Author Archives: Nikos Anagnostou

Ένας εναλλακτικός τρόπος για να ξεκινάς να γράφεις ένα post

Το ποστ που ακολοθουθεί είναι ένα guest post του Anonymous Marketer (το δεύτερο κατά σειρά. Το πρώτο είναι εδώ).


pen

Όλοι οι φιλόλογοι προτείνουν πως ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινάμε μια έκθεση είναι να σκεφθούμε για 2-3′ καινα συντάξουμε ένα outline της έκθεσης πριν ξεκινήσουμε να γράφουμε. Με αυτό τον τρόπο δεν θα γράψουμε πράγματα που δεν δένουν μεταξύ τους και δεν θα φύγουμε εκτός θέματος.

Αυτό έκανα και εγώ πάντοτε. Και δούλευε. Δεν δουλεύει, όμως, όταν πάω να γράψω ένα άρθρο για το blog μου. Ο λόγος για τον οποίο δούλευε είναι ότι όλες οι εκθέσεις στο σχολείο ή στις ξένες γλώσσες έχουν ένα προκαθορισμένο στυλ που είναι το σωστό για τα θέματα των εκθέσεων: είτε μας ζητάνε να διαλέξουμε ανάμεσα στο Α και το Β είτε μας λένε να προτείνουμε μια λύση σε ένα πρόβλημα. Δεν χρειάζεται να σκεφθούμε πως θα δομήσουμε την έκθεση. Είναι standard.

Ξεκινάμε με έναν πρόλογο που πάνω κάτω επαναλαμβάνουμε την ερώτηση και λέμε τι θα επακολουθήσει στο κυριώς θέμα. Μετά ακολουθούν 2-3 παράγραφοι με επιχειρήματα για την επιλογή μας. Και τέλος υπάρχει ένας επίλογος όπου συνοψίζουμε τις κύριες ιδέες.

H δομή, όμως, δεν είναι δεδομένη και για ένα blog post ή ένα μεγάλο κείμενο που πρέπει να στείλουμε για την δουλειά μας. Άρα αντί να κάνουμε το outline καλό θα είναι να χρησιμοποιήσουμε τα 2-3′ για να σκεφθούμε λίγο πιο στρατηγικά. Θα προτείνω έναν άλλο τρόπο για να ξεκινάει κανείς οποιοδήποτε σημαντικό κείμενο θέλει να γράψει. Για να γίνω πιο κατανοητός κάτω από την περιγραφή κάθε βήματος θα γράφω σε italics το πως χρησιμοποίησα αυτόν τον τρόπο για να γράψω αυτό το post.

  1. Καθορισμός του σκοπού
  2. Πρώτα από όλα πρέπει να σκεφθούμε το “γιατί”. Γιατί γράφουμε αυτό το άρθρο. Αν δεν ξέρουμε το γιατί πως είμαστε σίγουροι ότι γράφουμε αυτά που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει;

    Αυτό το άρθρο έχει ως σκοπό το να ενημερώσει τους άλλους bloggers για έναν διαφορετικό τρόπο γραψίματος.

  3. Καθορισμός των περιορισμών
  4. Αυτό έχει σχέση με το τι δεν θα θέλαμε με τίποτα να υπάρχει σε αυτό το άρθρο. Δηλαδή αν ήταν να το γράψει κάποιος άλλος αυτό το άρθρο τι θα του λέγαμε να αποφύγει οπωσδήποτε.

    Οι δικοί μου περιορισμοί ήταν 1) να μην είμαι γενικός και αόριστος, 2) να μην απολυτοποιήσω τίποτα, 3) να μην κάνω διαφήμιση στον εαυτό μου

  5. Οραματισμός της επιτυχίας
  6. Τα δύο προηγούμενα βήματα είχαν σχέση με το γιατί. Αυτό το βήμα έχει σχέση με το “τι”. Τι θέλουμε να πετύχουμε. Πως μοιάζει η επιτυχία.

    Για μένα αυτό το άρθρο θα είναι επιτυχημένο αφ’ ενός αν γίνει κατανοητό και αφ’ ετέρου από τα σχόλια για την μέθοδο, τον τρόπο στησίματος αυτού του άρθρου και από σχόλια σχετικά με άλλες μεθόδους.

