Author Archives: Nikos Anagnostou

Μεγ. Βρετανία: Διπλωματία με νέα μέσα

Το παίδεψα λίγο για να βρω τίτλο γι αυτό το ποστ. Δεν ήθελα ούτε το “Διπλωματία 2.0” που είναι πολυφορεμένο, ούτε το πιο εφετζίδικο “Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται”. Νομίζω ότι ο παρόν τίτλος έχει την επιθυμητή πολυσημία.

Και βέβαια δεν καταλαβαίνετε ακόμα για τι μιλάω όμως όλα θα γίνουν πιο σαφή λέγοντας ότι μόλις επέστρεψα από ένα δείπνο στην Βρετανική πρεσβεία όπου είχαν κληθεί κάποιοι μπλόγκερ, εκπρόσωποι του τύπου και του χώρου της επικοινωνίας, στελέχη επιχειρήσεων κ.α.

Σκοπός του δείπνου εργασίας ήταν η γνωριμία: γνωριμία με την νέα πολιτική επικοινωνίας του Foreign Office που δεν αφήνει έξω τα νέα μέσα, αλλά και πιο απλή, ανθρώπινη γνωρίμια, ένθεν κακείθεν.

Δεν θα αναφέρω ποιοί άλλοι συμμετείχαν, ας το κάνουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Δεν ήμασταν πολλοί πάντως. Από τα νέα μέσα εννοώ. Υπήρχαν όμως πολλοί κι ενδιαφέροντες άνθρωποι από την άλλη πλευρά. Με πρώτο τον πρέσβη David Landsman που είχε την πρωτοβουλία της συνάντησης (σημειωτέον ότι το δείπνο έλαβε χώρα στο σπίτι του πρέσβη στη Λουκιανού 2, που όπως προς έκπληξη μου έμαθα, ήταν το σπίτι του Βενιζέλου) και που στον χαιρετισμό του, μας είπε κάτι που για όσους σαν και μένα δεν έχουν σχέση με τη διπλωματία, ακούγεται περίεργο, αλλά αν το σκεφτείς, είναι πολύ αληθινό: μας είπε ότι η διπλωματία στην ουσία είναι επικοινωνία και συνεπώς μ’ αυτήν  την έννοια  εκείνος κι εμείς, οι  ‘αντιπρόσωποι’ των μέσων, νέων και παλιών, είμαστε ‘συνάδελφοι’.

Σημειωτέον ότι πολλοί από τους παρευρισκόμενους δεν μπόρεσαν να μην κάνουν την σύγκριση με την αντίστοιχη πρόσκληση μπλόγκερ στο ΥΠΕΞ, πριν ένα χρόνο και κάτι. Αλλά η όποια αναλογία τελειώνει εδώ, γιατί στην περίπτωση της Βρετανικής Πρεσβείας, δεν πρόκειται για μια προσωπική πρωτοβουλία παρά τους όποιους προσωπικούς τόνους, αλλά για μια πολιτική απόφαση και μια επικοινωνιακή πολιτική που ξεκινάει από το Foreign Office και διαπερνά όλες τις Βρετανικές πρεσβείες ανά τον κόσμο. Γι αυτό ακριβώς παρεβρισκόταν κι ο Ian Hargreaves παλιός δημοσιογράφος των Financial Times, του Independent και του BBC. Ο Ian Hargreaves έχει προσληφθεί από το Foreign Office και φέρει τον τίτλο Strategic Communications Director, κι υποπτεύομαι ότι το άνοιγμα προς τα νέα μέσα φέρει σε μεγάλο βαθμό τη σφραγίδα του.

Είχα δεν την τύχη να κάθομαι δίπλα στον υπεύθυνο των Digital Communications Paul Bute, ή ‘Head of Digital Engagement’ όπως λέει η κάρτα του, ο οποίος ήταν μάλλον κι ο καθ’ ύλην αρμόδιος για τα νέα μέσα.

Βέβαια από ένα γεύμα γνωριμίας ως μια επικοινωνιακή καμπάνια υπάρχει απόσταση και δεν ξέρω για ποιά θέματα και με τι τρόπο θα κινηθεί η Βρετανική πρεσβεία.  Κι ούτε μπορώ να προεξοφλήσω την επιτυχία της.  Μια χώρα όμως με μακρά διπλωματική παράδοση, δεν μπορεί να ασχολείται με τα νέα μέσα επειδή απλά είναι της μόδας ή του συρμού. Κι αν σκεφτεί κανείς πόσα λεπτά και δύσκολα θέματα απασχολούν την διπλωματία, μάλλον απορεί γι αυτή την ενασχόληση κι εμπλοκή.

