Καλό ή κακό;

Kαλό το ότι  έχει  ωριμάσει η αντίληψη ότι κάπως διαφορετικά πρέπει  κανείς να δραστηριοποιηθεί αν θέλει να ελπίζει σε μια αποδοτική σχέση με τον κόσμο (καταναλωτή, αναγνώστη, fan  κτλ)  online.

Κακό ότι η σελίδα στο  facebook ή ο λογαριασμός στο twitter λειτουργούν σαν μια άλλη σελίδα του site της εταιρείας. Μάλιστα, πολλοί ‘μικροί’ που δεν διαθέτουν δική τους ιστοσελίδα, ξεκινάνε από το να φτιάξουν μια σελίδα στο  facebook όπως πριν λίγο καιρό έφτιαχναν ένα blog στον blogger.

Είναι δεδομένη και σεβαστή η αγωνία όλων να  πουλήσουν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, αφού από την πώληση εξαρτάται η επιβίωση τους. Γι αυτό κι όταν μιλάς για social media σε εταιρείες, πάντα η πρώτη σκέψη πάει στο  μάρκετιν.

Γενικά μιλώντας όμως, τα social media δεν είναι χώρος για hard selling τακτικές. Είναι χώρος για συζητήσεις. Αυτή η απλή αλήθεια, που είναι δύσκολο να μεταφραστεί σε social media στρατηγική, εξακολουθεί να παραμένει σκιασμένη από τα πολλά Like και Tweet buttons, τους fans που δεν κάνουν σχεδόν ποτέ τον κόπο να ξαναεπισκεφτούν τη σελίδα που κάποτε – παρορμητικά ίσως-  έκαναν like,  και κυρίως από τις συχνές προσφορές κι ενημερώσεις που αποτελούν τον κύριο όγκο των  wall post  και των tweets.

Επίσης, γενικά μιλώντας πάλι, ο κόσμος αυθόρμητα εκφράζει ευκολώτερα μια αρνητική κρίση από μια θετική. Κι όταν προσπαθείς να δημιουργήσεις συζήτηση γύρω από τ’ όνομα σου, το προϊόν σου ή το brand σου, η συζήτηση εύκολα μπορεί ν’ ανάψει αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτή που επιθυμείς.

Μας λένε κάτι αυτά; Υπάρχει άλλη ρότα για την εμπλοκή στα social media πέραν απ’ αυτή την τρέχουσα πεπατημένη;

Εμένα μου λένε ότι υπάρχει μια στρατηγική προσέγγισης των social media πολύ παραγνωρισμένη, η στρατηγική της υποστήριξης: αντί ν’ ανοίγεις μια σελίδα για να δημοσιεύεις τις προσφορές και τις ανακοινώσεις σου, ανοίγεις την ίδια σελίδα μ’ άλλο σκοπό: να εξυπηρετήσεις και να βοηθήσεις.

Η ίδια η διαδικασία της εξυπηρέτησης δημιουργεί buzz:  η ερώτηση ή το σχόλιο του χρήστη είναι ορατή από το social graph του. Η ικανοποίηση που θα πάρει από την απάντηση συνήθως προκαλεί νέο  buzz, θετικό αναλόγως της εξυπηρέτησης.

Σ’ αυτό το stream των ευνοϊκών συζητήσεων μια προσφορά για κάποιο προϊόν θα γίνει πιο ευνοϊκά δεκτή και θα βρει μεγαλύτερη ανταπόκριση. Και τελικά η επιδιωκώμενη πώληση θα προκύψει όχι γιατί γεμίσαμε το μυαλό του κόσμου με το μήνυμα μας σαν τηλεόραση στις δόξες της, αλλά γιατί ο κόσμος μας έχει ξεχωρίσει από το χείμαρρο των πληροφοριών που έχει εκπαιδευτεί ν΄αγνοεί, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Ας ξαναθυμηθούμε λίγο δημιουργικά το  Cluetrain Manifesto: Markets are conversations, οι αγορές είναι συζητήσεις.

via flowtown.com

Posted via email from Στο δίχτυ

Posted via email from Στο δίχτυ

via readwriteweb.com

Posted via web from Στο δίχτυ

Posted via web from Στο δίχτυ

Αυτή η φωτογραφία κατά λάθος εμφανίστηκε εδώ. Την προόριζα μόνο για το posterous αλλά κάτι μου ξέφυγε.
Κατά σύμπτωση όμως, τη βρίσκω ταιριαστή γι αυτό που τώρα ερχόμουν να γράψω εδώ.
Η ιστορία για να το εξηγήσω:
Πριν λίγο με κατεύθυναν έμμεσα στο twitter προς μια καμπάνια για την τόνωση του Ισλανδικού τουρισμού, το Inspired by Iceland ρωτώντας με πόσο να κόστισε αυτό το βιντεάκι:

Inspired by Iceland Video from Inspired By Iceland on Vimeo.

Δεν έχω ιδέα αν και πόσο κόστισε. Είναι φτιαγμένο σαν να είναι ερασιτεχνικό. Μπορεί και να είναι. Δεν ξέρω.
Το θέμα είναι ότι αυτό το βιντεάκι είναι μια από τις 160 ιστορίες που έχουν μαζευτεί στο συγκεκριμένο site από, εμ, ποιός ξέρει ποιόν. Γιατί όπως θα καταλάβατε ήδη, το site είναι ανοιχτό σε συμμετοχές.

