Category Archives: Ακατηγοριοποίητο

Ελλάδα, η απάντηση είναι το περπάτημα

Ο Διογένης ο κυνικός στο πιθάρι του
Το τελευταίο ποστ του Θοδωρή Γεωργακόπουλου έχει ανάψει φωτιές από χτες. Προσωπικά με βρίσκει κάθετα αντίθετο.  Βαριέμαι αφότητα τις σχοινοτενείς εξηγήσεις κι αναλύσεις γι αυτό θα διατυπώσω την αντίθεση μου και την απάντηση μου με άλλη μια ιστορία:

Ο Ζήνων, ο αρχαίος φιλόσοφος είχε διατυπώσει μια σειρά παράδοξα με σκοπό ν΄αποδείξει ότι δεν υπάρχει κίνηση. Το αγαπημένου μου είναι αυτό του Αχιλλέα και της Χελώνας που το αντιγράφω από την Wikipedia:

Στο παράδοξο του Αχιλλέα και της χελώνας ο Αχιλλέας είναι σε αγώνα δρόμου με μια χελώνα. ο Αχιλλέας επιτρέπει στη χελώνα ένα προβάδισμα 100 μέτρων.Για παράδειγμα, αν υποθέσουμε ότι οι 2 δρομείς θα τρέχουν με σταθερή ταχύτητα (ο ένας αργά και ο άλλος γρήγορα) μετά από πεπερασμένο χρόνο ο Αχιλλέας θα έχει τρέξει 100 μετρά και θα έχει φτάσει το σημείο εκκίνησης της χελώνας.Κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου η χελώνα θα έχει διανύσει πολύ μικρότερη απόσταση (π.χ 10 μέτρα). Στη συνέχεια, θα πάρει τον Αχιλλέα λίγο περισσότερο χρόνο για να τρέξει την απόσταση, στον οποίο η χελώνα θα έχει προχωρήσει πιο μακριά και στη συνέχεια περισσότερο χρόνο ακόμα για να φτάσει αυτό το τρίτο σημείο, ενώ η χελώνα κινείται μπροστά.Έτσι, κάθε φορά που ο Αχιλλέας φτάνει κάπου η χελώνα έχει πάει ακόμα πιο μακριά. Ως εκ τούτου, επειδή υπάρχει ένας άπειρος αριθμός των σημείων που ο Αχιλλέας πρέπει να φθάσει και η χελώνα έχει ήδη πάει, δεν μπορεί ποτέ να ξεπεράσει τη χελώνα.

Όταν ο Διογένης ο Κυνικός άκουσε την έκθεση της θεωρίας του Ζήνωνα δεν είπε τίποτα. Απλά σηκώθηκε και περπάτησε.

Ελλάδα, keep walking, ακόμα κι αν χρειάζεσαι ουϊσκι για να σ’ εμπνεύσει.

Εκείνοι οι Έλληνες

konstantinos-Manos

Κορίτσι από Όλυμπο Καρπάθου, Κων. Μάνος, “A Greek Portfolio”

Χτες επισκέφτηκα απρογραμμάτιστα την έκθεση με τις φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Μάνου στο Μουσείο Μπενάκη.

Η έκθεση είναι εξαιρετική και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Αλλά αυτό μάλλον δεν θα ήταν αρκετός λόγος για ένα ποστ.

Αυτό που με συγκίνησε βαθύτατα δεν ήταν το αισθητικό μέρος αλλά η εικόνα μιας Ελλάδας χαμένης.  Ο Μάνος, ελληνοαμερικάνος, ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1962 και μεταξύ 1962 – 1963 τράβηξε μια σειρά ασπρόμαυρες φωτογραφίες περιηγούμενος την ηπειρωτική και τη νησιώτικη χώρα του τότε.

