Category Archives: Business

Βαρκελώνη: η πόλη σαν επιχείρηση

This slideshow requires JavaScript.

Κανονικά αυτό το post θα έπρεπε να είναι για το Mobile World Congress αλλά βρίσκω δύσκολο να επιχειρήσω μια αποτίμηση του μεγαλύτερου συνεδρίου/εκθεσης για την κινητή τηλεφωνία(κι όχι μόνο) χωρίς να το τοποθετήσω πρώτα σ΄ένα πλαίσιο. Κι αυτό το πλαίσιο αναφοράς είναι η Βαρκελώνη, η πόλη που το φιλοξενεί.

Όταν, χάρις στο ξεμυάλισμα της Βίκης (ευχαριστώ Βίκη) αποφάσισα να πάω, κι άρχισα να σκέφτομαι τα του συνεδρίου, σκάλωσα σε μια απορία: πως μια μεσογειακή πόλη σαν τη Βαρκελώνη, που δεν είναι πρωτεύουσα κράτους και που ναι μεν είναι μεγάλη και μοντέρνα αλλά δεν ανήκει στις μητροπόλεις του κόσμου, κατόρθωσε να προσεκλύσει και να διοργανώνει ένα τόσο μεγάλο event  σαν το MWC;  Για να έχουμε μια αίσθηση μεγέθους:  70 χιλιάδες επισκέπτες φέτος και γύρω στους 1500 εκθέτες. Και δεν πρόκειται για μια έκθεση ανοιχτή στο ευρύ κοινό, αλλά ένα industry event, όπου οι επαγγελματίες του κλάδου ‘συνομιλούν’ μεταξύ τους, συνεπώς αυτές οι 70 χιλιάδες δεν είναι αργόσχολοι περαστικοί.

Η απορία μου άρχισε να λύνεται με την πρώτη επαφή με τη Βαρκελώνη: μεγάλο καινούργιο αεροδρόμιο (ή τουλάχιστον καλοδιατηρημένο), καλή συγκοινωνία με την πόλη, τακτικά κι οργανωμένα δρομολόγια. Μια απλή λεπτομέρεια στη σύγκριση αναδεικνύει τις διαφορές: στο λεωφορείο του αεροδρομίου, μπορείς να βγάλεις εισητήριο μετ’ επιστροφής και μάλιστα με μια μικρή έκπτωση. Το ποσό είναι ανάλογο αυτού που πληρώνεις από και προς το Ελ. Βενιζέλος κι ο εισπάκτορας δεν είναι άλλος από τον οδηγό. Έτσι και το λεωφορείο διασφαλίζει κατά κάποιο τρόπο επιβάτες για μεταφορά κι ο επιβάτης γλυτώνει από ένα μικρό αλλά περιττό παραπανίσιο άγχος.

Έπειτα έρχεται το μετρό: πολύ πυκνό δίκτυο (8 γραμμές) και συχνό (2-3 λεπτά αναμονή κατά μέσο όρο) με μια επίσης έξυπνη τιμολογιακή πολιτική: 2 ευρώ το κανονικό εισητήριο, 10 και κάτι ευρώ για δέκα διαδρομές, όχι μόνο στο μετρό αλλά και σε μια σειρά άλλα μεταφορικά μέσα. Έκπτωση 50%!

Αλλά αυτά ωχριούν μπροστά στην εντύπωση που σου κάνει η πόλη μόλις βγείς στην επιφάνεια: βουλεβάρτα μεγαλύτερα των του Παρισιού, με σύγχρονα και πεντακάθαρα λεωφορεία να τα διατρέχουν,  πεζοδρόμια μεγέθους ελληνικών λεωφόρων, εκτεταμένο δίκτυο ποδηλατοδρόμων, παντού διασταυρώσεις διαμορφωμένες σαν πλατείες, με ‘κομμένες’ τις γωνίες των οικοδομικών τετραγώνων ώστε να σχηματίζεται πάντοτε ένα εξάγωνο, και  φοίνικες, για να θυμίζουν ότι βρισκόμαστε στη Μεσόγειο.

Η πολεοδομία της Βαρκελώνης είναι τόσο εντυπωσιακή και προσεγμένη που θα έλεγα ότι δεν θυμίζει Ευρωπαϊκή πόλη. Πιο πολύ μου έφερε στο μυαλό τη Νέα Υόρκη, που όμως, εντυπωσιακό αυτό, προηγήθηκε απ’ αυτήν σε πολεοδομικό σχεδιασμό. Γιατί τέτοια  πολεοδομία δεν είναι και δεν θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα της προετοιμασίας της πόλης για τους Ολυμπιακούς του 1992 που την ξαναέβαλε στο διεθνές προσκήνιο. Είναι το προϊόν της γόνιμής περιόδου του τέλους του 19ου αιώνα που η πόλη είχε μεγάλα όνειρα για το μέλλον της. Τόσο μεγάλα, που στο τότε νέο πολεοδομικό σχέδιο η παλιά πόλη χώρεσε όλη σ’ ένα ‘τετράγωνο’.

Αλήθεια, τι ήταν τότε η Βαρκελώνη; Μια ιστορική πόλη που είχε γνωρίσει μια μετεωρική άνοδο στα τέλη του 19ου αιώνα, εποχή από την οποία χρονολογούνται εκτός από την σύγχρονη πολεοδομία της και τα πιο τουριστικά μνημεία της, τα έργα του Γκάουντι (ή Γκαουντί, ποτέ δεν κατάλαβα πως προφέρεται).

Μετά όμως ήρθε η περίοδος της δικτατορίας του Φράνκο. Κι επειδή η Καταλονία, συνεπής σε μια αριστερή, αντιαυταρχική έως αναρχική παράδοση,  ήταν το κομμάτι της Ισπανίας που πρόβαλε την πιο σθεναρή αντίσταση κατά την αναρρίχηση του στην εξουσία, γι αυτό κι η ηθελημένη παραμέληση της.  Ήταν τόσο μακρυά και σκοτεινή αυτή η περίοδος που κάποιος είπε ότι κι οι ίδιοι οι Καταλανοί ξέχασαν την Ιστορία τους και την ακμή τους. Φαίνεται όμως πως μετά την επιστροφή της Ισπανίας στη Δημοκρατία ανέκτησαν  γρήγορα την ιστορική μνήμη.

