Category Archives: Politics

Οι εκλογές μέσα από τις αναζητήσεις

Στις εκλογές του 2009 είχα κάνει μια ανάλογη άσκηση: σύγκριση των αναζητήσεων στο internet για πολιτικούς αρχηγούς και κόμματα. Παρακάτω την επαναλαμβάνω διευρυμένη ως προς τις αναζητήσεις για το διάστημα των τελευταίων 30 ημερών. Τα γραφήματα θα τα παραθέσω σε δύο μορφές: snapshot (δηλαδή όπως το βλέπω τη στιγμή που γράφεται) και δυναμικό, που θα ανανεώνεται ανάλογα με την ημερομηνία που βλέπει κανείς το post για 30 μέρες προς τα πίσω. Προφανώς μετά τις εκλογές της 17/6/2012, το δυναμικό δεν θα έχει πια ενδιαφέρον. Μέχρι τότε όμως μπορεί να φανερώσει κάποιες απρόσμενες εξελίξεις.

Κόμματα

Snapshot

Δυναμικό Γράφημα

Πολιτικοί Αρχηγοί

Snapshot

Δυναμικό γράφημα

Μερικές παρατηρήσεις για τις συγκρίσεις.

  • Το Google Insights δεν επιτρέπει σύγκριση για πάνω από 5 όρους, συνεπώς δεν μπορούσα να συμπεριλάβω στα γραφήματα όλα όσα θα ήθελα. Αυτά που παρουσιάζω είναι μετά από κάποιες δοκιμές που θα εξηγώ κάτω από το καθένα.
  • Μερικές αναζητήσεις είναι μονοσήμαντα οριζόμενες (π.χ. ΠΑΣΟΚ ή ΣΥΡΙΖΑ) ενώ άλλες δεν είναι (π.χ.ΝΔ αλλά και  ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ). Στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να εξετάζει κανείς αρθροιστικά το αποτέλεσμα σε σχέση με τ’ άλλα, δυνατότητα που δεν δίνει η  Google.
  • Το κόμματα κι οι πολιτικοί αρχηγοί που συμπεριέλαβα στα διαγράμματα είναι αυτά που παρουσιάζουν το μεγαλύτερο βάρος στις αναζητήσεις. Προφανώς δεν υπάρχει άμεση συσχέτιση με την εκλογική τους δύναμη, πράγμα που φαίνεται ιδιαίτερα στην περίπτωση της Δημιουργίας Ξανά και του κου Τζήμερου.
  • Το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων φέρνει συγκριτικά μεγαλύτερο αποτέλεσμα κι από τη ΝΔ κι από το ΠΑΣΟΚ αλλά ο λόγος που δεν το συμπεριέλαβα, πέραν του ότι δεν επέτρεπε το διάγραμμα, είναι γιατί δεν μπορούσα ν’ αφήσω ένα από τα δυο κόμματα του δικομματισμού εκτός, καθώς η σύγκριση του οποιουδήποτε νέου με το παλαιό θα ήταν ατελής.
  • Το μεγάλο ποσοστό της Χρυσής Αυγής οφείλεται αποκλειστικά στην έκπληξη του εκλογικού αποτελέσματος της 6ης Μαϊου. Πριν δεν υπήρχαν ιδιαίτερα ψηλές αναζητήσεις. Και μετά δείχνει πτωτική πορεία.
  • Με την εξαίρεση της ΧΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται των λοιπών κομμάτων με διαφορά, όπως αντίστοιχα ο Τσίπρας προηγείται των πολιτικών αρχηγών με διαφορά. Ενδιαφέρον είναι ότι ο Θάνος Τζήμερος εμφανίζεται δεύτερος στις αναζητήσεις και μάλιστα με αρκετή διαφορά από τους λοιπούς. Επίσης ενδιαφέρον το ότι ο Αντώνης Σαμαράς έρχεται συγκριτικά τελευταίος παρότι το κόμμα του διαγκωνίζεται για την πρώτη θέση στα προεκλογικά γκάλοπ. Οι αναζητήσεις για τον Π. Καμμένο έχουν κυρίως προκληθεί από την διαδικασία των διερευνητικών και το γνωστό θέμα με την Προεδρία, κι έκτοτε εμφανίζουν πτωτική τάση. Πτωτική τάση εμφανίζει κι ο Τσίπρας, ενώ ο Τζήμερος δείχνει μεγάλα σκαμπανεβάσματα. Τέλος οι αναζητήσεις για Βενιζέλο και Σαμαρά, παρότι σγυκριτικά χαμηλότερες σε όγκο εμφανίζουν μεγαλύτερη σταθερότητα μέσα στο χρόνο.

 

Η πρώτη σκέψη του χρόνου

Δε θυμάμαι να έχω ξαναγράψει πρωτοχρονιάτικά ποστ. Και δε θέλω να είναι γκρινιάρικο. Μια διαπίστωση θέλω μόνο να μοιραστώ.

Διαβάζω πολύ κριτική τελευταία για την ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να ‘τα βρει’ και ν’ αναδείξει ανθρώπους και ιδέες που μπορούν να μας οδηγήσουν έξω από την πορεία (αυτο)καταστροφής που έχουμε πάρει. Αυτό που δεν βλέπω να διατυπώνεται ρητά, κι ακόμα λιγότερο να εξηγείται, είναι το γιατί.

Γιατί δεν εμφανίζεται ένας Εθνάρχης τώρα που τον έχουμε ανάγκη, βρε παιδί μου;

Και φοβάμαι πως η απάντηση είναι και παλιά κι απλή.

Γιατί οι Εθνάρχες δεν δημιουργούνται με παρθενογέννεση. Πρέπει να υπάρξει το ξευγάρωμα μιας καίριας ιστορικής συγκυρίας και μιας κυρίαρχης κοινωνικής ομάδας που θα τους δημιουργήσει.

