Category Archives: Events

Η ελληνική ‘εκστρατεία’ στο MWC

This slideshow requires JavaScript.

Χρόνια τώρα που παρακολουθώ διεθνή event, κατατάξεις, στατιστικές κτλ είχα μια απορία κι ένα παράπονο: σε πολλά απ’ αυτά η χώρα μας ήταν απούσα χωρίς κάποιο προφανή λόγο. Και λέω χωρίς προφανή λόγο γιατί αν επικαλεστεί κανείς σαν δικαιολογία τα κακά οικονομικά, την ανύπαρκτη βιομηχανία, το ειδικό αντικείμενο κτλ θα πρέπει να εξηγήσει πως μικρότερες και φτωχότερες χώρες κατόρθωναν να δίνουν το παρόν ενώ εμείς ‘λάμπαμε’ δια της απουσίας μας. Η εξήγηση νομίζω πρέπει ν’ αναζητηθεί στην έλλειψη πνεύματος συνεργασίας που μας διακρίνει και στην ως τώρα ‘συνεπή’ εσωστρέφεια μας. Εσωστρέφεια που τροφοδοτούσε διαρκώς ο κρατικοδίαιτος προσανατολισμός των επιχειρήσεων μας.

Μ’ αυτά κατά νου, το γεγονός και μόνο ότι φέτος η Ελλάδα κατόρθωσε να συμμετάσχει με εθνική αποστολή στο Mobile World Congress, την μεγαλύτερη εμπορική έκθεση/συνέδριο γύρω από την κινητή τηλεφωνία, είναι από μόνο του κατόρθωμα. Κι είναι και σήμα των καιρών, γιατί επιβεβαιώνει μια άλλη τάση που έχουμε διαπιστώσει πολλαπλά τα τελευταία 3 χρόνια: τον αναπροσανατολισμό των επιχειρηματικών σχεδιασμών προς την εξωστρέφεια. Κι ενώ αυτό είναι πια κοινός τόπος για τα startups που απαρτίζουν το μικρό μεν ακόμα, αλλά κινητικό ελληνικό οικοσύστημα, είναι επίσης πραγματικότητα και για όσες πιο παραδοσιακές ή παλαιές εταιρείες αγωνίζονται σοβαρά να επιβιώσουν.

Διευκρίνηση: όταν μιλάμε για ελληνική παρουσία στο  MWC δεν αναφερόμαστε στην παρουσία ελληνικών εταιρειών μόνο αλλά στη συγκροτημένη εθνική παρουσία κάτω από ελληνικό περίπτερο. Γιατί παρουσία ελληνικώς εταιρειών υπήρχε και στο παρελθόν. Velti, InternetQ, Globo και Intracom ήταν και φέτος παρούσες με δικά τους μεγάλα κι εντυπωσιακά περίπτερα.  Το καινούργιο ήταν το εθνικό περίπτερο που στέγαζε κάτω από τη σκέπη του τις μικρότερες εταιρείες που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα αυτόνομης παρουσίας στο MWC.

Το εθνικό περίπτερο ήταν αποτέλεσμα μιας λίγο άτσαλης, ίσως λόγω αρχής, αλλά τελικά αποτελεσματικής συνεργασίας των ενώσεων εταιρειών, των εταιρειών και του ελληνικού κράτους που το χρηματοδότησε σε μεγάλο μέρος και που γι αυτό και μόνο παίρνει πόντους εκεί που συνήθως τους χάνει.

Ενορχηστρωτής της προσπάθειας ήταν ο ΣΕΚΕΕ και μια σειρά από κλαδικές οργανώσεις που μαζί με τους λοιπούς εκθέτες, σπόνσορες και συμμετόχους φαίνονται παρακάτω:

PLEURA-PERIPTEROY_FINAL

 

Εθνικά περίπτερα είχαν μια πλειάδα χωρών, κι αρκετά απ’ αυτά τα φωτογράφισα για να μπορεί κανείς να κάνει γρήγορες οπτικές συγκρίσεις.

Κατασκευαστής του περιπτέρου ήταν μια ισπανική εταιρεία κι από αισθητική τα πήγε καλά. Από άποψη μεγέθους και τοποθεσίας στο χώρο της έκθεσης δεν ήταν από το πιο επιφανή αλλά αυτό το καθορίζουν τα οικονομικά κι οι έγκαιρες αποφάσεις και σ’ αυτά έχουμε υστέρηση.

Για να έχουμε μια αίσθηση των αναλογιών: το ελληνικό περίπτερο βρισκόταν στο 8ο (και τελευταίο) τμήμα της έκθεσης, αυτό που ήταν αφιερωμένο στις εφαρμογές. Στα προηγούμενα επτά υπήρχε πολύ hardware και πολλά … meeting rooms. Meeting rooms; Ναι. Γιατί αν πιστεύετε ότι αυτή η έκθεση είναι για να πας να χαζέψεις την πραγμάτεια των εκθετών, μάλλον έχετε χάσει την ουσία. Η έκθεση περισσότερο λειτουργεί σαν αφορμή. Η ουσία του γεγονότος είναι ότι φέρνει στον ίδιο τόπο τους κύριους decision makers και τεράστιο αριθμό στελεχών του κλάδου, σε πυκνότητα που καμιά εταιρεία μόνη της δεν θα ονειρευόταν να καταφέρει. Και γι αυτό η κύρια δραστηριότητα της έκθεσης είναι το networking κι οι συναντήσεις. Αν αυτό δεν ακούγεται αρκετά πειστικό ίσως το γεγονός ότι μεγάλες εταιρείες πληρώνουν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες, μπορεί κι εκατομύρια, ευρώ για να στήσουν κλειστούς χώρους συναντήσεων πολλών δεκάδων τετραγωνικών, ίσως πείθει καλύτερα. Σαν αποτέλεσμα, μεγάλο μέρος του εκθεσιακού χώρου είναι off limits για τον περαστικό.

