Διατρέχοντας μιαν Άγρια Δύση

Γυρίσαμε πριν λίγο από την Καλαμάτα, τελευταίο σταθμό ολιγοήμερων διακοπών λόγω δεκαπενταύγουστου. Ο χρόνος επιστροφής ήταν ένα μικρό ρεκόρ: 2 ώρες παρά πέντε λεπτά για να διανύσουμε τα 211 χιλιόμετρα της απόστασης που χωρίζει την Αθήνα από την Καλαμάτα. Το κομμάτι του δρόμου Τρίπολη Καλαμάτα δεν το είχα ξαναπεράσει κι ήταν μια ευχάριστη έκπληξη γιατί πρόκειται για ένα άρτιο κι ασφαλή αυτοκινητόδρομο. Προσθέτοντας το τμήμα Τρίπολη Κόρινθος και το Κόρινθος Αθήνα που είναι άλλοι δύο ασφαλείς αλλά παλαιότεροι αυτοκινητόδρομοι, έχεις το 211 χιλιόμετρα του καλύτερου οδικού άξονα που διαθέτει η Νότια Ελλάδα.

Η γκρίνια (γιατί κάποτε θα φτάναμε και σ’ αυτήν) αρχίζει όταν αρθοίζεις τα διόδια που πρέπει να πληρώσεις: 3 στο τμήμα της Καλαμάτας (1,40+1,20+1,90 = 4,50€), 2 στο τμήμα της Τρίπολης (2,40+2,50 =4,90 €) κι 1 μετά την Κόρινθο 3,20€.

 

Σύνολο διοδίων: 12,60€!

Για το τμήμα της Καλαμάτας να το καταλάβω, είναι καινούργιο κάπως πρέπει να το πληρώσουμε. Για το τμήμα της Τρίπολης δεν ξέρω  πως να το δικαιολογήσω: το συγκεκριμένο δρόμο τον θυμάμαι έτσι καμιά 20ετία. Ακόμα περισσότερο το δρόμο από Κόρινθο Αθήνα με εξαίρεση τα σαφώς νεώτερα, όχι και πολύ προφανούς χρησιμότητας τούνελ (αν θυμάμαι καλά πως ήταν ο δρόμος πριν).

Εν πάσει περιπτώσει, το να έρχομαι σε δύο ώρες από την Καλαμάτα στην Αθήνα το θεωρώ οικονομία και σε χρόνο και σε βενζίνη οπότε κάπως θα καταπιώ τα διόδια. Αν θεωρούσα το ποσό δυσβάσταχτο, θα πήγαινα από την παλιά εθνική.

Φαίνεται όμως ότι δεν έχουν κι άλλοι την ίδια στωικότητα με μένα. Στον πρώτο πρώτο σταθμό διοδίων που σταθήκαμε, προπορευόταν στην ουρά για το γκισέ μια μηχανή σχετικά μεγάλη. Πρόσεξα αμέσως ότι ο οδηγός της την κρατούσε ασυνήθιστα δεξιά  κι είπα στη γυναίκα μου ότι αυτός θα προσπαθήσει να περάσει χωρίς να πληρώσει. Πράγματι, μόλις πλήρωσε το μπρος απ’ αυτόν αυτοκίνητο και σηκώθηκε η μπάρα, μάρσαρε και πέρασε μαζί του. Η ταμίας τον αντιλήφθηκε και κάλεσε κάποιον προς ενημέρωση.

Το ίδιο ακριβώς σκηνικό επαναλήφθηκε και με άλλη μηχανή στα διόδια της Κορίνθου. Εδώ δεν μου φάνηκε να κάνει κάτι η ταμίας, πέραν από μια δυσαρέσκεια και μουρμούρα, αλλά δεν παίρνω κι όρκο.

Καθώς συνέχισα  προς Αθήνα, κατά 12,60€ φτωχότερος, σκεφτόμουν αυτά τα δύο περιστατικά. Δεν μπορούσα να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά με το να υποθέσω ότι μπορεί να μην είχαν λεφτά. Κάτι που θα έκανα ίσως για ένα τσαμπατζή λεωφορείου. Γιατί για να ταξιδεύεις σ’ εθνική οδό, που σημαίνει να καλύπτεις μεγάλη απόσταση, σημαίνει ότι λεφτά για βενζίνη έχεις, οπότε απίθανο να μην έχεις και για διόδια. Προφανώς η συμπεριφορά αυτή δεν ήταν απελπισίας αλλά ηθελημένη. Ας πούμε από πεποίθηση, κάτι σαν διαμαρτυρία. Και δεδομένου ότι τα διόδια με είχαν ‘τσούξει’ κι εμένα, θα μπορούσα να μπω στον πειρασμό να τους δικαιολογήσω.