Ας απορήσουμε λοιπόν, κι ας αναρωτηθούμε τι, γιατί και πως θα έπρεπε να κάνουμε κι εμείς στην προώθηση των δικών μας θέσεων κι επιδιώξεων στο εξωτερικό με αντίστοιχους μηχανισμούς μιας κι οι παραδοσιακοί φαίνεται να έχουν εξαντληθεί.

Reblog this post [with Zemanta]

deb8 εναντίον debate

468x60

Προχτές στην μεγάλη φιέστα (: ξενική λέξη, δισύλλαβη που αρχίζει από φ όπως κι η επίσης δισύλλαβη ξενική φιάσκο) του debate των πολιτικών κι ‘ενημερωτικών’ αρχηγών πήραμε μια καλή γεύση από τα ίδια. Δεν πήραμε καμία γεύση από Ευρώπη. Την Ευρώπη την έχουμε για τα πανηγύρια (φιέστα = πανηγύρι, παρεπιπτόντως).  Την έχουμε επίσης για να την αρμέγουμε (νομίζουμε τουλάχιστον). Δεν την έχουμε για ν’ ασχολούμαστε μαζί της. Και δεν είμαστε οι μόνοι δηλαδή. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι κάπως έτσι αντιμετωπίζουν το θέμα των Ευρωεκλογών: με αδιαφορία, άγνοια κι αποχή.

Επειδή όμως τον περασμένο Σεπτέμβρη είχα την τύχη να προσκληθώ στο Ευρωκοινοβούλιο όπου είδα,  άκουσα κι έμαθα δυό πράγματα παραπάνω, έχω φέτος την περιέργεια να ακούσω ένα δυό λόγους που να αποπειρώνται να πείσουν στοιχειωδώς γιατί πρέπει να ψηφίσω καταρχήν, έτσι γενικά, κι έπειτα γιατί πρέπει να ψηφίσω τον ένα ή τον άλλο.

Σε αντίθεση με το προχθεσινό debate των πολιτικών αρχηγών, διοργανώνεται στις 3/6 ένα άλλο, διαδικτυακό,  όπου τις ερωτήσεις θα τις θέτει ο κόσμος, θα τις ψηφίζει ο κόσμος, θα τις παρουσιάζει η ομάδα  που είχε την πρωτοβουλία για την διοργάνωση, και θα επιχειρούν να τις απαντήσουν  άνθρωποι που θα μας εκπροσωπήσουν στην Ευρώπη, αν κι όταν εκλεγούν.

Γενικά δεν έχω σε μεγάλη υπόληψη τα debate. Δεν πιστεύω επίσης ότι έχουμε αποκτήσει την πολιτική κουλτούρα να κάνουμε ερωτήσεις ουσίας σε ενέργειες σαν κι αυτήν, ή να ψηφίζουμε ερωτήσεις άλλων όχι με κριτήριο την κομματική χρησιμότητα αλλά με βάση το ενδιαφέρον του θέματος.

Εν τούτοις δεν μπορώ να μην θεωρήσω απείρως καλύτερο το να πάρω απαντήσεις από τους ανθρώπους που θα με εκπροσωπήσουν τελικά, από το να ακούω τις γενικόλογες εσωτερικής κατανάλωσης περιστροφές των πολιτικών αρχηγών που το μόνο πρόβλημα που λύνουν είναι αυτό της αϋπνίας.

Κι είναι και κάτι άλλο: κατά το ‘έχουμε τους πολιτικούς ή τις κυβερνήσεις που μας αξίζουν’, ισχύει και το ‘έχουμε και την ενημέρωση που μας αξίζει’. Το να μπορώ εγώ ο απλός πολίτης να θέτω με τις ενέργειες μου και τις ερωτήσεις μου την ατζέντα της ενημέρωσης μου είναι μεγάλη υπόθεση. Αν πετύχει το deb8 στις 3/6,  τότε τα social media ενημέρωσης θα έχουν κερδίσει μια μεγάλη νίκη: όχι νίκη ακροαματικότητας και τηλεθέασης, ή παρέλασης σταρ δημοσιογράφων, αλλά νίκη ουσίας. Κι αυτό είναι το σημαντικώτερο στοίχημα, σημαντικώτερο ίσως κι από τις Ευρωεκλογές.

Ακολουθεί ενημερωρικό βιντεάκι για το πως υποβάλλονται οι ερωτήσεις. To live deb8 χρησιμοποιεί την υπηρεσία uservoice και θέλει κάποια εξοικείωση.