Μικρή παρένθεση εδώ για να πούμε δυο λόγια για την ιστορία της Καταλονίας. Διακρίνεται αδρά σε  τρεις περιόδους:

  1. Την μεσαιωνική, από τον 9ο ως τον 15ο αιώνα, όπου η Καταλονία ήταν μεγάλη ναυτική δύναμη κι η Βαρκελώνη οικονομικό κέντρο του τότε κόσμου (το πρώτο γνωστό  χρηματιστήριο του κόσμου, η  Llotja, δημιουργήθηκε εδώ).  Σ’ αυτή την περίοδο χτίζεται το μεγαλύτερο μέρος αυτού που είναι σήμερα γνωστό ως η παλιά πόλη και το Μπάρι Γκότικο (: η γοτθική συνοικία).  
  2. Την περίοδο που ξεκινάει με την ένταξη κι απορρόφηση της Καταλονίας από το Ισπανικό βασίλειο με έδρα τη Μαδρίτη, και που γι αυτό είναι μια μάλλον αδιάφορη περίοδος εκτός από το τέλος της, το 19ο αιώνα,  που η Βαρκελώνη γνωρίζει μια εκπληκτική άνθιση και θέτει τα θεμέλια της πόλης που βλέπουμε σήμερα. Εκτός από την πολεοδομία, τα έργα του Γκάουντι της περιόδου 1880 μέχρι το 1910 αποβαίνουν τα νέα landmarks της πόλης. Καταλύτης της αρχιτεκτονικής έκρηξης είναι η ανάπτυξη της Βιομηχανίας κι ο συνακόλουθος πλούτος που γεννά. Αρκετά από τα σημερινά αξιοθέατα είναι χρηματοδοτημένα από τους μεγιστάνες της περιόδου (όπως η οικία Μπατλό που έχτισε ο Γκάουντι για την ομώνυμη οικογένεια, το πάρκο Γκουέλ κ.α.). Η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή της Ισπανίας ξεκίνησε από τη Βαρκελώνη, όπως κι η πρώτη εφημερίδα. Η κλωστοϋφαντουργία της περιόδου κάνει  την πόλη ένα Μάντσεστερ του Νότου. Παράλληλα και σαν συνέπεια της εκβιομηχάνισης αναπτύσσεται ένα έντονο εργατικό κίνημα με αρκετές συμπάθειες προς σοσιαλιστικές κι αναρχικές ουτοπίες που σταμάτησαν απότομα με την επικράτηση του Φράνκο. Εκτός από την εκβιομηχάνιση, η πολεοδομική και οικοδομική ανάπτυξη της περιόδου οφείλεται και σ’ ένα μοναδικής σημαντικότητας γεγονός: την κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας και τη διάθεση των κτημάτων της προς πώληση για όφελος των δημόσιων ταμείων, πράγμα για το οποίο η καθολική εκκλησία δεν συγχώρησε ποτέ τον εμπνευστή της.
  3. Η τρίτη περίοδος είναι αυτή που διανύουμε, η μετά την Φράνκο δηλαδή, και απ’ ότι φαίνεται, πάει καλά.

Σ’ όλη αυτή τη διαδρομή, οι Καταλανοί επέδειξαν μερικά χαρακτηριστικά αναγνωρίσιμα και σήμερα. Καταρχήν, ήταν ένα έθνος εμπόρων. Το γεγονός αυτό αναγνωριζόταν και θεωρητικά ήδη από τον Μεσαίωνα. Ένας πρώην φραγκισκανός καλόγηρος, ο Francesc de Eiximenis, το 14ο αιώνα,  εξήρε τις αρετές και τα οφέλη για τις πόλεις από την επικράτηση και κυριαρχία των εμπόρων και της μεσαίας τάξης.  Θεωρούσε τη μεσαία τάξη ανάχωμα κατά της τυραννίας και των πολεμάρχων. Η ύπαρξη έντονης αστικής ζωής και μεγάλης μεσαίας τάξης, είχε τον αντίκτυπο της στα πολιτικά ήθη. Οι Καταλανοί είναι πάντα πιο ‘δημοκρατικοί’ από το μέσο Ισπανό, η δε χώρα έχει γνωρίσει σειρά κοινωνικών αναταραχών, με την πιο εντυπωσιακή ίσως, το κάψιμο των εκκλησιών κάπου στις αρχές του 19ου αιώνα.

Αλλά και σήμερα, όπως ιδίοις όμασι διαπιστώσαμε, το πνεύμα αυτό είναι πανταχού παρόν: μικρές, οργανωμένες και well behaving  αλλά πολύ φασαριόζικες ομάδες, που διαδήλωναν για κάποιο λόγο, έκαναν αισθητή την παρουσία τους ακόμα και στην είσοδο του Mobile World Congress. Mια ομάδα ειδικά διαδήλωνε κατά του Kaspersky του δημιουργού του ομώνυμου antivirus, δεν πολυκατάλαβα για ποιό λόγο.

Με την υποδομή μεγαλούπολης εν υπνώσει, ο Δήμαρχος της Βαρκελώνης Pasqual Maragall, οραματίστηκε να βγάλει την πόλη από το λήθαργο της χρησιμοποιώντας σαν μέσο τους Ολυμπιακούς αγώνες. Αν σκεφτεί κανείς ότι η διεκδίκηση και υλοποίηση των Ολυμπιακών αγώνων είναι project  10ετίας, τότε δεν μπορεί παρά να εντυπωσιαστεί από την ταχύτητα που κινήθηκε. Από το τέλος του Φράνκο το 1975 μέχρι την διεξαγωγή των αγώνων το 1992 μεσολάβησαν μόνο 17  χρόνια, που σημαίνει ότι χρειάστηκαν μόλις 7 χρόνια για να μπουν στην τροχιά της διεκδίκησης με σοβαρές αξιώσεις. Είναι δε ιδιαίτερης σημασίας ότι η πρωτοβουλία ανήκει σ‘ ένα δήμαρχο κι όχι σε κάποιο κυβερνητικό λειτουργό, γιατί δείχνει τη διάθεση της πόλης να πάρει το μέλλον της στα χέρια της.

Τα Ολυμπιακά έργα σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να ‘δένουν’ με την πόλη και να δημιουργούν τα πλαίσια για μια μελλονική ανάπτυξη. Το Ολυμπιακό στάδιο στο λόφο του Μοντζουϊκ, είναι ακριβώς πίσω από το μεγαλειώδες Εθνικό μουσείο, κι ίσως γι αυτό, η αισθητική του είναι όχι μοντέρνα, αλλά παραπέμπει σε κάτι ρωμαϊκό κι αναγεννησιακό.

Τα ολυμπιακά έργα στη θάλασσα έχουν πια τόσο απορροφηθεί από την πόλη που δεν διακρίνονται αν δεν στα υποδείξει κάποιος ή κάποια πινακίδα. Κι η απόσταση όλων των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων από το κέντρο της πόλης είναι μικρή, το πολύ 10 λεπτά με το αυτοκίνητο.

Ο λόφος του Μοντζουϊκ που δεσπόζει στα νότια της πόλης, έχει αξιοποιηθεί περαιτέρω με την δημιουργία τελεφερίκ που είτε κάνουν το γύρο του, είτε σε μεταφέρουν πάνω από το επιβατικό λιμάνι, στη Μπαρτσελονέτα, τη γραφική παραθαλάσσια συνοικία της ψαροφαγίας. Η τελευταία αυτή διαδρομή είναι εντυπωσιακή και από μόνη της πόλος έλξης πολλών επισκεπτών.

Κατά τ’ άλλα η ζωή στα Βαρκελώνη είναι μάλλον φθηνή με τα δικά μας μέτρα. Οι τιμές στα σουπερμάρκετ ήταν ένα μικρό σοκ. Σε γενικές γραμμές τα είδη διατροφής είναι 50% φθηνότερα από την Ελλάδα. Η φθήνια αυτή αντανακλάται και στις τιμές των εστιατορίων. Μπορείς να φας πλήρες γεύμα με ορεκτικό, κυρίως πιάτο και επιδόρπιο με λιγότερα από 10 ευρώ. Μπορείς βέβαια να βρεις και πολύ ακριβότερα και πιο ψαγμένα εστιατόρια μιας κι η γαστρονομία είναι ένας από τους λόγους επίσκεψης στην Βαρκελώνη. Άλλωστε μέχρι πριν λίγα χρόνια εδώ βρισκόταν και το ακριβώτερο εστιατόριο του κόσμου του σεφ Φεράν Αντριά, με αναμονή για τραπέζι που έφτανε και τον ένα χρόνο. Δοκιμάσαμε και τις  δύο πλευρές, τη φθνή και την ακριβή, κι οι εντυπώσεις ήταν αμφότερες πολύ καλές. Ειδικά για τους μαθημένους στα μεζεδάκια Έλληνες η κουλτούρα των τάπας και των πίντσος ταιριάζει γάντι.