Οι αρχές του εξήντα δεν είναι μια τόσο μακρινή εποχή. Για κάποιους από μας είναι εποχή ζώσας μνήμης. Μνήμης των γονιών τους για άλλους. Πάντως όχι μια εποχή χαμένη στον ιστορικό χρόνο. Ακριβώς γι αυτό, η ζωή των Ελλήνων που βγαίνει μέσα από τις φωτογραφίες, είναι ένα σοκ για τον Έλληνα του σήμερα, σοκ πρόσφορο για οικονομικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούς συλλογισμούς και συνειρμούς.

Το όμορφο πρόσωπο του κοριτσιού της φωτογραφίας είναι η εξαίρεση. Τα περισσότερα πρόσωπα των φωτογραφιών είναι σκληρά, βασανισμένα, αγέλαστα ή πικραμένα, μ’ ένα βλέμμα που τρέχει κάπου αλλού. Δεν μπορείς πια να συσχετίσεις εκείνους τους Έλληνες με τους επίσης πικραμένους και δυστυχισμένους Έλληνες του σήμερα. Γιατί τους χωρίζει μια άβυσσος. Η άβυσσος της φτώχιας της τότε εποχής. Που δεν έχει καμιά σχέση με τη φτώχια του σήμερα.  Αρκεί να δεις τα ρούχα: οι τρύπες και τα ξεφτίδια είναι ορατά ακόμα και στα λίγα τετραγωνικά εκατοστά του φωτογραφικού χαρτιού. Σχεδόν μυρίζεις τη βρώμα και τη πολυκαιρία. Φαντάζεσαι κρυφές ψείρες να έρπουν από κάτω τους. Κοιτάς τα γυμνά πόδια κι αναρωτιέσαι σε τι σκληρή πέτρα πατούσαν καθημερινά…

Και τελικά νοιώθεις ένοχος. Εκεί, μέσα σ’ αυτό τη φωτογραφική φυλακή, κρύβεται ο αλλοτινός μας εαυτός. Φτωχός, εξαθλιωμένος, τριτοκοσμικός. Αλλά αληθινός. Τώρα που φλερτάρουμε επικίνδυνα με τα τρία πρώτα επίθετα, δεν διαθέτουμε το τέταρτο. Κι η μεμψιμοιρία μας, χωρίς αυτό, μοιάζει κακομαθημένη, γεμάτη αμετροέπεια.

Είναι συνηθισμένο φωτογραφίες του παλιού καιρού να σε φορτίζουν με νοσταλγία. Όχι αυτές όμως. Αυτές σε γεμίζουν με μια αίσθηση επείγοντος κι ένα καθήκον απέναντι στο μέλλον.

“Καμμένες” σκέψεις

grfires2009

Αυτές οι σκέψεις δεν γράφονται εν θερμώ παρά τη ζέστη και τη φωτιά. Απλά συμπίπτουν με μια (ακόμα) καταστροφή. Μια καταστροφή που την υποδεχόμαστε με αμήχανη οργή σαν πολίτες ή εξοργιστική αμηχανία σαν κράτος.

Και το ερώτημα είναι τι κάνουμε, τι κάναμε και τι θα κάνουμε στο μέλλον.

Επειδή δεν μ’ αρέσουν οι περιστροφές, θα πω την πρότασή μου οδεύοντας από το γενικό προς το ειδικό.  Κι αν έχει αξία κάπου θα πιάσει.