Το θρυμματισμένο παράθυρο

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι απ’ αυτά που συνηθίζω στο metablogging. Δεν είναι καν ένα κείμενο που ταιριάζει σ’ αυτό το μπλογκ. Ας μου συγχωρεθεί αυτή η παρέκλιση.

broken_window

Περιστατικό  1ο: Στο γκαζόν έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη αναπαύονται πατέρας (?) κι η το πολύ τριών χρονών κορούλα του. Ο πατέρας είναι ξαπλωμένος με το κεφάλι πολύ κοντά σ’ ένα προβολέα, απ’ αυτούς που το βράδι φωτίζουν το νεοκλασσικό κτίριο. Το μικρό κορίτσι μοχθεί και τελικά καταφέρνει να σηκώσει την προστατευτική σχάρα πάνω από τον προβολέα κι ευθύς αμέσως παίρνει μια πέτρα κι αρχίζει να χτυπάει το τζάμι του προβολέα με σκοπό να το σπάσει. Ο πατέρας συνεχίζει να αναπαύεται ατάραχος.

Περιστατικό 2ο: Στο παρκάκι κοντά στη δουλειά μου, μέσα από κάποιους θάμνους πετάγεται μπροστά μου ένας πιτσιρικάς έως 12 χρονών. Κοιτάζει πίσω του σαν να τον κυνηγάει ή να θέλει να τον κυνηγήσει κάποιος αλλά στο πρόσωπό του χαράζεται ένα θριαμβικό χαμόγελο. Στα χέρια του κρατάει ένα μεγάλο μυτερό πάσσαλο απ’ αυτούς που χρησιμοποιούνται για να σχηματίζουν ξύλινα κάγκελα στα παρτέρια του πάρκου. Προφανώς είτε τον έβγαλε από κάπου είτε τον άρπαξε από κάποιο απόθεμα. Συνεχίζει να περιφέρεται με το τρόπαιό του, που μπορεί σ’ ένα άσκεπτο καυγά να αποδειχτεί φονικό όπλο. Στην καλύτερη περίπτωση ο οβολός κάποιου φορολογούμενου έχει πάει περίπατο.

Περιστατικό 3ο: Οι έφηβοι μαζεύονται στο προαύλιο του σχολείου απέναντι από το σπίτι μου. Δεν τους σταματάνε τα 2.5 μέτρα σιδερένια κάγκελα που το περιβάλουν. Ούτε η ώρα: 11 ή 12 μμ. Κάθονται και καπνίζουν, οι περισσότεροι, πίνουν μπύρες, φωνάζουν γελάνε και βρίζονται. Κάποιοι απ’ αυτούς παίζουν μπάλα. Συχνά πυκνά η μπάλα χτυπάει στις σιδεριές με πάταγο, αναποδογυρίζει σκουπιδοντενεκέδες και σπάει τζάμια του σχολείου. Σαν να μην αρκούν αυτά τα τζάμια, μπουκάλια άδεια τελειώνουν την ζωή τους με τον ίδιο τρόπο. Την επόμενη μέρα, στο ίδιο προαύλιο, παιδάκια από έξι εως δώδεκα θα κάνουν γυμναστική ή διάλλειμα.

Τρία φαινομενικά ασήμαντα περιστατικά που τα συνδέει ένα κοινό νήμα: ότι η καταστροφική συμπεριφορά συνήθως δεν τιμωρείται. Δεν επιπλήτεται καν. Και βέβαια μιλάω βασικά για τη χώρα μας.

Δεν ξέρω αν έχετε ακούσει την θεωρία του σπασμένου παράθυρου; Η θεωρία αυτή λέει το εξής απλό: το να σπάσει κάποιος το τζάμι ενός παραθύρου δεν είναι κανένα φοβερό έγκλημα. Πρέπει όμως να ελεγχθεί, αν όχι να τιμωρηθεί. Και το παράθυρο πρέπει να επισκευαστεί γρήγορα.  Κι αυτό όχι στο όνομα μιας άτεγκτης δικαιοσύνης αλλά επειδή το σπασμένο παράθυρο που παραμένει σπασμένο και μπορεί να το δει ο καθένας είναι ένα σήμα, ένα σήμα προς την κατά βάση ασυνείδητη πλευρά των κινήτρων μας, που λέει ότι το να παραβαίνεις τους κανόνες που έχει θεσπίσει μια κοινωνία δεν αποτελεί πρόβλημα. Πέραν του ότι δεν φαίνεται να τιμωρείται, δεν φαίνεται να ενδιαφέρει και πολύ κόσμο. Κι αυτό το σήμα ανοίγει μια ασφαλιστική δικλείδα της συμπεριφοράς: οδηγεί σταδιακά σε όλο και περισσότερη παραβατικότητα κι ανομία.