Σ’ αντίθεση όμως με το φαγητό, οι τιμές εισόδου στα μουσεία και τ’ αξιοθέατα είναι από τις πιο ακριβές στην Ευρώπη. Αποκορύφωμα η οικία Μπατλό του Γκάουντι, που η είσοδος κοστίζει 20 Ευρώ! Παρότι σαν επισκέπτη κάτι τέτοιο με εκνεύρισε, το δικαιολογώ: η Βαρκελώνη δεν σ’ αποτρέπει από το να την επισκεφτείς (μια βόλτα στο Μπάρι Γκότικο ή στη Ράμπλα ισοδυναμεί έτσι κι αλλιώς μ’ επίσκεψη σε μουσείο στο πιο ευχάριστο) αλλά αν θες να δεις τους θησαυρούς της πρέπει να πληρώσεις για να μπορέσει να συνεχίσει να τους συντηρεί και να τους δείχνει. Κι όταν μπαίνεις σ’ ένα μουσείο, η οργάνωση κι η τάξη σου λέει ότι τα λεφτά που πλήρωσες τουλάχιστον  ξοδεύονται καλά.

Όσο πιο πολύ περπατάς την Βαρκελώνη, τόσο διαπιστώνεις ότι αυτή η πόλη means business. Δεν θέλει να σου αρπάξει τα λεφτά πασάροντας σου φύκια για μεταξωτές κορδέλλες, αλλά σταδιακά σε παρασέρνει με τα θέλγητρα της να μπεις σε μαγαζιά και ν’ αφήσεις χρήμα. Παραπάνω απ’ αυτό που προγραμμάτιζες.

Δεν έχω εικόνα ποιά είναι η τωρινή οικονομική κατάσταση των κατοίκων της ή της Καταλονίας γενικότερα, αλλά ένα φυλλάδιο με πληροφόρησε ότι το ΑΕΠ της Καταλωνίας είναι περίπου όσο το Ελληνικό ενώ οι κάτοικοι της 3 εκατομύρια λιγότεροι, πράγμα που σημαίνει ότι το κατά κεφαλήν εισόδημα πρέπει να είναι 45% ψηλώτερο από το αντίστοιχο ελληνικό.  Αν υπάρχει κρίση, τουλάχιστον δεν είναι άμεσα ορατή στον επισκέπτη. Ναι, είδα αστέγους, αλλά λίγους. Είδα περιθωριακούς αλλά μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές και ώρες. Είδα μετανάστες, πολλούς για την ακρίβεια, αλλά που μοιάζαν αρκετά ενταγμένοι και σίγουρα σε καλύτερη κατάσταση απ’ αυτούς που κυκλοφορούν κάτω από την Ομόνοια.

Η Βαρκελώνη με την τάξη και την καθαριότητα της μοιάζει βόρεια προτεσταντική πόλη. Έχει όμως πολύ πιο ανοιχτό κι εύθυμο χαρακτήρα, καλύτερο κλίμα και πολύ καλύτερη ρυμοτομία, πράγμα που την ανεβάζει ψηλότερα από πολλές γνωστές Ευρωπαϊκές πόλεις. Μοιάζει να κινείται μ΄ ένα στόχο: να μεγαλώσει την επιρροή και την ευημέρια της. Και παρότι τίποτα απ’ όσα έχει να προσφέρει δεν είναι αποκλειστικό και μοναδικό, και δεν υπάρχει κάποιος τομέας που να διακρίνεται παγκοσμίως, η ισόρροπη και ποιοτική  ανάπτυξη διαφόρων χαρακτήρων αποτελεί τη δική της μοναδικότητα.

Και για να έρθουμε στο ερώτημα με το οποίο ξεκινήσαμε, η Βαρκελώνη μπορεί να διοργανώνει και να φιλοξενεί ένα event παγκοσμίων προδιαγραφών σαν το MWC γιατί έχει δημιουργήσει τις αντίστοιχες υποδομές κι υπηρεσίες. Γιατί μπορεί να προσφέρει ένα συνδιασμό από λόγους για να την επισκεφτεί κανείς κι έτσι να είναι επιθυμητός προορισμός πέραν των συνεδρίων,  και  γιατί η πόλη βλέπει πολύ επιχειρηματικά τη ζωή της και την ανάπτυξη της και, γι αυτό, το μέλλον της.

15 εκατ. $ στην ελληνικής προέλευσης Persado

Screen Shot 2013-02-13 at 9.12.02 PMΤον τελευταίο καιρό διαβάζουμε πολλές καλές ειδήσεις για την ελληνική τεχνολογική και startup επιχειρηματικότητα. Αυτή δεν είναι απλά άλλη μια. Είναι μια μεγάλη είδηση: το spin-off της upstream, η Persado, μια εταιρία που αναπτύσει συστήματα persuasion marketing, πήρε από Αμερικάνικο VC  χρηματοδότηση ύψους 15 εκατ. δολαρίων!

H Persado, δημιούργημα του συνιδρυτή της Upstream Αλεξ Βρατσκίδη, ξεκίνησε τη ζωή της σαν μονάδα της Upstream το 2010 και στο τέλος του 2012 αποσχίστηκε κι έλαβε υπόσταση αυτόνομης εταιρείας. Μέχρι τότε η Upstream είχε επενδύσει στη μονάδα της περί τα 20 εκατομύρια δολάρια και με την δημιουργία της νέας εταιρείας άλλα 15. Και τώρα έρχονται δύο αμερι

κάνικα VC, η Baine Capital Ventures κι η TL Capitol, και τοποθετούν σ΄αυτήν 14 συν 1 εκατομύρια ακόμα.

Για περισσότερες λεπτομέρειες για το deal και την Persado μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εδώ. Εγώ θέλω να σταθώ στην ευρύτερη σημασία της είδησης που παραπάνω την χαρακτήρισα ‘μεγάλη’. Γιατί;

  • Γιατί νομίζω είναι το πρώτο τέτοιο μεγέθους deal που περιλαμβάνει ελληνικής προέλευσης εταιρεία.
  • Γιατί πέραν του μεγάλου ποσού η εμπιστοσύνη που δείχνουν αμερικάνικά VC, και μάλιστα VC που δεν έχουν επενδύσει σχεδόν καθόλου εκτός Αμερικής, προς μιας ελληνικής προέλευσης εταιρεία και τεχνολογία είναι σήμα. Σήμα πως η λέξη Ελλάδα δεν σημαίνει απαραίτητα κόκκινο πανί. Είναι ψήφος εμπιστοσύνης και συνιστά μεγάλη αλλαγή κλίματος που θα οφελήσει όλη την ελληνική startup σκηνή.
  • Γιατί έχουμε το πρώτο ελληνικό φαινόμενο spill out, δηλαδή τη διάχυση της εμπειρίας κι επιτυχίας ενός startup  (: της Upstream) σε διάδοχα και παράγωγα άλλα. Γιατί μην ξεχνάμε ότι μέσα στο περιβάλλον της Upstream δεν εκκολάφθηκε μόνο η Persado αλλά και το WorkableHR.
  • Γιατί μιλάμε για μια εταιρεία έντασης γνώσης που βασίζεται στην τεχνολογική έρευνα για την επιτυχία της (σπάνιο για τα καθ’ ημάς), πράγμα που με μαθηματική βεβαιότητα θα δημιουργήσει μια νέα σειρά ανθρώπων που θα εμπλουτίσουν μ’ αυτή τη γνώση κι εμπειρία, αλλά και κουλτούρα, το γενικότερο οικοσύστημα.

