Category Archives: Διεθνή

Ο βυθός του κόλπου του Μεξικού έχει “σπάσει”;

Πρέπει να είναι η πιο ανησυχητική είδηση που έχω διαβάσει ποτέ! Εύχομαι να είναι ψέματα. Τι λέει; Εν περιλήψει: Ρώσοι επιστήμονες που κατέβηκαν με βαθυσκάφος στον κόλπο του Μεξικού διαπίστωσαν ότι ο βυθός έχει σπάσει σε πολλά σημεία από τα οποία αναβλύζει πετρέλαιο. Οι πιθανές επιπτώσεις; Ασύλληπτες. Καταστροφή του Ατλαντικού ολόκληρου. Δηλητηριώδεις βροχές για όλη τη Βόρεια Αμερική. Κι ο κόσμος αλλαγμένος προς το πολύ χειρότερο μετά απ’ αυτό.

Οι Ρώσοι ζητάνε από τους Αμερικάνους να κλείσουν την ‘πληγή’ με πυρηνική βόμβα κι οι Αμερικάνοι φοβούνται ότι έτσι θα μειώσουν τα ενεργειακά αποθέματα που τόσο χρειάζονται!!!
Η παγκόσμια οικονομική κρίση μοιάζει συναχάκι μπρος σ’ αυτό το εφιαλτικό μέλλον. Και προφανώς η BP είναι πολύ λίγη για να κάνει οτιδήποτε.
Αν υπάρχει κάτι για το οποίο θα έπρεπε να συστρατευτεί όλη η ανθρωπότητα, δεν μπορώ να φανταστώ να είναι διαφορετικό απ’ αυτό.

Posted via email from Στο δίχτυ

Η Αμερική τολμά

Ψηφίστηκε χτες κατά πλειοψηφία η μεταρρύθμιση στο σύστημα υγείας στην Αμερική, ύστερα από συζητήσεις ενός χρόνου.
Από την εντυπωσιακή παρουσίαση του θέματος στην ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου επιλέγω ένα βίντεο που παρουσιάζει το θέμα με αριθμούς. Ο λόγος; Γιατί αυτοί οι αριθμοί είναι ακριβώς που μου λείπουν σ’ ότι συζητιέται στα καθ’ ημάς για την κρίση. Και σκέφτομαι πόσο πειστικότερη θα γινόταν η κυβέρνηση αν παρουσίαζε όλα τα αριθμητικά δεδομένα και κυρίως τ’ αξιοποιούσε με τον παρακάτω τρόπο.

9/11 Οχτώ χρόνια μετά.

Ένα video του National Geographic παρουσιάζει τα ευρήματα προσπάθειας εξομοίωσης σε υπολογιστή της πτώσης του πρώτου αεροσκάφους πάνω στους δίδυμους πύργους.

Δεν αποτελεί έκπληξη τα συμπεράσματα είναι σύμφωνα με το επίσημο πόρισμα:  η φωτιά έφταιγε.

Μπορεί.

Πάντως για μένα, που πραγματικά μισώ τις θεωρίες συνομωσίας, παραμένει αναπάντητο το γιατί το  Ground Zero  παραμένει στην ίδια περίπου κατάσταση από το 2001 ενώ καθημερινά μπαινογβαίνουν δεκάδες εργάτες και συνεργεία.

Πήγα  στο σημείο  πέρσι και το 2005, και, παρότι είναι περιφραγμένο,  φυλάγεται και δεν είναι επισκέψιμο, οι υποτιθέμενες εργασίες που γίνονται εκεί δεν έχουν προχωρήσει καθόλου.

Σημειωτέον, ότι παραδίπλα στο μεταξυ του 2005 και του 2008 διάστημα είχαν σηκωθεί ένας ουρανοξύστης κι ένα πλέγμα κακοικιών μεγέθους ολόκληρου οικοδομικού τετραγώνου, πράγμα που δείχνει ότι δεν υφίστανται τεχνικοί ή χρονικοί περιορισμοί.