Τα τρία περιστατικά που ανέφερα και που επίτηδες επέλεξα να είναι σε τρεις ηλικίες κατά τις οποίες διαπαιδαγωγείται κανείς, είναι τρία περιστατικά σπασμένου παράθυρου: το κοριτσάκι καταστρέφει ενώπιον του πατέρας της και των περαστικών, ο πιτσιρικάς παρά την υποτιθέμενη φύλαξη του χώρου και την ανοχή του περαστικού (:εμένα) κι οι έφηβοι από τη συλλογική ανοχή, δασκάλων, γονιών, γειτόνων και της αστυνομίας που κλήθηκε μερικές φορές, ήρθε τις μισές και καμία δεν έκανε τίποτα.

Η θεωρία του σπασμένου παράθυρου έχει στοιχειώσει το μυαλό μου από πέρσι το καλοκαίρι που διάβασα γι αυτήν. Κι όσο το γυροφέρνω σκέφτομαι ότι εξηγεί όλα αυτά τα στραβά που βλέπω γύρω μου: τη γενική ασυλία που απολαμβάνουν οι άρπαγες της δημόσιας περιουσίας όποιας μορφής, την διόγκωση του υποκόσμου, την συστηματική καταστροφή κάθε έννοιας πόλης κι πολεοδομικού σχεδιασμού με όπλο το ‘σπιτάκι’ ή τη βίλα μας, την καταστροφή των δασών που γίνονται οικόπεδα δεκαετίες τώρα, τη διαφθορά των δημόσιων λειτουργών σε κάθε βαθμίδα της δημόσιας διοίκησης κλπ κλπ κλπ

Ο κανόνας που έχει εσωτερικεύσει ο καθένας μας είναι ότι δεν υπάρχει κανόνας. Και το παράθυρο που κάποτε έσπασε, όχι μόνο δεν σπεύσαμε να το επισκευάσουμε για να μην δώσει το πράσινο φως στα περαιτέρω, αλλά το θρυμματίσαμε και κανείς πια δεν το θυμάται. Κι όταν υποκριτικά αναζητάμε τις αιτίες των κακώς κειμένων, υπάρχουν άφθονα δάχτυλα που δείχνουν: πάντα τον άλλο. Κι αφήνουμε να μας διαφεύγει ότι συνολικά όλα τα δάχτυλα μας δείχνουν όλους,  κι αυτή είναι η απλή αλήθεια…

Φωτογραφία από  Still Burning

Αγαπητέ αναγνώστη, έχεις πέσει στα σκληρά!

needles

Και ξαφνικά η Ελλάδα, αυτός ο θεμέλιος λίθος του σύγχρονου πολιτισμού, η κοιτίδα του πνεύματος, ο φάρος της ανθρωπότητας κτλ αποφάσισε ότι πρέπει να ρίξει άπλετο φως σε ένα ακόμα σκοτεινό θέμα. Βουϊζουν οι εφημερίδες για την έρευνα του ΤΕΙ Αθηνών, του καθηγητή ποσοτικών μεθόδων Κου Φράγκου για τον εθισμό των φοιτητών στο Ιντερνέτ (sic).

Και θέλω κι εγώ, φιλομαθής ων, να μάθω πριν πάθω, κι ανατρέχω στα έγκριτα μας μέσα ενημέρωσης να δω τι λέει αυτή η ρημάδα η έρευνα και μαθαίνω πολλά και διάφορα, όπως τα περιβόητα κριτήρια της Young:

Τα διαγνωστικά κριτήρια της Young για την εξάρτηση από το Διαδίκτυο.

  1. Αισθάνεσαι απορροφημένος στο INTERNET (σκέψου μια προηγουμένη ή μια μελλοντική περίοδο σύνδεσης στο INTERNET);
  2. Αισθάνεσαι την ανάγκη να χρησιμοποιείς το INTERNET για, διαρκώς αυξανόμενα, χρονικά διαστήματα για να επιτύχεις την ικανοποίησή σου;
  3. Έκανες, επανειλημμένα, προσπάθειες, που δεν ήταν επιτυχημένες, για να ελέγξεις ή να περιορίσεις ή να σταματήσεις ολοκληρωτικά τη χρήση του INTERNET;
  4. Αισθάνεσαι ανήσυχος, βαρύθυμος, μελαγχολικός και ευέξαπτος όταν προσπαθείς να περιορίσεις ή να σταματήσεις ολοκληρωτικά το INTERNET;
  5. Όταν είσαι συνδεδεμένος με το INTERNET, παραμένεις συνδεδεμένος για περισσότερο χρόνο από όσο σκόπευες αρχικά;
  6. Έχεις χάσει ή κινδύνευσες να χάσες μια σημαντική σχέση, μια σημαντική εργασία, μια εκπαιδευτική ευκαιρία ή μια ευκαιρία καριέρας, επειδή είσαι χρήστης του INTERNET;
  7. Είπες ποτέ ψέματα σε μέλη της οικογενείας σου, στο γιατρό σου ή στον ψυχολόγο σου, για να κρύψεις την έκταση της χρήσης, από σένα, των εφαρμογών του INTERNET;
  8. Χρησιμοποιείς το INTERNET,σαν ένα τρόπο απόδρασης από τα προβλήματα ή ανακούφησηςτης πολύ κακής σου διάθεσης:;(π.χ αισθήματα έλλειψης βοήθειας,ενοχής,ανυπομονησίας,μελαγχολίας) ;