Το υπόλοιπο πάντως δεν είναι ευκαταφρόνητο κι έχει από κινητές συσκευές (η μερίδα του λέοντος των εκθεμάτων),tablets, σ’ αρκετές περιπτώσεις και laptops, φωτογραφικές και κάμερες, τεχνολογίες υποδομών δικτύων κινητής, όργανα ανάλυσης και μετρήσεων, επιχειρηματικές εφαρμογές, συστήματα πληρωμών κτλ.

Στο κομμάτι των εφαρμογών και υπηρεσιών, δύο ήταν οι κατηγορίες που κυριαρχούσαν εμφανώς:  διαφημιστικές πλατφόρμες για κινητά και ανάπτυξη εφαρμογών για κινητά.  Για το τελευταίο το μενού περιλάμβανε βέβαια λειτουργικά κινητών συσκευών (εκτός από το πανταχού παρόν Android, η Microsoft, απούσα η ίδια από την έκθεση αλλά χρυσός χορηγός του MWC, είχε προσπαθήσει πολύ να κάνει αισθητή την παρουσία της χωρίς να το πολυκαταφέρνει). Η Intel ευαγγελιζόταν HTML5 προσφέροντας εργαλεία να μετατρέψεις native εφαρμογές σε HTML5, πράγμα που είναι το ανάποδο απ’ αυτό που οι περισσότεροι αναζητούν, το Mozilla Foundation παρουσίαζε το Firefox OS συνοδεία καταπληκτικού καφέ,  και κάπου μέσα στο όλο χαμό υπήρχε χώρος και για το Tizen το καινούγιο λειτουργικό που σπρώχνει αρκετά η Samsung. Ακολούσαν frameworks cross platform ανάπτυξης εφαρμογών αλλά όχι τα γνωστά (appcelerator και  phonegap δεν είδα πουθενά).

Μιας κι είπα  Samsung,  η Samsung ήταν η πιο εντυπωσιακή παρουσία της έκθεσης κατά τη γνώμη μου. Δεν ήταν μόνο το τεράστιο κι εντυπωσιακό, πάντα γεμάτο, περίπτερο της. Ήταν που κατάφερνε να είναι παρούσα σ’ όλους τους χώρους. Είτε με άλλα περιφερειακά ή εξειδικευμένα περίπτερα, είτε ως χορηγός. Ακόμα και στο ελληνό περίπτερο φιγουράριζε το λογότυπο της. Με τις Google, Microsoft και Apple απούσες από την έκθεση, η Samsung εύκολα έπαιρνε τις εντυπώσεις της νέας μεγάλης δύναμης.

Από άποψη νέων τεχνολογιών, δυο ακρωνύμια συναντούσε συνεχώς κανείς στα περίπτερα: NFC και LTE.

Πίσω στην ελληνική παρουσία: οι περισσότεροι εκθέτες του ελληνικού περιπτέρου δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία παρουσίας σε τέτοια έκθεση. Απ’ αυτή την άποψη η ελληνική προσπάθεια είχε μάλλον εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Η ‘γωνίτσα’ μας δεν πέρασε απαρατήρητη. Βοήθησε και το ελληνικό πάρτυ που έγινε στο ελληνικό περίπτερο την Τετάρτη στις 4.30 μμ . Ποτά χαρακτηριστικά ελληνικά (τσικουδιά και μαστίχα), κρασί, ελιές, γραβιέρα, παξιμαδάκια. Απλό αλλά αποτελεσματικό. Δυο Δανοί παριστάμενοι μου εκθείασαν την ιδέα και την πρωτοβουλία λέγοντας ότι το να προσφέρουμε παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα μας διαφοροποιούσε από τα άλλα συναφή πάρτυ που είχαν παντού μια από τα ίδια.

Αλλά και πέραν αυτού, πολλοί παραξενεύονταν που είχαμε περίπτερο, δεδομένης της πασίγνωστης πια κρίσης μας και της προηγούμενης απουσίας. Στη γωνιά της ‘γωνίτσας’ ήταν και το stand του MomoAthens που φιλοξενούσε τα ελληνικά startups και που το Jupitee παρουσίαζε την πλατφόρμα του μέσα από τη σχετική εφαρμογή. Για το πως πήγε θ’ αφήσω τη Βίκη να μας πει.

Από ερωτήσεις προς τους άλλους εκθέτες, κατάλαβα ότι δημιούργησαν leads και … εκτέθηκαν. Τον αριθμό και την ποιότητα των leads είναι νωρίς ν’ αποτιμήσουμε. Πάντως δεν επέστρεψαν μ’ άδειες αποσκευές.