[via]

Η ζωή μιας ‘businesswoman’ στην Κένυα.

Το βιντεάκι είναι από την Kiva, τον οργανισμό που δίνει μικροδάνεια σε μικροεπιχειρηματίες στον Τρίτο κόσμο. Δείτε τι σημαίνει ‘επιχειρηματίας’ στην Κένυα.

Posted via web from Στο δίχτυ

Όταν το 1 τρις δεν κάνει ούτε για χαρτί τουαλέτας

Στη Ζιμπάμπουε ζούνε δύσκολα. Πολύ λίγα ακούμε ή ξέρουμε γι αυτό. Και συνήθως θεωρούμε τις λίγες σχετικές ειδήσεις βαρετές κι αδιάφορες. Να όμως που ένα βιντεάκι έρχεται να μας φωτίσει για το τι συμβαίνει σ’ αυτή τη δυστυχισμένη γωνιά του πλανήτη και να μας χαρίσει κι ένα χαμόγελο για την εφευρετικότητα των δημιουργών μιας καμπάνιας που χρησιμοποιεί το υπερπληθωρισμένο χρήμα της χώρας σαν … διαφήμιση. Το τουίταρα χτες αλλά νομίζω ότι θέλει περισσότερης  ‘διάρκειας’ έκθεση στα μάτια του κόσμου γι αυτό και το ανεβάζω κι εδώ. Εκπληκτική ιδέα δίχως άλλο.

YouTube – The Zimbabwean Titanium The 1 trillion dollar campaign

Ο μοντέρνος Έλληνας ήρωας

Έτσι χαρακτηρίζεται (τώρα) κάποιος , που για 9 χρόνια προσπαθούσε να ειδοποιήσει τις αρχές για την πραγματική δραστηριότητα της  επενδυτικής εταιρείας του Μπέρνι Μάντοφ, που αποδείχτηκε το μεγαλύτερο πυραμιδικό σχήμα όλων των εποχών (απάτη ύψους 50δις δολλαρίων).

Έπεσα τυχαία πάνω σ’ αυτή την εκπομπή του 60 minutes, αφιερωμένη στον Χάρυ Μαρκόπουλο, ομογενή εξ Αμερικής, οικονομικό αναλυτή από τη Βοστώνη και άνθρωπο που κατάλαβε από το 2000 ήδη τι κρυβόταν πίσω από την εταιρεία του Μάντοφ.

Ο χαρακτηρισμός  ‘our modern greek hero’ από τον οποίο πήρα τον τίτλο ακούγεται περίπου στο 1 λεπτό του βίντεο (μετά τη διαφήμιση).


Watch CBS Videos Online

Ένας επιπλέον λόγος που ανεβάζω αυτό το ποστ, είναι για να δούμε πως αντιμετωπίζεται ο κόσμος των νέων μέσων από ένα παραδοσιακό μεγάλο κανάλι: η εκπομπή όλη διαθέσιμη για embedding. Μια διαφήμιση στην αρχή είναι ο ‘φόρος’ που πρέπει να πληρώσεις για να την δεις. Και, πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο.

Τέλος, τι ειρωνία: ένας Έλληνας του εξωτερικού να επιμένει χρόνια να ξεσκεπάσει μια μεγάλη απάτη και να μην τον ακούει κανείς και στην Ελλάδα να μιλάμε για σκάνδαλα όλοι κι όλα αυτά τα χρόνια αλλά να μην ξεσκεπάζουμε κανένα.

Μεγ. Βρετανία: Διπλωματία με νέα μέσα

Το παίδεψα λίγο για να βρω τίτλο γι αυτό το ποστ. Δεν ήθελα ούτε το “Διπλωματία 2.0” που είναι πολυφορεμένο, ούτε το πιο εφετζίδικο “Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται”. Νομίζω ότι ο παρόν τίτλος έχει την επιθυμητή πολυσημία.