(Άν έχετε την υπομονή, ορίστε και το σχετικό paper. Εγώ δεν την είχα πάντως.)
Μαθαίνω επίσης ότι:

  • 13% είναι εξαρτημένοι στο Internet, σύμφωνα με τα κριτήρια της Young (ικανοποιούν 5 τουλάχιστον κριτήρια Young)
  • 21% είναι οι προεξαρτημένοι (ικανοποιούν 3-4 κριτήρια τηςYoung)
  • Μεταξύ των εξαρτημένων στο Internet, οι άντρες είναι περισσότεροι από τις γυναίκες (63% άνδρες – 37% γυναίκες).
  • Οι εξαρτημένοι στο Internet χρησιμοποιούν το Internet 24 ώρες την εβδομάδα κατά μέσο όρο. Δηλαδή μια ολόκληρη ημέρα. Οι φοιτητές που σπουδάζουν γνωστικά αντικείμενα που προϋποθέτουν μεγαλύτερη ενασχόληση με τον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή,όπως οι φοιτητές Πληροφορικής παρουσιάζουν διπλάσιο ποσοστό, εξάρτησης από το INTERNET (16%), από φοιτητές πού δεν είναι εξοικειωμένοι, λόγω γνωστικού αντικειμένου,με τον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή,όπως οι φοιτητές της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων(8%)
  • Το 50% των εξαρτημένων στο Internet βρίσκεται μεταξύ 18-20 ετών. Αυτό εξηγείται διότι οι εξαρτημένοι από το Διαδίκτυο χρήστες νιώθουν εγκαταλειμμένοι απ’ όλους, απογοήτευση και μοναξιά περισσότερο απ’ ότι οι μη εξαρτημένοι. Δεν νιώθουν κοινωνική υποστήριξη. Φαίνεται πιθανό ότι η χρήση του Διαδικτύου γίνεται προβληματική σε μια περίοδο που ο φοιτητής είναι ακάλυπτος από κοινωνική υποστήριξη, τόσο αναπτυξιακά όσο και μαθησιακά, και στρέφεται στο Διαδίκτυο για κοινωνική υποστήριξη. Η ερμηνεία αυτή υποστηρίζεται από το γεγονός ότι το ποσοστό των εξαρτημένων από το Διαδίκτυο είναι μεγαλύτερο στην ηλικία 18-20, η οποία είναι ηλικία στην οποία έχει γίνει η είσοδος στο Πανεπιστήμιο. Στην ηλικία 18-20 βρίσκονται περισσότεροι εξαρτημένοι απ’ ότι μη-εξαρτημένοι από το Διαδίκτυο.
  • Οι εξαρτημένοι στο Internet χρησιμοποιούν πολύ περισσότερο από τους μη εξαρτημένους το CHAT και τα παιχνίδια στο Internet.
  • To 27% των εξαρτημένων στο Internet χρησιμοποιούν το CHAT για πάνω από 5 ώρες καθημερινά.
  • Το 53% των εξαρτημένων στο Internet έχει χαμηλή ακαδημαϊκή επίδοση (μέχρι 6,5 ,σε κλίμακα από 1 μέχρι 10).
  • Tο 47% των εξαρτημένων στο Internet νιώθουν μονοι και απροστάτευτοι σε σύγκριση με το 10,5% των μη εξαρτημένων.
  • Παρατηρούμε ότι το 29 %των εξαρτημένων στο Internet παίρνει ναρκωτικές ουσίες τουλάχιστον μια φορά την ημέρα.
  • To 20% των εξαρτημένων στο Internet καταναλώνει πάνω από 5 κανονικά ποτήρια οινοπνευματωδών ποτών την ημέρα.