Ελληνική παρουσία startups υπήρχε κι εκτός της έκθεσης: Bugsense, Warply  και Taggzy συμμετείχαν σε pitches και μίνι competitions. Δεν είχαμε καμιά διάκριση αλλά και μόνο η πολλαπλή παρουσία είναι επιτυχία.

Διάβασα ελληνικές αναφορές από το MWC που λένε ότι η διοργάνωση φθίνει γιατί οι μεγάλοι έλειπαν (επειδή προτιμούν να κρατούν το PR για δικά τους αποκλειστικά  event) κι ότι δεν είχαμε μεγάλες ανακοινώσεις εταιρειών. Μπορεί. Αλλά αυτό είναι ζήτημα που θ’ αργήσει να μας απασχολήσει. Το θέμα μας είναι πως θα συντονιστούμε οργανωμένα σε μια νέα εξωστρέφεια. Κι απ’ αυτή την άποψη φαίνεται πως κάναμε το πρώτο πετυχημένο βήμα.

Βαρκελώνη: η πόλη σαν επιχείρηση

This slideshow requires JavaScript.

Κανονικά αυτό το post θα έπρεπε να είναι για το Mobile World Congress αλλά βρίσκω δύσκολο να επιχειρήσω μια αποτίμηση του μεγαλύτερου συνεδρίου/εκθεσης για την κινητή τηλεφωνία(κι όχι μόνο) χωρίς να το τοποθετήσω πρώτα σ΄ένα πλαίσιο. Κι αυτό το πλαίσιο αναφοράς είναι η Βαρκελώνη, η πόλη που το φιλοξενεί.

Όταν, χάρις στο ξεμυάλισμα της Βίκης (ευχαριστώ Βίκη) αποφάσισα να πάω, κι άρχισα να σκέφτομαι τα του συνεδρίου, σκάλωσα σε μια απορία: πως μια μεσογειακή πόλη σαν τη Βαρκελώνη, που δεν είναι πρωτεύουσα κράτους και που ναι μεν είναι μεγάλη και μοντέρνα αλλά δεν ανήκει στις μητροπόλεις του κόσμου, κατόρθωσε να προσεκλύσει και να διοργανώνει ένα τόσο μεγάλο event  σαν το MWC;  Για να έχουμε μια αίσθηση μεγέθους:  70 χιλιάδες επισκέπτες φέτος και γύρω στους 1500 εκθέτες. Και δεν πρόκειται για μια έκθεση ανοιχτή στο ευρύ κοινό, αλλά ένα industry event, όπου οι επαγγελματίες του κλάδου ‘συνομιλούν’ μεταξύ τους, συνεπώς αυτές οι 70 χιλιάδες δεν είναι αργόσχολοι περαστικοί.

Η απορία μου άρχισε να λύνεται με την πρώτη επαφή με τη Βαρκελώνη: μεγάλο καινούργιο αεροδρόμιο (ή τουλάχιστον καλοδιατηρημένο), καλή συγκοινωνία με την πόλη, τακτικά κι οργανωμένα δρομολόγια. Μια απλή λεπτομέρεια στη σύγκριση αναδεικνύει τις διαφορές: στο λεωφορείο του αεροδρομίου, μπορείς να βγάλεις εισητήριο μετ’ επιστροφής και μάλιστα με μια μικρή έκπτωση. Το ποσό είναι ανάλογο αυτού που πληρώνεις από και προς το Ελ. Βενιζέλος κι ο εισπάκτορας δεν είναι άλλος από τον οδηγό. Έτσι και το λεωφορείο διασφαλίζει κατά κάποιο τρόπο επιβάτες για μεταφορά κι ο επιβάτης γλυτώνει από ένα μικρό αλλά περιττό παραπανίσιο άγχος.

Έπειτα έρχεται το μετρό: πολύ πυκνό δίκτυο (8 γραμμές) και συχνό (2-3 λεπτά αναμονή κατά μέσο όρο) με μια επίσης έξυπνη τιμολογιακή πολιτική: 2 ευρώ το κανονικό εισητήριο, 10 και κάτι ευρώ για δέκα διαδρομές, όχι μόνο στο μετρό αλλά και σε μια σειρά άλλα μεταφορικά μέσα. Έκπτωση 50%!

Αλλά αυτά ωχριούν μπροστά στην εντύπωση που σου κάνει η πόλη μόλις βγείς στην επιφάνεια: βουλεβάρτα μεγαλύτερα των του Παρισιού, με σύγχρονα και πεντακάθαρα λεωφορεία να τα διατρέχουν,  πεζοδρόμια μεγέθους ελληνικών λεωφόρων, εκτεταμένο δίκτυο ποδηλατοδρόμων, παντού διασταυρώσεις διαμορφωμένες σαν πλατείες, με ‘κομμένες’ τις γωνίες των οικοδομικών τετραγώνων ώστε να σχηματίζεται πάντοτε ένα εξάγωνο, και  φοίνικες, για να θυμίζουν ότι βρισκόμαστε στη Μεσόγειο.

