Αν και έχω το feed σε Greader (δις μάλιστα!) δεν διαβάζω το blog συστηματικά. Αφήνω την “κοινότητα” να με οδηγήσει σε κάποιο άρθρο, μέσα από τις αναφορές της στα άλλα μέσα δικτύωσης (το ίδιο κάνω με μεγάλο αριθμό ιστολογίων που “παρακολουθώ”).

Ένα άρθρο που επαναλαμβάνεται στο twitter με πολλά RT's ή επιβραβεύεται με πολλά “like” στο friendfeed, έχει κάτι ιδιαίτερο να πει και αξίζει την προσοχή μου, ακόμη κι αν δεν είναι μέσα στα στενά όρια των ενδιαφερόντων μου. Από καιρό σε καιρό βέβαια, επιστρέφω στον Greader για να “ξεσκαρτάρω”, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να τιθασεύσω εκείνο το “1000+”, που όπως έχω πει και παλιότερα μοιάζει με γραφικό στο φόντο κι όχι με δυναμικό παράγοντα της υπηρεσίας.

Το σημαντικότερο όμως είναι πως σε διαβάζω – κι εσένα μεταξύ άλλων – σαν να διαβάζω εφημερίδα. Ο χώρος που καλύπτεις μου είναι άγνωστος, με λίγες εξαιρέσεις, οπότε δε θα μπορούσα να έχω άποψη για κάτι που δε γνωρίζω. Νομίζω πως σαν κι εμένα, αρκετοί ακόμη σε διαβάζουν για “καθαρή” ενημέρωση.

Τέλος, αν και εντελώς υποκειμενικό, νομίζω πως δυσκολεύει κάπως και το Disqus για σχολιασμό. Σίγουρα όχι σε όσους είναι ήδη εγγεγραμμένοι, αλλά σ' εκείνους που είναι περιστασιακοί αναγνώστες και δεν συνηθίζουν να εγγράφονται σε κοινωνικά δίκτυα και τα παραφερνάλιά τους. Καταλαβαίνω βέβαια πως τα οφέλη είναι πολλά και για τις δυο πλευρές, τόσο για τον αρθρογράφο, όσο και για τους αναγνώστες, αφού μπορούν να παρακολουθούν τα σχόλια που αφήνουν διάσπαρτα στον ιστό, αλλά είναι ένα κλικ/login ακόμη που κουράζει.