Αλλά για βάστα ρε παιδί μου; Ποιούς αφορά αυτό; Τι λέει η έρευνα; Χμ, η έρευνα η ίδια δεν λέει τίποτα γιατί δεν την βρήκαμε. Κανένα από τα έγκριτα μέσα που αναδημοσιεύουν τα συμπεράσματα δεν μας δίνει την πηγή. Όχι, δεν είναι τυχαίο! Είναι γιατί αν έβαζαν ένα link θα το πατούσαμε και θα εξαρτιώμασταν περισσότερο από το ιντερνέτ!

Εξάλλου γιατί να υπάρχει διαδικτυακή αναφορά; Δεν θα δημοσιευτεί η έρευνα στα απειράριθμα επιστημονικά περιοδικά της Ελλάδας; Τι; Δεν έχουμε;  Α, επειδή κι αυτό τον ρόλο τον παίζουν οι εφημερίδες!  Τι χαζός που ήμουν και δεν το κατάλαβα.

Έχω όμως μερικές απορίες ακόμα. Η έρευνα,  μαθαίνω,

διεξήχθη από τον Ιούλιο του 2008 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2008. Το δείγμα ήταν τυχαίο και το μέγεθός του ήταν 1207 φοιτητές των 5 Σχολών του ΤΕΙ Αθήνας,του Οικονομικού Πανεπιστημίου, του Γεωπονικού Πανεπιστημίου και του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η ηλικία των φοιτητών ήταν 18-28 χρονών.

απ’ όπου βγαίνει το καταπληκτικό συμπέρασμα ότι

Το 50% των εξαρτημένων στο Internet βρίσκεται μεταξύ 18-20 ετών

Χμ, μα αυτή δεν είναι η κανονική ηλικία για φοίτηση στο ΤΕΙ; Τα 28 δεν είναι  και το συνηθέστερο.  Δεν είναι αναμενόμενο το 50% των ερωτηθέντων να έχουν αυτή την ηλικία;;;  Άρα και το 50% των ‘εξαρτημένων’; Τι λέω ο βλαξ, αφού το εξηγει:

Αυτό εξηγείται διότι οι εξαρτημένοι από το Διαδίκτυο χρήστες νιώθουν εγκαταλειμμένοι απ’ όλους, απογοήτευση και μοναξιά περισσότερο απ’ ότι οι μη εξαρτημένοι. Δεν νιώθουν κοινωνική υποστήριξη.

Πάμε παρακάτω.  Ποιοί είναι οι πλέον χάλια;

Οι φοιτητές που σπουδάζουν γνωστικά αντικείμενα που προϋποθέτουν μεγαλύτερη ενασχόληση με τον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή,όπως οι φοιτητές Πληροφορικής παρουσιάζουν διπλάσιο ποσοστό, εξάρτησης από το INTERNET (16%), από φοιτητές πού δεν είναι εξοικειωμένοι, λόγω γνωστικού αντικειμένου,με τον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή,όπως οι φοιτητές της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων(8%)

Ποιος θα το φανταζόταν; Σκέψου τώρα οι φοιτητές του τμήματος ηλεκτρονικών να είναι εθισμένοι στις διόδους και τις λογικές πύλες! Οι μηχανολόγοι στις αντλίες και στις μηχανές εσωτερικής καύσεως!  Οι βιβλιοθηκονόμοι στις καρτέλες, τα ράφια και τα βιβλία!

Συνεχίζω την κατρακύλα στο βόρβορο:

Παρατηρούμε ότι το 29 %των εξαρτημένων στο Internet παίρνει ναρκωτικές ουσίες τουλάχιστον μια φορά την ημέρα.

Εδώ δεν κατάλαβα: για τσιγάρο μιλάμε, για καφέ μιλάμε, για κόκα μιλάμε, για ‘άσπρη’ μιλάμε;
Όχι ρε! Για τηλεόραση μιλάμε!  (You get your kicks on route 666!)
Ή μήπως γι αυτήν δεν μιλάει κανείς;
Ε, στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί!

Photo by RogueSun Media

Προσκεκλημένος στο NNC #10

Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, χωρίς πρόσκληση σε podcast τρίτου, δεν με βλέπω να κάνω podcast. Mαζί με τον Παναγιώτη, τον Αστέρη και το Γιώργο,  στο No Name Cast #10 μιλάμε για πολλά και διάφορα επί 1 ώρα και 50 λεπτά, πράγμα που με κάνει να νοσταλγώ τις radio days 🙂

Σάκης ή Δασκαλάκης;

acmΔεν θέλω να γκρινιάξω σαν  μιξοπαρθένα για τη Eurovision, για την Εθνική κατρακύλα κι άλλα τέτοια που υποκριτικά ακούγονται από πολλούς που κολλάνε μετά στις τηλεοράσεις για να δουν αυτά τα θεάματα που δημόσια κατακεραυνώνουν.