  7. Brainstorming
  8. Το περίφημο brainstorming. Έχοντας ως δεδομένα το “γιατί” και το “τι” από τα παραπάνω βήματα άρχιζουμε να παράγουμε πολλές ιδέες σχετικά με το άρθρο. Δεν κοιτάμε την ποιότητα αλλά την ποσότητα. Δεν απορρίπτουμε οτιδήποτε επειδή μας φαίνεται ότι δεν είναι καλή ιδέα ή είναι risky ή χαζό(το αν είναι risky ή χαζό θα μας απασχολήσει στο επόμενο βήμα). Τα γράφουμε όλα ακριβώς με την σειρά που μας έρχονται.

    Να βάλω παράδειγμα; Ποιό; Να σχετίσω την μέθοδο με το business; Ή το marketing; Καλό θα ήταν να είναι numbered τα βήματα. Μήπως να είναι το ίδιο post παράδειγμα της μεθόδου όπως είχα δει κάποτε ένα post στο copyblogger; Ή μήπως bullets; Να κοιτάξω την ορθογραφία. Πρώτα να πω την θεωρία και μετά να δώσω παράδειγμα ή να δώσω παράδειγμα πρώτα για να μπει ο αναγνώστης στο νόημα. Μήπως το δημοσιεύσω σε άλλο blog; Καλό θα ήταν να είναι περιεκτικό το post. Ή μήπως να το κάνω short για να μην κουράσει;

  9. Οργάνωση των ιδεών
  10. Ο σκοπός αυτού του βήματος είναι να οργανώσουμε τις ιδέες που παράξαμε στην διαδικασία του brainstorming. Κοιτώντας τις ιδέες θα δούμε ότι αρχίζουν να φαίνονται κάποιες συνδέσεις μεταξυ των ιδεών. Απορρίπτουμε ότι δεν μας κάνει και οργανώνουμε όλα τα άλλα.

    Παίρνοντας το παραπάνω κατεβατό  παραπάνω, εγώ κατέληξα στο να γράψω ένα άρθρο το οποίο θα λειτουργεί ως παράδειγμα της μεθόδου διότι πιστεύω ότι έτσι θα γίνει πιο κατανοητό. Το άρθρο θα βγεί στο metablogging.gr διότι δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την θεματολογία του δικού μου blog  ενώ έχει πολλή σχέση με τo ιστολογείν, που είναι η θεματολογία του metablogging. Η λίστα θα είναι numbered διότι έτσι φαίνεται καλύτερα η συνέχεια μεταξύ των βημάτων. Τέλος το post θα είναι μεγάλο ώστε να περιέχει όλες τις ιδέες και να είναι εύκολο για τον αναγνώστη να καταλάβει τα πάντα χωρίς να ψαχτεί παραπάνω.

  11. Καθορισμός των επόμενων κινήσεων για την επιτυχή υλοποίηση
  12. Σε αυτό το βήμα καθορίζουμε ποιές είναι οι κινήσεις που πρέπει να κάνουμε και τις βάζουμε σε μια σειρά . Μπορεί να χρειαστεί να ψάξουμε για μια photo στο flickr, να ανοίξουμε ένα παλιό βιβλίο, να ζητήσουμε μια γνώμη, να πάρουμε μια συνέντευξη ή την άδεια να αντιγράψουμε κατι.

    Για να γίνει αυτό το άρθρο έπρεπε να κάνω τις εξής κινήσεις: 1) να γράψω ποιό ήταν το output από την μέθοδο για αυτό το άρθρο, 2) να γράψω το άρθρο, 3) να στείλω mail στον nikan.

Κλείνοντας θέλω να σου πω ότι αυτή η μέθοδος δεν αφορά το γράψιμο αλλά το project planning (ναι! καλά διάβασατε, το project planning). Όμως το project planning με το project στην πιο ευρεία του έννοια (δηλαδή ως project εννοείτει οτιδήποτε θέλει πάνω από μία πράξη για να επιτευχθεί). Απλά ενώ την διάβαζα είδα ότι θα μπορούσε να αποτελέσει λύση στο πρόβλημα που είχα στο πως να ξεκινάω ένα άρθρο.

