Author Archives: Nikos Anagnostou

Twitter για επαγγελματίες

Η χρήση του twitter για reputation management από νομικά ή φυσικά πρόσωπα είναι εκ των ουκ άνευ. Η χρήση του για τεχνική υποστήριξη είναι επίσης κάτι αρκετά διαδεδομένο. Για μάρκετιν είναι ενοχλητικό και διατηρώ πολλές επιφυλάξεις για την αξία του.

Όπως και να ‘χει,  οι παραπάνω χρήσεις θέτουν μια σειρά από θέματα προβλήματα που είναι πέραν της απλής προσωπικής χρήσης:

  • Το να μπορούν να χρησιμοποιούν ένα λογαριασμό twitter περισσότεροι από έναν χρήστες (προφανώς υπάλληλοι ή εντεταλμένοι αυτού που έχει τον λογαριασμό).
  • Συνήθως δεν αρκεί ένας λογαριασμός αλλά απαιτούνται περισσότεροι οπότε χρειάζεται κι ένα αντίστοιχο έργαλείο διαχείρισης
  • Απαιτείται συνεχής παρακολούθηση ταυτόχρονα σε πολλά  ονόματα, tags και λέξεις κλειδιά που σχετίζονται με τον κάτοχο των λογαριασμών twitter ή με θέματα που ενδιαφέρουν (π.χ. νέα για ένα κλάδο, ανταγωνιστές κτλ). Κανονικά κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται με την χρήση του search.twitter.com αλλά είναι μια λύση που δεν έχει ‘μνήμη’  κι είναι κουραστική γιατί απαιτεί πολλά και διάφορα ανοιχτά tabs σε browser.

Λόγω των παραπάνω προβλημάτων η web σελίδα του twitter και οι πολλοί (και καλοί) διάφοροι clients που έχουν βγεί για υπολογιστές και κινητά δεν επαρκούν.

Παρακάτω θα παρουσιάσω συνοπτικά  τρεις συν  μία  εφαρμογές που επιλύουν τα παραπάνω προβλήματα αρκετά ικανοποιητικά.

Hootsuite To hootsuite είναι μια web εφαρμογή που προσφέρει την δυνατότητα διαχείρισης πολλαπλών hootsuiteλογαριασμών από πολλούς και διαφορετικούς χρήστες, εναλλάξ ή ταυτόχρονα.

  • Θετικά:  Επειδή είναι web εφαρμογή είναι προσβάσιμη από παντού. Επιτρέπει την αποστολή νέων tweets ταυτόχρονα σε πολλούς λογαριασμούς. O διαχειριαστής κανονίζει ποιοί χρήστες θα ελέγχουν ποιούς λογαριασμούς twitter. Είναι δωρεάν κι επιπλέον επιτρέπει διασύνδεση με adsense και ping.fm. Διαθέτει δικό του url shortener με στατιστικά για το πόσοι έκαναν κλικ σε κάθε url.
  • Αρνητικά:  Δεν διαθέτει λειτουργία για μαζική διαχείριση followers. Τα replies tab των διάφορων λογαριασμών δεν ακολουθούν τα τελευταία πρότυπα του twitter (δηλαδή να συλλέγει  ότι περιλαμβάνει ένα username με το @ μπροστά ανεξάρτητα αν είναι απάντηση, αναφορά ή retweet).

Tweetdeck Το tweetdeck είναι ένας σχετικά παλιός desktop twitter client βασισμένος σε Adobe Air. Είναι ο πρώτος tweetdeckclient που έκανε δημοφιλή την ομαδοποίηση των followers και χρησιμοποιείται κυρίως για ‘βαρειά’ χρήση twitter

  • Θετικά:  Έξυπνο interface με ολλαπλές ‘στήλες’  με διαφορετικό περιεχόμενο η καθεμία (replies, Direct messages, Search, Groups κτλ).  Το  interface αυτό εξυηρετεί ιδιαίτερα την παρακολούθηση διαφορετικών group followers.Διασύνδεση με τρίτες υπηρεσίες (url shorteners, 12seconds, twitscoop, stocktwits, facebook, twittercounter) και εμφάνιση αναζητήσεων σε ξεχωριστές στήλες, πολλές ταυτόχρονα.
  • Αρνητικά:  Διασυνδέεται με ένα λογασιασμό twitter για κάθε συνεδρία. Και λόγω της φύσης του μπορεί να χρησιμοποιηθεί από έναν μόνο την φορά.  Δεν υπάρχει δυνατότητα μεταφοράς των ρυθμίσεων από PC σε PC (π.χ. της ομάδες που έχω φτιάξει στον desktop υπολογιστή μου δεν μπορώ να της μεταφέρω στο laptop, πρέπει να τις ξαναπεράσω). Και τέλος, είναι αδηφάγο σε μνήμη υπολογιστή (γενικά οι adobe air εφαρμογές έχουν προβλήματα με memory leaks).