Το θέμα δεν είναι οι προσωπικές επιλογές, τα γούστα και το τι κάνουμε για να χαλαρώσουμε και να περάσει η ώρα.

Το θέμα είναι τι θεωρούμε  προτεραιότητα σαν κοινωνία και σαν έθνος (βαρύγδουπο ακούγεται, αλλά δεν ξέρω πως να το διατυπώσω αλλιώς).

Κι αυτό, γιατί τη στιγμή που καταλαγιάζει η ακυρωμένη φιέστα μιας ακόμα Ευρωνίκης, μαθαίνω μέσω twitter από τον Β. Τριπολιτάκη για τη διάκριση ενός Έλληνα σε τομέα που δεν έχουμε δώσει τα φώτα στον λοιπό κόσμο  (κατά την προσφιλή αποστροφή μας), και που θα’ πρεπε να μας παρηγορεί και να γεμίζει χαρά κι ελπίδα.

Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, απόφοιτος του τμήματος Ηλ/γων  του ΕΜΠ και διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Μπέρκλευ, λαμβάνει για την διδακτορική του διατριβή “The Complexity of Nash Equilibria”,  το πρώτο βραβείο στο  2008 Doctoral Dissertation Award από την ACM (Association for Computing Machinery). Μια μεγάλη διάκριση!

Η διδακτορική του διατριβή του Δασκαλάκη, που είναι ερευνητής της Microsoft Research New England, αφορά την λεγόμενη ισορροπία Νας (ναι, για τον Τζ. Νας του A beautiful mind,  πρόκειται) που αναφέρεται  την συμπεριφορά των ανθρώπων σε συγκρούσεις.

Η έρευνα του Δασκαλάκη έδειξε ότι η ισορροπία αυτή, σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι υπολογιστικά αδύνατη, απαντώντας  έτσι σ’ ένα θέμα που παρέμενε άλυτο από το 50 που προτάθηκε η θεωρία του Νας.

Προφανώς είναι δύσκολο να εξηγήσεις περί τίνος πρόκειται. Προφανώς είναι δύσκολο να ενθουσιαστείς και να πανηγυρίσεις για κάτι που δεν καταλαβαίνεις. Αλλά το ότι στις 3 μέρες που παρήλθαν από την ανακοίνωση της βράβευσης δεν είδαμε τους ειδήμονες να παρελαύνουν από τα κανάλια για να μας την εξηγήσουν, ενώ ακούσαμε να αναλύεται σε όλες τις δυνατές εκδοχές η προοπτική της ελληνικής γιουροβιζιονίκης,  απλά μας θυμίζει τα δικά μας ανεξήγητα.

Τι γίνεται με το internet στο κινητό; -Update

Από πέρσι τον Αύγουστο που ήρθε το iphone στην Ελλάδα κι αρχίσαμε να μιλάμε για σοβαρά (=λίγο σοβαρότερα από πριν) dataplans μέχρι σήμερα, έχει αλλάξει κάτι; Και ειδικά έχει αλλάξει κάτι για τους κατόχους τηλεφώνων πέραν του iphone  που δεν έχουν όρεξη να πληρώνουν πάνω από 50 Ευρώ πάγιο το μήνα για πρόσβαση στο ίντερνετ;

Η απάντηση είναι ναι.

Έκανα μια πρόχειρη έρευνα στα προγράμματα των τριών παρόχων κινητής και βρήκα τα παρακάτω:

α. Vodafone

Η Vodafone, της οποίας είμαι και πελάτης, έχει μάλλον την πιο ξεκάθαρη πολιτική στο θέμα (ή τουλάχιστον την καλύτερη παρουσίαση στην ιστοσελίδα της) γιατί εντόπισα τα σχετικά προγράμματα άμεσα χωρίς να μπλέκομαι με άλλες υπηρεσίες.