Εμένα με βοήθησε πολύ. Εσείς πως την βρίσκετε;


Photo Credit: Uploaded on November 5, 2008 by *spud*

Σύνολο Μάντελμπροτ σε βίντεο

Ο Jonothan Coulton έγινε γνωστός για τα geeky τραγούδια του που έγραφε και μοιραζε δωρεάν.
Το τραγούδι που ακούγεται στο βιντεάκι που ακολουθεί έχει όμως πολύ πιο nerdy θέμα: Σύνολο Μάντελμπροτ.
Είναι, θάλεγε κανείς, ότι το πιο αντιαρτίστικο. Φράκταλς, θεωρία χάους κτλ.
Αλλά το τραγούδι δεν ακούγεται απλά ευχάριστα. Γίνεται πηγή έμπνευσης σε ένα εργαστήρι animation του Πανεπιστημίου Κορνέλ και δίνει ένα όμορφο αποτέλεσμα.
Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ, που ήταν πάλι με βίντεο, και τούτο δω, γιατί οι διαδρομές που ακολουθεί η σύγχρονη δημιουργικότητα δεν παύουν να με καταπλήσσουν.


Το τραγούδι μπορείτε να το αγοράσετε από εδώ.
[via]

Ιστορία δύο πόλεων

Το παρακάτω βιντεάκι μου το έστειλαν με email. Υποτίθεται πως έχει βραβευτεί στο Tropfest το 2008. Επίσης υποτίθεται πως έχει όλο γυριστεί με σκηνές που έχουν ληφθεί από κινητό και μόνο. Λέω ‘υποτίθεται’ γιατί δεν έχω κάνει καμιά σχετική έρευνα για να δω αν ισχύει κάτι τέτοιο, όχι γιατί έχω υποψίες περί του αντιθέτου.
Τιτλοφόρησα το ποστ “Ιστορία δύο πόλεων” από το αντίστοιχο έργο του Ντίκενς, παρότι ο τίτλος του βίντεο είναι “Η ανθρωπότητα δεν είναι νησί (Μankind is no island)” γιατί μιλάει για δυό πόλεις: Νέα Υόρκη και Σίδνεϋ.

Αν το φίλμ είναι αυτό που ισχυρίζεται, μια συρραφή σκηνών που έχουν ληφθεί από κινητό, είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Μιλάει για τους άστεγους των δύο πόλεων. Και αποδεικνύει ότι αυτό που χρειάζεται για να δημιουργήσει κανείς πια είναι απλά φαντασία και μεράκι, όχι μέσα. Απολαύστε το.

Ο αριθμός Ντάνμπαρ κι η διαδικτυακή μας συμπεριφορά

An example of a social network diagram.
Image via Wikipedia

Η πρώτη φορά που συνάντησα αναφορά στον αριθμό Ντάνμπαρ ήταν το περασμένο καλοκαίρι διαβάζοντας το μπεστ σέλλερ του Μάλκομ Γκλάντγουελ, “The tipping point“. Νομίζω ήταν και το βιβλίο που έκανε γνωστό το συγκεκριμένο αριθμό σε ένα ευρύτερο κοινό.

Τι είναι ο αριθμός Ντάνμπαρ όμως; Είναι ένα αριθμός που έχει προσδιοριστεί κατά προσέγγιση και που αφορά το μέγιστο αριθμό των δυνατών σχέσεων που μπορεί να έχει μια ανθρώπινη μονάδα. Εξήγηση: έχουμε πολύ περισσότερες σχέσεις με άλλους ανθρώπους και στην πορεία της ζωής μας δημιουργούμε συνεχώς νέες και χάνουμε παλιές. Ο αριθμός δεν αναφέρεται σε όλες τις σχέσεις που έχουν ένα χαρακτήρα εφήμερου, αλλά σε πλήρεις σχέσεις, που γνωρίζουμε ποιός είναι ο άλλος και ποιές  είναι οι κύριες σχέσεις του. Σχέσεις δηλαδή που είναι κάτι παραπάνω από τη γνωριμία του περιπτερά της γειτονιάς μας (περισσότερα εδώ).

Ο Ρόμπιν Ντάνμπαρ που πρώτος πρότεινε τον εν λόγω αριθμό,  είναι ένας Βρεττανός ανθρωπολόγος και εξελικτικός βιολόγος  που ασχολήθηκε με την μελέτη των πρωτευόντων θηλαστικών, από την οποία συνήγαγε και τα συμπεράσματά του.