Ακόμα και με όρους ταξικής ανάλυσης να το δει κανείς (που, παρεπιπτόντως, τόσο ο Adam Smith όσο κι ο Karl Marx χρησιμοποίησαν), δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κάποια κυρίαρχη τάξη που να εδράζεται  σε παραγωγή αληθινής αξίας, με μεταρυθμιστική ατζέντα που  ν’ αναδύεται από την φύση των αναγκών ακριβώς αυτής της παραγωγής (όπως π.χ. η ατζέντα του φιλελευθερισμού των βιομηχανικής επανάστασης ή των οικονομικών διεκδικήσεων των εξαθλιωμένων εργατικών μαζών του 19ου αιώνα).

Υπάρχουν μόνο πολλαπλές, διάσπαρτες κι ασύνδετες κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν το προνόμιο να νέμονται το σήμερα, όπως και το χτες. Κι υπάρχουν, ανάμεσα τους και δίπλα τους, οι πολλές, πάμπολλες, μονάδες που στρέφονται στην ατομική λύση, είτε με τη μορφή της φυγής, είτε της καταφυγής σε κάποια βολεψιά, είτε στον απέλπιδα μόχθο.

Οι ηγέτες είναι απλά το πρόσωπο και το προσωπείο μιας κοινωνικής ομάδας. Δεν υπάρχουν Εθνάρχες που να εκπροσωπούν το 100% του έθνους τους. Άσχετο αν τελικά μπορεί να το οφελήσουν.

Πως να εμφανιστούν στο προσκήνιο, λοιπόν, όταν οι ομάδες, οι τάξεις, οι κοινωνικοί σχηματισμοί-μας έχουν υποβαθμιστεί σ’ απλή άρθροιση ατόμων που διεκδικούν ένα φαντασιακό ‘δικαίωμα’  η μια εις βάρος της άλλης  κι ένας σε βάρος του άλλου, χωρίς να πληρώνουν το αντίτιμο της παραγωγής;

Αν πρόκειται να παραγάγουμε ποτέ νέους Εθνάρχες, θα πρέπει πρώτα κερδίσουμε το στοίχημα να παραγάγουμε εκ νέου αξία σε υψηλώτερη ποιότητα και κλίμακα. Κι αν είναι να ευχηθούμε κάτι για το νέο έτος, ας είναι αυτό.

Η εξουσία του βουλευτή

Πριν λίγο καιρό κατέβασα από το Project Gutenberg και διάβασα το βιβλίο του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου “Υπεράνθρωπος”.
Από τον τίτλο καταλαβαίνει κανείς ότι έχει σχέση με τις νιτσεϊκές ιδέες που ο Χατζόπουλος είχε αρχικά ασπαστεί. Το βιβλίο δεν είναι όμως προς διάδοση αυτών των ιδεών αλλά προσπάθεια κριτικής τους μέσα από μια φανταστική ιστορία κάποιου Νίκου, ενός νεαρού φίλου του αφηγητή του μυθιστορήματος, με χαρακτηριστικά που λίγο φέρνουν στον Νιτσεϊκό υπεράνθρωπο και περισσότερο στον πολύ γνωστό τύπο του χαμένου κορμιού.
Η ιστορία δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθαυτή. Ενδιαφέρον όμως έχει ο καμβάς της εποχής στον οποίο αυτή εγγράφεται.
Αν μπαίνω στο κόπο να τ΄αναφέρω αυτά είναι γιατί κυκλοφοράει ευρύτατα μια άποψη ότι η κομματοκρατία είναι χαρακτηριστικό της μεταπολίτευσης, ή της διαφθοράς της δημόσιας διοίκησης από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τα δυο αυτά ορόσημα δεν είναι άνευ σημασίας στην ‘κρατικοδιαιτοποίηση’ του βίου μας, που οδήγησε στο σημερινό θλιβερό παρόν, παραπλανούν όμως την ανάλυση μας για το τι πραγματικά έχει λάβει χώρα, αν εκληφθούν ως αφετηρίες.
Γι αυτό, θ’ αναφέρω δυό παραδείγματα από το βιβλίο που νομίζω διαφωτίζουν αυτό που θέλω να πω:
Ο πατέρας του ήρωα, πρώην έμπορος, έχει χρεωκοπήσει και λόγω κάποιων εκκρεμών ιστοριών με τη δικαιοσύνη δεν μπορεί ν’ απομακρυνθεί από το σπίτι του. Ορίστε πως το θέτει το βιβλίο:

Μια φορά δοκίμασε να βγη όξω από το σύνορο του τόπου του κ’ η εξουσία του βουλευτή του δεν έφτασε ως εκεί να τονέ γλυτώση. Έπρεπε να πουλήση γλήγορα γλήγορα η θεια ένα κομάτι οικόπεδο που είχε, για να πληρωθή ένας δανειστής που τον προσωποκράτησε. Φαίνεται ναπομένανε κι άλλοι απλήρωτοι κι ο θειος δεν αποφάσιζε να ξαναταξιδέψη.

Προσέξτε αυτό το “του”, του βουλευτή του, την οικειοποίηση του πολιτικού προσώπου. Κανονικά ο κύριος αυτός θα έπρεπε να είναι φυλακή αλλά όσο βρισκόταν στην επικράτεια του βουλευτή του γλύτωνε γιατί, προφανώς, ο βουλευτής έλυνε κι έδενε. Μιλάμε για το 1915. Δεν έχει σημασία ο νόμος. Σημασία έχει να είσαι μ’ αυτόν που είναι στα πράγματα. Κι αυτός, σα ‘στοργικός πατέρας’, θα φροντίσει να σε ξελασπώσει.
Αλλού ο ήρωας, που ήταν φοιτητής Νομικής, χωρίς ενδιαφέρον κι ελπίδα να πάρει πτυχίο, κι αφού έχει ξεκινήσει απερίσκεπτα μια εμπορική δραστηριότητα στη Σύρα, όταν αυτή δεν πάει καλά, γράφει στον πατέρα του να γυρίσει:

… ο Νίκος [ο ήρωας], αφού δεν πήγε καλά το εμπόριο των κρασιών του Ζαμπακίδη, έγραψε στον πατέρα του πως θέλει να γυρίση σπίτι του να κάμη το δικηγόρο εκεί στον τόπο ή να βρη καμιάν άλλη θέση, και τους γύρεψε τα έξοδα του γυρισμού. Ο πατέρας του, αφού είτανε κ’ εκλογές κιόλας, δανείστηκε και του τάστειλε αμέσως για ναρθή γλήγορα να ψηφίση κ’ έτσι αν πιτύχη ο βουλευτής του να τονέ διορίση.

