακρυνθεί πολύ χρονικά για να έχει ενδιαφέρον. Κι έτσι, παλιοί αγρότες πολλοί απ’ αυτούς, έχουν ξαναρχίσει να φυτεύουν εποχιακά και να τα πουλάνε στις λαϊκές της Αθήνας. Τ’ ότι βρίσκονται στις παρυφές της πόλης τους δίνει ένα πλεονέκτημα: τα μεταφορικά είναι μηδαμινά κι η απευθείας πρόσβαση στους καταναλωτές μέσω των λαϊκών βγάζει εκτός παιχνιδιού τους μεσάζοντες που θα τους στερούσαν ένα σημαντικό μέρος του κέρδους.

Το δεύτερο  (κι αυτό ήταν εντελώς απρόσμενο για μένα, δεδομένου τι έγραφα πριν λίγες μέρες σ’ αυτό το post) αφορούσε τη στροφή καλλιτεχνών προς το εξωτερικό. Μέρος της στροφής αυτή αφορούσε την ‘μετανάστευση’ ηθοποιών στην Κύπρο, διέξοδος όμως που έχει ημερομηνία λήξης. Πιο ενδιαφέρουσα ήταν η αναφορά στον ηθοποιό και σκηνοθέτη Σωκράτη Αλαφούζο,  που η ταινία του “Μικρός Βασιληάς” έχει ήδη τρεις υποψηφιότητες σ’ αντίστοιχα ευρωπαϊκά φεστιβάλ.

Δεν είναι βέβαια η συμμετοχή σε φεστιβάλ του εξωτερικού τίποτα καινούργιο, ούτε γνωρίζω πως χρηματοδοτήθηκε, ούτε την ποιότητα της δουλειάς του για να πω αν μπορούμε να περιμένουμε κάτι σημαντικό.

Δεν ήταν αυτά στα οποία στάθηκα αλλά μια δήλωση του για το πως λόγω της κρίσης οι καλλιτέχνες έχουν μοναδική διέξοδο πια το εξωτερικό και πως αυτό πρέπει να είναι όχι στάση απελπισίας αλλά αφορμή έντασης προσπάθειας και δημιουργίας.

Και στα δυο αυτά ρεπορτάζ  έχουμε παραδείγματα μια; αλλαγή συμπεριφοράς γιατί έχει αλλάξει το σύστημα κινήτρων.

Στην πρώτη περίπτωση το κίνητρο της επένδυσης στην οικοδομή, που χαρακτήρισε όλη την πορεία της Ελλάδας από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, και στο οποίο χρωστάμε και την ραγδαία ανάπτυξη του ’50, ’60 αλλά και την καταστροφή του αστικού κι οικιστικού περιβάλλοντος, έχει αρχίσει να αίρεται κι οι οικονομικές μονάδες (εμείς δηλαδή) έχουν αρχίσει να στρέφουν τους πόρους σε άλλες δρατηριότητες. Ελλείψει δε επιδοτήσεων, χρηματιστηριακών αρπαχτών κτλ οι διέξοδοι πια είναι στην κατεύθυνση της αληθινής παραγωγής κι εκεί φαίνεται να καταλήγουν.

Στη δεύτερη περίπτωση η αλλαγή κινήτρων υπαγορεύεται από δυό συνθήκες: τη μείωση της παραγωγής σήριαλ στην τηλεόραση και τη συνεπαγόμενη αδρανοποίηση του σταρ σύστεμ που δευτερογενώς γέμιζε και τα θέατρα όπου εμφανίζονταν οι τηλεοπτικοί αστέρες, και το κλείσιμο της στρόφιγγας που λέγεται Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου  που έλεγχε στην ουσία όλη την κινηματογραφική παραγωγή.

Χωρίς τα κίνητρα για εύκολο χρήμα από την τηλεόραση και το ΕΚΚ οι καλλιτέχνες έχουν πια τις επιλογές ή να εγκαταλείψουν το χώρο ολότελα ή να επιμείνουν σε άλλες αγορές, εκτός Ελλάδος. Έχω δε την αίσθηση ότι αυτοί που θα επιλέξουν το δεύτερο θα είναι αυτοί που είναι πραγματικά παθιασμένοι μ’ αυτό που κάνουν και συνεπώς  αυτοί που θα έπρεπε να αποτελούν το δυναμικό του συγκεκριμένου χώρου έτσι κι αλλιώς.

Οψόμεθα.

3 thoughts on “Ζήτημα κινήτρων

  1. gritzalas

    Από τα 2 Freakonomics νομίζω το πιο εντυπωσιακό είναι το δεύτερο, το προτείνω σε όσους δεν το έχουν διαβάσει ήδη!

Comments are closed.