Ο κατά προσέγγιση αριθμός Ντάνμπαρ είναι το 150.

150 λοιπόν είναι ο μεγίστος αριθμός σχέσεων με άλλους ανθρώπους που μπορεί να συγκρατήσει και να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μας.

Συγκρίνετε αυτό το νούμερο, με τα γελοία νούμερα των 100αδων, χιλιάδων, δεκάδων χιλιάδων και πρόσφατα 100αδων χιλιάδων “φίλων” που εμφανίζονται στα κοινωνικά δίκτυα.

Είναι προφανές ότι σε τέτοια νούμερα η μόνη σχέση που υφίσταται είναι αυτή του performer με ένα κοινό. Δεν είναι μια διαπροσωπική σχέση.

Κι ακόμα κι αν βάλουμε νερό στο κρασί μας λέγοντας ότι το όριο Ντάνμπαρ δεν αφορά τέτοιες ‘επιπόλαιες’ σχέσεις όπως οι φιλίες της κοινωνικής δικτύωσης, μπορούμε να κάνουμε μια βάσιμη υπόθεση ότι κι ο αριθμός αυτών των σχέσεων δεν μπορεί να είναι πολύ μεγάλος, αν τίθεται θέμα επεξεργαστικής ισχύος του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Δυστυχώς οι άνθρωποι του marketing που θέλουν να παρουσιάζονται και ειδικοί στα social media, οδηγούν τα νέα μέσα (και τους πελάτες τους) σ’ αυτή την γραμμή του παραλογισμού: τη συλλογή διαδικτυακών σχέσεων, σαν να πρόκειται για συλλογή από πεταλούδες. (Κάτι  το ανάλογο  έγραφα πρόσφατα και στο αγγλικό μου μπλογκ: The twitter follower fallacy).

Υπάρχει νόημα στην καλλιέργεια διαδικτυακών σχέσεων αλλά δεν είναι αυτή. Δεν είναι η έννοια του κοινού, των ακροατών, των υποψήφιων πελατών.

Αν μπορούμε μέσα στις 150 πλήρεις σχέσεις που μπορούμε να συνάψουμε κάποιες είναι ΚΑΙ διαδικτυακές, αλλά πλήρεις, δηλαδή σχέσεις σε βάθος και σχέσεις εμπιστοσύνης, τότε έχουμε  μπροστά μας μια διπλή ευκαιρία:  να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις σχέσεις σαν το άριστο φίλτρο και σαν τον φυσικό μηχανισμό μετάδοσης του μηνύματος, του όποιου μηνύματος, έχουμε, αν έχουμε, να εκπέμψουμε.

Για τη χρήση του φίλτρου, η δικαιολόγηση είναι μάλλον προφανής: με σχετικά καλή διασπορά ανθρώπινων τύπων, έχουμε γύρω μας ένα πλέγμα ανθρώπων που εμπιστευόμαστε και παίρνουμε απ’ αυτούς πληροφορία που εμπιστευόμαστε.

Για τον μηχανισμό μετάδοσης, δεν είναι τόσο προφανές. Κι ούτε βέβαια ότι ισχυρίζομαι εδώ είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο. Μια υπόθεση είναι που βασίζεται στη δική μου εμπειρία.  Κι η  δική μου εμπειρία μου λέει ότι όταν κάποιος  τον οποίο γνωρίζω κι εμπιστεύομαι, προσπαθεί (ή και δεν προσπαθεί) να περάσει ένα μήνυμα, αυθόρμητα γίνομαι αρωγός του κι αυτό λειτουργεί έπειτα στον δικό μου κύκλο προς κάποιο τρίτο, τέταρτο κτλ ώσπου το μήνυμα προωθείται και διαχέεται χωρίς απαραίτητα ο πομπός του να βλέπει όλη τη διαδρομή.

Στο twitter αυτό παίρνει μια αρκετά σαφή μορφή με τα retweets. Δεν εννοώ βέβαια ότι κάθε retweet προέρχεται από κάποιον στενά γνωστό μας. Το αντίθετο. Σε βάθος χρόνου όμως εμφανίζεται ένα pattern: είναι ένας μικρός κύκλος ανθρώπων αυτοί που επαναληπτικά κάνουν retweets σε κάτι δικό μας.