Κανονική συναλλαγή: σε ψηφίζω, με διορίζεις. Και προσέξτε ότι υπάρχει τόση πίστη σ’ αυτή τη σχέση που ο πατέρας δανείζεται με τη βεβαιότητα ότι θα τα πάρει πίσω μέσω της ‘πωλησης’ της ψήφου του. Κι αυτό, όπως φαίνεται από τη διατύπωση είναι κοινή γνώση.
Σημειωτέον, τα αποσπάσματα αυτά είναι λεπτομέρειες του βιβλίου. Δεν γράφτηκαν σαν κριτική της πολιτικής κατάστασης. Είναι στα ψιλά. Και γι αυτό έχουν αξία. Γιατί αποτυπώνουν το πνεύμα της εποχής. 100 χρόνια πριν. Αναρωτηθείτε πόσα έχουν αλλάξει τώρα…

Η εξουσία του βουλευτή

Πριν λίγο καιρό κατέβασα από το  Project Gutenberg και διάβασα το βιβλίο του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου “Υπεράνθρωπος”.

Από τον τίτλο καταλαβαίνει κανείς ότι έχει σχέση με τις νιτσεϊκές ιδέες που  ο Χατζόπουλος είχε αρχικά ασπαστεί. Το βιβλίο δεν είναι όμως προς διάδοση αυτών των ιδεών αλλά προσπάθεια κριτικής τους μέσα από μια φανταστική ιστορία κάποιου Νίκου, ενός νεαρού φίλου του αφηγητή του μυθιστορήματος, με χαρακτηριστικά που λίγο φέρνουν στον Νιτσεϊκό υπεράνθρωπο και περισσότερο στον πολύ γνωστό τύπο του χαμένου κορμιού.

Η ιστορία δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθαυτή. Ενδιαφέρον όμως έχει ο καμβάς της εποχής στον οποίο αυτή εγγράφεται. 

Αν μπαίνω στο κόπο να τ΄αναφέρω αυτά είναι γιατί κυκλοφοράει ευρύτατα μια άποψη ότι η κομματοκρατία είναι χαρακτηριστικό της μεταπολίτευσης, ή της διαφθοράς της δημόσιας διοίκησης από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τα δυο αυτά ορόσημα δεν είναι άνευ σημασίας στην ‘κρατικοδιαιτοποίηση’ του βίου μας, που οδήγησε στο σημερινό θλιβερό παρόν, παραπλανούν όμως την ανάλυση μας για το τι πραγματικά έχει λάβει χώρα, αν εκληφθούν ως αφετηρίες.

Γι αυτό, θ’ αναφέρω δυό παραδείγματα από το βιβλίο που νομίζω διαφωτίζουν αυτό που θέλω να πω:

Ο πατέρας του ήρωα, πρώην έμπορος, έχει χρεωκοπήσει και λόγω κάποιων εκκρεμών ιστοριών με τη δικαιοσύνη δεν μπορεί ν’ απομακρυνθεί από το σπίτι του. Ορίστε πως το θέτει το βιβλίο:

 Μια φορά δοκίμασε να βγη όξω από το σύνορο του τόπου του κ’ η εξουσία του βουλευτή του δεν έφτασε ως εκεί να τονέ γλυτώση. Έπρεπε να πουλήση γλήγορα γλήγορα η θεια ένα κομάτι οικόπεδο που είχε, για να πληρωθή ένας δανειστής που τον προσωποκράτησε. Φαίνεται ναπομένανε κι άλλοι απλήρωτοι κι ο θειος δεν αποφάσιζε να ξαναταξιδέψη.

Προσέξτε αυτό το “του”, του βουλευτή του, την οικειοποίηση του πολιτικού προσώπου. Κανονικά ο κύριος αυτός θα έπρεπε να είναι φυλακή αλλά όσο βρισκόταν στην επικράτεια του βουλευτή του γλύτωνε γιατί, προφανώς, ο βουλευτής έλυνε κι έδενε. Μιλάμε για το 1915. Δεν έχει σημασία ο νόμος. Σημασία έχει να είσαι μ’ αυτόν που είναι στα πράγματα. Κι αυτός, σα ‘στοργικός πατέρας’, θα φροντίσει να σε ξελασπώσει. 

Αλλού ο ήρωας, που ήταν φοιτητής Νομικής, χωρίς ενδιαφέρον κι ελπίδα να πάρει πτυχίο, κι αφού έχει ξεκινήσει απερίσκεπτα μια εμπορική δραστηριότητα στη Σύρα, όταν αυτή δεν πάει καλά, γράφει στον πατέρα του να γυρίσει:

… ο Νίκος [ο ήρωας], αφού δεν πήγε καλά το εμπόριο των κρασιών του Ζαμπακίδη, έγραψε στον πατέρα του πως θέλει να γυρίση σπίτι του να κάμη το δικηγόρο εκεί στον τόπο ή να βρη καμιάν άλλη θέση, και τους γύρεψε τα έξοδα του γυρισμού. Ο πατέρας του, αφού είτανε κ’ εκλογές κιόλας, δανείστηκε και του τάστειλε αμέσως για ναρθή γλήγορα να ψηφίση κ’ έτσι αν πιτύχη ο βουλευτής του να τονέ διορίση. 