Νομίζω ότι η Persado πέτυχε ήδη ένα πολύτιμο persuasion:  ότι το ελληνικό οικοσύστημα μπορεί. Εγώ πείστηκα. Εσείς;

 

 

Greek Startups στη Βαρκελώνη

Greek Startups App

Η Βαρκελώνη είναι η πόλη που η Αθήνα θα ήθελε να έχει γίνει: μετά από τους επιτυχημένους Ολυμπιακούς του 1992, και την αξιοποίηση του ότι άφησαν πίσω τους, έχει γίνει μια μητρόπολη μαγνήτης γιατί έχει κάτι που στερούνται οι περισσότερες μεγάλες πόλεις του Ευρωπαϊκού Βορρά: θάλασσα και ήλιο.

Αυτό, στους ‘κακούς παίχτες’ σαν κι εμάς, ακούγεται λίγο  αλλά είναι χαρτί που παίζεται σ’ όλες τις παρτίδες και κερδίζει πάντα. Κερδίζει μεταξύ άλλων και τη διοργάνωση του μεγαλύτερου συνέδριου και έκθεσης που έχει σχέση με την κινητή τηλεφωνία, Κάτι διόλου ευκαταφρόνητο, αφού αυτή η έκθεση θα συγκεντρώσει φέτος πάνω από 65 χιλιάδες επισκέπτες στις τέσσερεις μέρες που διαρκεί αλλά και στα δεκάδες πριν μετά και κατά τη διάρκεια της μικρότερα event που διοργανώνονται από κόσμο που θέλει να εκμεταλευτεί την ευκαρία αυτής της δημοσιότητας.

Θυμάστε τι λέγαμε για το LeWeb; Ε, πολλαπλασιάστε επί 10 ίσως και παραπάνω.

Γι αυτό κι οι διάφορες χώρες σπεύδουν να δείξουν στο Mobile World Congress ότι έχουν … να δείξουν.

Και κάπως έτσι σκέφτηκε κι ο Ελληνικός Σύνδεσμος Εταιριών Κινητών Εφαρμογών Ελλάδος και μια σειρά από άλλες συναφείς οργανώσεις, και συνασπίστηκαν για να διεκδικήσουν επιτυχώς την κρατική αρωγή για ελληνικά παρουσία με περίπτερο στο  MWC13.

Σ’ αυτό το περίπτερο, και κάτω από την αιγίδα των συλλόγων και των εκθετών, θα συμμετάσχει και το Mobile Monday Athens με δικό του stand. Κι έτσι η Βίκυ θεώρησε ότι θα  ήταν καλή ιδέα να προσπαθήσουμε να κάνουμε πράξη αυτά που έλεγα για το LeWeb: Να προωθήσουμε δηλαδή τις ελληνικές startup του mobile χώρου (κι όχι μόνο) στο MWC με κάποιες πρωτοβουλίες πέραν των παραδοσιακών.

Καθίσαμε και το συζητήσαμε λίγο και σκεφτήκαμε πως καταρχήν θα ήταν καλό αντί να μοιράζουμε φυλλάδια, να μοιράζουμε αυτό που ταιριάζει περισσότερο σ΄ένα τέτοιο συνέδριο: μια mobile εφαρμογή κατάλογο.

Κι ακόμα περισσότερο,  μια εφαρμογή φτιαγμένη από ένα Ελληνικό  Startup που να δείχνει την τεχνολογία του. Έτσι, ζητήσαμε τη  βοήθεια του Jupitee που πολύ πρόθυμα δέχτηκε να μας την προσφέρει. Καλώς εχόντων των πραγμάτων λοιπών, η ελληνική ομάδα θα πάει στη Βαρκελώνη με μια εφαρμογή που θα παρουσιάζει τους εκθέτες κι όσα startup θέλουν να προβληθούν μέσα απ’ αυτήν (δείτε εδώ για περισσότερες λεπτομέρειες κι εδώ για να δηλώσετε συμμετοχή).

Η ιδέα είναι αυτή η εφαρμογή  να μην είναι απλά κατάλογος, αλλά εργαλείο: να βοηθάει στο κλείσιμο συναντήσεων, να διαχειρίζεται το μήτιν ρουμ του περιπτέρου, να χρησιμοποιηθεί σαν κανάλι για ανακοινώσεις και για προσφορές, κ.α..

Και βέβαια να μην τελειώσει με το MWC αλλά μόνο ν’ αρχίσει. Στο μέλλον θα μετασχηματίζεται στο ανάλογο εργαλείο γι άλλα συνέδρια ή περιστάσεις και φιλοδοξεί να μαζέψει όλα τα startup. Κάπου εκεί θα υπάρξει και μια γέφυρα με τον web προπάτορα της, το GreekStartups.com.

Αλλά προτρέχω.

Το θέμα είναι η Βαρκελώνη. Και από την πρώτη επαφή που έκανα με τους εκθέτες σχημάτισα την εντύπωση ότι υπάρχουν κι άλλα πολλά ‘εργαλεία’ για μια εθνική προώθηση: πολλοί από τους εκθέτες είναι εταιρίες που ασχολούνται με το mobile marketing. Ε, δεν μπορεί! Κάτι θα έχουν στα προϊόντα και τις υπηρεσίες του που μπορούν να συνεισφέρουν στην προσπάθεια.

Κι επειδή αυτό το post προτρέχει πολλών επίσημων ανακοινώσεων,  σταματάω εδώ. Αλλά θα υπάρξει συνέχεια βέβαια. Κι από το έδαφος του MWC 😉

 

Και μετά το Athens Techcrunch Meetup τι;

This slideshow requires JavaScript.

Χτες έλαβε χώρα το δεύτερο Athens Techcrunch meetup στο Μουσείο Μπενάκη, σπάζοντας κάθε ρεκόρ προσέλευσης κόσμου σε αντίστοιχο ελληνικό event. Το πρώτο είχε λάβει χώρα πριν τεσσεράμιση χρόνια σε πιο ζεστή εποχή και πιο χαλαρό μέρος.

Και στις δύο περιπτώσεις ο στόχος της ελληνικής κοινότητας ήταν ο ίδιος: να μπει στο ραντάρ των διεθνών μέσων και ν’ αποκτήσει μια υπόσταση στη διεθνή σκηνή. Σίγουρα το πρώτο meetup δεν είχε κάποιο τέτοιο αποτέλεσμα.