Το να φτάσουμε να σχηματίσουμε και να αναγνωρίζουμε ένα τέτοιο κύκλο ανθρώπων είναι περιουσία. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Γιατί η διαφήμιση αποτυγχάνει στο ίντερνετ

Χτες το Techcrunch δημοσίευσε ένα άρθρο του  Eric Clemons, καθηγητή στο Wharton (γνωστή σχολή management) με θέμα ότι λέει κι ο τίτλος αυτού του ποστ: γιατί η διαφήμιση αποτυγχάνει στο ίντερνετ.

Ο Clemons αποδίδει την αποτυχία αυτή στη αδυναμία του να μεταφερθεί το παραδοσιακό μοντέλο της διαφήμισης (: οπισθόφυλλα σε μεγάλης κυκλοφορίας περιοδικά, 30” διαφημιστικά σποτ σε Παγκόσμιο κύπελλο κτλ) στο ίντερνετ.

Εναλλακτικά προτείνει άλλους τρόπους monetization, όπως ηλεκτρονικό εμπόριο για πραγματικά ή ψηφιακά αγαθά, συνδρομές κτλ.

Ο  Clemons δεν είναι ούτε ο μόνος ούτε ο πρώτος που εκφράζει μια τέτοια άποψη. Ο Dave Winer είναι πάγιος υποστηρικτής του ‘θανάτου της διαφήμισης’, ενώ μόλις προλίγου διάβαζα άλλη μια σύμφωνη γνώμη στο  ZDnet.

Η συζήτηση στο συγκεκριμένο ποστ έχει φτάσει στα 424 σχόλια τη στιγμή που γράφεται το παρόν με πολλά απ’ αυτά οργισμένα.

Για μένα ενώ και από άποψη προδιάθεσης  αλλά και σαν προϊόν προβληματισμού, η διαπίστωση  με βρίσκει γενικά σύμφωνο, μου γεννάει ένα μεγάλο ερώτημα:

Τι θα γίνει η ενημέρωση χωρίς διαφήμιση;

Ο Clemons απαντάει μάλλον πρόχειρα στο ερώτημα, μιλώντας για συνδρομητικές υπηρεσίες κι αναφέροντας σαν παράδειγμα παραδοσιακά μέσα όπως του New York Times, Financial Times κτλ.
Πέραν του ότι χρήζει περαιτέρω ανάλυσης το αν με μόνο συνδρομές τα συγκεκριμένα μέσα είναι βιώσιμα, ακόμα κι αν είναι, υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα. Είναι αυτά τα μέσα (μόνο) που θέλουμε να έχουμε;
Ναι μεν το διαδίκτυο άνοιξε τις πόρτες στη δημοσιογραφία των πολιτών, αλλά πραγματικά επαγγελματικά μέσα ενημέρωσης δεν θα πάψουμε να έχουμε ανάγκη. Και το ζήτημα είναι ότι αυτά ακριβώς θα πλήξει η ανυπαρξία διαφήμισης. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ ότι ποτέ θα αποφασίσουμε μαζικά να πληρώνουμε  5-10 διαφορετικές συνδρομές και μάλιστα τέτοιου ύψους που να μπορούν να καταστήσουν βιώσιμο ένα εναλλακτικό μέσο. Γιατί τόσες περίπου συνδρομές κατ’ αναλογίαν με το τι συμβαίνει τώρα, θα απαιτούνταν, αφού στα εναλλακτικά μέσα αυτό που ισχύει είναι ότι για την ενημέρωση δεν αρκεί μόνο ένα.

Προφανώς δεν διαθέτω απάντηση. Απλά καταθέτω ένα προβληματισμό κι ελπίζω ότι κάποια γόνιμη φαντασία θα μπορέσει να τον απαντήσει

Browser ball: εκπληκτικό

Δείτε αυτό το μικρό βιντεάκι που κατέγραψα παίζοντας μ’ αυτή τη virtual μπάλα. Παίξτε με τηνμπάλα μόνοι σας εδώ. Δουλεύει με τις τελευταίες εκδόσεις Chrome, Firefox και Safari. Δεν δουλεύει με Internet Explorer. Η δημιουργία της μπάλας είναι πειραματισμός που χρησιμοποιεί το νέο canvas της HTML5.  Το σημείωμα του δημιουργού της εδώ.