Seesmic Desktop: Το seesmic desktop είναι εντελώς φρέσκο (μιας και κάτι ημέρας) κι όταν άρχισα να σκέφτομαιseesmic αυτό το ποστ, δεν υπήρχε. Το είδα σήμερα το πρωί, το εγκατέστησα και δοκιμάζοντάς το γρήγορα είδα ότι θα πάρει τάχιστα μια θέση στα επαγγελματικά εργαλεία για twitter.  Αποτελεί την εξέλιξη του παλιού καλού twhirl.  Από άποψη δυνατοτήτων είναι ένα υβρίδιο του hootsuite και του Tweedeck.

Θετικά: Επιτρέπει διαχείριση πολλαπλών λογαριασμών αλλά από ένα όμως μόνο χρήστη καθότι client. Επιτρέπει επίσης την δημιουργία ομάδων (group) και εμφάνιση αναζητήσεων σε στήλες όπως στο tweetdeck. Διαθέτει μια drag ‘n drop λειτουργία για ανέβασμα φωτογραφιών στο twitpic (προς το παρόν) καθώς και τρεις url shorteners.  Κάνει μίξη των ενημερώσεων από διαφορετικούς λογαριασμούς σε μια κοινή εμφάνιση (στήλη). Άν επιλέξεις να απαντήσεις σε κάποιον, αναγνωρίζει από ποιόν λογαριασμό twitter έχει ληφθεί ή ενημέρωση και απαντάει με τον ίδιο.

Αρνητικά: Είναι ακόμα πολύ φρέσκο κι έχει διάφορα μικροπροβληματάκια. Επιπλέον έχει τις αδυναμίες των client (ένας χρήστης μόνο, μη μεταφερσιμότητα των ρυθμίσεων, memory leaks). Η ονομασία του (seesmic) έχει επίσης μπερδέψει αρκετό κόσμο γιατί πολλοί το θεωρούν εργαλείο για videoblogging.

Peoplebrowsr: Άλλη μια web εφαρμογή αρκετά βαρειά (δεν είναι μόνο για twitter αλλά για διαχείριση πολλών peoplebrowsrδιαδικτυακών ταυτοτήτων). To interface της ακολουθεί τη λογική του Tweetdeck: πολλές στήλες με περιεχόμενα από ομάδες,  αναζητήσεις κτλ,  αλλά από ένα λογαριασμό τη φορά.  Από άποψη λειτουργιών είναι ένα τέρας. Νομίζω έχει τις περισσότερες που έχω δει σε αντίστοιχη εφαρμογή, αλλά αυτό ακριβώς είναι και το τρωτό της σημείο γιατί τόσες πολλές λειτουργίες στριμωγμένες σε μια web σελίδα, την κάνουν αργή κι ασταθή. Ποτέ δεν κατάφερα να το δουλέψω απρόσκοπτα αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται και σε κάποιο conflict με κάποιο firefox plugin (το firebug είναι ο συνήθης ύποπτος).


deb8: Συζήτηση για τα προγράμματα των κομμάτων

deb8Τα προγράμματα των κομμάτων, ενώ, θεωρητικά, συνιστούν τη βάση για το να αποφασίσει κανείς αν θα ψηφίσει ένα κόμμα, είναι στην πραγματικότητα ο άγνωστος Χ του έλληνα ψηφοφόρου. Η πολιτική αντιπαράθεση εστιάζεται κυρίως σε ανταλλαγή κατηγοριών για σκάνδαλα (στα φανερά), και σε μοίρασμα υποσχέσεων (στα φανερά και στα κρυφά). Μπορεί η εικόνα ν’ αλλάξει;

Έτσι πιστεύουν οι δημιουργοί του deb8.gr που έστησαν σε μια wordpress πλατφόρμα, ένα τόπο συζήτησης για τα προγράμματα των κομμάτων. Η αρχή γίνεται με την πρόταση  του Συνασπισμού για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και  θα ακολουθήσουν κι όλα τ’ άλλα κόμματα.

Το εγχείρημα είναι στοίχημα: διαθέτουμε ήθος, πολιτική σκέψη και πολιτικό λόγο για να κάνουμε ένα διάλογο αξιοπρεπή και παραγωγικό; Κι αν ναι, πόσοι;

Προφανώς το να συζητάνε 5-10 άνθρωποι δεν είναι επιτυχία. Αλλά ούτε βέβαια αναμένεται να συρρεύσουν τα πλήθη που έτσι κι αλλιώς θα καθιστούσαν τη συζήτηση χαοτική. Περισσότερο, μάλλον, το deb8 απευθύνεται σε μια μερίδα ενεργών πολιτών, τουλάχιστον καταρχήν, που έχουν ανάλογη πολιτική παιδεία.