Η πολεοδομία της Βαρκελώνης είναι τόσο εντυπωσιακή και προσεγμένη που θα έλεγα ότι δεν θυμίζει Ευρωπαϊκή πόλη. Πιο πολύ μου έφερε στο μυαλό τη Νέα Υόρκη, που όμως, εντυπωσιακό αυτό, προηγήθηκε απ’ αυτήν σε πολεοδομικό σχεδιασμό. Γιατί τέτοια  πολεοδομία δεν είναι και δεν θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα της προετοιμασίας της πόλης για τους Ολυμπιακούς του 1992 που την ξαναέβαλε στο διεθνές προσκήνιο. Είναι το προϊόν της γόνιμής περιόδου του τέλους του 19ου αιώνα που η πόλη είχε μεγάλα όνειρα για το μέλλον της. Τόσο μεγάλα, που στο τότε νέο πολεοδομικό σχέδιο η παλιά πόλη χώρεσε όλη σ’ ένα ‘τετράγωνο’.

Αλήθεια, τι ήταν τότε η Βαρκελώνη; Μια ιστορική πόλη που είχε γνωρίσει μια μετεωρική άνοδο στα τέλη του 19ου αιώνα, εποχή από την οποία χρονολογούνται εκτός από την σύγχρονη πολεοδομία της και τα πιο τουριστικά μνημεία της, τα έργα του Γκάουντι (ή Γκαουντί, ποτέ δεν κατάλαβα πως προφέρεται).

Μετά όμως ήρθε η περίοδος της δικτατορίας του Φράνκο. Κι επειδή η Καταλονία, συνεπής σε μια αριστερή, αντιαυταρχική έως αναρχική παράδοση,  ήταν το κομμάτι της Ισπανίας που πρόβαλε την πιο σθεναρή αντίσταση κατά την αναρρίχηση του στην εξουσία, γι αυτό κι η ηθελημένη παραμέληση της.  Ήταν τόσο μακρυά και σκοτεινή αυτή η περίοδος που κάποιος είπε ότι κι οι ίδιοι οι Καταλανοί ξέχασαν την Ιστορία τους και την ακμή τους. Φαίνεται όμως πως μετά την επιστροφή της Ισπανίας στη Δημοκρατία ανέκτησαν  γρήγορα την ιστορική μνήμη.

Μικρή παρένθεση εδώ για να πούμε δυο λόγια για την ιστορία της Καταλονίας. Διακρίνεται αδρά σε  τρεις περιόδους:

  1. Την μεσαιωνική, από τον 9ο ως τον 15ο αιώνα, όπου η Καταλονία ήταν μεγάλη ναυτική δύναμη κι η Βαρκελώνη οικονομικό κέντρο του τότε κόσμου (το πρώτο γνωστό  χρηματιστήριο του κόσμου, η  Llotja, δημιουργήθηκε εδώ).  Σ’ αυτή την περίοδο χτίζεται το μεγαλύτερο μέρος αυτού που είναι σήμερα γνωστό ως η παλιά πόλη και το Μπάρι Γκότικο (: η γοτθική συνοικία).  
  2. Την περίοδο που ξεκινάει με την ένταξη κι απορρόφηση της Καταλονίας από το Ισπανικό βασίλειο με έδρα τη Μαδρίτη, και που γι αυτό είναι μια μάλλον αδιάφορη περίοδος εκτός από το τέλος της, το 19ο αιώνα,  που η Βαρκελώνη γνωρίζει μια εκπληκτική άνθιση και θέτει τα θεμέλια της πόλης που βλέπουμε σήμερα. Εκτός από την πολεοδομία, τα έργα του Γκάουντι της περιόδου 1880 μέχρι το 1910 αποβαίνουν τα νέα landmarks της πόλης. Καταλύτης της αρχιτεκτονικής έκρηξης είναι η ανάπτυξη της Βιομηχανίας κι ο συνακόλουθος πλούτος που γεννά. Αρκετά από τα σημερινά αξιοθέατα είναι χρηματοδοτημένα από τους μεγιστάνες της περιόδου (όπως η οικία Μπατλό που έχτισε ο Γκάουντι για την ομώνυμη οικογένεια, το πάρκο Γκουέλ κ.α.). Η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή της Ισπανίας ξεκίνησε από τη Βαρκελώνη, όπως κι η πρώτη εφημερίδα. Η κλωστοϋφαντουργία της περιόδου κάνει  την πόλη ένα Μάντσεστερ του Νότου. Παράλληλα και σαν συνέπεια της εκβιομηχάνισης αναπτύσσεται ένα έντονο εργατικό κίνημα με αρκετές συμπάθειες προς σοσιαλιστικές κι αναρχικές ουτοπίες που σταμάτησαν απότομα με την επικράτηση του Φράνκο. Εκτός από την εκβιομηχάνιση, η πολεοδομική και οικοδομική ανάπτυξη της περιόδου οφείλεται και σ’ ένα μοναδικής σημαντικότητας γεγονός: την κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας και τη διάθεση των κτημάτων της προς πώληση για όφελος των δημόσιων ταμείων, πράγμα για το οποίο η καθολική εκκλησία δεν συγχώρησε ποτέ τον εμπνευστή της.
  3. Η τρίτη περίοδος είναι αυτή που διανύουμε, η μετά την Φράνκο δηλαδή, και απ’ ότι φαίνεται, πάει καλά.