Δεν ξέρω ποιος ήταν ο στόχος των διοργανωτών για το χτεσινό μιας και, απ΄όσο γνωρίζω, την πρωτοβουλία γι αυτή την διοργάνωση δεν την είχε η τοπική κοινότητα, αλλά οι Έλληνες της  Silicon Valley Νίκος Μπονάτσος, Associate του μεγάλου αμερικάνικου VC General Catalyst και η Alexia Tsotsis co-editor του Techcrunch που, μαζί με τον Mike Butcher,  τον European Techcrunch Editor, ήταν κι οι παρουσιαστές/moderators του event.

Το Techcrunch είναι σίγουρα ένα μεγάλο μέσο και παρά τις όποιες αλλαγές χαρακτήρα έχει υποστεί μετά την εξαγορά του από την AOL,  σίγουρα κάποιες αναφορές του στην ελληνική startup σκηνή μπορούν να βοηθήσουν και στο να ενδιαφερθούν κι άλλα μέσα ν’ ασχοληθούν μαζί της αλλά και στο να τραβήξουν τα βλέματα υποψήφιων επενδυτών ή συνεργατών των ελληνικών startup.

Για να ενδιαφερθούν όμως τέτοια μέσα για την ελληνική σκηνή πρέπει να συντρέχουν κάποιες από τις παρακάτω προϋποθέσεις:

  • να έχουμε να επιδείξουμε είτε κάποια πολύ δυναμικά startup με διεθνή προσανατολισμό
  • να διαθέτουμε άφθονο και ποιοτικό δυναμικό που μπορεί ν’ αξιοποιηθεί από  startups
  • να κρατάμε τα κλειδιά για κάποιες αγορές ή πηγές κεφαλαίων που δύσκολα μπορείς να προσπελάσει από τη Δύση (όπως η Κίνα, Ρωσία, Ινδία).

Προφανώς η τρίτη προϋπόθεση δεν ισχύει.

Startup  με διεθνή προσανατολισμό διαθέτουμε κάποια, αλλά όχι σε ικανό αριθμό ακόμα, και, κυρίως, χωρίς μια ολοκληρωμένη ιστορία επιτυχίας (:ένα exit) όπως πολύ σωστά ανέφερε στο πρώτο πάνελ κι ένας από τους συνιδρυτές της Hellas Direct. Άρα και για την πρώτη προϋπόθεση δεν έχουμε ακόμα κάποιο ισχυρό σημείο ενδιαφέροντος για διεθνή μέσα.

Από δυναμικό τι κάνουμε; Αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα κι ένα μεγάλο ερωτηματικό. Γιατί το δυναμικό δεν είναι στατιστική. Είναι κάτι που αποδεικνύεται μέσα από υλοποιήσεις. Όμως η προσέλευση του κόσμου χτες ήταν εντυπωσιακή με όποιο διεθνές μέτρο και να την κρίνεις. Κι αυτό είναι ένα σήμα άξιο προσοχής για τα διεθνή μέσα. Για να θυμηθώ λίγο κι εκείνο το στίχο του Διονύση Σαββόπουλου, ο κόσμος εξέπεμπε ένα:

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ, κάτι μυστικό…

και δεν μένει παρά ν’ αποκρυπτογραφηθεί σιγά σιγά.

Μια πρώτη  ‘αντίδραση’ σ’ αυτή τη δυναμική, ήταν η δημόσια προτροπή του Mike Butcher να τον ενημερώνουμε για τα event που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα για να τα δημοσιεύει σε μια διεθνή λίστα.

Από άποψη διάρθρωσης, το event είχε τέσσερα μέρη: 3 πάνελ με αντίστοιχους συντονιστές τους Τσώτση, Butcher, Μπονάτσο και αντίστοιχα θέματα Greek Founders, Ecosystem, Investors και μια παρένθετη συνέντευξη του Μάρκου Βερέμη συνιδρυτή της Upstream στον Νίκο Μπονάτσο.

Σε γενικές γραμμές δεν ακούσαμε κάτι καινούργιο από τους ομιλητές εκτός από την ανακοίνωση των δύο πρώτων επενδύσεων του Openfund στα startup Incrediblue και WorkableHR. Αλλά αυτό για τους παρεπιδημούντες την Ιερουσαλήμ ήταν μάλλον αναμενόμενο.

Έχοντας παρακολουθήσει αντίστοιχα πάνελ σε διεθνή event μπορώ να πω ότι δεν διέκρινα αισθητές διαφορές εκτός από τις αναπόφευκτες αναφορές στην ελληνική ‘ιδιαιτερότητα’ και την κρίση. Διέκρινα όμως κάτι που πιθανόν ν’ αποτελέσει πρόβλημα στη διεθνή μας παρουσία: μιλάμε αγγλικά με πολύ έντονη προφορά, δίνοντας πολύ βάρος στα φωνήεντα που, σε γρήγορη εκφορά,  κάποιος αγγλόφωνος ή  απλά κάποιος ξένος που μιλάει αγγλικά, είναι δύσκολο να παρακολουθήσει.

Κι οι ερωτήσεις του κοινού, αν και λίγες σχετικά, είχαν κάποια διαμάντια.

Το ερωτηματικό που μένει ν’ απαντηθεί είναι τι να περιμένουμε στη συνέχεια. Καταρχήν μια συνέχεια του ίδιου του event, απ’ ότι λένε οι φήμες.

 

Αλλά το σημαντικώτερο είναι να μην περιμένουμε από event να μας ‘σώσουν’. Γιατί όπως είπε κι ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος στο πρώτο panel, η συνταγή της επιτυχίας, δεν έχει μυστικά.

Travel, network and work! There is no panacea!

Σημείωση: Για όσους το έχασαν υπάρχει η αναπλήρωση μέσω βίντεο, εδώ.

 

 

Το taxibeat στο LeWeb

Έχω ήδη γράψει για την πρώτη παρουσία ελληνικού  startup  στο LeWeb. Και βέβαια αυτή η παρουσία φέρνει και κάλυψη από το σχετικό τύπο (δείτε εδώ κι εδώ). Μπόρεσα επίσης να δοκιμάσω χτες βράδυ την υπηρεσία, πράγμα που σας διαβεβαιώ ότι σε κάνει να νοιώθεις και λίγο ότι είσαι στο ‘σπίτι’ σου μιας και κουβαλάς τη συνήθεια σου σε μια ξένη χώρα χωρίς πολλά πολλά, αλλά και να νοιώθεις μια κάποια περηφάνεια που ‘πατάς’ πάνω σ’ ελληνική τεχνολογία σε ξένη χώρα.

Αλλά πως είναι τα πράγματα λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια; Πέρα από το publicity υπάρχει ουσία; Αξίζει να μιμηθούν κι άλλοι το παράδειγμα του  Taxibeat; Αυτά -κι άλλα- ρώτησα το Νίκο Δρανδάκη να μου απαντήσει.

3+1 funds κι ο αγώνας δρόμου


Χωρίς υπερβολή μπορώ να πω ότι το σημερινό Open Coffee ήταν το πολυπληθέστερο της 5χρονης ιστορίας του. Κι ίσως το σημαντικώτερο. Καθόλου παράξενο δε, αφού το αντικείμενο ήταν η παρουσίαση των τριών από τα τέσσερα νέα κεφάλαια υψηλού κινδύνου (VCs) που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού  Jeremie. Τα κεφάλαια αυτά έρχονται σα δροσιά στο επί μακρόν χρηματοδοτικά άνυδρο τοπίο της ελληνικής νεοφυούς επιχειρηματικότητας [Σημείωση: θαυμάζω τον εαυτό μου, τα είπα όλα ελληνικά ως τώρα :)].