Προσωπικά, δεν ξέρω πως κλιμακώνεται (κάνει scale, που λένε και στο χωριό μου) μια τέτοια προσπάθεια: πως μπορεί να μπει τάξη σε ένα μεγάλο διάλογο χιλιάδων ανθρώπων. Κι αυτή η απορία δεν αφορά μόνο το  deb8. Ίσως πάλι και να μην χρειάζεται να μπορεί να κλιμακωθεί ή να μπορεί να μπει τάξη. Ποιός ξέρει;

Καλή επιτυχία και καλή συζήτηση, όπως και νάχει!

Disclosure: Μου έχει ζητηθεί να συμμετάσχω στο εγχείρημα κι έχω την καλή διάθεση να το κάνω, αλλά νοιώθω και μια αμηχανία μιας και η πολιτική δεν είναι κάτι που παρακολουθώ με την ίδια τάξη και συνέπεια όπως η τεχνολογία.

Η Απογευματινη με Creative Commons και … Copyright -Update

Αναδημοσίευση από το foititakos.gr

Καθώς τσέκαρα τον rss reader μου, έπεσα πάνω σε ένα ενδιαφέρον άρθρο της “Απογευματινής“, το οποίο θα ήθελα πολύ να δω δημοσιευμένο και σε αυτό το blog. Το πρόβλημα με τα άρθρα των “παραδοσιακών μέσων”, είναι πως ποτέ δεν επιτρέπεται να τα χρησιμοποιήσεις… Έχω βαρεθεί να βλέπω στους όρους χρήσης πως “απαγορεύεταιη αναδημοσίευση, ολοκλήρου ή μέρους του κειμένου, χωρίς έγγραφη άδεια από τον εκδότη”. Αυτό είναι η πλέον οπισθοδρομική διατύπωση, μιας και στην εποχή του google, όλοι στο ίντερνετ παρακαλάμε να μας αναδημοσιεύσουν, αρκεί να μας δώσουν ένα link να ανέβει λίγο το pagerank μας…

Μάλιστα, συνήθως απαγορεύεται και η “κατά παράφραση αναδημοσίευση”, δηλαδή ουσιαστικά απαγορεύουν αναδημοσίευση οποιασδήποτε είδησης, παρακινώντας παράλληλα χωρίς να το θέλουν, τους χρήστες να διαδόσουν την είδηση χωρίς να τους δώσουν τα credits, που για εμάς αυτά ακούνε στο όνομα “αναφορά πηγής” (link στην πηγή).

Αυτό που με ξάφνιασε στην επίσκεψή μου στην ιστοσελίδα της “Απογευματινής” (η οποία είναι blog με wordpress για cms) λοιπόν, ήταν η ένδειξη στο κάτω μέρος της σελίδας, “Creative Commons“. Τα Creative Commons για όσους δεν ξέρουν, είναι μία νομική πρωτοβουλία του ακαδημαϊκού Lawrence Lessig, με σκοπό να διευκολυνθούν οι χρήστες στη διάχυση της πληροφορίας…

Η σύμβαση της “Απογευματινής“, επιτρέπει την αναδημοσίευση και τη διανομή της πληροφορίας, χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Μάλλον είναι η πρώτη ελληνική εφημερίδα με Creative Commons, διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Μία εφημερίδα του “συντηριτικού” χώρου, δείχνει το δρόμο για το μέλλον των ελληνικών μέσων, βάζοντας τα γυαλιά στους “προοδευτικούς”. Και πάλι συγχαρητήρια.

Ομολογώ κι εμένα με ξάφνιασε, αλλά, κοιτώντας το site της εφημερίδας, βλέπω αυτή την εικόνα:
apogevmatini
Copyright notice δίπλα δίπλα με τα Creative Commons. Ή παρανόηση είναι ή το CC ξέμεινε από το wordpress theme. Μακάρι πάντως να ισχύει.

Update: Όπως παρατήρησε ο Αστέρης στα σχόλια, το copyright έχει φύγει από το υποσέλιδο της Απογευματινής μετά την χτεσινή αρθρογραφία στα μπλογκ για το θέμα.

apogevmatini1

Κι αυτό οδηγεί στο βάσιμο μάλλον συμπέρασμα ότι, ναι, η Απογευματινή συνειδητά παίζει με Creative Commons!

Είναι επίσης δυό πράγματα ακόμα άξια παρατήρησης:

α. Αυτό το ποστ διαμορφώθηκε (-νεται) συλλογικά: Ο Γιώργος Γκριτζάλας παρατήρησε τα creative commons, εγώ την αντίφαση κι ο Αστέρης τη διόρθωση. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου δείχνει τη δύναμη της μπλογκόσφαιρας. Κανένας μας δεν είναι ‘ιδιοκτήτης’ ενός θέματος. Η συζήτηση τα αναδεικνύει και τα καθαρίζει. Κι αυτό δεν παλεύεται από καμιά δημοσιογραφία.