Και βέβαια δεν καταλαβαίνετε ακόμα για τι μιλάω όμως όλα θα γίνουν πιο σαφή λέγοντας ότι μόλις επέστρεψα από ένα δείπνο στην Βρετανική πρεσβεία όπου είχαν κληθεί κάποιοι μπλόγκερ, εκπρόσωποι του τύπου και του χώρου της επικοινωνίας, στελέχη επιχειρήσεων κ.α.

Σκοπός του δείπνου εργασίας ήταν η γνωριμία: γνωριμία με την νέα πολιτική επικοινωνίας του Foreign Office που δεν αφήνει έξω τα νέα μέσα, αλλά και πιο απλή, ανθρώπινη γνωρίμια, ένθεν κακείθεν.

Δεν θα αναφέρω ποιοί άλλοι συμμετείχαν, ας το κάνουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Δεν ήμασταν πολλοί πάντως. Από τα νέα μέσα εννοώ. Υπήρχαν όμως πολλοί κι ενδιαφέροντες άνθρωποι από την άλλη πλευρά. Με πρώτο τον πρέσβη David Landsman που είχε την πρωτοβουλία της συνάντησης (σημειωτέον ότι το δείπνο έλαβε χώρα στο σπίτι του πρέσβη στη Λουκιανού 2, που όπως προς έκπληξη μου έμαθα, ήταν το σπίτι του Βενιζέλου) και που στον χαιρετισμό του, μας είπε κάτι που για όσους σαν και μένα δεν έχουν σχέση με τη διπλωματία, ακούγεται περίεργο, αλλά αν το σκεφτείς, είναι πολύ αληθινό: μας είπε ότι η διπλωματία στην ουσία είναι επικοινωνία και συνεπώς μ’ αυτήν  την έννοια  εκείνος κι εμείς, οι  ‘αντιπρόσωποι’ των μέσων, νέων και παλιών, είμαστε ‘συνάδελφοι’.

Σημειωτέον ότι πολλοί από τους παρευρισκόμενους δεν μπόρεσαν να μην κάνουν την σύγκριση με την αντίστοιχη πρόσκληση μπλόγκερ στο ΥΠΕΞ, πριν ένα χρόνο και κάτι. Αλλά η όποια αναλογία τελειώνει εδώ, γιατί στην περίπτωση της Βρετανικής Πρεσβείας, δεν πρόκειται για μια προσωπική πρωτοβουλία παρά τους όποιους προσωπικούς τόνους, αλλά για μια πολιτική απόφαση και μια επικοινωνιακή πολιτική που ξεκινάει από το Foreign Office και διαπερνά όλες τις Βρετανικές πρεσβείες ανά τον κόσμο. Γι αυτό ακριβώς παρεβρισκόταν κι ο Ian Hargreaves παλιός δημοσιογράφος των Financial Times, του Independent και του BBC. Ο Ian Hargreaves έχει προσληφθεί από το Foreign Office και φέρει τον τίτλο Strategic Communications Director, κι υποπτεύομαι ότι το άνοιγμα προς τα νέα μέσα φέρει σε μεγάλο βαθμό τη σφραγίδα του.

Είχα δεν την τύχη να κάθομαι δίπλα στον υπεύθυνο των Digital Communications Paul Bute, ή ‘Head of Digital Engagement’ όπως λέει η κάρτα του, ο οποίος ήταν μάλλον κι ο καθ’ ύλην αρμόδιος για τα νέα μέσα.

Βέβαια από ένα γεύμα γνωριμίας ως μια επικοινωνιακή καμπάνια υπάρχει απόσταση και δεν ξέρω για ποιά θέματα και με τι τρόπο θα κινηθεί η Βρετανική πρεσβεία.  Κι ούτε μπορώ να προεξοφλήσω την επιτυχία της.  Μια χώρα όμως με μακρά διπλωματική παράδοση, δεν μπορεί να ασχολείται με τα νέα μέσα επειδή απλά είναι της μόδας ή του συρμού. Κι αν σκεφτεί κανείς πόσα λεπτά και δύσκολα θέματα απασχολούν την διπλωματία, μάλλον απορεί γι αυτή την ενασχόληση κι εμπλοκή.