  • Το πολιτικό σύστημα στην χώρα είναι “καμμένο”. Δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στον τόπο. Δεν μπορεί να γίνει φορέας ελπίδας για καμιά αλλαγή.
  • Αν θέλουμε να ενεργοποιηθούμε, ας ενεργοποιηθούμε κοινωνικά. Ο καθένας σ’ ένα θέμα. Σ’ αυτό που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του και στην ευαισθησία του όποια κι αν είναι: η φύση που χάνεται, οι πολιτικές ελευθερίες, το θέμα των μεταναστών, οτιδήποτε.
  • Η κοινωνική δράση προφανώς έχει πολιτική συνιστώσα, αλλά όχι αναγκαστικά κομματική.
  • Για τις φωτιές: δεν πιστεύω ότι υπάρχει μόνο μια αιτία (:εμπρησμοί) αλλά αν θέλουμε να απαλοίψουμε αυτήν την μια αιτία αρκεί το εξής:
    • Να καταγράφεται και να παρακολουθείται συστηματικά η δασική γη από φορέα που θα συσταθεί από κοινωνικές δυνάμεις (ΜΚΟ).
    • Η παρακολούθηση να γίνεται με προμήθεια δορυφορικών φωτογραφιών υψηλής ανάλυσης και αποτύπωση σε γεωγραφικό σύστημα.
    • Από τις διαφορές χρόνο με χρόνο να εντοπίζονται οι καταπατήσεις κι η ΜΚΟ μέσω των εθελοντών μελών δικηγόρων να ασκεί μυνήσεις στους καταπατητές για όλες ανεξαίρετα τις υποθέσεις που θα διαπιστώνονται.
    • Η ΜΚΟ να στελεχωθεί με δυο ειδών ειδικούς εθελοντές (τοπογράφους μηχανικούς και δικηγόρους) και μη ειδικούς που θα ασχολούνται βασικά με την εξεύρεση πόρων.

Τέλος, θεωρώ γελοίο ελλείψει ενόχων για τις πυρκαγιές να αρχίζουμε να επιτιθόμαστε ο ένας στον άλλον γιατί ασχολούμαστε, παρα-ασχολούμαστε, ασχολούμαστε-μόνο ή δεν-ασχολούμαστε με τις φωτιές. Δεν τις έβαλαν οι άλλοι bloggers ή οι twitterers. Κι αν λένε ‘βλακείες‘,  δεν είναι το θέμα της στιγμής.

Η φωτογραφία του  nkdx

Προβολή μέσω Facebook; Κάντο σωστά τουλάχιστον

Facebook's new homepage features a login form ...
Image via Wikipedia

Αν διαβάσεις την αρθρογραφία για marketing με social media, η αξιοποίηση του Facebook είναι μόνιμη επωδός. Κι όχι αδικαιολόγητα: είναι το μεγαλύτερο κοινωνικό δίκτυο και το  newstream του δίνει μια μοναδική δυνατότητα μια ενέργεια να προβάλεται έμεσα. Π.χ. γίνομαι fan μιας σελίδας; Το βλέπουν οι φίλοι μου και μπορούν να με μιμηθούν. Ή τουλάχιστον να πάνε να δούνε τη σελίδα από περιέργεια.

Αυτή τη ‘παρακολούθηση’ των φίλων είναι το καλύτερο μέσο για ‘διαφήμιση’. Κι αν θέλει κάποιος, κάτι, να τραβήξει την προσοχή χωρίς να εκνευρίσει, πρέπει να αξιοποιήσει ακριβώς αυτή την δυνατότητα.

Αλλά η άγνοια κι η απληστία πάντα καταστρέφουν το καλό. Και μπαίνει η σκέψη: “όσο περισσότεροι αλληλεπιδράσουν μαζί μου, τόσο πιο viral θα γίνω. Κάτσε λοιπόν να σπαμάρω κάμποσο κόσμο. Όλο και κάποιοι θα τσιμπήσουν.” Κι όντως  ‘τσιμπάνε’ αρκετοί  στα friend requests, στα ‘γίνε fan στη σελίδα μου’ και στα ‘ο τάδε σου πέταξε ένα πρόβατο, πέτα του κι εσύ ένα βόδι’.

Αλλά στην πορεία του χρόνου  μαθαίνουν, κι οι αποδοχές σε προσκλήσεις που έγιναν από άγνοια μειώνονται, κι ο θυμός για το νέο σπαμ μεγαλώνει.