β. Η χρήση web 2.0 εργαλείων από τους οργανισμούς έχει το πλεονέκτημα ότι τους κρατάει γρήγορα ενήμερους και τους επιτρέπει να κάνουν ταχείες διορθωτικές κινήσεις. Προφανώς, κάποιος στην  Απογευματινή είδε τα pingback από τα blog κι έψαξε το θέμα. Αν η Απογευματινή δεν χρησιμοποιούσε wordpress αλλά ήταν ένα παραδοσιακό site, τα  pingback θα ήταν χτυπήματα στου κουφού την πόρτα. Για να αντιληφθεί ότι κάτι συζητιέται γι αυτήν στην μπλογκόσφαιρα θα έπρεπε να είχε καταφύγει σε κάποιου είδους monitoring  που και ακριβό είναι, και δύσκολο (και απαραίτητο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

Way to go, Web two O!

Η ώρα του παιδιού

Μ’ έχει πιάσει η άνοιξη σήμερα και δεν μπορώ να κάνω ή να σκεφτώ σοβαρά πράγματα. Να λοιπόν μια συλλογή γελειογραφίες που σατυρίζουν το twitter. Την “τουΐταρα” χτες, αλλά υπάρχει κόσμος (ναι, αλήθεια) που δεν είναι στο twitter ακόμα. Βέβαια, άμα δεν είσαι στο twitter δεν καταλαβαίνεις κι αυτό το χιούμορ. Τέλος πάντων. Ιδού!

Wikipedia – Encarta, ο αγώνας έληξε 1-0

encartaΗ Microsoft ανακοίνωσε ότι  πρόκειται να τερματίσει τη ζωή της Encarta, της εγκυκλοπαίδειας που ο Bill Gates ξεκίνησε σαν pet project στα μέσα του 80.

Λέει η σχετική ανακοίνωση:

On October 31, 2009, MSN® Encarta® Web sites worldwide will be discontinued, with the exception of Encarta wikipediaJapan, which will be discontinued on December 31, 2009. Additionally, Microsoft will cease to sell Microsoft Student and Encarta Premium software products worldwide by June 2009.

Στη σχετική δικαιολόγηση η ανακοίνωση αναφέρει (οι υπογραμμίσεις δικές μου) :

Encarta has been a popular product around the world for many years. However, the category of traditional encyclopedias and reference material has changed. People today seek and consume information in considerably different ways than in years past.

Τι εννοεί εδώ; Ναι οι παραδοσιακές εγκυκλοπαίδειες έχουν αλλάξει αλλά η ENCARTA δεν ήταν μια παραδοσιακή εγκυκλοπαίδεια. Ή μήπως ήταν;
Αυτό που διαφοροποιούσε την ENCARTA από μια παραδοσιακή εγκυκλοπαίδεια ήταν ότι ήταν ηλεκτρονική. Αλλά αυτό δεν συνιστά απόσταση από το ουσιαστικό μέρος της εγκυκλοπαίδειας που είναι το πως σχηματίζεται το σώμα γνώσης που περιέχει. Μάλλον λοιπόν εδώ υποκρύπτεται ότι ακριβώς αυτός ο παραδοσιακός τρόπος παραγωγής έχει αλλάξει. Και ξέρουμε ποιό είναι το νέο παράδειγμα (paradigm με την έννοια που έδινε στον όρο ο Thomas Kuhn): η Wikipedia.

Στην παραδοσιακή εγκυκλοπαίδεια η συγκέντωση της γνώσης επαφίεται στους ειδικούς. Κι όχι μόνο η συγκέντρωση αλλά κι η επιλογή. Στην Wikipedia, η συγγραφή είναι δυνητικά ανοιχτή σε όλους. Στην πραγματικότητα και πάλι μικρές ομάδες είναι που οδηγούν τη συγγραφή αλλά η σημαντική διαφορά είναι ότι αυτές οι ομάδες είναι ανοιχτές. Και το κυριώτερο: το μοντέλο της Wikipedia είναι ένα μοντέλο ομοφωνίας. Ότι εμπεριέχεται είναι ανά πάσα στιγμή ένα consensus που επιτυγχένεται με την απλή διαδικασία του ότι αν κάποιος διαφωνεί με κάτι μπορεί να το αλλάξει ad infinitum.