Δεν είναι όμως μόνο οι ιστορίες ‘έμπνευσης’ που βρίσκει κανείς στο site. Υπάρχουν όλα τα γνωστά: πως να πας, που να μείνεις, τι να κάνεις, τι να δεις κτλ. Δοσμένα μ’ ένα όμορφο και λιτό τρόπο. Αλλά πραγματικά τη διαφορά κάνουν οι ιστορίες. Γιατί αυτές θα μεταδώσουν το συναίσθημα των ‘ομοίων’, θα μας κάνουν να πούμε θέλω κι εγώ, ακόμα κι αν δεν είναι όλες αυθεντικές.

Σκέφτομαι τη διαλυμένη οικονομία της απομακρυσμένης κι απομονωμένης Ισλανδίας, σκέφτομαι τη διαλυμένη οικονομία της όχι τόσο απομακρυσμένης αλλά απομονωμένης Ελλάδας κι αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε και μεις κάτι τόσο απλό που θα στοιχίσει τα μισά λεφτά από ένα από τα περιβόητα portal των Δήμων κι έχει δυνατότητα να βοηθήσει να γυρίσει η πλάστιγγα στο μόνο τομέα της οικονομίας από τον οποίο μπορούμε να ελπίζουμε πρακτικά άμεσα.

Γιατί τελικά, ναι ρε γαμώτο, υπάρχουν κάποια πράγματα που μ’ αρέσουν και μ’ εμπνέουν σ’ αυτό τον τόπο. Και που μπορεί ν’ αρέσουν και να εμπνεύσουν κι όλους αυτούς που μας κοροϊδευουν και μας λοιδωρούν τελευταία. Κι ας είναι μικρά και καθημερινά σαν και το παραπάνω ηλιοβασίλεμα στο Θησείο. Υπάρχουν πράγματα για τα οποία μπορώ να πω, I was inspired by Greece!

Πέραν των νομικών θεμάτων για τα οποία είμαι πέρα για πέρα αναρμόδιος ν’ αποφανθώ, αν δηλαδή και κατά πόσο έχει ευθύνη ο διαχειριστής ενός ιστοτόπου για τα σχόλια των αναγνωστών του (η άποψη μου είναι ότι δεν έχει), νομίζω σε πρακτικό επίπεδο μπορεί να επιτευχθεί μια ικανοποιητικότερη λύση από σχόλια ή τίποτα.

Με δύο απλά μέτρα:
α. Χρησιμοποιόντας εκ των υστέρων moderation για την ανάρτηση σχολίων που δεν αρμόζουν σε κάποιους όρους χρήσης.
β. Με το να επιτρέπεται ο σχολιασμός μόνο με χρήση τεχνολογιών που μπορούν να μπορούν να οδηγήσουν σε ταυτοποίηση χρήστη.

Να το εξηγήσω:

Το α. απαιτεί μια σύνταξη όρων χρήσης την οποία ο διαχειριστής μπορεί να επικαλείται για να διαγράφει ή να μην επιτρέπει σχόλια τα οποία μπορούν να εκθέσουν σε νομικούς κινδύνους την ιστοσελίδα. Απλό και εύκολο. Το να γίνεται δε το moderation εκ των υστέρων είναι και πιο εύκολο στην εφαρμογή και δείχνει την καλή πίστη του κατόχου της ιστοσελίδας.

Το β. διασφαλίζεται με τη χρήση τεχνολογιών όπως openid, facebook connect, twitter oauth, τεχνολογιών δηλαδή που επιτρέπουν στο να σχολιάζει κανείς κάνοντας χρήση της ταυτότητας του από άλλα μεγάλα δίκτυα όπως Google, Yahoo, Microsoft, Facebook, Twitter κτλ. Σε περίπτωση που ανακύψει θέμα με κάποιο σχόλιο, το οποίο καλώς ο διαχειριστής της ιστοσελίδας αφήνει δημοσιευμένο γιατί πιστεύει ότι δεν παραβιάζει τους όρους χρήσης της ιστοσελίδας, ο εκάστοτε θιγόμενος μπορεί να στραφεί κατά του σχολιαστού γιατί δυνητικά μπορεί να εντοπίσει την ταυτότητα του.

Δεν περιορίζει την ελευθερία της έκφρασης μια τέτοια μεθόδευση; Κι είναι σίγουρο ότι ο θιγόμενος δεν θα στραφεί και κατά της ιστοσελίδας; Ναι και όχι. Ναι, περιορίζει την ελευθερία έκφρασης και, όχι, δεν είναι σίγουρο ότι ο θιγόμενος δεν θα στραφεί κατά της ιστοσελίδας.
Απλά στην πρώτη περίπτωση ο περιορισμός της ελευθερίας έκφρασης είναι πολύ μικρότερος από το να κλείσει κανείς συλλήβδην όλα τα σχόλια. Και στη δεύτερη ο διαχειριστής έχει μια καλή δικαιολογία και προς τα δικαστήρια και προς τον θιγόμενο. Λέω εγώ. Εσείς τι λέτε;

Image Credit