Κερδίζει το υποτιθέμενο brand (=πρόσωπο, ομάδα, εταιρεία, οργανισμός) λοιπόν ή χάνει τελικά απ’ όλη αυτή την ιστορία;

Μάλλον χάνει και μαζί του απαξιώνει κι ένα πολύτιμο ‘κανάλι’.

Ακόμα χειρότερα όμως είναι όταν, όχι μόνο χάνεις μακροπρόθεσμα, αλλά διακινδυνεύεις και βραχυπρόθεσμα.

Πχ. υπάρχουν αρκετοί που δεν έχουν αντιληφθεί ότι ο απλός λογαριασμός στο facebook είναι ΜΟΝΟ για φυσικά πρόσωπα κι ότι αν δεν δηλώνεις αληθινά κι υπαρκτά στοιχεία ταυτότητας κινδυνεύεις με διαγραφή. Μια διαγραφή που μπορεί να επισπεύσει η καταγγελία ενός ενοχλημένου από τη σπαμοδραστηριότητά σου, ας πούμε.

Προσωπικά μ’ ενοχλεί βαθύτατα σε ένα δίκτυο όπου εγώ εμφανίζω το πραγματικό μου όνομα και το πραγματικό μου πρόσωπο να μου ζητάν να γίνουν φίλοι, λογαριασμοί με όνομα ιστοσελίδας, nickname και  πρόσωπο  κάποιο χαζοάβαταρ.

Αφορμή δε για το ποστ είναι ένα μέηλ από κάποιο τέτοιο λογαριασμό ελληνικού περιοδικού για θέματα γάμου. Δείτε  το ‘καταπληκτικό’ κείμενο της πρόσκλησης:

Γειά σας,

Δημιούργησα ένα προφίλ στο Facebook όπου μπορώ να αναρτώ φωτογραφίες, βίντεο και εκδηλώσεις και επιθυμώ να σε προσθέσω ως φίλο/η ώστε να μπορείς να το δείς. Πρώτα, πρέπει να γίνεις μέλος στο Facebook! Μόλις γίνεις μέλος, μπορείς να δημιουργήσεις και το δικό σου προφίλ.

Γουάου!  Τι λες ρε περιοδικό; Θα σε κάνω φίλο για να μου δείξεις φωτογραφίες και βίντεο; Δεν έχει πουθενά αλλού στο internet; Τις μάζεψες όλες εσύ; Κι εγώ πρέπει να σου αποκαλύψω την ταυτότητά μου κι ότι συνιστά το ψυχογράφημά μου και τις καταναλωτικές μου συνήθειες γι αυτό; Κομματάκι ακριβές δεν είναι αυτές οι φωτό σου;

Α, και το καταπληκτικό! Δίπλα από το παραπάνω κειμενάκι υπάρχουν μερικά στατιστικά από το προφίλ του προσκαλούντος, όπως πόσους φίλους έχει  κτλ.  Απ’ αυτές λοιπόν πληροφορούμαστε ότι έχει ανεβάσει μηδέν, zero, null, nada φωτογραφίες, που υποτίθεται ότι είναι ο φοβερός λόγος που με καλεί να γίνω φίλος.

Και καλά, άντε να πούμε ότι κάποιος ενθουσιώδης επιχειρηματίας ή υπάλληλος του έκανε τη γκάφα. Φαντάζεστε όμως να έχει πληρώσει ο επιχειρηματίας κάποιο σύμβουλο για τη λαμπρή αυτή παρουσία του στα social media;;;