Ας απορήσουμε λοιπόν, κι ας αναρωτηθούμε τι, γιατί και πως θα έπρεπε να κάνουμε κι εμείς στην προώθηση των δικών μας θέσεων κι επιδιώξεων στο εξωτερικό με αντίστοιχους μηχανισμούς μιας κι οι παραδοσιακοί φαίνεται να έχουν εξαντληθεί.

Reblog this post [with Zemanta]

Spam: μια παλιά αντιγνωμία κι ένας κώδικας συμπεριφοράς

eMail
Image by Esparta via Flickr

Με αφορμή ένα σχόλιο μου στο twitter για το πως αρκετοί νέοι έλληνες χρήστες στο twitter δρουν σαν spammers κάνοντας follow πολλές εκατοντάδες  άλλους έχοντας μόνο ‘αφήσει το ίχνος τους’ μια χούφτα φορές, ο giannoug μου αντέτεινε ότι αυτό δεν είναι spamming γιατί δεν ενοχλεί, κι εξ αυτού θυμήθηκα μια παλιά συζήτηση, νομίζω με τον Νίκο Δραντάκη και τον Στέφανο Κοφόπουλο, για το κατά πόσο υπάρχουν spammers στο twitter.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά:

Ο κλασσικός ορισμός του spam είναι ‘ανεπιθήμητο email που σκοπό έχει να διαφήμισει προϊόν ή υπηρεσία στην καλύτερη περίπτωση, ή να παρασύρει και να παγιδεύσει ανίδεο χρήστη στη χειρότερη’.

Το πρόβλημα με το spam είναι ότι δεν μπορείς να το εξαφανίσεις, γιατί σαν ιός, μεταλλάσεται συνεχώς: ο αποστολέας εμφανίζεται διαφορετικός, το κείμενο κι ο τίτλος παραλλάσουν, και μπορεί τη μια φορά να έχει εικόνες την άλλη όχι.

Ένα σταθερής μορφής μήνυμα είναι εύκολο να το μπλοκάρεις μ’ ένα φίλτρο, αλλά ένα μεταλλασόμενο μήνυμα μόνο ειδικά αντιspamming εργαλεία το πιάνουν, κι αυτά όχι πάντα.

Στο twitter τώρα, όταν κάποιος χρήστης μας κάνει follow,  έχουμε την επιλογή να τον αγνοήσουμε ή να τον μπλοκάρουμε. Ακριβώς γι αυτό το λόγο το following  δεν θεωρείται spam κι ο giannoug κι οι παλιοί μου συζητητές έχουν εκ πρώτης όψεως δίκιο.

Αν δούμε όμως λίγο καλύτερα τη σειρά των ενεργειών:

  • Κάποιος μας κάνει follow
  • Ένα μήνυμα φτάνει στο mail μας που μας ειδοποιεί συνοπτικά για το γεγονός και μ’ ένα σύνδεσμο παραπέμπει στην σελίδα του χρήστη
  • Επειδή δεν μπορούμε να ξέρουμε εκ των προτέρων ποιός είναι αυτός, πηγαίνουμε στην σελίδα του προφίλ του για να πληροφορηθούμε
  • Μια κατάλληλα κατασκευασμένη τέτοια σελίδα, κάλλιστα λειτουργεί σαν διαφημιστικό μήνυμα και μπορεί να περιέχει κι άλλο σύνδεσμο που να μας προτρέπει να πάμε παρακάτω.