Αλλά όχι. Γιατί αυτό που είδα στην συμπεριφορά τους είναι αυτό που βλέπω σ΄ ένα ολόκληρο σύστημα που με σφίγγει και που μισώ: κάποιοι βρίσκουν συνεχώς λύση για το δικό τους πρόβλημα με το να εκμεταλεύονται μια συνθήκη, μια τρύπα του συστήματος (ένα αυτοκίνητο δύσκολα θα μπορούσε να περάσει χωρίς να σπάσει τη μπάρα ή να τρακάρει, ενώ η μηχανή χωράει να περάσει παράλληλα), κρατάνε ήσυχοι τη συνείδηση τους γιατί πιθανά πατάνε σε ένα γενικώτερο αίσθημα οργής ή δυσαρέσκειας για ένα κακώς έχειν, και τελικά παραβατούν γινόμενοι μέρος του συστήματος.

Υπερβάλλω; Τι άλλο είναι το ‘σύστημα’ παρά μια σειρά προνόμια και βολέματα που συσσωρεύουν de facto ή de jure λίγοι εις βάρος των πολλών; Οτιδήποτε, όσο μικρό κι αν είναι, όπως κι αν το προσπορίζεσαι, αν οδηγεί σε μια ανισοκατανομή πλούτου ή ευκαιρίας,  σε κάνει μέρος του συστήματος. Οι δυό αναβάτες  στη συνείδηση μου, συγκαταλέγονται στους γνωστούς πονηρούς που τη βολεύουν τσάμπα κι οι λοιποί εμείς είμαστε τα γνωστά κορόϊδα που πληρώνουν και πληρώνουν και πληρώνουν.

Θα μου πείτε, μιλάς γι αυτούς και δεν μιλάς για τις εταιρείες που εκμεταλλεύονται τους δρόμους και που ποιος ξέρει πως πήραν αυτό το δικαίωμα; Είναι αυτό το “ποιος ξέρει” που με κωλύει. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν το πήραν τίμια ή όχι, αν η τιμή που χρεώνουν είναι “λογική” ή όχι, δεν ξέρω τι υποχρεώσεις έχουν προς το κράτος, και γι αυτό, με δυσκολία ομολογώ, το βουλώνω. Τους δίνω το benefit of doubt.

Αν, παρόλαυτα,  ήθελα να διαμαρτυρηθώ, και για να είμαι σύμφωνος με τη συνείδηση μου, θα επέλεγα έναν από τους παρακάτω τρεις τρόπους:

  1. Θα παρανομούσα όπως οι αναβάτες αλλά δεν θα απέφευγα  να πιαστώ: γιατί το θέμα δεν είναι να κερδίσω τα 1-2 ευρώ αλλά να δημοσιοποιήσω τη σύλληψη μου για να ευαισθητοποιήσω, ει δυνατόν, τον κόσμο για το παράλογο των διοδίων.
  2. Θα επέλεγα ένα μποϋκοτάζ: δεν θα χρησιμοποιούσα το συγκεκριμένο δρόμο και θα καλούσα και τους άλλους να κάνουν το ίδιο, για να πιέσουμε οικονομικά ν’ αλλάξει κάτι.
  3. Θα επέλεγα μια ευρύτερη πολιτική στάση: να υποστηρίζω μια πολιτική δύναμη που υπόσχεται να ερευνήσει το θέμα και να το αλλάξει.

Έβαλα στον τίτλο την Αγρια Δύση. Γιατί αυτό που σημαίνει η άγρια Δύση είναι είτε η ανυπαρξία νόμου, είτε η αδυναμία να εφαρμοστεί. Στα 211 χιλιόμετρα που διέτρεξα, αστυνομία είδα μόνο στα διόδια της Ελευσίνας. Και ήταν το ανατολικότερο σημείο της διαδρομής. Δυτικά του .. Πέκος τι;  Ισχύει η περιγραφή της ιστορίας του Λούκυ Λούκ “Ο Δικαστής” .

Στην Αγρια Δύση υπήρχαν αρκετά μέρη όπου δεν είχε φθάσει ο Νόμος, και ένα από αυτά ήταν κάπου στα Δυτικά του ποταμού Πέκος. Μερικοί νομιμοφανείς ντεσπεράντος αναλαμβάνουν να εφαρμόσουν τον νόμο και κάνουν τα πρόστιμα να πέφτουν σαν το χαλάζι στα κεφάλια των άμοιρων κατοίκων, ειδικά σε μερικούς που τους έχουν, χμ, μια ιδιαίτερη αδυναμία.

One thought on “Διατρέχοντας μιαν Άγρια Δύση

  1. Dimitris

    Τα τούνελ πάντως βοήθησαν ΠΑΡΑ πολύ, παλιά εκεί, στην “κακιά σκάλα”, μπορεί να κόλλαγες και 2 ώρες μέχρι να περάσεις – κυρίως σε γιορτές κλπ.

    Επίσης στο κομμάτι Κόρινθο – Τρίπολη ξαναέφτιαξαν πολλά κομμάτια της διαδρομής ώστε να είναι πολύ πιο στρωτά. Πριν είχε κάποιες πολύ απότομες στροφές, ανάποδες κλίσεις κλπ.

    Δεν έχω ιδέα αν τα διόδια είναι “πολλά ή λίγα”.

Comments are closed.