Κανονική συναλλαγή: σε ψηφίζω, με διορίζεις. Και προσέξτε ότι υπάρχει τόση πίστη σ’ αυτή τη σχέση που ο πατέρας δανείζεται με τη βεβαιότητα ότι θα τα πάρει πίσω μέσω της ‘πωλησης’ της ψήφου του. Κι αυτό, όπως φαίνεται από τη διατύπωση είναι κοινή γνώση.
Σημειωτέον, τα αποσπάσματα αυτά είναι λεπτομέρειες του βιβλίου. Δεν γράφτηκαν σαν κριτική της πολιτικής κατάστασης. Είναι στα ψιλά. Και γι αυτό έχουν αξία. Γιατί αποτυπώνουν το πνεύμα της εποχής. 100 χρόνια πριν. Αναρωτηθείτε πόσα έχουν αλλάξει τώρα…

Μια Realpolitik συναίνεσης

Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ αφελής ή αθεράπευτα ρομαντικός, θέλω να μοιραστώ μερικές σκέψεις για το ποια θα μπορούσε να είναι μιας βάση συναίνεσης για την αντιμετώπιση της κρίσης που διανύουμε. Η αναζήτηση αυτής της γραμμής συναίνεσης πηγάζει από τ’ ότι δεν δεν μπορώ ν’ αποδεχτώ ότι το πρωταρχικό μέλημα των ναυαγών του καθ’ ημάς Τιτανικού είναι ν’ αποδώσουν ευθύνες για το ποιος φταίει που δεν είδε το παγόβουνο (ή, ακόμα χειρότερα, ποιος μας έρριξε ηθελημένα στο παγόβουνο) τη στιγμή που γύρω απλώνεται ένας απέραντος κι απειλητικός ωκεανός κι η στεριά κι η σωτηρία είναι οπουδήποτε αλλού εκτός από την γνώση και την αντίληψη τους.

Και, βέβαια, μιλώντας για συναίνεση, δεν αναφέρομαι σε μια (ουτοπική) ομοφωνία. Και δεν πρόκειται ούτε για μια άσκηση άρθροισης ποσοστών διαφόρων κομμάτων μέχρι να επιτευχθεί μια ‘καταστατική’ πλειοψηφία. 

Μιλάω για μια συναίνεση που να μπορεί να εκφράσει και να εκφραστεί , έστω, από μια απλή πλειοψηφία (> 50%) μιας και ούτε καν αυτή δεν έχει ποτέ επιτευχθεί, ή κυβερνήσει, από την μεταπολίτευση και μετά.

Σ’ αυτά τα πλαίσια διακρίνω κάποιες βάσεις οι οποίες προσφέρονται κι από τις συνθήκες, κι από τη ροπή των συνειδήσεων, να λειτουργήσουν σα σημεία αγκύρωσης και συμφωνίας που μπορεί να οδηγήσει σε χάραξη μια ρεαλιστικής εθνικής πολιτικής εξόδου από την κρίση.

1. Διαγραφή μέρους του χρέους με ευρωπαϊκή απόφαση

Διαβάζοντας τις αναλύσεις και τις απόψεις, κυρίως τις εκφραζόμενες εκτός Ελλάδος, και παρακολουθώντας την εξέλιξη της κρίσης των  sovereign debts  και τη συνεπακόλουθη του ευρώ, έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι η διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους, ως και 30% είναι κάτι που συζητιέται στα υψηλά ευρωπαϊκά κλιμάκια, θεωρείται αναπόφευκτη από τις αγορές κι έχει ήδη προεξοφληθεί. Το ποσοστό αυτό μεταφράζεται στο δυσθεώρητο νούμερο των 105 δις και θα είναι μια τεράστια ελάφρυνση για μας. Θα φέρει δε το εναπομείναν χρέος από το περίπου 150% του ΑΕΠ στο 100%. Ακόμα και μ’ αυτή την περικοπή το χρέος θα είναι μεγάλο, αλλά όχι πλέον σε άγνωστα επίπεδα, αφού με τέτοιο ύψος χρέους φλέρταρε για πάρα πολλά χρόνια η χώρα.

Το πως και το πότε θα ληφθεί αυτή η απόφαση εξαρτάται από δύο παράγοντες: 
  • τη γενικώτερη πορεία του χρέους των αδύνατων χωρών της Ευρώπης και τις ρυθμίσεις για το ευρώ
  • και την πορεία συμμαζέματος της δικής μας οικονομίας.
Στην πραγματικότητα ο ουσιαστικός παράγοντας είναι ο πρώτος.  Ο δεύτερος είναι ψυχολογικός. Και συνιστά επίδειξη καλής συμπεριφοράς: τέτοιας που να μπορεί να γίνει αντιληπτή από τους λαούς των χωρών που θα κληθούν να πληρώσουν τη δική μας διαγραφή χρέους (γιατί κάπου θα μετακυλιστεί αυτή, είναι zero sum game). Κι εδώ ακριβώς είναι το ζητούμενο: να μην τορπιλίζουμε με ενέργειες και δηλώσεις την εντύπωση προς τα έξω ότι we behave.

2. Εξάλειψη της ελλειμματικότητας

Στα πλαίσια της ‘καλής συμπεριφοράς’ που αναφέραμε παραπάνω, το κύριο καθήκον που πέφτει στους ώμους μας είναι η εξάλειψη των ελλειμμάτων γιατί αυτά είναι η αρχή του νήματος του κουβαριού το χρέους. Προφανώς, αυτό είναι το δυσκολώτερο σημείο συναίνεσης, γιατί συνεπάγεται μια ρήξη με μια καθεστηκυία τάξη αλλά και με συνήθειες δεκαετιών. Δεν θα επεκταθώ όμως εδώ, καθώς σκοπός μου δεν είναι η εξεύρεση  λύσεων αλλά η σκιαγραφηση των σημείων επιθυμητής συμφωνίας. Αρκεί να ενστερνιστούμε ότι το έλλειμα προσλαμβάνεται διεθνώς ως δείκτης κακής συμπεριφοράς κι άρα η μείωση του ως το αντίθετο.

3. Εστίαση των αναπτυξιακών προσπαθειών στους εμπορεύσιμους κλάδους.