Σ’ όλη αυτή τη διαδρομή, οι Καταλανοί επέδειξαν μερικά χαρακτηριστικά αναγνωρίσιμα και σήμερα. Καταρχήν, ήταν ένα έθνος εμπόρων. Το γεγονός αυτό αναγνωριζόταν και θεωρητικά ήδη από τον Μεσαίωνα. Ένας πρώην φραγκισκανός καλόγηρος, ο Francesc de Eiximenis, το 14ο αιώνα,  εξήρε τις αρετές και τα οφέλη για τις πόλεις από την επικράτηση και κυριαρχία των εμπόρων και της μεσαίας τάξης.  Θεωρούσε τη μεσαία τάξη ανάχωμα κατά της τυραννίας και των πολεμάρχων. Η ύπαρξη έντονης αστικής ζωής και μεγάλης μεσαίας τάξης, είχε τον αντίκτυπο της στα πολιτικά ήθη. Οι Καταλανοί είναι πάντα πιο ‘δημοκρατικοί’ από το μέσο Ισπανό, η δε χώρα έχει γνωρίσει σειρά κοινωνικών αναταραχών, με την πιο εντυπωσιακή ίσως, το κάψιμο των εκκλησιών κάπου στις αρχές του 19ου αιώνα.

Αλλά και σήμερα, όπως ιδίοις όμασι διαπιστώσαμε, το πνεύμα αυτό είναι πανταχού παρόν: μικρές, οργανωμένες και well behaving  αλλά πολύ φασαριόζικες ομάδες, που διαδήλωναν για κάποιο λόγο, έκαναν αισθητή την παρουσία τους ακόμα και στην είσοδο του Mobile World Congress. Mια ομάδα ειδικά διαδήλωνε κατά του Kaspersky του δημιουργού του ομώνυμου antivirus, δεν πολυκατάλαβα για ποιό λόγο.

Με την υποδομή μεγαλούπολης εν υπνώσει, ο Δήμαρχος της Βαρκελώνης Pasqual Maragall, οραματίστηκε να βγάλει την πόλη από το λήθαργο της χρησιμοποιώντας σαν μέσο τους Ολυμπιακούς αγώνες. Αν σκεφτεί κανείς ότι η διεκδίκηση και υλοποίηση των Ολυμπιακών αγώνων είναι project  10ετίας, τότε δεν μπορεί παρά να εντυπωσιαστεί από την ταχύτητα που κινήθηκε. Από το τέλος του Φράνκο το 1975 μέχρι την διεξαγωγή των αγώνων το 1992 μεσολάβησαν μόνο 17  χρόνια, που σημαίνει ότι χρειάστηκαν μόλις 7 χρόνια για να μπουν στην τροχιά της διεκδίκησης με σοβαρές αξιώσεις. Είναι δε ιδιαίτερης σημασίας ότι η πρωτοβουλία ανήκει σ‘ ένα δήμαρχο κι όχι σε κάποιο κυβερνητικό λειτουργό, γιατί δείχνει τη διάθεση της πόλης να πάρει το μέλλον της στα χέρια της.

Τα Ολυμπιακά έργα σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να ‘δένουν’ με την πόλη και να δημιουργούν τα πλαίσια για μια μελλονική ανάπτυξη. Το Ολυμπιακό στάδιο στο λόφο του Μοντζουϊκ, είναι ακριβώς πίσω από το μεγαλειώδες Εθνικό μουσείο, κι ίσως γι αυτό, η αισθητική του είναι όχι μοντέρνα, αλλά παραπέμπει σε κάτι ρωμαϊκό κι αναγεννησιακό.

Τα ολυμπιακά έργα στη θάλασσα έχουν πια τόσο απορροφηθεί από την πόλη που δεν διακρίνονται αν δεν στα υποδείξει κάποιος ή κάποια πινακίδα. Κι η απόσταση όλων των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων από το κέντρο της πόλης είναι μικρή, το πολύ 10 λεπτά με το αυτοκίνητο.

Ο λόφος του Μοντζουϊκ που δεσπόζει στα νότια της πόλης, έχει αξιοποιηθεί περαιτέρω με την δημιουργία τελεφερίκ που είτε κάνουν το γύρο του, είτε σε μεταφέρουν πάνω από το επιβατικό λιμάνι, στη Μπαρτσελονέτα, τη γραφική παραθαλάσσια συνοικία της ψαροφαγίας. Η τελευταία αυτή διαδρομή είναι εντυπωσιακή και από μόνη της πόλος έλξης πολλών επισκεπτών.

Κατά τ’ άλλα η ζωή στα Βαρκελώνη είναι μάλλον φθηνή με τα δικά μας μέτρα. Οι τιμές στα σουπερμάρκετ ήταν ένα μικρό σοκ. Σε γενικές γραμμές τα είδη διατροφής είναι 50% φθηνότερα από την Ελλάδα. Η φθήνια αυτή αντανακλάται και στις τιμές των εστιατορίων. Μπορείς να φας πλήρες γεύμα με ορεκτικό, κυρίως πιάτο και επιδόρπιο με λιγότερα από 10 ευρώ. Μπορείς βέβαια να βρεις και πολύ ακριβότερα και πιο ψαγμένα εστιατόρια μιας κι η γαστρονομία είναι ένας από τους λόγους επίσκεψης στην Βαρκελώνη. Άλλωστε μέχρι πριν λίγα χρόνια εδώ βρισκόταν και το ακριβώτερο εστιατόριο του κόσμου του σεφ Φεράν Αντριά, με αναμονή για τραπέζι που έφτανε και τον ένα χρόνο. Δοκιμάσαμε και τις  δύο πλευρές, τη φθνή και την ακριβή, κι οι εντυπώσεις ήταν αμφότερες πολύ καλές. Ειδικά για τους μαθημένους στα μεζεδάκια Έλληνες η κουλτούρα των τάπας και των πίντσος ταιριάζει γάντι.