Για σκοπούς μάρκετιν οποιουδήποτε είδους, το facebook διαθέτει fan pages. Πέραν του ότι είναι κι εννοιολογικά σωστό να χρησιμοποιείς κάτι τέτοιο, έχουν πλεονεκτήματα για τους  marketers που εκμηδενίζονται αν στη θέση τους διαλέξεις να χρησιμοποιήσεις ένα απλό λογαριασμό. Για παράδειγμα  τα fan pages δεν έχουν περιορισμό στον αριθμό των fans, ενώ οι απλοί λογαριασμοί και τα γκρουπ έχουν. Πως θα διαδόσεις ευρύτερα το μήνυμα σου φίλε (άσχετε) marketer, όταν μόνο σου περιορίζεσαι; Κι επιπλέον, τα fan pages δεν είναι συμμετρικά ενώ οι λογαριασμοί είναι: αν είσαι φίλος μου, υποχρεωτικά είμαι φίλος σου. Ενώ αν είσαι fan μου, δεν είμαι υποχρεωτικά fan σου. Τέλος, τα fan pages είναι δημόσιες σελίδες. Μπορούν να τις δουν κι όσοι δεν είναι μέλη του facebook. Ενώ οι λογαριασμοί είναι κλειστοί για τα μάτια των τρίτων.

Αν ο σκοπός που εμπλέκεται κανείς στο facebook είναι τρόπον τινά ακτιβιστικός, τότε αυτό που ενδύκνειται για χρήση είναι τα γκρουπ κι όχι απλοί λογαριασμοί. Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι μιλάμε για γκρουπ  που θα συγκεντρώσουν μέλη μερικές εκατοντάδες ή λίγες χιλιάδες. Αλλιώς πάμε κι εδώ σε fan pages.

Τέλος, να πω κι αυτό μιας και το ‘χω κάπως άχτι: το να φτιάξεις fan page για  μια ιστοσελίδα ή ένα μπλογκ, πρέπει να εξυπηρετεί ένα σκοπό. Και πρέπει να προσφέρει και κάτι παραπάνω ή διαφορετικό από την ιστοσελίδα ή το μπλογκ.

Αν πρόκειται απλά να βλέπω αναδημοσιεύσεις του περιεχομένου που βλέπω ήδη στο Google Reader, σε κάποιο  social bookmarking site ή στο twitter, γιατί να γίνω μέλος; Μπορεί στον ιδιοκτήτη του fan  page να προσφέρει το πλεονέκτημα της viral προβολής και της προβολής σε ένα κοινό που δεν είναι το κοινό του,  αλλά εμένα που είμαι έτσι κι αλλιώς κοινό του σε άλλα μέσα, γιατί με ζαλίζει; Δεν φοβάται μήπως μ’ εκνευρίσει και τον κόψω απ’ όλα τα μέσα κι όχι μόνο από το facebook;

Reblog this post [with Zemanta]

Μπορούν να αλωθούν τα social media;

Ρωτάει ο φίλος Διομήδης:

Τώρα, με την οικονομική κρίση ανέφερες χαρακτηριστικά πώς η διαφήμιση και γενικά όλο αυτό το σύστημα διαφήμισης θα στρέψει το βλέμμα του πρός το ίντερνετ και ειδικά τα social networks κτλ., μπλογκόσφαιρα..
Όχι ότι δεν έχει γίνει ήδη, αλλά σίγουρα θα γιγαντωθεί και όλο πιο έξυπνοι τρόποι προώθησης προιόντων θα κάνουν την εμφάνιση τους. Η ερώτηση είναι: Μήπως όμως θα αλλάξει έτσι ριζικά το ίντερνετ και σιγά-σιγά θα εισχωρήσουν παράγοντες οι οποίοι σίγουρα δεν θέλουμε (από διαφημιστικές εώς βλάκες ”δημοσιογράφους” οι οποίοι ανοίγουν portals αποκαλύψεων κτλ..) με αποτέλεσμα ένα χαώδες πράγμα-μια ζούγκλα??

Μπορώ να δεχθώ ως απάντηση πως το ίντερνετ κυριολεκτικά έχει χώρο για όλους και πως ο καθένας κάνει ότι θέλει, αλλά αυτό δεν σημαίνει όμως ότι μπορεί και να εντάσεται σε κάθε διαδικτυακή ”κοινότητα”..
Απλά από τη μία βλέπω αυτά: http://ub0.cc/b4/b και από την άλλη αυτά: http://ub0.cc/85/0

Κι επειδή η ερώτησή του έχει ένα γενικώτερο ενδιαφέρον κι είναι κάτι σαν ενδημικός φόβος στην μπλογκόσφαιρα, την ποστάρω εδώ για να προσπαθήσω να απαντήσω.

