Post mortem
Τι γίνεται η ψηφιακή μας παρουσία όταν αφήσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο; Αυτό το μακάβριο κι άβολο ερώτημα έθεσε χτες ο Dave Winer με αφορμή το θάνατο ενός άλλου blogger, του Marc Orchant (από το μπλογκ us.blognation) και ξεκίνησε μια μεγάλη διεθνή συζήτηση.
Και βέβαια το ερώτημα δεν περιορίζεται στους bloggers αλλά είναι γενικώτερο. Για το ψηφιακό μας κληροδότημα στις επόμενες γενιές δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη σε αντίθεση με το τι θα συμβεί και στο παραμικρό χαρτάκι το οποίο θα αφήσουμε πίσω μας. Και για πολλές περιπτώσεις, θα έλεγε κανείς, δεν έχει νόημα να προβληματιζόμαστε, γιατί χους (από bytes) ήν και εις χουν απελεύσει.
Σε αντίθεση με οτιδήποτε υλικό αφήνουμε πίσω μας, τα ψηφιακά μας χνάρια έχουν μια περίεργα δισυπόστατη φύση: είναι δυνητικά αθάνατα, με την έννοια ότι δεν τα φθείρει σκουριά ή υγρασία κι ότι αναπαράγονται απολύτως. Είναι όμως κι εξαιρετικά φθαρτά σε μια ενέργεια όπως το σβήσιμο ή η αστοχία ενός σκληρού δίσκου. Αλλά η μεγαλύτερη απειλή γι αυτά τα δεδομένα δεν είναι τέτοιας φύσης. Είναι οικονομική. Για να εξακολουθούν να υπάρχουν στον σέρβερ που τα φιλοξενεί κάποιος πρέπει να πληρώνει τους λογαριασμούς. Άμεσα ή έμμεσα. Άμεσα όταν πρόκειται για νοικιασμένο σέρβερ, κι έμμεσα όταν πρόκειται για κάποια υπηρεσία τύπου blogger.
Γιατί θα έπρεπε να ενδιαφόμαστε για το τι θα γίνουν τα δεδομένα που αφήνουμε πίσω μας; Μα γιατί είναι ένα δημιούργημα πολιτισμού. Στις περισσότερες περιπτώσεις απλού καθημερινού πολιτισμού, σε άλλες εξαιρετικού πολιτισμού. Όταν σταδιακά η ανθρωπότητα θα έχει περάσει στην απόλυτα ψηφιακή καταγραφή του λόγου, πως θα διατηρηθούν οι ηλεκτρονικές εγγραφές σαν ιστορικά τεκμήρια; Είν
;αι μια συζήτηση που πρέπει ν’ ανοίξει.
Και για να μην ακούγονται θεωρητικά κι απομακρυσμένα όλ’ αυτά, θα σας πω το παράδειγμα που ήρθε στο μυαλό μου από την πρώτη γραμμή του ποστ του Winner: το μπλογκ της Αμαλίας απετέλεσε μια ιστορική στιγμή στην ελληνική μπλογκόσφαιρα. Από το θάνατό της και μετά, πέραν του ότι συνεχώς εξευτελίζεται με κάθε είδους χυδαία σχόλια, είναι στην διάθεση του όποιου διαθέτει τους κωδικούς πρόσβασης, του τυχαίου χάκερ και τελικά της Google.
Μια πρόχειρη πρόταση που μου έρχεται στο μυαλό είναι η δημιουργία εθνικών ψηφιακών αρχείων που θα καταγράφουν την εξέλιξη του διαδικτύου της χώρας. Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλες; Εσείς τι λέτε;
Δύσκολο θέμα!!! Δεν το είχα σκεφτεί καθόλου μέχρι τώρα!!!
Πράγματι το θέμα είναι δύσκολο. Και πιστεύω ότι σιγά σιγά θα αρχίσουν να το σκέφτονται και άλλοι άνθρωποι! Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να προτείνω, πέρα από το ότι μου φαίνεται δύσκολο να δημιουργηθούν ψηφιακά εθνικά αρχεία!
Το εχω σκεφτει αρκετες φορες το θεμα, επειδη νιωθω θλιψη οταν κατι χανεται απο το διαδικτυο, οπως π.χ. οταν ενα μπλογκ κλεινει/διαγραφεται απο τον ιδιοκτητη του ή οταν χανεται μια ενδιαφερουσα ιστοσελιδα. Για το λογο αυτο πληρωνω ταχτικα τη συνδρομη για το http://www.kivernologotexnia.com/ που θεωρω οτι υπηρξε ενα σημαντικο πρωτοπορο βηματακι στην αναπτυξη συνεργατικων κειμενων και, κυριως, μια προσπαθεια στο συγκερασμο κειμενου-εικονας-ηχου. Δυστυχως, το βαρος της ευθυνης ηταν μεγαλο και ευτυχως εμφανιστηκαν τα μπλογκ! Ισως το ενεργοποιησω και παλι, σε ευνοικοτερες συνθηκες.