Το οικονομικό μοντέλο το οποίο ανάπτυξε η Ελλάδα τις 3 τελευταίες δεκαετίες είχε μια πολύ απλή λογική: τη μεγένθυση της οικονομίας την χρηματοδοτούσαν τα δάνεια. Μεγάλο μέρος των δανείων διέρρεε άμεσα προς τις χώρες των δανειστών ως εισαγωγές. Το υπόλοιπο γινόταν εγχώρια οικονομική δραστηριότητα όπου μεγάλο μέρος της  τροφοδοτούσε μια σειρά κρατικοδίαιτες δραστηριότητες με αρκετές απ’ αυτές να μην ανήκουν στους λεγόμενους εμπορεύσιμους κλάδους ( = εμπόριο, υγεία, real estate, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες κτλ). 
Με την αφαίρεση της δυνατότητας δανεισμού, η ανάπτυξη δεν μπορεί πλέον να ‘χρηματοδοτηθεί’ κρατικά. Πρέπει ν’ αυτοχρηματοδοτηθεί. Κι αυτό μπορεί να γίνει κατά κύριο λόγο δημιουργώντας προϊόντα κι υπηρεσίες που θα είναι αρεστά στην παγκόσμια αγορά γιατί από κει μόνο μπορεί να εισρεύσει χρήμα πλέον. 
Παρότι, ή ακόμα κι επειδή, το κράτος δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει την οικονομική δραστηριότητα, έχει ένα τελείως διαφορετικό ρόλο να παίξει: το κράτος πρέπει να διαμορφώσει τις συνθήκες της απρόσκοπτης και γρήγορης ανάπτυξης των εμπορεύσιμων κλάδων κι η δραστηριότητα του πρέπει ν’ αναπροσανατολιστεί σ’ αυτή την κατεύθυνση. Αυτό εύκολα λέγεται, πολύ δύσκολα γίνεται. Και γιατί το κράτος είναι υπερβολικά μεγάλο και συνεπώς δυσκίνητο, κι άρα πρέπει να μικρύνει, και γιατί ακόμα κι αν μικρύνει, πρέπει ν΄αποκτήσει προσωπικό και ικανό και με κίνητρα για απόδοση και κυρίως με πνεύμα υπηρεσίας προς την κοινωνία.

4. Δικαιοσύνη
Τα παραπάνω αφορούν στενά την οικονομία. Δεν αρκούν όμως μόνο οικονομικές πολιτικές για να μας βγάλουν από μια κρίση που δεν είναι μόνο, ή πρωτίστως, οικονομική. Χρειάζονται και κοινωνικές πολιτικές που θα στηρίξουν και θα ενδυναμώσουν και την υιοθέτηση της συναινετικής στάσης, αλλά και την επίτευξη των στόχων της. Κι η πιο ανέξοδη πολιτική, αλλά κι αυτή που μπορεί ν’ αποφέρει γρήγορα καρπούς στη διάθεση να επωμιστούμε στερήσεις και δύσκολες αλλαγές,  είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη κι η ενίσχυση της απόδοσης της.

Υπάρχει αριστερή έρευνα;

Η Ελληνική κρίση κατάφερε να μετατρέψει την κουβέντα για την κρίση του τραπεζικού συστήματος και του καπιταλισμού σε συζήτηση για τον ασύδοτο κρατισμό. Και, με τη συνηγορία των αγορών, η κουβέντα έγινε νέα κρίση που έπιασε τον λοιπό Ευρωπαϊκό Νότο κι έχει φρενάρει και κάποια μεταρρυθμιστικά οράματα στις ΗΠΑ. Και βαραίνει αρνητικά στη συζήτηση που διεξάγεται στα πλαίσια της Δύσης και του δυτικού καπιταλισμού για το ρόλο του κράτους και για τη ρύθμιση των αγορών.

Κι ενώ θα έλεγε κανείς, αυτή ήταν η ιδανική ευκαιρία της αριστεράς για ν’ αρθρώσει ένα λόγο και να πείσει, αυτό που βλέπουμε είναι μια αναιμική αντιπαράθεση όπου η αριστερά προσπαθεί να συσπειρώσει ότι μπορεί γύρω της μέσα από μια ατζέντα δυναμικών διεκδικήσεων που κάθε μία εκτοξεύεται σαν απειλή προς το υπόλοιπο σύνολο της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που κατά τ΄ άλλα η αριστερά προσπαθεί να τύχει τη συναίνεση και συνδρομή.

Δε γράφω τα παραπάνω με κριτική διάθεση αλλά με απορία. Είναι κάτι που με απασχολεί καιρό τώρα. Γιατί η αριστερά δεν έχει τίποτα καινούργιο να πει; Γιατί δεν προσαρμόζεται στους καιρούς παρά ακολουθεί μια μονολιθική προσέγγιση στα ζητήματα σαν να πρόκειται να λυθούν όλα δια μαγείας αρκεί να μαζέψουμε στο Σύνταγμα 1 εκ. κόσμο;

Που κατέληξα;

Στις εξής παρατηρήσεις – συμπεράσματα:
Η αριστερά δεν έχει πρόβλημα πράξης. Αυτή εύκολα θα ερχόταν αν ο κόσμος άκουγε μια πειστική πρόταση.  Η αριστερά έχει πρόβλημα θεωρίας. Χωρίς να είμαι ειδικός, νομίζω ότι η θεωρητική αριστερή σκέψη ομφαλοσκοπεί σε δευτερεύοντα ζητήματα ενώ τα θέματα που θα έπρεπε να εστιάσει, θα έπρεπε να τα αντλήσει από την ιστορική εμπειρία. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχει πια κουμουνιστικό κράτος στον κόσμο στα πρότυπα που το οραματίστηκαν οι ηγέτες της Οκτωβριανής επανάστασης (αντε, υπάρχει η Κορέα αν θεωρηθεί ότι έχει καμιά σχέση με κομμουνισμό το πολίτευμα της. Η Κούβα λάκισε προς τον ιδιωτικό τομέα τελευταία, κι η Κίνα είναι ένα μοντελάκι καπιταλισμού ντυμένο σε ρούχα προλετάριου). Ο Μάρξ λίγο ενδιαφέρθηκε για τη μετάβαση στην κουμουνιστική κοινωνία και στο πως θα λειτουργούσε αυτή. Και δεν του ρίχνω άδικο. Τότε το πρόβλημα ήταν να κάνουν κάτι άμεσα. Μετά όμως από 70 χρόνια υπαρκτού σοσιαλισμού, την πτώση του τείχους και την αναβίωση ξεχασμένων εθνικισμών κι ερίδων, ναι, το τι θα γίνει μετά είναι πια το τι θα γίνει τώρα.