Και η σημασία αυτού του σημείου καμπής, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, έγινε αντιληπτή από το σύνολο της σχετικής κοινότητας.

Τα funds που αυτοπαρουσιάστηκαν ήταν τα:

  1.  Odyssey Venture Partners
  2.  PJ Tech Catalyst
  3. Openfund II

κι η σειρά παρουσίασης μάλλον δεν ήταν τυχαία. Πρέπει να ήταν ανάλογη του ύψους των κεφαλαίων προς επένδυση που το κάθε fund  έχει,  ή συντομα θα έχει, συγκεντρώσει. Πιο συγκεκριμένα:

  1.  Odyssey Venture Partners  30-40 εκατ. ευρώ (το fund δεν έχει τυπικά κλείσει ακόμα).
  2.  PJ Tech Catalyst 15 εκατ. ευρώ
  3. Openfund II 10 εκατ. ευρώ
Το τέταρτο fund που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί είναι το First Athens.  Αγνοώ προς το παρόν το ύψος των κεφαλαίων που έχει ‘σηκώσει’ αλλά αν είναι κάπου στο μέσο των άλλων τριών τότε μιλάμε για περί τα 80 εκ.  σύνολο διαθέσιμων κεφαλαίων προς επένδυση και μάλιστα μέσα στα επόμενα τρία χρόνια.
Οι παρουσιάσεις είχαν κι ένα πολύ απαραίτητο άλλο στοιχείο πέραν των καθαρά χρηματοτεχνικών: φανέρωσαν στον κόσμο τα πρόσωπα και τα προφίλ των διαχειριστών αυτών των κεφαλαίων. Μια πρώτη παρατήρηση είναι πως υπάρχει σε όλα τα σχήματα το απαίτητο διεθνές flavor: είτε Έλληνες του εξωτερικού, είτε ξένοι που ζουν στην Ελλάδα. Και πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι της τεχνολογίας στα σχήματα, πράγμα που αποτελεί εχέγγυο καλύτερης αντίληψης κι αξιολόγησης των προτάσεων.
Το νούμερο όμως των κεφαλαίων προς επένδυση  είναι πολύ μεγάλο για να μην είναι δυνητικά επικίνδυνο. Κι οι κίνδυνοι του είναι αφενός οι γνωστοί του ‘να φάμε τα λεφτά γρήγορα τώρα που τα βρήκαμε΄, αφετέρου οι προερχόμενοι από το ενδεχόμενο άγχος να πιαστεί ο στόχος της τριετίας και τις εκπτώσεις στα κριτήρια και την αξιολόγηση που μπορεί να προκαλέσει. Αυτό το τελευταίο (το πιάσιμο του στόχου) είναι πραγματικά δύσκολο καθαρά για λόγους αριθμητικής: με 80 εκατ. προς διάθεση ακόμα κι αν δινόταν μισό εκατομύριο κατά μέσο όρο σε κάθε χρηματοδήτηση, θα χρειάζονταν 160 startups άξια λόγου για χρηματοδότηση. Που σημαίνει ένα pool τουλάχιστον 500-1000, νούμερο πραγματικά πάρα πολύ μεγάλο για τα ελληνικά δεδομένα.
Αλλά ας αφήσουμε αυτό το άγχος στους fund manager.  Το ζητούμενο της άλλης μεριάς (των startupers) είναι η ανάδειξη πρωταθλητών, όχι Β’ εθνικής, αλλά από UEFA και πάνω. Κι από αυτή την άποψη είναι ευκαιρία. Μοναδική και χωρίς υπερβολή ιστορική. Που αν την προσπεράσουμε δεν ξέρω πότε θα μας ξαναδοθεί στο μέλλον.

Δείτε επίσης:

Κι οι σχετικές παρουσιάσεις

Πριν 5 χρόνια παρά 2 μέρες: στις ρίζες του OpenCoffee

Χτες, κάνοντας μια ταχτοποίηση στο δίσκο του παλιού μου PC, έπεσα πάνω σ’ ένα από τα αρχαία επεισόδια του metablogging radio (Σημείωση για τους φρέσκους αναγνώστες: έτσι ονομαζόταν το podcast αυτού του blog). Ήταν μια μισάωρη συζήτηση με το Γιώργο Τζιραλή για την ιστορία του  Open Coffee.

Και τότε μεν η ‘ιστορία’ του μέτραγε σε μήνες όσο περίπου μετράει τώρα σε χρόνια. Κάθισα και άκουσα όλη την εκπομπή (που κρίνοντας από απόσταση, τη βρίσκω πια πολύ άτεχνη, αλλά γι αυτό φρέσκια) και θυμήθηκα, ή καλύτερα, ξαναέμαθα τις λεπτομέρειες του πως ξεκίνησε αυτή η σημαδιακή για την Ελληνική  startup σκηνή πρωτοβουλία.

Σήμερα πρόσεξα πως έχουν περάσει 5 χρόνια παρά 2 μέρες από την ημερομηνία που δημοσιεύτηκε αυτό το επεισόδιο. Πολύς καιρός! Κι εν τω μεταξύ έχουν αλλάξει πολλά. Προς το καλύτερο.

Ήθελα να κάνω reblog  αυτό το επεισόδιο αλλά αυτό το blog δεν είναι tumblr, ούτε  wordpress.com και δεν διαθέτει αντίστοιχες λειτουργίες, οπότε για να το φέρω στην επιφάνεια χρειάστηκε ν’ αναβιώσω καταρχήν το παλιό podpress plugin (γιατί χωρίς αυτό δεν φαινόταν τίποτα) και ν’ αντιγράξω τη διεύθυνση του αρχείου παρακάτω.

Σημειωτέον, ότι το  podpress που κάποτε έπαιζα στα δάχτυλα, μου φάνηκε βουνό κι εντελώς ακατανόητο πλέον.

Αν σας κίνησα την περιέργεια ή  ανασκάλεψα παλίες μνήμες σας, κατεβάστε το αρχείο από τον παρακάτω σύνδεσμο:

Metablogging Radio Επεισόδιο 12

Ή αν πάλι βαριέστε να κατεβάζετε, κατηφορήστε τη λεωρόρο της μνήμη προς το παλιό επεισόδιο του MBR . Θα σας δυσκολέψει λίγο το ότι ο  audio player κρύβεται πια κάτω από το like button (τουλάχιστον, εγώ έτσι το βλέπω). Σημείο των καιρών κι αυτό.

 

Οι προϋποθέσεις για μια πετυχημένη κοινότητα startup

Αγόρασα τις προάλλες το βιβλίο του Brad Feld Startup Communities κι έχω ξεκινήσει να το διαβάζω χωρίς να έχω έρθει ακόμα στο ‘ζουμί’. Σήμερα όμως είδα αυτό το ποστ του Mark Suster που καταπιάνεται με το ίδιο θέμα (και συστήνει και το ίδιο βιβλίο) αλλά δίνει τις δικές του απαντήσεις. Πριν λοιπόν διαβάσω το βιβλίο κι εμβαθύνω (αν μπορέσω) κι εγώ, είπα να κάνω μια άσκηση: να χρησιμοποιήσω τα κριτήρια που παραθέτει ο Suster και να δω τι απ’ αυτά πληρεί η Αθήνα. Θα είχε ενδιαφέρον να επαναλάμβαναν την άσκηση όσοι διαβάσουν το ποστ και είναι από άλλες πόλεις που έχουν μια κάποια δραστηριότητα σχετική με startup (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Γιάννενα, Βόλος, Χανιά/Ηράκλειο).