Τα κλειδια για ολες μου τις δραστηριοτητες στο ΝΕΤ τα εχουν τα παιδια μου.
Για το μπλογκ της Αμαλιας, μαλλον κατι πρεπει να γινει απο μας. Ισως το φροντισω στο αμεσο μελλον.
Θα προτείνω μια ρεαλιστική εφικτή λύση.
Να καταγράφεται ταυτόχρονα με την ψηφιακή εγγραφή, η ενέργεια που την παρήγαγε και να αποθηκεύεται σε ένα ειδικό repository νοητικών ενεργειών, οπότε έτσι θα διασώζεται ταυτόχρονα και η σχετική ατμόσφαιρα.
αυτά τα repositories προτείνω να είναι σφαίρες και όχι δίσκοι, και χρώματος πορφυρού…
Είναι ένα ζήτημα αυτό που θέτεις. Η σφηνοειδής γραφή στην πέτρα έζησε στους αιώνες διατηρώντας λογαριασμούς (;), βιβλία από τα πρώτα της τυπογραφίας διατηρούνται ακόμα με ανεξίτηλα μελάνια. Οσα τυπώνονται σήμερα πόσο θα ζήσουν; Για όσα είναι σε ψηφιακή μορφή έχω περισσότερο ερωτήματα παρά απαντήσεις. Μου φαίνεται αρκετά δύσκολο να διατηρηθεί όλο αυτό το υλικό. Και ποιος θα κάνει την αξιολόγηση τι είναι σημαντικό και τι όχι ώστε να κριθεί τι θα πρέπει να κρατηθεί σε αρχεία; Αλλο ερώτημα που προκύπτει με τις ταχύτητες που αλλάζουν κάποια πράγματα: Ακόμα και αν τηρηθούν αρχεία θα είναι δυνατόν να διαβάζονται αυτά σε 500 χρόνια π.χ.; Εννοώ από άποψη “γλώσσας” που θα έχουν γραφτεί και όχι ενδιαφέροντος. Σε πιο προηγμένες τεχνολογικά χώρες το έχουν λύσει αυτό το ζήτημα; Η νανοτεχνολογία με τους όλο και μεγαλύτερους αποθηκευτικούς χώρους θα ήταν λύση; Και πόσα δεδομένα να καταγραφούν όταν διαρκώς παράγονται νέα; Επίσης ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο όσα γράφουμε -που από ψώνιο πες τα θεωρούμε σημαντικά- άντε και κάνουμε κατά καιρούς back up τα δεδομένα σε ΧΜL μορφή και τα φυλάμε σε CD, θα διαβάζονται σε λίγα χρόνια αυτά τα cd ή θα έχουν βγει άλλα μέσα και θα είναι ασύμβατα με τους νέους υπολογιστές; Μου φαίνεται πως μάλλον με τον πολιτισμό μας θα επαληθευθεί ο μαγικός ρεαλισμός του Μαρκές που σε ένα από τα βιβλία του (δεν θυμάμαι τίτλο) μιλάει για απώλεια μνήμης του παρελθόντος…
Το βρήκα κι εγώ το άρθρο, από post του Winer στο Twitter, είναι ένα θέμα που μ’ έχει απασχολήσει και μένα (κι όχι μόνο όσον αφορά τα δικά μου γραπτά).
Btw, καλά φαίνεται να περνάνε ο Dave κι οι υπόλοιποι σύνεδροι του LeWeb3 εκεί στο Παρίσι με τα φουαγκρά ;-p
[...] πάρα πολύ ωραίο και φρικαλέο θέμα πραγματεύεται ο nikan στο blog του για την ψηφιακή μας ζωή όταν θα αποχωρήσουμε από τον [...]
[...] Θέλω να μυρίζω τα βιβλία Ωστόσο όπως αναφέρει αναγνώστρια σε σχόλιο στο σύνδεσμο για το e-βιβλίο, άλλη χάρη έχει να το κρατάς στο χέρι (για την εφημερίδα δεν θα έλεγα το ίδιο), να το αγκαλιάζεις. Αλλιώς δένεσαι μαζί του, δημιουργείς σχέση. Με τους υπολογιστές είμαι ερωτευμένη, αλλά το βιβλίο μπορώ να το μυρίσω…, να μυρίσω το ξύλο μέσα του. Θα μου πείτε σπαταλάμε πολύτιμους περιβαλλοντικούς πόρους, οκ θα συμφωνήσω. Αλλά σε όλα αυτά υπάρχει και κάτι μελαγχολικό. Τι θα μείνει στις επόμενες γενιές; Τα σημερινά βιβλία χωρίς τα βαριά μελάνια είναι αμφίβολο πόσο θα καταφέρουν να κρατήσουν τις πληροφορίες στο χαρτί. Οσο για την ψηφιακή παραγωγή γνώσης δημιουργείται το ερώτημα πώς θα μπορούσε να σωθεί και το είχε θέσει πρόσφατα ο nikan στο metablogging.gr. [...]