Διομήδη, μου δίνεις μια θαυμάσια ευκαιρία να πω την άποψη μου για κάτι που πιστεύω ότι είναι συχνή παρανόηση: τα παραδοσιακά media χρησιμοποιούντο βασικά για broadcasting και στην πλειονότητά τους ήταν ιδιωτικές επιχειρήσεις. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα αφενός να υπόκεινται σε συγκεντρωση και ολιγοπώλεια με αντίστοιχη απώλεια της όποιας αντικειμενικότητας της ενημέρωσης. Αυτό απλά δεν μπορεί να συμβεί στα social media. Είναι η φύση τους τέτοια. Δεν μπορούν να εξαγοράστουν όλα τα μπλογκ π.χ. Δεν μπορούν ναχρηματιστούν όλοι όσοι συμμετέχουν σε διάφορα fora. Δεν μπορείς να πιάσεις τα εκατομύρια χρήστες του twitter και να τους υπαγορεύσεις τι θα γράφουν.

Η διασπορά και το πλήθος τους είναι τέτοια που κάνουν την όποια επιθυμία συγκέντρωσης αδύνατη. Επιπλέον, τα social media, δεν είναι broadcasting. Είναι συζήτηση. Γι αυτό δεν έχει νόημα να θες να κρατήσεις εκτός,  παίχτες ‘αντιπαθητικούς’ όπως πολιτικοί, μεγάλες επιχειρήσεις, παραδοσιακά media κτλ. Όλοι έχουν μια θέση στη συζήτηση. Και δεν μπορούν να την ελέγξουν. Η Zougla που αναφέρεις, μπορεί να έχει κάποια social χαρακτηριστικά, αλλά κανείς από τα social media δεν ταυτίζεται μαζί της και δεν θεωρεί ότι άλλαξε λόγω αυτής.

Άλλωστε αν δεν μπορείς να εξορίσεις τους ‘αντιπαθητικούς’ από την κοινωνία τότε πως θα συνδιαλαγείς μαζί τους; Και κυρίως που; Που θα ζητήσεις και θα συζητήσεις; Οπουδήποτε εκτός social media είσαι σε δικό τους γήπεδο. Θέλεις λοιπόν να παίζουμε για πάντα ‘εκτός έδρας’ μαζί τους;

Αυτά πιστεύω εγώ. Μπορεί να είμαι αφελής. Εσείς τι λέτε;

Ο Google Reader στην έρευνα του Sync

Συνεχίζοντας την ανάγνωση της έρευνας του Sync έφτασα στο κομμάτι της datamine.it.
Διαβάζοντας το report της Datamine.it κι ανατρέχοντας στους διάφορους κανόνες συσχετίσεων (γιατί κανόνες αλήθεια;) , εντύπωση μου έκανε η συχνή αναφορά στον Google Reader.
Αντιγράφω παρακάτω τους σχετικούς κανόνες (4 από τους 19, ήτοι ποσοστό κάτι λίγο πάνω από 20%):

  • Rule 6: if the blogger uses only the social web service ‘twitter’ then he often uses the service ‘google reader’ with a certainty of 76%.
  • Rule 8 suggests that ‘google reader’ is also preferred by the 75% of the bloggers who don’t often use ‘facebook’ and ‘you-
    tube’ or another social web service
  • Rule 16 suggests, with a certainty of 70%, that bloggers who often use the web service ‘buzz’, are also expected to utilize
    the ‘google reader’ web service.
  • Rule 17 : Among the responders who consider the number of readers as an important success metric and also blog about technology, 70% of them also use ‘google reader’.