Σε τι πρέπει ν’ απαντήσει η αριστερά; Βασικά σε δύο πράγματα.

α. Ποιό θα είναι το κίνητρο της παραγωγής στην αριστερή κοινωνία και ποιός διασφαλίζει τη δικαιοσύνη σε μια δικτατορία του προλεταριάτου;
Αν απέτυχαν τα αριστερά κράτη είναι γιατί γρήγορα μετεξελίχθηκαν σε μηχανισμούς καταπίεσης κι ελλειπούς κάλυψης των βιοτικών αναγκών των μελών τους, με τις εκάστοτε κρατικές νομενκλατούρες να νέμονται όλα τα προνόμια.
β. Πως θα επιτελεστεί η μεταξέλιξη ενός καπιταλιστικού σ’  ένα αριστερό κράτος όταν η αντίθεση του λοιπού κόσμου στην ίδια του την ύπαρξη θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη;
Είναι πολλοί αυτοί που ισχυρίζονται ότι η Σοβιετική Ένωση απέτυχε γιατί δεν μπόρεσε ν’ αντέξει τον αναγωνισμό των εξοπλισμών του ψυχρού πολέμου. Παρότι η άποψη αυτή ελέγχεται, χρήζει απάντησης σε κάποιον καλοπροαίρετο πραγματιστή που θα ήθελε να πειστεί και να προσχωρήσει στην αριστερή θεώρηση του κόσμου.

Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι καινούργια. Και τίθενται συχνά από το αντίπαλο στρατόπεδο υπό μορφή πολεμικής επιχειρηματολογίας. Το ζήτημα για την αριστερά είναι ν’ αναγνωρίσει ότι πέραν της πολεμικής υπάρχει και μια ουσία που χρήζει απάντησης. Κι αυτή δεν μπορεί να είναι σκέτα φιλοσοφική πλέον. Χρειάζεται επίκληση εμπειρικών παραδειγμάτων. Και για να υπάρξουν αυτά, θα πρέπει οι αριστεροί να σηκώσουν τα μανίκια και να κάνουν πράξη τη θεωρία σε μικρότερη κλίμακα ή να αναδείξουν ζωντανά παραδείγματα αν υπάρχουν και λειτουργούν (Μια από τις πιο εντυπωσιακές περιπτώσεις κολλεκτιβιστικής λειτουργίας κι επιτυχίας είναι τα ισραηλίτικά κιμπούτς αλλά ο ρόλος του Ισραήλ στη διεθνή γεωπολιτική δεν επιτρέπει στην αριστερά την άντληση παραδειγμάτων απ’ αυτό). Αν η αριστερή θεώρηση του κόσμου έχει ερείσματα επιστημονικότητας, χρειάζεται να τ’ αναδείξει. Κι η επιστημονική έρευνα δουλεύει με παρατήρηση και πείραμα. Κι όχι με θεωρητικούς συλλογισμούς κι αναλύσεις εδαφίων του Das Kapital.

Η Αμερική τολμά

Ψηφίστηκε χτες κατά πλειοψηφία η μεταρρύθμιση στο σύστημα υγείας στην Αμερική, ύστερα από συζητήσεις ενός χρόνου.
Από την εντυπωσιακή παρουσίαση του θέματος στην ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου επιλέγω ένα βίντεο που παρουσιάζει το θέμα με αριθμούς. Ο λόγος; Γιατί αυτοί οι αριθμοί είναι ακριβώς που μου λείπουν σ’ ότι συζητιέται στα καθ’ ημάς για την κρίση. Και σκέφτομαι πόσο πειστικότερη θα γινόταν η κυβέρνηση αν παρουσίαζε όλα τα αριθμητικά δεδομένα και κυρίως τ’ αξιοποιούσε με τον παρακάτω τρόπο.

Εκεί στο Υπουργείο Παιδείας να μάθετε τι σημαίνει Bcc [Updated]

Είμαι κι εγώ ένας από τους αργυρώνητους ιστολόγους που διαπιστεύτηκαν στο Υπουργείο Παιδείας για την ηλεκτρονική ενημέρωσή μας με δελτία τύπου και άλλες ανακοινώσεις. Αν μη τι άλλο, το πείραμα έχει ενδιαφέρον και ήθελα να το παρακολουθήσω.

Αφού εγκρίθηκα, βάζοντας προληπτικά το ψευδώνυμο αντί για το κανονικό μου όνομα, άρχισε η πρώτη στραβοτιμονιά. Το πρώτο δελτίο τύπου περιείχε απλή κοινοποίηση σε καμιά πενηνταριά ιστολόγους που όμως οι διευθύνσεις τους αντιστοιχούσαν στις ετικέτες με τα κανονικά τους ονοματεπώνυμα. Διαμαρτυρηθήκαμε ευγενικά αρκετοί συγχωρώντας το ατόπημα.