Πέραν του παλιού εκείνου προγράμματος που έδινε 1ΜΒ τη μέρα με 3,5 Ευρώ το μήνα )και που μετεξελίχθηκε στο “Surf & Mail 30”, που αν καταλαβαίνω καλά δεν έχει περιορισμό στη μέρα αλλά στον μήνα), έχουμε άλλα τρία προγράμματα, με 150MB, 250MB και 500ΜΒ αντίστοιχα. Εδώ όμως η Vodafone έχει και μια προσφορά, για όσους ενεργοποιήσουν τα προγράμματα 250 και 500 μέχρι 30/6  όπου δίνει αντίστοιχα 1.5 GB/μήνα και 2.5 GB/μήνα για 12 μήνες αντί για 0.25 και 0.5 GB αντίστοιχα. Πράγμα που εμένα μου λέει ότι κάπου στο δωδεκάμηνο μάλλον θα αναπροσαρμόσει τα προγράμματα σ’ αυτούς τους όγκους δεδομένων. Οι αντίστοιχες χρεώσεις είναι: 3,5 / 10 / 13  και 17 Ευρώ ανά μήνα.

vodafone_mi_prices

Μια σημαντική λεπτομέρεια: όσοι έχουν εγγραφεί σ’ αυτά τα προγράμματα και ξεπεράσουν τον όριο δεδομένων του προγράμματος χρεώνονται με 0,0009Ευρώ/KB, τιμή που είναι μεν ακριβή αλλά στο 1/10 περίπου της τιμής των δεδομένων ανα KB χωρίς ένταξη σε πρόγραμμα.

β. Cosmote

Αντίστοιχης λογικής είναι και τα προγράμματα της Cosmote, που όμως τα προωθεί σαν πακέτα πρόσβασης στο internet, είτε για το κινητό μόνο, είτε για τον υπολογιστή με χρήση του κινητού σαν  modem.

cosmote-mi-prices

Το περίεργο εδώ είναι το “Απεριόριστα” που στην ουσία είναι 30GB  και δεν καταλαβαίνω γιατί δεν το λένε έτσι παρά χρησιμοποιούν αυτό το πιασάρικο μεν, αλλά άκρως παραπλανητικό “Απεριόριστα”.

γ. Wind

Η Wind με δυσκόλεψε στο να εντοπίσω τα προγράμματά της. Είτε δεν έχει κάτι αντίστοιχο, είτε είναι θαμμένο στην ιστοσελίδα της, είτε είμαι τυφλός.

Αυτό που βρήκα είναι ότι στα προγράμματα 3G δίνει και 40MB το μήνα δωρεάν internet surfing.

wind-3g

Υπάρχει επιπλέον ένα πρόγραμμα για χρήση Windows Mobile email και τα προγράμματα που δίνουν  ADSL για το σπίτι αλλά και internet για το κινητό, τα οποία δεν μπήκα στον κόπο να μελετήσω.

Update 1: Ο Αντώνης μας πληροφορεί μ’  ένα σχόλιο για τα προγράμματα της Wind.

wind-dataplans

Βλέποντας τα νέα αυτά προγράμματα, νομίζω ότι οι εταιρείες σταθερά προσανατολίζονται σε ένα μη  geek κοινό – και καλά κάνουν, μιας κι αυτό είναι και το μεγαλύτερο- κι αφήνουν τα προγράμματα με το iphone για τους geek.

Το τι μπορείς να κάνεις με αυτά τα απλά προγράμματα όμως δεν είναι ευκαταφρόνητο.  Προσωπικά χρησιμοποιώ για πάνω από χρόνο το πακέτο με τα 30MB για να βλέπω  mail και να μπαίνω στο twitter και δεν εξαντλώ το όριο. Αυτό που θα ήθελα, θα ήταν να μπορώ να ανεβάζω και καμιά 10αρια φωτογραφίες το μήνα, και να κάνω χρήση του  GPS αραιά και που.  Ακόμα και με το αμέσως επόμενο πρόγραμμα (το 150άρι) κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Με το 250 δε, και μικρή διαφορά κόστους, σε συνδιασμό με την 12μηνη προσφορά, μπορώ να κάνω  μέχρι και live streaming από προγράμματα όπως το qik ή flixwagon.

Προχωράμε λοιπόν, αργά σαν χελώνες μεν, αλλά προχωράμε.

Πόσοι Έλληνες είναι στο facebook;

Υπάρχει ένας απλός τρόπος να πάρει κανείς μια καλή ένδειξη, και μάλιστα μια ένδειξη που είναι με βάση τα στοιχεία της στιγμής και δεν την παρέχει τρίτος αλλά το ίδιο το facebook: να επιχειρήσει να δημιουργήσει μια διαφήμιση!

Στο δεύτερο βήμα του σχετικού διαλόγου αναλόγως επιλογών, βλέπει κανείς το ακόλουθο:

facebook

Ενάμιση εκατομύριο σχεδόν! Όση έκπτωση να κάνουμε σ’ αυτό το νούμερο για διπλά, expats, ψεύτικους λογαριασμούς κτλ. το νούμερο παραμένει εντυπωσιακό.