Η διαδικασία προσφέρεται θαυμάσια για spam,  πραγματικό spam, και μάλιστα είναι αποτελεσματικότερη από το παραδοσιακό spam στο να φτάσει το μήνυμα σε μας γιατί στο τελευταίο τις περισσότερες φορές αναγνωρίζουμε το ανεπιθύμητο μήνυμα από τον τίτλο κι η μόνη ενέργεια που υποχρεωνόμαστε είναι το  delete ή το mark as spam.

Κι αν αποφασίσουμε να μπλοκάρουμε το χρήστη; Κακό που του κάναμε! Επενδύεται μια νέα ταυτότητα και φτου κι απ’ την αρχή.

Όμως δεν εννοούσα ότι οι νέοι έλληνες χρήστες είναι spammers μ’ αυτήν την έννοια. Όχι. Ελάχιστους τέτοιους έχω δει.

Δεν είναι spammers γιατί επιδιώκουν την προσοχή μας, αλλά γιατί επιδιώκουν την προσοχή γενικώς: προσπαθώντας να κάνουν φίλους μερικές εκατοντάδες ή χιλιάδες παλιότερους χρήστες φανερώνουν ότι στην πραγματικότητα δεν θέλουν φίλους αλλά ακροατές. Κι έχουν ένα πολύ ισχυρό σύμματο στο να το πετύχουν: την ματαιοδοξία μας. Γιατί, ναι, όλοι βεντετίζουμε λίγο ή πολύ και καμαρώνουμε που έχουμε ‘κοινό’, όταν κάποιος επιδιώκει να γίνει ‘φίλος’ μας.

Προφανώς δεν έχω φάρμακο για τις αδυναμίες του ανθρώπινου χαρακτήρα από καταβολής κόσμου, αλλά αν κάποιος νέος χρήστης του twitter θα ήθελε να ακούσει μια συμβουλή για το τουϊτερικό σαβουάρ βιβρ, θα του πρότεινα τα εξής:

  1. Πρώτα φτιάξε την σελίδα του προφίλ σου έτσι που να είναι αποκαλύπτική του ποιός είσαι και ποιά είναι τα ενδιαφέροντά σου.
  2. Γράψε λίγα tweets ακόμα κι αν δεν έχεις κανένα που να σ’ ακολουθεί για να δώσεις ένα στίγμα και για ν’ ασκηθείς λίγο.
  3. Έπειτα ακολούθα 10-20 ανθρώπους που γνωρίζεις ή που έχεις ακούσει ότι μιλάνε για πράγματα που σ’ ενδιαφέρουν και προσπάθησε να μπεις στην ‘συζήτηση’ σχολιάζοντας, προσθέτοντας πληροφορίες και γενικά συνεισφέροντας.
  4. Δες με ποιούς συνδιαλέγονται και ακολούθα σιγά σιγά αυτούς που σ’ ενδιαφέρουν. Είναι σίγουρο ότι αρκετοί θα σε ακολουθήσουν επίσης.

Από κει και πέρα θα βρεις τα υπόλοιπα μόνος χωρίς να γίνεσαι ενοχλητικός.

Reblog this post [with Zemanta]

Η Απογευματινη με Creative Commons και … Copyright -Update

Αναδημοσίευση από το foititakos.gr

Καθώς τσέκαρα τον rss reader μου, έπεσα πάνω σε ένα ενδιαφέρον άρθρο της “Απογευματινής“, το οποίο θα ήθελα πολύ να δω δημοσιευμένο και σε αυτό το blog. Το πρόβλημα με τα άρθρα των “παραδοσιακών μέσων”, είναι πως ποτέ δεν επιτρέπεται να τα χρησιμοποιήσεις… Έχω βαρεθεί να βλέπω στους όρους χρήσης πως “απαγορεύεταιη αναδημοσίευση, ολοκλήρου ή μέρους του κειμένου, χωρίς έγγραφη άδεια από τον εκδότη”. Αυτό είναι η πλέον οπισθοδρομική διατύπωση, μιας και στην εποχή του google, όλοι στο ίντερνετ παρακαλάμε να μας αναδημοσιεύσουν, αρκεί να μας δώσουν ένα link να ανέβει λίγο το pagerank μας…