Web Science Conference στο ΙΜΕ – Update

Το να δεις μια φορά στη ζωή σου από κοντά τον Tim Berners-Lee ακόμα κι αν δεν έχει τίποτα να σου πει, είναι κάτι σαν το προσκύνημα στη Μέκκα για όλους όσους από μας παθιαζόμαστε με κάτι από τον Παγκόσμιο Ιστό. Γιατί σ’ αυτόν τον οφείλουμε. Το να τον έχεις και στη χώρα σου, ένας λόγος παραπάνω. Μιλάω για το συνέδριο Web Science βέβαια στο οποίο συμμετέχει.

Θα είμαι κει λοιπόν, αρκετές ώρες και τις τρείς μέρες.

Αλλά τι είναι η Επιστήμη του Ιστού, το Web Science;

… είναι το πρώτο συνέδριο αφιερωμένο στην επιστημονική μελέτη των κοινωνικο-τεχνικών διαστάσεων του Web ως ένα μοναδικό και ολοκληρωμένο δημιούργημα. Η Επιστήμη του Web (Web Science) στοχεύει στην κατανόηση, στο σχεδιασμό και στην ανάπτυξη των τεχνολογιών και των εφαρμογών που συγκροτούν το World Wide Web. Ωστόσο, το Web δεν υπάρχει χωρίς τη συμμετοχή των ατόμων και των οργανισμών. Καθώς, λοιπόν, σήμερα ένα ιδιαίτερα σημαντικό μέρος της καθημερινής μας ζωής αφιερώνεται σε online δραστηριότητες, από ένα συνεχώς αυξανόμενο τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού, προκύπτει η αναγκαιότητα για την υλοποίηση του πρώτου συνεδρίου για την Επιστήμη του Web, το οποίο διοργανώνεται από το Web Science Research Initiative (WSRI) και το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού (ΙΜΕ) και το οποίο είναι αφιερωμένο στην παρουσίαση της έρευνας για την Society OnLine.

Οι εργασίες του συνεδρίου θα πραγματοποιηθούν από τις 18 έως τις 20 Μαρτίου 2009, στο Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού (Πειραιώς 254, Ταύρος, Αθήνα).

Κατεβάστε το λεπτομερές Πρόγραμμα Συνεδρίου

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Update:  Θα υπάρξει ζωντανή μετάδοση μέρους το συνεδρίου ως εξής:
[2009-03-18] Web Science Conference 2009: Society On-Line (Day 1)
‘Εναρξη: 17:00 Διάρκεια: 04:00 ώρες


[2009-03-19] Web Science Conference 2009: Society On-Line (Day 2)
‘Εναρξη: 09:15 Διάρκεια: 12:00 ώρες


[2009-03-20] Web Science Conference 2009: Society On-Line (Day 3)
‘Εναρξη: 09:15 Διάρκεια: 09:00 ώρες
Για να παρακολουθήσετε απαιτείται:
.. σύνδεση στο Διαδίκτυο με διαθέσιμο εύρος ζώνης τουλάχιστον 200 Kbps
και λογισμικό Real Player, Helix Player ή ισοδύναμο.

Επίσης θα υπάρξει

Μέσω της πιλοτικής υπηρεσίας Διαδικτυακής Τηλεόρασης του ΕΔΕΤ,
με video υψηλής ανάλυσης και μετάδοση multicast:

http://iptv.grnet.gr/multicast/net_channels.php

Για να παρακολουθήσετε τη μετάδοση είναι απαραίτητη ευρυζωνική
σύνδεση στο ΕΔΕΤ με δυνατότητα IP multicast και λογισμικό VLC
media player

Google Reader: η συζήτηση ξεκινά

Μια ενδιαφέρουσα αλλαγή εισήγαγε η ομάδα του Google Reader: Όσοι μοιράζονται posts είχαν μέχρι τώρα την δυνατότητα να αφήνουν κι ένα σχόλιο συνοδευτικό ή επεξηγηματικό του post που μοιράζονταν. Αν ήθελε κάποιος να απαντήσει στο σχόλιο αυτό έπρεπε να ξαναμοιράσει το ίδιο ποστ και να προσθέσει το δικό του σχόλιο.