H ENCARTA βέβαια δεν είναι ένας παλιός και έγκυρος παίκτης όπως η Brittanica ή ο Larouse. Άραγε ποιό μπορεί να είναι το μέλλον τους;

Και γενικά τι σημαίνει να επικρατήσει  το μοντέλο της Wikipedia; Ενδιαφέροντα ερωτήματα και πολλές γνώμες γύρω απ΄αυτά. Η δική σας;

Η παρουσία των πολιτικών στα social media

Δελτίου Τύπου της Communication Effect το οποίο έλαβα με email, συνοδεόταν από τα ακόλουθα  στοιχεία που επιχειρούν μια χαρτογράφηση της παρουσίας των πολιτικών στα social media:

SOCIAL MEDIA ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΟΜΜΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ:

1) ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: μέχρι στιγμής δεν έχει υιοθετήσει κάποιο πλάνο αξιοποίησης των social media. Υπάρχουν σκέψεις και προτάσεις, να υλοποιηθεί ένα σχέδιο στην πορεία προς τις επόμενες εθνικές εκλογές. Έχει μπει στην agenda του κόμματος, μετά την διαπίστωση ότι αξιοσημείωτος αριθμός ψηφοφόρων επηρεάζεται πλέον από τα social media. Η δραστηριοποίηση της ΝΔ αναμένεται να ενισχυθεί μέσα από την πρόσφατη αναβάθμιση της Γραμματείας Νέων Τεχνολογιών του κόμματος.

Πριν 1,5 χρόνο  επιχειρήθηκε να κινητοποιηθούν στελέχη της νεολαίας, όπου δραστηριοποιούνται έντονα ορισμένες ομάδες νεαρών φίλων του κόμματος και μέλη ΔΑΠ, ΟΝΝΕΔ.

2 ΠΑΣΟΚ: κινείται σε τρία επίπεδα:

2α) Ως κομματικό σύστημα: σε κεντρικό επίπεδο, με τη τεχνογνωσία του Τμήματος Πληροφορικής και Διαδικτύου ΠΑΣΟΚ (is.pasok.gr), παρέχει υποστήριξη σε βουλευτές, οργανώσεις, στελέχη του για την ανάπτυξη ψηφιακής δραστηριότητας. Δικτυακοί τόποι blogs, social media, και γενική αξιοποίηση νέων τεχνολογιών (υποδομές εσωτερικού δικτύου τηλεφωνίας, συνεργατικές υπηρεσίες).

2β) Ως κομματικό σύστημα, ενθαρρύνει οργανωμένες και οριζόντιες bottom-up πρωτοβουλίες στελεχών και έχει επενδύσει σε συγκεκριμένες μορφές social media για την ανάπτυξη της πολιτικής του αποτελεσματικότητας και διείσδυσης (wikipolitics, Re-Public)

2γ) έχει αναπτύξει ένα κλίμα που έχει ευνοήσει την ανάπτυξη δραστηριότητας στα social media πολλών φίλων και στελεχών του, με πολλές αναρτήσεις, δυναμικό διάλογο, κλπ. Οι Εθελοντές Διαδικτύου μεταφέρουν αυτή τη φιλοσοφία.

3) ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: η ηγεσία του ΣΥΝ είναι θετική στην ανάπτυξη πρωτοβουλιών από στελέχη, για διεκδίκηση πολιτικών αιτημάτων. Έχουν αναπτυχθεί αρκετές πρωτοβουλίες (π.χ. blogs) πυρήνων του κόμματος με βάση ειδικά ή τοπικά θέματα (κεραίες κινητής τηλεφωνίας, ζητήματα περιβάλλοντος, κλπ). Σε κεντρικό επίπεδο το κόμμα δεν έχει προχωρήσει σε εκτεταμένη social media παρουσία, αλλά ευνοεί τοπικές πρωτοβουλίες και αξιοποιεί τη δραστηριότητα φίλων του. Κατά τη διεξαγωγή του πρόσφατου συνεδρίου του κόμματος, λειτούργησε το blog ΣΥΝ/ΘΕΣΕΙΣ/09, που αποδείχθηκε ιδιαίτερα ζωντανό και είχε μεγάλο πλούτο ιδεών και συμμετοχών.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΠΡΩΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ & ΝΕΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ

1) ΧΩΡΟΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

  • Ντόρα Μπακογιάννη: έχει αναπτύξει το πιο φιλόδοξο εγχείρημα με blog, YouTube, Twitter με τακτική ενημέρωση. Έχει σχηματίσει επιτελείο υποστήριξης. Έχει ανοίξει διάλογο με bloggers.
  • Κωστής Χατζηδάκης: είχε ξεκινήσει νωρίς, το διατηρεί και ως υπουργός.
  • Κυριάκος Μητσοτάκης: το προσωπικό του site θεωρείται πρότυπο από πολλούς πολιτικούς.
  • Μ. Βολουδάκης: από τους νέους βουλευτές, που εμβαθύνουν στα social media, παρότι εκλέγεται στην περιφέρεια (Χανιά).
  • Χρήστος Σταϊκούρας: από τους νέους βουλευτές, που επενδύει στα Νέα Μέσα.
  • Πολλοί βουλευτές: έντονη παρουσία στο Facebook.
  • Π. Τατούλης (ανεξάρτητος, πλέον): η έναρξη του blog του έδωσε τεράστια δυναμική στην ιδέα «το blog ενός πολιτικού». Στη συνέχεια, ο ανεξάρτητος βουλευτής Αρκαδίας «κατέβασε τους τόνους» στο blog, όπου αναρτά πλέον άρθρα, ενώ προτιμά να έχει μεγαλύτερη παρουσία στα κλασσικά media.