Μάλιστα, συνήθως απαγορεύεται και η “κατά παράφραση αναδημοσίευση”, δηλαδή ουσιαστικά απαγορεύουν αναδημοσίευση οποιασδήποτε είδησης, παρακινώντας παράλληλα χωρίς να το θέλουν, τους χρήστες να διαδόσουν την είδηση χωρίς να τους δώσουν τα credits, που για εμάς αυτά ακούνε στο όνομα “αναφορά πηγής” (link στην πηγή).

Αυτό που με ξάφνιασε στην επίσκεψή μου στην ιστοσελίδα της “Απογευματινής” (η οποία είναι blog με wordpress για cms) λοιπόν, ήταν η ένδειξη στο κάτω μέρος της σελίδας, “Creative Commons“. Τα Creative Commons για όσους δεν ξέρουν, είναι μία νομική πρωτοβουλία του ακαδημαϊκού Lawrence Lessig, με σκοπό να διευκολυνθούν οι χρήστες στη διάχυση της πληροφορίας…

Η σύμβαση της “Απογευματινής“, επιτρέπει την αναδημοσίευση και τη διανομή της πληροφορίας, χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Μάλλον είναι η πρώτη ελληνική εφημερίδα με Creative Commons, διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Μία εφημερίδα του “συντηριτικού” χώρου, δείχνει το δρόμο για το μέλλον των ελληνικών μέσων, βάζοντας τα γυαλιά στους “προοδευτικούς”. Και πάλι συγχαρητήρια.

Ομολογώ κι εμένα με ξάφνιασε, αλλά, κοιτώντας το site της εφημερίδας, βλέπω αυτή την εικόνα:
apogevmatini
Copyright notice δίπλα δίπλα με τα Creative Commons. Ή παρανόηση είναι ή το CC ξέμεινε από το wordpress theme. Μακάρι πάντως να ισχύει.

Update: Όπως παρατήρησε ο Αστέρης στα σχόλια, το copyright έχει φύγει από το υποσέλιδο της Απογευματινής μετά την χτεσινή αρθρογραφία στα μπλογκ για το θέμα.

apogevmatini1

Κι αυτό οδηγεί στο βάσιμο μάλλον συμπέρασμα ότι, ναι, η Απογευματινή συνειδητά παίζει με Creative Commons!

Είναι επίσης δυό πράγματα ακόμα άξια παρατήρησης:

α. Αυτό το ποστ διαμορφώθηκε (-νεται) συλλογικά: Ο Γιώργος Γκριτζάλας παρατήρησε τα creative commons, εγώ την αντίφαση κι ο Αστέρης τη διόρθωση. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου δείχνει τη δύναμη της μπλογκόσφαιρας. Κανένας μας δεν είναι ‘ιδιοκτήτης’ ενός θέματος. Η συζήτηση τα αναδεικνύει και τα καθαρίζει. Κι αυτό δεν παλεύεται από καμιά δημοσιογραφία.

β. Η χρήση web 2.0 εργαλείων από τους οργανισμούς έχει το πλεονέκτημα ότι τους κρατάει γρήγορα ενήμερους και τους επιτρέπει να κάνουν ταχείες διορθωτικές κινήσεις. Προφανώς, κάποιος στην  Απογευματινή είδε τα pingback από τα blog κι έψαξε το θέμα. Αν η Απογευματινή δεν χρησιμοποιούσε wordpress αλλά ήταν ένα παραδοσιακό site, τα  pingback θα ήταν χτυπήματα στου κουφού την πόρτα. Για να αντιληφθεί ότι κάτι συζητιέται γι αυτήν στην μπλογκόσφαιρα θα έπρεπε να είχε καταφύγει σε κάποιου είδους monitoring  που και ακριβό είναι, και δύσκολο (και απαραίτητο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

Way to go, Web two O!