Σ’ αντίθεση όμως με το φαγητό, οι τιμές εισόδου στα μουσεία και τ’ αξιοθέατα είναι από τις πιο ακριβές στην Ευρώπη. Αποκορύφωμα η οικία Μπατλό του Γκάουντι, που η είσοδος κοστίζει 20 Ευρώ! Παρότι σαν επισκέπτη κάτι τέτοιο με εκνεύρισε, το δικαιολογώ: η Βαρκελώνη δεν σ’ αποτρέπει από το να την επισκεφτείς (μια βόλτα στο Μπάρι Γκότικο ή στη Ράμπλα ισοδυναμεί έτσι κι αλλιώς μ’ επίσκεψη σε μουσείο στο πιο ευχάριστο) αλλά αν θες να δεις τους θησαυρούς της πρέπει να πληρώσεις για να μπορέσει να συνεχίσει να τους συντηρεί και να τους δείχνει. Κι όταν μπαίνεις σ’ ένα μουσείο, η οργάνωση κι η τάξη σου λέει ότι τα λεφτά που πλήρωσες τουλάχιστον  ξοδεύονται καλά.

Όσο πιο πολύ περπατάς την Βαρκελώνη, τόσο διαπιστώνεις ότι αυτή η πόλη means business. Δεν θέλει να σου αρπάξει τα λεφτά πασάροντας σου φύκια για μεταξωτές κορδέλλες, αλλά σταδιακά σε παρασέρνει με τα θέλγητρα της να μπεις σε μαγαζιά και ν’ αφήσεις χρήμα. Παραπάνω απ’ αυτό που προγραμμάτιζες.

Δεν έχω εικόνα ποιά είναι η τωρινή οικονομική κατάσταση των κατοίκων της ή της Καταλονίας γενικότερα, αλλά ένα φυλλάδιο με πληροφόρησε ότι το ΑΕΠ της Καταλωνίας είναι περίπου όσο το Ελληνικό ενώ οι κάτοικοι της 3 εκατομύρια λιγότεροι, πράγμα που σημαίνει ότι το κατά κεφαλήν εισόδημα πρέπει να είναι 45% ψηλώτερο από το αντίστοιχο ελληνικό.  Αν υπάρχει κρίση, τουλάχιστον δεν είναι άμεσα ορατή στον επισκέπτη. Ναι, είδα αστέγους, αλλά λίγους. Είδα περιθωριακούς αλλά μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές και ώρες. Είδα μετανάστες, πολλούς για την ακρίβεια, αλλά που μοιάζαν αρκετά ενταγμένοι και σίγουρα σε καλύτερη κατάσταση απ’ αυτούς που κυκλοφορούν κάτω από την Ομόνοια.

Η Βαρκελώνη με την τάξη και την καθαριότητα της μοιάζει βόρεια προτεσταντική πόλη. Έχει όμως πολύ πιο ανοιχτό κι εύθυμο χαρακτήρα, καλύτερο κλίμα και πολύ καλύτερη ρυμοτομία, πράγμα που την ανεβάζει ψηλότερα από πολλές γνωστές Ευρωπαϊκές πόλεις. Μοιάζει να κινείται μ΄ ένα στόχο: να μεγαλώσει την επιρροή και την ευημέρια της. Και παρότι τίποτα απ’ όσα έχει να προσφέρει δεν είναι αποκλειστικό και μοναδικό, και δεν υπάρχει κάποιος τομέας που να διακρίνεται παγκοσμίως, η ισόρροπη και ποιοτική  ανάπτυξη διαφόρων χαρακτήρων αποτελεί τη δική της μοναδικότητα.

Και για να έρθουμε στο ερώτημα με το οποίο ξεκινήσαμε, η Βαρκελώνη μπορεί να διοργανώνει και να φιλοξενεί ένα event παγκοσμίων προδιαγραφών σαν το MWC γιατί έχει δημιουργήσει τις αντίστοιχες υποδομές κι υπηρεσίες. Γιατί μπορεί να προσφέρει ένα συνδιασμό από λόγους για να την επισκεφτεί κανείς κι έτσι να είναι επιθυμητός προορισμός πέραν των συνεδρίων,  και  γιατί η πόλη βλέπει πολύ επιχειρηματικά τη ζωή της και την ανάπτυξη της και, γι αυτό, το μέλλον της.

Greek Startups στη Βαρκελώνη

Greek Startups App

Η Βαρκελώνη είναι η πόλη που η Αθήνα θα ήθελε να έχει γίνει: μετά από τους επιτυχημένους Ολυμπιακούς του 1992, και την αξιοποίηση του ότι άφησαν πίσω τους, έχει γίνει μια μητρόπολη μαγνήτης γιατί έχει κάτι που στερούνται οι περισσότερες μεγάλες πόλεις του Ευρωπαϊκού Βορρά: θάλασσα και ήλιο.