Ακολουθουν τα  κριτήρια του Suster (με έντονα) κι η δική μου απάντηση/σχόλιο για την Αθήνα:

1. A Strong Pool of Tech Founders

Στην ουσία μιλάει για ύπαρξη ‘ταλέντων’. Χωρίς μεγάλη ιστορία πίσω είναι δύσκολο να πεις κάτι με βεβαιότητα αλλά θα κάνω την υπόθεση ότι διαθέτουμε τέτοια ταλέντα, κυρίως γιατί έχει φανεί από τους Έλληνες που δραστηριοποιούνται εκτός Ελλάδος. Και βέβαια μεγάλο μέρος τους προέρχεται από την Αθήνα.

2. Local Capital

Ο MS λέει ότι αν δεν υπάρχει τοπικό κεφάλαιο δύσκολα ξεκινάει κάτι. Είναι ενδιαφέρον να διερευνήσουμε τι σημαίνει ‘τοπικό’. Ευρωπαϊκά κεφάλαια που προέρχονται από κάποια κοινοτική χρηματοδότηση δεν είναι ‘τοπικά’, IMHO. Τοπικό είναι το κεφάλαιο που έχει δημιουργηθεί στο συγκεκριμένο τόπο σαν πλεόνασμα από επιχειρηματική δραστηριότητα. Και τέτοιο στον τομέα της τεχνολογίας διαθέτουμε αρκετό. Αλλά αν αφαιρέσουμε τη συνιστώσα ‘κοινοτικοί πόροι’ κι από την συγκεκριμένη επιχειρηματική δραστηριότητα που το γέννησε, τότε δεν μένει πολύ. Υπάρχει όμως κάποιο, διάσπαρτο. Κι η συμβουλή του MS είναι οι τοπικοί  angels να συνασπιστούν σ’ ένα μικρό VC βάζοντας μπροστά κάποιους έμπειρους διαχειριστές. Θεωρώ πιθανό να δούμε κάτι τέτοιο σύντομα.

3. Killer Events

Αυτό είναι κάτι που συμπτωματικά συζητούσαμε τις προάλλες στο Colab. Ναι, δεν διαθέτουμε κάποιο μεγάλο διεθνές event ακόμα αλλά τα διάφορα TED έδειξαν ότι υπάρχει πλέον δυναμική και τεχνογνωσία για να δημιουργηθεί κάποιο τέτοιo. Το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι τουριστικός προορισμός κάνει εύκολη την προσέλκυση προσωπικοτήτων αλλά και συνέδρων από άλλες χώρες γιατί μπορούν να συνδιάσουν δυο σε ένα: και το συνέδριο και λίγες μέρες στην  θάλασσα..

4. Access to Great Universities

“Great” Πανεπιστήμια δεν διαθέτουμε. Δεν είμαι σίγουρος αν διαθέτουμε καν Πανεπιστήμια πια αλλά αν είναι δύο ιδρύματα που μπορούν να διεκδικήσουν στο μέλλον το ρόλο του φυτώριου της startup επιχειρηματικότητας αυτά μάλλον θα είναι το Μετσόβειο και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών που έχουν ήδη δώσει τέτοια δείγματα.

5. Motivated “Champions”

Μιλάμε για πρεσβευτές του τόπου με διεθνή ακτινοβολία. Κάποιους που θα υποδέχονται τους επισκέπτες και που οι επισκέπτες θα θεωρούν τιμή τους ότι τους συνάντησαν. Εδώ είμαστε μακρυά ακόμα.

6. Local Press / Websites / Organizational Tools

Παρότι το οικοσύστημα του τύπου στην Αθήνα είναι μεγάλο και θεωρητικά θα μπορούσε να παίξει ρόλο προωθητή, δεν έχω μεγάλες ελπίδες. Μεγαλύτερες ελπίδες έχω από τα τοπικά blog που τουλάχιστον όταν γράφουν για το θέμα ξέρουν πάνω κάτω και για τι μιλάνε.

7. Alumni Outreach

Αυτό το κριτήριο μάλλον δεν έχει νόημα: οι Έλληνες όταν πετυχαίνουν δεν φεύγουν από τον τόπο τους. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Γυρνάνε σ’ αυτόν αν πετύχουν αλλού.

8. Wins

Το μεγαλύτερο και σημαντικώτερο όλων: χωρίς τοπικές επιτυχίες που θα γίνουν φάρος κι έμπνευση δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Εδώ απλά νομίζω ότι έχει αρχίσει να χαράζει κάποιο φως αλλά μας λείπουν έντονα.

9. Recycled Capital

Πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο. Ανακυκλωμένο κεφάλαιο είναι το κεφάλαιο από κάποιο  exit που επανεπενδύεται σ’ άλλο startup. Ελλείψει exit δεν έχουμε ιδιαίτερη ανακύκλωση.

10. Second-Time Entrepreneurs

Μιλάμε κυρίως για στελέχη (όχι επιχειρηματίες) κάποιου startup που πέτυχε και που με τη σειρά τους αποφασίζουν να ακολουθήσουν τον επιχειρηματικό δρόμο. Και πάλι είναι νωρίς για να διαθέτουμε κάτι τέτοιο μ’ εξαίρεση ίσως την κινητικότητα που δείχνει κάποιος κόσμος προερχόμενος από τη Velti και την Upstream που έχει αυτά τα χαρακτηριστικά.

11. Ability To Attract a Pool of Engineers

Προφανώς πέραν των ντόπιων η Αθήνα αυτή τη στιγμή δυσκολεύεται πολύ να προσελκύσει ταλέντα για τους γνωστούς λόγους. Δεν ξέρω τι μπορεί ν’ αλλάξει σύντομα. Το χαρτί του καλού κλίματος πάντως δεν το έχουμε παίξει.

12. Tent-pole Local Tech Companies

Εδώ μιλάμε για μεγάλες εταιρείες, κατά τεκμήριο επιτυχημένες, ικανές να στεγάσουν πολύ κόσμο και συνεπώς να γίνουν ο μαγνήτης που θα ωθήσει άλλες μικρότερες να δημιουργηθούν σαν προμηθευτές τους. Υπάρχει μια αντίστοιχη δυναμική αλλά όχι στη σωστή κατεύθυνση: εταιρείες τεχνολογίας ή μεγάλες διαφημιστικές που δίνουν υπεργολαβίες σε μικρότερες επιχειρήσεις. Αυτό διασφαλίζει την επιβίωση σε κάποιους αλλά δεν δημιουργεί brands και δεν αναδεικνύει καινοτομίες καθώς τα έργα των μεγάλων είναι συνήθως συντηρητικά και τεχνολογικά κάποια βήματα πίσω από το σήμερα.

 

Εν κατακλείδι, στα περισσότερα κριτήρια έχουμε ελλείψεις. Αναμενόμενο. Αλλά δεν είναι όλα ισοβαρή. Το θέμα του κεφαλαίου, παρότι φαίνεται σοβαρό, δεν το θεωρώ τόσο κρίσιμο, αφενός γιατί πιστεύω ότι υπάρχουν κεφάλαια αφετέρου γιατί πιστεύω αρκετά στο bootstrapping και στη δύναμη του B2B.