2009-03-15_2157

Αυτό δεν χρειάζεται πλέον. Αρκεί να επιλέξει κανείς το comment view (εικόνα) στα friend shared items για να δει τα σχόλια στα ποστ που μοιράζονται οι φίλοι του, και να σχολιάσει αναλόγως.

Τα σχόλια εμφανίζονται όπως παρακάτω:

2009-03-15_2201

Το αστείο είναι ότι πριν ένα μήνα περίπου στο ReadWriteWeb ζητούσαν από τους αναγνώστες προτάσεις για αλλαγές στις εφαρμογές της Google κι εγώ είχα αφήσει το παρακάτω σχόλιο. Δείτε το κίτρινο χρώμα.

2009-03-15_2146

Λέτε να με άκουσαν; 😀

Πάντως το ενδιαφέρον είναι ότι μ’ αυτή τη λειτουργία o Google Reader αφαιρεί ένα μεγάλο ατού του Friendfeed, τις συζητήσεις πάνω σ’ ότι μοιράζεται κανείς. Αν προχωρήσουν και στο να αλλάξουν τον τρόπο που κάνεις φίλους, τότε ένα νέος μεγάλος χώρος συζητήσεων διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Interest based advertising από Google adsense

Η Google έστειλε σε όσους χρησιμοποιούν adsense (=διαφημίσεις google στην ιστοσελίδα τους) μια ειδοποίηση ότι ξεκινάει ένα νέο είδος διαφήμισης, τη διαφήμιση βάσει ενδιαφέροντος (interest based advertising).
Τι σημαίνει αυτό; Πρακτικά ότι θα προβάλει διαφημίσεις με βάσει τα ενδιαφέροντα του επισκέπτη μιας σελίδας τα οποία θα συνάγει από τα ιστορικά στοιχεία που κρατάει (τι και ποιές σελίδες έχει επισκεφτεί, πόσο συχνά κτλ).
Προφανώς από διαφημιστική άποψη αυτό είναι απόλυτα λογικό κι είναι στον πυρήνα της διαφήμισης να προσπαθεί να είναι στοχευμένη, να προβάλει δηλαδή το διαφημιστικό μήνυμα στο σωστό κοινό.
Η πρακτική της Google όμως σημαίνει στην πράξη ότι τα συνεργαζόμενα site θα γίνονται συνεργοί της στην συλλογή πληροφοριών κι αυτό γεννά πιθανώς κάποια νομικά θέματα ανάλογα με το νομικό καθεστώς της χώρας στο οποίο υπάγεται η ιστοσελίδα πράγμα που απαιτεί αλλαγές στους όρους χρήσης της σελίδας που η  Google ζητάει να έχουν γίνει μέχρι τις 8/4.
Συγκεκριμένα, όταν κάποιος θα επισκέπτεται πλέον μια ιστοσελίδα που ανήκει στο Google Content Network, δηλαδή σ’ όσους συμμετέχουν στο πρόγραμμα adsense, τότε η ιστοσελίδα θα αφήνει το λεγόμενο DART cookie στον browser του  επισκέπτη. Το Doubleclick DART Cookie χρησιμοποιείται για τη συλλογή της πληροφορίας του ποιά διαφήμιση βλέπει ή κάνει κλικ ο επισκέπτης.
Οι ιστοσελίδες συνεργάτες της Google έχουν την δυνατότητα να αρνηθούν την χρήση του   DART cookie (opt out).

Το θέμα είναι ότι οι περισσέτεροι συνεργάτες της Google στην Ελλάδα είναι μικρές ιστοσελίδες, χωρίς νομική συνδρομή (πόσες φορές έχετε δει όρους χρήσης σε ένα ελληνικό μπλογκ, ας πούμε) και η όποια αλλαγή απαιτείται μάλλον θα περάσει στο  ντούκου.
Καλό θα ήταν οι δικηγόροι της  μπλογκόσφαιρας να ετοίμαζαν ένα γενικό κείμενο που θα μπορούσε να έχει εφαργογή στην πλειονότητα των ιστοσελίδων και να το μοίραζαν ελεύθερα.