Αυτό, στους ‘κακούς παίχτες’ σαν κι εμάς, ακούγεται λίγο  αλλά είναι χαρτί που παίζεται σ’ όλες τις παρτίδες και κερδίζει πάντα. Κερδίζει μεταξύ άλλων και τη διοργάνωση του μεγαλύτερου συνέδριου και έκθεσης που έχει σχέση με την κινητή τηλεφωνία, Κάτι διόλου ευκαταφρόνητο, αφού αυτή η έκθεση θα συγκεντρώσει φέτος πάνω από 65 χιλιάδες επισκέπτες στις τέσσερεις μέρες που διαρκεί αλλά και στα δεκάδες πριν μετά και κατά τη διάρκεια της μικρότερα event που διοργανώνονται από κόσμο που θέλει να εκμεταλευτεί την ευκαρία αυτής της δημοσιότητας.

Θυμάστε τι λέγαμε για το LeWeb; Ε, πολλαπλασιάστε επί 10 ίσως και παραπάνω.

Γι αυτό κι οι διάφορες χώρες σπεύδουν να δείξουν στο Mobile World Congress ότι έχουν … να δείξουν.

Και κάπως έτσι σκέφτηκε κι ο Ελληνικός Σύνδεσμος Εταιριών Κινητών Εφαρμογών Ελλάδος και μια σειρά από άλλες συναφείς οργανώσεις, και συνασπίστηκαν για να διεκδικήσουν επιτυχώς την κρατική αρωγή για ελληνικά παρουσία με περίπτερο στο  MWC13.

Σ’ αυτό το περίπτερο, και κάτω από την αιγίδα των συλλόγων και των εκθετών, θα συμμετάσχει και το Mobile Monday Athens με δικό του stand. Κι έτσι η Βίκυ θεώρησε ότι θα  ήταν καλή ιδέα να προσπαθήσουμε να κάνουμε πράξη αυτά που έλεγα για το LeWeb: Να προωθήσουμε δηλαδή τις ελληνικές startup του mobile χώρου (κι όχι μόνο) στο MWC με κάποιες πρωτοβουλίες πέραν των παραδοσιακών.

Καθίσαμε και το συζητήσαμε λίγο και σκεφτήκαμε πως καταρχήν θα ήταν καλό αντί να μοιράζουμε φυλλάδια, να μοιράζουμε αυτό που ταιριάζει περισσότερο σ΄ένα τέτοιο συνέδριο: μια mobile εφαρμογή κατάλογο.

Κι ακόμα περισσότερο,  μια εφαρμογή φτιαγμένη από ένα Ελληνικό  Startup που να δείχνει την τεχνολογία του. Έτσι, ζητήσαμε τη  βοήθεια του Jupitee που πολύ πρόθυμα δέχτηκε να μας την προσφέρει. Καλώς εχόντων των πραγμάτων λοιπών, η ελληνική ομάδα θα πάει στη Βαρκελώνη με μια εφαρμογή που θα παρουσιάζει τους εκθέτες κι όσα startup θέλουν να προβληθούν μέσα απ’ αυτήν (δείτε εδώ για περισσότερες λεπτομέρειες κι εδώ για να δηλώσετε συμμετοχή).

Η ιδέα είναι αυτή η εφαρμογή  να μην είναι απλά κατάλογος, αλλά εργαλείο: να βοηθάει στο κλείσιμο συναντήσεων, να διαχειρίζεται το μήτιν ρουμ του περιπτέρου, να χρησιμοποιηθεί σαν κανάλι για ανακοινώσεις και για προσφορές, κ.α..

Και βέβαια να μην τελειώσει με το MWC αλλά μόνο ν’ αρχίσει. Στο μέλλον θα μετασχηματίζεται στο ανάλογο εργαλείο γι άλλα συνέδρια ή περιστάσεις και φιλοδοξεί να μαζέψει όλα τα startup. Κάπου εκεί θα υπάρξει και μια γέφυρα με τον web προπάτορα της, το GreekStartups.com.

Αλλά προτρέχω.

Το θέμα είναι η Βαρκελώνη. Και από την πρώτη επαφή που έκανα με τους εκθέτες σχημάτισα την εντύπωση ότι υπάρχουν κι άλλα πολλά ‘εργαλεία’ για μια εθνική προώθηση: πολλοί από τους εκθέτες είναι εταιρίες που ασχολούνται με το mobile marketing. Ε, δεν μπορεί! Κάτι θα έχουν στα προϊόντα και τις υπηρεσίες του που μπορούν να συνεισφέρουν στην προσπάθεια.

Κι επειδή αυτό το post προτρέχει πολλών επίσημων ανακοινώσεων,  σταματάω εδώ. Αλλά θα υπάρξει συνέχεια βέβαια. Κι από το έδαφος του MWC 😉

 

Και μετά το Athens Techcrunch Meetup τι;

This slideshow requires JavaScript.

Χτες έλαβε χώρα το δεύτερο Athens Techcrunch meetup στο Μουσείο Μπενάκη, σπάζοντας κάθε ρεκόρ προσέλευσης κόσμου σε αντίστοιχο ελληνικό event. Το πρώτο είχε λάβει χώρα πριν τεσσεράμιση χρόνια σε πιο ζεστή εποχή και πιο χαλαρό μέρος.

Και στις δύο περιπτώσεις ο στόχος της ελληνικής κοινότητας ήταν ο ίδιος: να μπει στο ραντάρ των διεθνών μέσων και ν’ αποκτήσει μια υπόσταση στη διεθνή σκηνή. Σίγουρα το πρώτο meetup δεν είχε κάποιο τέτοιο αποτέλεσμα.