2) ΧΩΡΟΣ ΠΑΣΟΚ

  • Γιώργος Παπανδρέου: το προσωπικό του ενδιαφέρον για την τεχνολογία και την δικτύωση έχει οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ σε σημαντική επένδυση (υποδομές, κατευθύνσεις προς βουλευτές/στελέχη, αξιοποίηση ειδικών/αναγνωρισμένων προσώπων, κλπ).
  • Άννα Διαμαντοπούλου: έμφαση στα social media στην εκστρατεία της για το Κέντρο της Αθήνας, ενημερωμένο site. Υλοποιεί σχέδια για τα επόμενα βήματα.
  • Μιχάλης Χρυσοχοϊδης: από τους πρώτους που ανέπτυξε site με χαρακτηριστικά social media και στοιχεία ισχυρών πολιτικών με διεθνή εμβέλεια.
  • Μίμης Ανδρουλάκης: μια κατηγορία μόνος του. Υπερδραστήριος, περισσότερο ως τεχνίτης του λόγου, λιγότερο με την στενή έννοια «βουλευτής ΠΑΣΟΚ».
  • Χρίστος Βερελής: ανέπτυξε προσωπικό site συμβατό με social media, παρόλο που είναι βουλευτής μιας περιφέρειας (Αιτωλοακαρνανίας) με περιορισμένη διείσδυση στο Internet.
  • Ευάγγελος Βενιζέλος: το blog του είχε προκαλέσει πολλές συζητήσεις, αλλά σταμάτησε να το ενημερώνει το καλοκαίρι του 2008. Οι ειδικοί έλεγαν ότι δημοσιεύει μεγάλα άρθρα, συγκέντρωνε, πάντως, πολλούς σχολιαστές.
  • Mαρία Δαμανάκη και πολλοί άλλοι: έντονη παρουσία στο Facebook.

3) ΧΩΡΟΣ ΣΥΡΙΖΑ

Δεν υπάρχει επίσημη κεντρική παρουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝ έχουν, πάντως, ισχυρή παρουσία μέσω τοπικών οργανώσεων, φίλων και μέσω πυρήνων που ασχολούνται με περιβαλλοντικά και άλλα τοπικά θέματα (κεραίες κινητής τηλεφωνίας, περιβάλλον, κλπ). Η παρουσία του Ματθαίου Τσιμιτάκη (δημοσιογράφου και ζωηρού blogger) στον συντονισμό των διαδικασιών του Διαδικτύου και των social media του ΣΥΝ, έχει ήδη δώσει μια καλύτερη προοπτική για πιο οργανωμένη παρουσία του κόμματος στα Νέα Μέσα στο κοντινό μέλλον.

4) ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Οι πολιτικοί της Θεσσαλονίκης έχουν ξεκινήσει να αξιοποιούν τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης.

Σελίδες Facebook διατηρούν:

  • από τη ΝΔ ο υπουργός Μακεδονίας-Θράκης Σταύρος Καλαφάτης, ο Απόστολος Τζιτζικώστας και ο Γιώργος Σαλαγκούδης.
  • από το ΠΑΣΟΚ, ο Β. Βενιζέλος, η Εύα Καϊλή και ο επικεφαλής της Νομαρχιακής Ν. Κριθαρίδης.

Group στο Facebook:

Αριθμεί 800 μέλη, έχει δημιουργήσει και η ΝΟΔΕ ΝΔ Θεσσαλονίκης.
Ο πρόεδρος της ΝΔ Θεσσαλονίκης Βάκης Φραντζής συντηρεί και κανάλι στο youtube με Διαχειριστή των Κείμη Κρυωνά,
(www.youtube.com/nodethess)

Η έρευνα στην οποία αναφέρομαι έγινε από την :

… Communication Effect, με τη συνεργασία της TUthink PR για τη Θεσσαλονίκη και την ευθύνη είχε ο κ. Στάθης Χαϊκάλης, μέλος του Δ.Σ. της ΕΔΕΕ. Το ερευνητικό team παρακολουθεί τις επενδύσεις των πολιτικών στα Social Media από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007, με το εργαλείο Alexandrian Online Reputation Monitoring, που παρακολουθεί τη Διαδικτυακή φήμη κομμάτων και πολιτικών. Στοιχεία επίσης αντλήθηκαν μέσω συνεντεύξεων από πολιτικούς και τα επιτελεία κομμάτων.