Όμως, η ίδια κατάσταση επαναλήφθηκε και σήμερα αλλά χειρότερα, τα ονοματεπώνυμα μπορεί να ξεπερνάνε τα τριακόσια στο πεδίο της απλής κοινοποίησης.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η επιπολαιότητα του αποστολέα, όποιος είναι κι αυτός, αλλά η ανευθυνότητά του. Διότι παρατηρώ ανάμεσα στους αποδέκτες και μερικά σκουπιδομπλόγκ, από αυτά που μόλις αποκτήσουν ανέξοδα κι άκοπα μια πλούσια mailing list αρχίζουν να μας βομβαρδίζουν σε “ενημερωτικά” μέηλ με ειδήσεις κατινίστικου αλλά και “πατριωτικού” χαρακτήρα. Είναι ακόμα νωπή η μνήμη για ένα ανάλογο περιστατικό, όπου ένα πολύ ξεφτέρι “ενημερωτικό” μπλογκ βομβάρδισε μια πεντακοσάδα ιστολόγων σχετικά με μια ακραία κίνηση ακροδεξιών κύκλων επικροτώντας τους με αηδιαστικό τρόπο. Και φυσικά, τα υπόλοιπα “ενημερωτικά” μπλογκ άρχισαν να βομβαρδίζουν τα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία μας με την ίδια λίστα εκμεταλλευόμενοι αυτό το απρόσμενο δώρο.

Από κει και πέρα, δεν ξέρω πώς και πόσο θα αναλάβουν τις ευθύνες τους εκεί στο Υπουργείο Παιδείας. Και δεν είμαι βέβαιος κατά πόσο υπάρχει νομική ευθύνη στην ανεύθυνη διαρροή προσωπικών δεδομένων, η αντιστοίχιση ηλεκτρονικών διευθύνσεων με πραγματικά ονοματεπώνυμα.

ΥΓ. Ακολουθώ μια επιθετική τακτική όταν λαμβάνω ανεπιθύμητα μέηλ από σκουπιδομπλόγκ, τους μαρκάρω απευθείας για phishing. Τώρα, φταίω εγώ αν κάνω το ίδιο και στο Υπουργείο Παιδείας;

by JustAnotherGoneOff

UPDATE

Σήμερα έλαβα ανακοίνωση από το Υπουργείο σχετικά με την χτεσινή διαρροή προσωπικών δεδομένων, οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.

Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου:

Αγαπητοί διαχειριστές

Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας των «ηλεκτρονικών διαπιστεύσεων», θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε, όλους όσοι συμμετέχετε στο συγκεκριμένο πρόγραμμα ενημέρωσης και επικοινωνίας, το οποίο επιχειρείται για πρώτη φορά στη χώρα μας. Η λίστα εγγραφής έμεινε ανοικτή για 15 ημέρες και μέσα σε αυτό το διάστημα πιστοποιήθηκε η ηλεκτρονική εγγραφή 375 blogs (με βάση τον αριθμό των διαχειριστών) τα οποία λαμβάνουν ήδη ενημερωτικό υλικό από το Υπουργείο Παιδείας. Όσοι διαχειριστές απέστειλαν παραπάνω από ένα ιστολόγιο ή διευθύνσεις e-mails, λάβαμε υπ’ όψη μόνο μία για τον καθένα, ώστε να φτάνει άρτια η ενημέρωση και να μη γεμίζουν άσκοπα τα inbox.

Επίσης τα στοιχεία που στάλθηκαν προς το Υπουργείο Παιδείας, για την ηλεκτρονική Διαπίστευση των ιστολογίων (διεύθυνση ιστολογίου, όνομα διαχειριστή, e-mail – καθώς και οι αριθμοί τηλεφώνου για sms ενημέρωση), παραμένουν απόρρητα σε ειδική λίστα αποστολής ενημερωτικού υλικού, αποκλειστικά από το Υπουργείο Παιδείας. Για την διαχείρισή τους υπεύθυνο είναι το Γραφείο Τύπου Επικοινωνίας και Διαδικτύου της Υπουργού και δεν δημοσιεύονται πουθενά ούτε παραχωρούνται σε κανέναν άλλο κυβερνητικό ή δημόσιο φορέα ή υπηρεσία.

Ένα ανθρώπινο λάθος -για το οποίο ευθυνόμαστε και απολογούμαστε γι’ αυτό- προκάλεσε την αποστολή ενημέρωσης με δημόσια κοινοποίηση των διευθύνσεων που έχουν πιστοποιηθεί. Κάτι τέτοιο ΔΕΝ θα ξανασυμβεί.

Οποιαδήποτε πιθανή μελλοντική ενέργεια, δικτύωσης ή επικοινωνίας μεταξύ των διαπιστευμένων ιστολογίων, σε μια λογική ενίσχυσης του ρόλου τους και συμμετοχής τους με ακόμη πιο ενεργό τρόπο, σε ζητήματα ενημέρωσης και επικοινωνίας του Υπουργείου, θα έχει πρώτα την απόλυτη έγκριση του κάθε διαχειριστή ξεχωριστά.

Σας ευχαριστούμε για την συνεργασία και σας ευχόμαστε καλή συνέχεια στις διαδικτυακές και όχι μόνο- δράσεις σας

Με ιδιαίτερη τιμή

Γραφείο Τύπου Επικοινωνίας και Διαδικτύου
Υπουργού Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων

Σχόλιο από μένα: Τουλάχιστον παραδέχτηκαν τις ευθύνες τους. Από κει και πέρα, οι θιγόμενοι ας πράξουν όπως νομίζουν.

To ΓΑΠόμετρο

mainquote-obama-mugΗ ιδέα ήρθε από την Αμερική: παρακολούθηση της τήρησης των προεκλογικών υποσχέσεων του Ομπάμα μ’ ένα online δημόσιο ‘εργαλείο’ (Obameter). Έτσι, ώστε να εποπτικοποιείται εύκολα η πρόοδος (ή η μη πρόοδος).

Και μια ανάλογη  συζήτηση τις τελευταίες δύο βδομάδες κυριάρχησε στην ελληνική τουϊτόσφαιρα και μπλογκόσφαιρα. Σχεδόν από το βράδι της εκλογής. Δεν ξέρω αν ήταν προετοιμασμένο ή αυθόρμητο και δεν έχει και σημασία. Σημασία έχει ότι το ΓΑΠόμετρο είναι σε πορεία υλοποίησης. Και θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε κάτι τέτοιο.

