Δυστυχώς όμως, ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Ο κάτοχος ενός blog έχει δικαίωμα να σταματήσει ΚΑΙ το pingback, αλλοιώνοντας το διάλογο μέσα στο δικό του κοινό αναγνωστών ή σχολιαστών.

Για να λύσουμε το πρόβλημα πρέπει να σκεφτούμε πολύ διαφορετικά, από την άποψη του απλού χρήστη, απλού σχολιαστή, απλού αναγνώστη. Η ΥΠΕΡΦΟΡΤΩΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ είναι το δεύτερο σημαντικότερο μεγάλο πρόβλημα (μετά τις παραποιήσεις – λογοκρισίες) που δίνει τη ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ στην Ελευθερία του Λόγου, αν δεν κάνουμε κάτι (από τεχνική άποψη) για να λύσουμε το πρόβλημα. Τι να κάνουμε, λοιπόν?
Δείτε (αν έχετε χρόνο) το βαρυσήμαντο σχόλιο ενός συναδέλφου προγραμματιστή, πάνω στο νέο μου ποστ
Η λογική των… Γκάγκστερ στη Μπλογκόσφαιρα (και η ανάγκη μιας εντελώς νέας αντιμετώπισης).

Η πρώτη προϋπόθεση για να λυθεί ένα πρόβλημα είναι βεβαίως ο εντοπισμός του, καθώς και η κατανόηση των λόγων ΓΙΑΤΙ δεν μπορεί να λυθεί με τα υπάρχοντα (λογισμικά) μέσα.

Βέβαια… με τον άλλον μπλογκερ, τον Αγγελο τι παράπονα έχεις _δεν_ κατάλαβα ακόμη.

Κατά τα άλλα, σιγά μην περιμένω και την αναγέννηση των μπλογκ, για να χορτάσω από τώρα τη δική μου!

Συνοψίζω μόνο το γενικό θεωρητικό ρεζουμέ των προβληματισμών που προέκυψαν.
1) Δεν υπάρχει απολύτως καμία προστασία του απλού σχολιαστή μέσα σε blog. Κανονικά αυτό είναι βέβαια δευτερεύον, όταν όμως ένα blog έχει ουσιαστικά μετατραπεί σε… μέσο μαζικής επικοινωνίας εφάμιλλο τηλεοπτικού σταθμού, το θέμα σοβαρεύει επικίνδυνα.
2) Σε μία μελλοντική κοινωνία θα πρέπει να γίνουν θεσμικές ρυθμίσεις γύρω από τις ελευθερίες και τις υποχρεώσεις τόσο των bloggers όσο και όσων αφήνουν σχόλια μέσα σε blog. Σε περίπτωση που τα τελευταία δεν είναι τυχάρπαστα σχόλια αλλά σοβαρές εισφορές κειμένων που τυχαίνουν και εκτίμησης από το κοινό του blog, οι συγγραφείς των σχολίων πρέπει να προστατευτούν από τις αυθαιρεσίες λόγω ζήλειας ή προσωπικών απωθημένων (χωρίς ουσιαστική αιτία) που μπορεί να έχει ο “κύριος του παιγνιδιού” μέσα σε ένα τέτοιο forum (που παραμένει blog μόνο τυπικά, αφού έχει προ πολλού μετατραπεί σε forum).
3) Τα ίδια πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψη και σε σχετικές θεσμικές ρυθμίσεις γύρω από φόρουμ και γύρω από οποιαδήποτε συλλογική επικοινωνία. Επειδή δεν είναι όλοι ίσοι, αλλά κάποιοι κινούν τα νήματα από τεχνική άποψη, δεν πρέπει να τους δοθεί εν λευκώ η διαχείριση των συζητήσεων χωρίς κώδικες δεοντολογίας (π.χ. ποτέ να μη γίνεται οριστική απομάκρυνση συζητητή χωρίς επαρκείς εξηγήσεις και χωρίς έστω και μία προειδοποίηση προς τον ίδιο).

Γενικά για μας που έχουμε φάει με το κουτάλι το διαδίκτυο τόσα χρόνια, μία διάχυτη απαισιοδοξία επισκιάζει τις θετικές πλευρές του blogging (που κι εμένα προσωπικά έχουν συναρπάσει τον τελευταίο καιρό). Ας φυλάμε τα ρούχα μας για να τα… έχουμε όλα. Βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή.

Αυτή τη στιγμή, με την ταχύτατη διεισδυση του broadband στην Ελλάδα, το blogging παρουσιάζει έκρηξη. Έτσι φτιάχνεται μια κοινότητα, η οποία αποτελείται από ανθρώπους που έχουν να γράψουν πολλά και είναι αποφασισμένοι να επηρεάσουν. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα θέματα που κυριαρχούν στη μπλογκόσφαιρα δεν είναι “τι έκανε ο τάσος μπουγάς σήμερα” αλλά πιο σημαντικά.

Η μαγιά έχει πέσει. Τι θα δείξει το μέλλον; Είμαι αισιόδοξος. Η αίσθηση της κοινότητας και η διαδικτυακή ελευθερία αποτελούν εχέγγυα.

Το ζήτημα και το δικό μου όνειρο θα ήταν η δυναμική αυτή που αναδείχθηκε για τις φάλαινες, την αστυνομική βία, την Αμαλία και την Πάρνηθα να μας οδηγήσουν έξω στην κοινωνία ώστε να επηρεάσουμε κι εκείνη. Δε ζουν όλοι στο διαδίκτυο και ακόμα απέχουμε από την αμερικάνικη παραφιλολογία την διαδικτυακής κινητοποίησης και διαμαρτυρίας (αφού εκεί η λογική της διαμαρτυρίας είναι ούτως ή άλλως τελείως διαφορετική).