Η δική μου εκτίμηση είναι ότι οι έλληνες πολιτικοί, και δη οι λεγόμενοι πρώτης γραμμής, δεν έχουν κατανοήσει ακόμα την ουσία των social media κι ότι οι κινήσεις τους είναι περισσότερο μεταφοράς μια λογικής broadcasting και στο χώρο των social media ενώ το ζητούμενο είναι η είσοδος τους στην απέραντη συζήτηση που είναι τα social media.
Πιστεύω ότι αυτό αφήνει ένα κενό που δημιουργεί μια ευκαιρία σε νεώτερους, ότι τόσο γνωστούς, πολιτικούς να το εκμεταλευτούν. Μιλάω για μια γενιά πολιτικών που θα γνωρίζουν εκ πείρας τα social media, θα φροντίσουν να δημιουργήσουν παρουσία και, κυρίως, εμπιστοσύνη μέσα απ’ αυτά και θα ανελιχθούν από κει που δεν τους αναμένει η mainstream πολιτική σκηνή. Δεν νομίζω ότι αυτό θα γίνει στην επόμενη πολιτική αναμέτρηση, αλλά ότι το όποιο αποτέλεσμά της μάλλον θα είναι η αφετηρία αυτής της διαδικασίας.
Δεν έχω στοιχεία γι αυτό που ισχυρίζομαι, είναι απλά διαίσθηση, οπότε προσδώστε της ανάλογη σημασία.

Ένας εναλλακτικός τρόπος για να ξεκινάς να γράφεις ένα post

Το ποστ που ακολοθουθεί είναι ένα guest post του Anonymous Marketer (το δεύτερο κατά σειρά. Το πρώτο είναι εδώ).


pen

Όλοι οι φιλόλογοι προτείνουν πως ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινάμε μια έκθεση είναι να σκεφθούμε για 2-3′ καινα συντάξουμε ένα outline της έκθεσης πριν ξεκινήσουμε να γράφουμε. Με αυτό τον τρόπο δεν θα γράψουμε πράγματα που δεν δένουν μεταξύ τους και δεν θα φύγουμε εκτός θέματος.

Αυτό έκανα και εγώ πάντοτε. Και δούλευε. Δεν δουλεύει, όμως, όταν πάω να γράψω ένα άρθρο για το blog μου. Ο λόγος για τον οποίο δούλευε είναι ότι όλες οι εκθέσεις στο σχολείο ή στις ξένες γλώσσες έχουν ένα προκαθορισμένο στυλ που είναι το σωστό για τα θέματα των εκθέσεων: είτε μας ζητάνε να διαλέξουμε ανάμεσα στο Α και το Β είτε μας λένε να προτείνουμε μια λύση σε ένα πρόβλημα. Δεν χρειάζεται να σκεφθούμε πως θα δομήσουμε την έκθεση. Είναι standard.

Ξεκινάμε με έναν πρόλογο που πάνω κάτω επαναλαμβάνουμε την ερώτηση και λέμε τι θα επακολουθήσει στο κυριώς θέμα. Μετά ακολουθούν 2-3 παράγραφοι με επιχειρήματα για την επιλογή μας. Και τέλος υπάρχει ένας επίλογος όπου συνοψίζουμε τις κύριες ιδέες.

H δομή, όμως, δεν είναι δεδομένη και για ένα blog post ή ένα μεγάλο κείμενο που πρέπει να στείλουμε για την δουλειά μας. Άρα αντί να κάνουμε το outline καλό θα είναι να χρησιμοποιήσουμε τα 2-3′ για να σκεφθούμε λίγο πιο στρατηγικά. Θα προτείνω έναν άλλο τρόπο για να ξεκινάει κανείς οποιοδήποτε σημαντικό κείμενο θέλει να γράψει. Για να γίνω πιο κατανοητός κάτω από την περιγραφή κάθε βήματος θα γράφω σε italics το πως χρησιμοποίησα αυτόν τον τρόπο για να γράψω αυτό το post.

  1. Καθορισμός του σκοπού
  2. Πρώτα από όλα πρέπει να σκεφθούμε το “γιατί”. Γιατί γράφουμε αυτό το άρθρο. Αν δεν ξέρουμε το γιατί πως είμαστε σίγουροι ότι γράφουμε αυτά που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει;

    Αυτό το άρθρο έχει ως σκοπό το να ενημερώσει τους άλλους bloggers για έναν διαφορετικό τρόπο γραψίματος.

  3. Καθορισμός των περιορισμών
  4. Αυτό έχει σχέση με το τι δεν θα θέλαμε με τίποτα να υπάρχει σε αυτό το άρθρο. Δηλαδή αν ήταν να το γράψει κάποιος άλλος αυτό το άρθρο τι θα του λέγαμε να αποφύγει οπωσδήποτε.

    Οι δικοί μου περιορισμοί ήταν 1) να μην είμαι γενικός και αόριστος, 2) να μην απολυτοποιήσω τίποτα, 3) να μην κάνω διαφήμιση στον εαυτό μου

  5. Οραματισμός της επιτυχίας
  6. Τα δύο προηγούμενα βήματα είχαν σχέση με το γιατί. Αυτό το βήμα έχει σχέση με το “τι”. Τι θέλουμε να πετύχουμε. Πως μοιάζει η επιτυχία.