Ομολογώ ότι δεν συμμετείχα. Κι ότι από ένα σημείο και πέρα κουράστηκα. Αλλά η ουσία παραμένει. Η ιδέα είναι καλή. Κι υπάρχει κάτι ακόμα καλύτερο. Η κληρονομιά που θ’ αφήσει.  Κι αν γράφω αυτό το πόστ είναι γι αυτό το λόγο.  Σε 1οο μέρες θα έχουμε μια εικόνα του νέου αυτού accountability. Κι αν η ομάδα των συνδημιουργών του είναι πιστή στο πνεύμα της πράξης, τότε πρέπει να παραδώσει το ‘εργαλείο’ ανοιχτό, ελεύθερο χωρίς περιορισμούς στον οποιοδήποτε θέλει να το χρησιμοποιήσει.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο οι δεσμεύσεις αυτής της κυβέρνησης, αλλά κάθε ιθύνοντος και κάθε ενδιαφερόμενης κοινωνικής ομάδας.

Μπορώ να σκεφτώ τα εξής παραδείγματα:

  • Χρήση για όλες τις επόμενες κυβερνήσεις εφεξής.
  • Χρήση σε επίπεδο κομμάτων (η ανάδειξη αρχηγού στη ΝΔ θα μπορούσε να είναι μια αρχή).
  • Χρήση σε επίπεδο συγκεκριμένων πολιτικών: πχ για την εξωτερική πολιτική, την οικονομία
  • Χρήση σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης (τι μας υποσχέθηκε ο δήμαρχος και τι έκανε).
  • Χρήση σε επίπεδο επαγγελματικών ομάδων (δικηγορικός σύλλογος, ΤΕΕ κτλ) που έχουν εκλογές κι απολογισμό

κ.α.

Στο πνεύμα του ανοιχτού κώδικα, που άλλωστε φαίνεται να διαπνέει τη νέα κυβέρνηση, ένα τέτοιο εργαλείο θα πρέπει να είναι ανοιχτό σε όλους για να το πάρουν, να το χρησιμοποιήσουν, να το αλλάξουν, να το επεκτείνουν, να το βελτιώσουν. Πραγματικά όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να φανταστώ αντεπιχείρημα. Εσείς μπορείτε;

Κάποιος που μάλλον έχει καταλάβει

Picture 2Κριτικάρουμε τους πολιτικούς για τις άτσαλες προσπάθειες τους στα social media, αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκιο, δεν τους έχει πει και κανείς ‘how to do it right’.

Αποσπασματικές συμβουλές εκτοξεύονται που και που αλλά πουθενά καμιά ολοκληρωμένη πρόταση ή παράδειγμα.

Παράδειγμα;

Μα καλά κι ο Obama;

Ε, απλά ο Obama δεν είναι για τα μέτρα τους κι έπειτα δεν είναι όλοι υποψήφιοι Πρόεδροι. Ένας απλός βουλευτής  (υποψήφιος ή ένεργός) τι θα μπορούσε να κάνει;

Ε, λοιπόν, ένα ποστ από το Socialnomics με παρέπεμψε σ’ αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του  Δημοκρατικού  Steve Israel, μέλους του Κονγκρέσου κι αντιπροσώπου από την Νέα Υόρκη, που μιλάει βασικά για το πως χειρίζεται τα νέα μέσα για την προώθηση και του εαυτού του και της πολιτικής του ατζέντας.

Δυστυχώς δεν μπορώ να ενσωματώσω το βίντεο γι αυτό σας παραπέμπω να το δείτε στο C-SPAN.

Τι κράτησα;

  • Ο Israel μέσα από επιτροπές και σώματα στα οποία συμμετέχει στέλνει tweets για σημαντικά θέματα για να δει την αντίδραση της εκλογικής του βάσης.
  • Παίρνει φωτογραφίες από μέρη πολιτικών συναντήσεων στα οποία το ευρύ κοινό δεν έχει πρόσβαση, και τις ανεβάζει στο internet.
  • Με μια κάμερα βγαίνει ο ίδιος στους δρόμους και ρωτά  τον κόσμο για διάφορα θέματα. Έπειτα το επιτελείο του μοντάρει τις απαντήσεις και τις ανεβάζει στο κανάλι του στο  youtube.
  • Χρησιμοποιεί iPhone  δικό του για το twitter  κι όχι το τηλέφωνο που δίνεται στα μέλη του Κογκρέσου.
  • Παρότι του γράφουν πολλά αρνητικά σχόλια (σε facebook και twitter)  δεν δυσανασχετεί, αντίθετα το θεωρεί  θετικό.

Στο τέλος της συνέντευξης ό δημοσιογράφος τον ρωτάει αν η χρήση της τεχνολογίας και των νέων μέσων έχει επηρεάσει την άποψη του για θέματα όπως το net neutrality και απαντά απερίφραστα ναι. Κι όχι μόνο, αλλά πάει κι ένα βήμα παραπέρα γιατί λέει ότι μέσα από αυτό το πρίσμα αντιλαμβάνεται πλέον ότι η διαφάνεια που επιθυμεί ο Αμερικανικός λαός είναι εφικτή και πρέπει να προωθηθεί.

Είναι εξαίρεση ο  Steve Israel; Πιθανώτατα ναι, ακόμα και για την Αμερική.

Είναι κάτι εξαιρετικό ο Steve Israel;  OXI. Ο ίδιος ομολογεί τον αγώνα του να κάνει catch up με τα νέα μέσα και πόσο αισθάνεται να μένει συνεχώς πίσω. Κι αν διαβάσετε και το ποστ στο Socialnomics θα δείτε ότι του ασκεί κριτική σε κάποια σημεία.

Απλά ο άνθρωπος βάζει ο ίδιος το χέρι του στον τύπο των ήλων και δεν το αναθέτει στην γραμματέα του  (τουλάχιστον όλο το θέμα). Κι αυτό κάνει την διαφορά.