Ο πρώτος κανόνας μου φαίνεται κακοδιατυπωμένος γιατί αυτό το ‘only’ αποκλείει τη συσχέτιση για την οποία μιλάει ο κανόνας γι αυτό θεωρώ από δω και μπρος ότι απλά δεν υπάρχει.

Πόσους όμως αφορά ο Google Reader;

Από το γράφημα των απαντήσεων της έρευνας βλέπουμε ότι τον χρησιμοποιεί το 37% των μπλόγκερ που απάντησαν.

sync_greader

Αυτό το 37% της μπλογκόσφαιρας (το στρογγυλεύω στο 40) είναι ένα ιδιαίτερο κομμάτι της: είναι αυτό που καταναλώνει και διακινεί ενεργά την πληροφορία.

Από που βγαίνει αυτό το συμπέρασμα; Καταρχήν από την έντονη συσχέτιση twitter, που είναι ένα κατεξοχήν μέσο μοιράσματος πληροφορίας και του Google Reader, που είναι ένα μέσο συλλογής της (κανόνας 6).

Έπειτα από την αρνητική συσχέτιση με το facebook ή το youtube που έχουν περισσότερο χαρακτήρα διασκέδασης παρά ενημέρωσης (κανόνας 8).

Για τον κανόνα 16 δεν υπάρχει μόνο απλή συσχέτιση: το buzz είναι καλωδιωμένο με τον google reader με την έννοια ότι τροφοδοτείται αυτόματα από τις επιλογές συγκεκριμένων αναγνωστών του Google Reader και τις αξιολογεί/βαθμολογεί δηλαδή τις φιλτράρει ως προς τη σημαντικότητα.

Τέλος, ο κανόνας 17 μας λέει ότι η αναγνωσιμότητα είναι μέτρο επιτυχίας κι άρα αξία για την παραπάνω μερίδα των blogger.

Ποιό είναι το πρακτικό συμπέρασμα; Αν θέλει κανείς να διασπείρει πληροφόρηση μέσα από τα ελληνικά social media, μάλλον πρέπει να προσεταιριστεί αυτήν την μερίδα της μπλογκόσφαιρας.

Θα είχε περαιτέρω αξία να μπορούσαν να εντοπιστούν συγκεκριμένες ομάδες μέσα σ’ αυτή τη μερίδα, και να προσδιοριστούν τα χαρακτηριστικά τους, γιατί έτσι θα διαφαινόταν κι ‘χρωματισμός’ της πληροφορίας απ’ αυτή τη διακίνηση.

Reblog this post [with Zemanta]

Youtube: μπέρδεμα!

2009-01-19_2232
Στο τέλος του 2008 είχα σκαρώσει αυτό το μικρό βιντεάκι με μια σύντομη ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε για τα ελληνικά social media. Είχα χρησιμοποιήσει φωτογραφίες φίλων και δικές μου από το flickr και την υπηρεσία animoto.

Στο animoto ανεβάζει φωτογραφίες, προσθέτεις πιθανώς κάποιες λεζάντες, διαλέγεις μουσική για να επενδύσεις το βίντεό σου και το σύστημα αναλαμβάνει να σου φτιάξει ένα μικρό animated slide show, με πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Υπάρχουν δύο δυνατότητες στο animoto: να ανοίξεις ένα απλό λογαριασμό οπότε έχει δυνατότητα για παραγωγή βίντεο μέχρι μισό λεπτό, ή να πληρώσεις μια μικρή συνδρομή και να μπορείς να δημιουργήσεις μεγαλύτερης διάρκειας βίντεο.

Στο θέμα μουσική έχεις επιλογή να χρησιμοποιήσεις είτε δικό σου κομμάτι είτε να επιλέξεις από μια σειρά που σου προτείνει το animoto.

Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Υπάρχουν δύο ειδών προτεινόμενα μουσικά κομμάτια: με άδεια CC και copyrighted. Για να τα προτείνει επισήμως η υπηρεσία συμπεραίνει κανείς ότι με κάποιο τρόπο έχει εξασφαλίσει την άδεια των δημιουργών. Έτσι κι εγώ επέλεξα για το βιντεάκι μου το  Kill Me Quickly (Or Not At All) του His Boy Elroy.