    Για μένα αυτό το άρθρο θα είναι επιτυχημένο αφ’ ενός αν γίνει κατανοητό και αφ’ ετέρου από τα σχόλια για την μέθοδο, τον τρόπο στησίματος αυτού του άρθρου και από σχόλια σχετικά με άλλες μεθόδους.

  7. Brainstorming
  8. Το περίφημο brainstorming. Έχοντας ως δεδομένα το “γιατί” και το “τι” από τα παραπάνω βήματα άρχιζουμε να παράγουμε πολλές ιδέες σχετικά με το άρθρο. Δεν κοιτάμε την ποιότητα αλλά την ποσότητα. Δεν απορρίπτουμε οτιδήποτε επειδή μας φαίνεται ότι δεν είναι καλή ιδέα ή είναι risky ή χαζό(το αν είναι risky ή χαζό θα μας απασχολήσει στο επόμενο βήμα). Τα γράφουμε όλα ακριβώς με την σειρά που μας έρχονται.

    Να βάλω παράδειγμα; Ποιό; Να σχετίσω την μέθοδο με το business; Ή το marketing; Καλό θα ήταν να είναι numbered τα βήματα. Μήπως να είναι το ίδιο post παράδειγμα της μεθόδου όπως είχα δει κάποτε ένα post στο copyblogger; Ή μήπως bullets; Να κοιτάξω την ορθογραφία. Πρώτα να πω την θεωρία και μετά να δώσω παράδειγμα ή να δώσω παράδειγμα πρώτα για να μπει ο αναγνώστης στο νόημα. Μήπως το δημοσιεύσω σε άλλο blog; Καλό θα ήταν να είναι περιεκτικό το post. Ή μήπως να το κάνω short για να μην κουράσει;

  9. Οργάνωση των ιδεών
  10. Ο σκοπός αυτού του βήματος είναι να οργανώσουμε τις ιδέες που παράξαμε στην διαδικασία του brainstorming. Κοιτώντας τις ιδέες θα δούμε ότι αρχίζουν να φαίνονται κάποιες συνδέσεις μεταξυ των ιδεών. Απορρίπτουμε ότι δεν μας κάνει και οργανώνουμε όλα τα άλλα.

    Παίρνοντας το παραπάνω κατεβατό  παραπάνω, εγώ κατέληξα στο να γράψω ένα άρθρο το οποίο θα λειτουργεί ως παράδειγμα της μεθόδου διότι πιστεύω ότι έτσι θα γίνει πιο κατανοητό. Το άρθρο θα βγεί στο metablogging.gr διότι δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την θεματολογία του δικού μου blog  ενώ έχει πολλή σχέση με τo ιστολογείν, που είναι η θεματολογία του metablogging. Η λίστα θα είναι numbered διότι έτσι φαίνεται καλύτερα η συνέχεια μεταξύ των βημάτων. Τέλος το post θα είναι μεγάλο ώστε να περιέχει όλες τις ιδέες και να είναι εύκολο για τον αναγνώστη να καταλάβει τα πάντα χωρίς να ψαχτεί παραπάνω.

  11. Καθορισμός των επόμενων κινήσεων για την επιτυχή υλοποίηση
  12. Σε αυτό το βήμα καθορίζουμε ποιές είναι οι κινήσεις που πρέπει να κάνουμε και τις βάζουμε σε μια σειρά . Μπορεί να χρειαστεί να ψάξουμε για μια photo στο flickr, να ανοίξουμε ένα παλιό βιβλίο, να ζητήσουμε μια γνώμη, να πάρουμε μια συνέντευξη ή την άδεια να αντιγράψουμε κατι.

    Για να γίνει αυτό το άρθρο έπρεπε να κάνω τις εξής κινήσεις: 1) να γράψω ποιό ήταν το output από την μέθοδο για αυτό το άρθρο, 2) να γράψω το άρθρο, 3) να στείλω mail στον nikan.

Κλείνοντας θέλω να σου πω ότι αυτή η μέθοδος δεν αφορά το γράψιμο αλλά το project planning (ναι! καλά διάβασατε, το project planning). Όμως το project planning με το project στην πιο ευρεία του έννοια (δηλαδή ως project εννοείτει οτιδήποτε θέλει πάνω από μία πράξη για να επιτευχθεί). Απλά ενώ την διάβαζα είδα ότι θα μπορούσε να αποτελέσει λύση στο πρόβλημα που είχα στο πως να ξεκινάω ένα άρθρο.

Εμένα με βοήθησε πολύ. Εσείς πως την βρίσκετε;


Photo Credit: Uploaded on November 5, 2008 by *spud*