Ο ακτιβισμός των μπλογκ: μια νέα κοινωνική συνθήκη
Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου κι αυτή τη χώρα, τα καλοκαίρια θρηνούμε για φωτιές. Κάποια πιο πολύ από τ’ άλλα. Πάντα με τον ερχομό του φθινοπώρου η αγανάκτησή μας έπεφτε σε …χειμερία νάρκη. Αλλά και τις μέρες της οργής, τις μέρες που οι πληγές ήταν νωπές, δεν θυμάμαι τίποτα σαν δράση πάρεξ πύρινους δικανικούς.
Επειδή δεν ήθελα να είμαι με την προσωπική εντύπωση μόνο, έκανα μια πρόχειρη έρευνα στις ιστοσελίδες τριών εφημερίδων να δω αν είχε ποτέ γίνει κινητοποίηση του κόσμου με μαζικές ενέργεις μετά από δασικές φωτιές. Δε βρήκα τίποτα.
Έχει αλλάξει κάτι;
Ναι, απ’ ότι φαίνεται. Κι έχει παίξει το ρόλο της κι η μπλογκόσφαιρα σ’ αυτό. Η φωτιά της Πάρνηθας, κυριολεκτικά φωτιά στα μπατζάκια των Αθηναίων, τους ξεχύλισε αγανάκτηση. Αλλά αυτή τη φορά δεν την κατάπιαν σιωπηλά στα λίβινγκ ρουμ τους, καταναλώνοντας τηλεοπτικά ρεπορτάζ. Την επικοινώνησαν με τα πληκτρολόγια. Την έστειλαν με τα κινητά. Η αίσθηση ότι κάποιος λαμβάνει το μήνυμα, ότι κάποιος ακούει κι ανταποκρίνεται, είναι η μεγαλύτερη ενδυνάμωση που μπορεί κανείς να νοιώσει.
Όσο κι αν αυτές οι ενέργειες είναι προϊόν μιας συναισθηματικής αντίδρασης και γι αυτό θα φυλλοροήσουν αργά ή γρήγορα (έχω εκφράσει αλλού τις επιφυλάξεις μου), φανερώνουν μια νέα συνθήκη. Η για πολλά χρόνια σε αφασία ελληνική κοινωνία, δείχνει σημάδια ζωής κι αυτενέργειας. Θέλει να πάρει τα πράγματα στα χέρια της. Οι απαισιόδοξοι θα πουν ότι τίποτα δεν θ’ αλλάξει. Ότι θα εκτονωθεί κι αυτό όπως τόσα άλλα. Μπορεί. Αλλά όχι χωρίς να επιφέρει κάποιες αλλαγές. Collateral damage ή καλύτερα collateral creation.
Αν θελήσουμε να αναζητήσουμε τα αίτια αυτής της δυναμικής, θάπρεπε να τ’ αποδώσουμε σε τρεις συνθήκες κατά την ταπεινή μου άποψη.
α. Την δυνατότητα αμφίδρομης επικοινωνίας στην ενημέρωση. Ο χαοτικός αλλά εξισωτικός παγκόσμιος ιστός, διαχέει τα μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς τις κλασσικές παρεμβολές εκ των άνω.
β. Την υπερπήδηση της φυσικής απόστασης. Από το δικό του δωμάτιο, μπορεί ο καθένας να συνεννοηθεί, να συντονίσει ενέργειες, να παρακολουθήσει τις ενέργειες άλλων κτλ.
γ. Την αίσθηση της κοινότητας, πλασματική μεν, αποτελεσματική δε, που δημιουργεί η συμπαρουσία και συνδιαλλαγή στα μπλογκ.
Διαβάζω τα δεκάδες μηνύματα της λίστας για την αναδάσωση και συγκινούμαι με την αυθόρμητη προσφορά όλων αυτών που θέλουν κυριολεκτικά να πάρουν τα βουνά με αξίνες και φτυάρια για να ξαναφυτέψουν το δάσος. Αμφίβολο αποτέλεσμα. Αλλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ τέτοια προσπάθεια.
Τελικά, όπως έλεγε άλλοτε ο Bob Dylan, the times they are a-changin.
Σημ . Αύριο στο πεδίο του Άρεως στις 10μμ θα συγκεντρωθούν οι εθελοντές αναδασωτές για να αποφασίσουν τις περαιτέρω ενέργειές τους.
Powered by ScribeFire.