Το animoto σου δίνει επιπλέον τη δυνατότητα το βίντο που θα φτιάξεις να το ανεβάσεις αυτόματα στο youtube. Ωπ! Τι είπα; Στο youtube; Και γίνεται με το copyrighted μουσικό κομμάτι;

Αυτό:

Your video, Greek Socialmediosphere 2008, may have audio content from Kill Me Quickly (Or Not At All) by His Boy Elroy that is owned or licensed by rumblefish.

Your video is still available worldwide.

What should I do?

No action is required on your part. In some cases ads may appear next to your video.

Under certain circumstances, you may dispute the copyright claim from rumblefish. These may be any of the following:

  • the content is mistakenly identified and is actually completely your original creation;
  • you believe your use does not infringe copyright (e.g. it is fair use under US law);
  • you are actually licensed by the owner to use this content.

To fingerprinting software είχε δράσει. Αναγνώρισε αυτόματα το κομμάτι και μου έβγαλε τη σχετική ειδοποίηση.
Παρότι θα μπορούσα να κάνω dispute επί τη βάσει του ότι το κομμάτι προέρχεται από το animoto και το είχα νόμιμα χρησιμοποιήσει, βαρέθηκα και το άφησα έτσι.

Όμως αυτό που είχε συμβεί ήταν αυτό που περιγράφαμε μερικούς μήνες πριν: το νέο business model του youtube.

Εναλλακτικά θα είχα τη δυνατότητα να κάνω χρήση μια λειτουργία του Youtube που λέγεται AudioSwap και να αντικαταστήσω το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι με κάποιο άλλο από μια βιβλιοθήκη με ελεύθερα μουσικά κομμάτια που διαθέτει το audioswap (περισσότερα, εδώ).

Πριν λίγες μέρες όμως εμφανίστηκαν μερικά περίεργα και μη προανακοινωθέντα κρούσματα στο youtube:  το youtube ΄ξύρισε’ τον ήχο από διάφορα βίντεο αυτόματα αφήνοντας ένα μήνυμα όπως:

This video contains an audio track that has not been authorised by all copyright holders. The audio has been disabled.

Προφανώς η συμφωνία που έχει με τις δισκογραφικές το youtube δεν είναι καθολική ή έχει υποστεί αλλαγές.
Θα έλεγε κανείς ότι από το να κατέβει όλο το βίντεο, το να αφαιρεθεί ο ήχος είναι λιγότερο κακό. Είναι όμως μεγάλη ενόχληση για τους δημιουργούς και, κυρίως, τους χρήστες.

Όμως η σύγχιση δεν σταματάει εδώ, γιατί τα νεώτερα λένε πως το youtube έχει βάλει σε δοκιμή το ‘κατέβασμα’ βίντεο με το πάτημα ενός κουμπιού.
Υποθέτω ότι η λειτουργία θα ενεργοποιείται όταν το βίντεο έχει περάσει από το ξεσκόλισμα για πνευματικά δικαιώματα. Αλλά φανταστείτε το μπλέξιμο του απλού χρήστη: εδώ ανεβάζω και ναι μεν παραβιάζω αλλά επιτρέπεται, εκεί ανεβάζω αλλά μου κόβουν τον ήχο, εδώ μπορώ να κατεβάσω βίντεο (ποιός ξέρει με τι δικαιώματα), εκεί δεν υπάρχει το αντίστοιχο κουμπί.
Το youtube προσπαθεί. Αλλά it takes two to tango. Το παρόν καθεστώς για τα πνευματικά δικαιώματα είναι ασύμβατο με το internet, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Κι η μαζικοποίηση των κυρώσεων ή των διώξεων ή των τιμωριών, σίγουρα δεν λύνει το πρόβλημα.

Reblog this post [with Zemanta]