Επίσης δεν με φοβίζει τόσο η έλλειψη ακόμα μεγάλων επιτυχιών και προσώπων. Νομίζω θα τα έχουμε σε λίγο καιρό.

Κι ένα μεγάλο event νομίζω είναι ζήτημα χρόνου για να το οργανώσουμε. Μόνο και μόνο συμμαζεύοντας τα δεκάδες (πλέον) μικρά σ’ ένα μεγάλο.

Αλλά Πανεπιστήμια, νομοθεσία της προκοπής  και κλίμα κοινωνικής ηρεμίας δεν μπορούμε να φτιάξουμε εκ των κάτω. Χρειάζεται να κερδηθεί μια πολύ μεγαλύτερη μάχη. Η μάχη της χώρας στην ουσία.

Enhanced by Zemanta

Η άνοδος του B2B

Αν παρατηρείτε, έστω κι από απόσταση, την εξέλιξη και την ιστορία των ελληνικών startups (ναι, ξέρω δεν έχουμε πολλά, διάσημα κτλ, αλλά κάτι έχουμε πλέον), θα έχετε προσέξει μια ενδιαφέρουσα στροφή: ενώ τότε στην αρχή, περί τα μέσα του 2000, όταν μιλάγαμε για ελληνικό startup το κυρίαρχο business model που έρχόταν στο μυαλό είχε σχέση … με τη διαφήμιση που θα προβαλόταν στον τυχαίο επισκέπτη, τα project κι οι ομάδες αλλά και τα startup που ξεκινάνε τελευταία έχουν μια διαφορετική στόχευση. Όχι όλα βέβαια,  αλλά ένα σεβαστό ποσοστό τους.

Η στόχευση αυτή αφορά κάποια επαγγελματική ομάδα προς την οποία το startup αποσκοπεί να προσφέρει κάποια υπηρεσία επ’ αμοιβή.

Πριν προχωρήσω σε παραδείγματα να κάνω μια ενδιαφέρουσα διάκριση: άλλο ποιοί είναι οι χρήστες μιας υπηρεσίας κι άλλο ποιοί λαμβάνουν μια υπηρεσία για την οποία πληρώνουν. Αυτά τα δύο δεν είναι αναγκαστικό να συμπίπτουν. Το παράδειγμα του taxibeat είναι διαφωτιστικό: χρήστες είμαστε δυνάμει όλοι όσοι χρησιμοποιούμε ταχτικά ή περιστασιακά ταξί, αλλά πελάτες του  taxibeat είναι οι ταξιτζήδες. Είναι αυτή η επαγγελματική ομάδα που λαμβάνει μια υπηρεσία μέσα από το taxibeat (πείτε την μάρκετιν, πείτε την πωλήσεις) για την οποία κρίνει ότι αξίζει τον κόπο να πληρώσει. Και πληρώνει.

Οι επαγγελματίες οποιασδήποτε κατηγορίας είναι μαθημένοι στο να πληρώνουν κάτι και κάποιους για να διεκπεραιώσουν τη δική τους δουλειά. Και γι αυτό οι υπηρεσίες προς επαγγελματικές ομάδες πάντα είναι ευκολώτερες στο να δημιουργήσουν έσοδα. Και μάλιστα στο βαθμό που οι προσφερόμενες υπηρεσίες είναι ποιοτικές, αυτά τα έσοδα και αυξητικά θα είναι και βάθος χρόνου θα έχουν.

Δυό παλαιότερα ελληνικά startup το ξέρουν αυτό καλά: το transifex  και το megaventory.

Αλλά προς τα κει φαίνεται πως κατευθύνεται κι η νεώτερη γενιά: το bugsense  που απευθύνεται στους δημιουργούς εφαρμογών για κινητά,το  WorkableHR που προσφέρει HR & Recruitment management, το doctoranytime  που απευθύνεται στους γιατρούς, το instabuck που είναι μια e-commerce πλατφόρμα για digital goods κι απευθύνεται σε μουσικούς, εικαστικούς, προγραμματιστές κλπ, το warp.ly που προσφέρει υπηρεσίες μάρκετιν μέσω κινητών,  το cssigniter  που απευθύνεται σε δημιουργούς ιστοσελίδων, το gnostix και το monitor  που παρέχουν υπηρεσίες social analytics σε εταιρείες, το eventora που απευθύνεται σε διοργανωτές εκδηλώσεων κ.α.

Θεωρώ προς αυτός ο ‘αναπροσανατολισμός’ είναι και σωστός και υγιής.

Γιατί τα ελληνικά startup ζούνε (και θα ζούνε γι αρκετό καιρό ακόμα) χωρίς τις μεγάλες χρηματοδοτικές ευκαιρίες που παρέχουν οι αγορές της Αμερικής ή κάποιων Ευρωπαϊκών χωρών. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να μπορέσουν να σταθούν γρήγορα στα πόδια τους πριν τελειώσει το μικρό αρχικό τους κεφάλαιο.

Γιατί, επίσης,  δεν ξεχνάνε έτσι ότι είναι (ή θα γίνουν) πρώτα και κύρια επιχειρήσεις κι ο σκοπός τους είναι να λειτουργούν σαν επιχειρήσεις κι όχι σαν άλλοθι για lifestyle διαβίωση των ιδρυτών τους.

Το Business to Business (B2B) δεν είναι sexy βέβαια. Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Δεν θα κάνει μια υπηρεσία household brand, κάτι που θα γέμιζε με υπερηφάνεια τους ιδρυτές της. Δεν προσφέρει την αναγνωρισιμότητα και την εμβέλεια μια μεγάλης B2C υπηρεσίας. Αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ν’ αναφύονται υπηρεσίες που θα μπορούν να δημιουργήσουν θέσεις απασχόλησης και να φέρουν χρήμα από εκτός εντός Ελλάδος. Και παρότι το δείγμα είναι μικρό ακόμα, νομίζω είμαστε σε καλό δρόμο.

Update 1

Το καλό με αυτά τα ποστ είναι ότι … αυτοσυμπληρώνονται. Είχα ήδη δύο ειδοποιήσεις για προσθήκες startup: το  singletonapps που είναι template  εφαρμογών κινητού για διάφορα verticals, και το  incrediblue  που είναι marketplace για  ενοικίαση σκαφών αναψυχής.

Enhanced by Zemanta

Ένας Έλληνας που ονειρεύεται κάτι μεγάλο

Έπεσα τυχαία πάνω σ’ αυτή την ομιλία του Ανδρέα Ραφτόπουλου και του startup Matternet με το φιλόδοξο όραμα ν’ αλλάξει τον τρόπο που διεξάγονται οι μεταφορές, είτε στις πολύ φτωχές χώρες, είτε στις πολυάνθρωπες μεγαλουπόλεις, που, αν ευοδωθεί, μπορεί να έχει  τεράστιο αντίκτυπο στη ζωή εκατομμυρίων μη προνομιούχων ανθρώπων.

Στη σημερινή Ελλάδα της μιζέριας και της μεμψιμοιρίας είναι πολύ ενθαρρυντικό να βλέπεις ένα συμπατριώτη μας να έχει και όραμα και σχέδιο ν’ προχωρήσει τον κόσμο προς το καλύτερο.