Δεν ξέρω ποιος ήταν ο στόχος των διοργανωτών για το χτεσινό μιας και, απ΄όσο γνωρίζω, την πρωτοβουλία γι αυτή την διοργάνωση δεν την είχε η τοπική κοινότητα, αλλά οι Έλληνες της  Silicon Valley Νίκος Μπονάτσος, Associate του μεγάλου αμερικάνικου VC General Catalyst και η Alexia Tsotsis co-editor του Techcrunch που, μαζί με τον Mike Butcher,  τον European Techcrunch Editor, ήταν κι οι παρουσιαστές/moderators του event.

Το Techcrunch είναι σίγουρα ένα μεγάλο μέσο και παρά τις όποιες αλλαγές χαρακτήρα έχει υποστεί μετά την εξαγορά του από την AOL,  σίγουρα κάποιες αναφορές του στην ελληνική startup σκηνή μπορούν να βοηθήσουν και στο να ενδιαφερθούν κι άλλα μέσα ν’ ασχοληθούν μαζί της αλλά και στο να τραβήξουν τα βλέματα υποψήφιων επενδυτών ή συνεργατών των ελληνικών startup.

Για να ενδιαφερθούν όμως τέτοια μέσα για την ελληνική σκηνή πρέπει να συντρέχουν κάποιες από τις παρακάτω προϋποθέσεις:

  • να έχουμε να επιδείξουμε είτε κάποια πολύ δυναμικά startup με διεθνή προσανατολισμό
  • να διαθέτουμε άφθονο και ποιοτικό δυναμικό που μπορεί ν’ αξιοποιηθεί από  startups
  • να κρατάμε τα κλειδιά για κάποιες αγορές ή πηγές κεφαλαίων που δύσκολα μπορείς να προσπελάσει από τη Δύση (όπως η Κίνα, Ρωσία, Ινδία).

Προφανώς η τρίτη προϋπόθεση δεν ισχύει.

Startup  με διεθνή προσανατολισμό διαθέτουμε κάποια, αλλά όχι σε ικανό αριθμό ακόμα, και, κυρίως, χωρίς μια ολοκληρωμένη ιστορία επιτυχίας (:ένα exit) όπως πολύ σωστά ανέφερε στο πρώτο πάνελ κι ένας από τους συνιδρυτές της Hellas Direct. Άρα και για την πρώτη προϋπόθεση δεν έχουμε ακόμα κάποιο ισχυρό σημείο ενδιαφέροντος για διεθνή μέσα.

Από δυναμικό τι κάνουμε; Αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα κι ένα μεγάλο ερωτηματικό. Γιατί το δυναμικό δεν είναι στατιστική. Είναι κάτι που αποδεικνύεται μέσα από υλοποιήσεις. Όμως η προσέλευση του κόσμου χτες ήταν εντυπωσιακή με όποιο διεθνές μέτρο και να την κρίνεις. Κι αυτό είναι ένα σήμα άξιο προσοχής για τα διεθνή μέσα. Για να θυμηθώ λίγο κι εκείνο το στίχο του Διονύση Σαββόπουλου, ο κόσμος εξέπεμπε ένα:

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ, κάτι μυστικό…

και δεν μένει παρά ν’ αποκρυπτογραφηθεί σιγά σιγά.

Μια πρώτη  ‘αντίδραση’ σ’ αυτή τη δυναμική, ήταν η δημόσια προτροπή του Mike Butcher να τον ενημερώνουμε για τα event που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα για να τα δημοσιεύει σε μια διεθνή λίστα.

Από άποψη διάρθρωσης, το event είχε τέσσερα μέρη: 3 πάνελ με αντίστοιχους συντονιστές τους Τσώτση, Butcher, Μπονάτσο και αντίστοιχα θέματα Greek Founders, Ecosystem, Investors και μια παρένθετη συνέντευξη του Μάρκου Βερέμη συνιδρυτή της Upstream στον Νίκο Μπονάτσο.

Σε γενικές γραμμές δεν ακούσαμε κάτι καινούργιο από τους ομιλητές εκτός από την ανακοίνωση των δύο πρώτων επενδύσεων του Openfund στα startup Incrediblue και WorkableHR. Αλλά αυτό για τους παρεπιδημούντες την Ιερουσαλήμ ήταν μάλλον αναμενόμενο.

Έχοντας παρακολουθήσει αντίστοιχα πάνελ σε διεθνή event μπορώ να πω ότι δεν διέκρινα αισθητές διαφορές εκτός από τις αναπόφευκτες αναφορές στην ελληνική ‘ιδιαιτερότητα’ και την κρίση. Διέκρινα όμως κάτι που πιθανόν ν’ αποτελέσει πρόβλημα στη διεθνή μας παρουσία: μιλάμε αγγλικά με πολύ έντονη προφορά, δίνοντας πολύ βάρος στα φωνήεντα που, σε γρήγορη εκφορά,  κάποιος αγγλόφωνος ή  απλά κάποιος ξένος που μιλάει αγγλικά, είναι δύσκολο να παρακολουθήσει.

Κι οι ερωτήσεις του κοινού, αν και λίγες σχετικά, είχαν κάποια διαμάντια.

Το ερωτηματικό που μένει ν’ απαντηθεί είναι τι να περιμένουμε στη συνέχεια. Καταρχήν μια συνέχεια του ίδιου του event, απ’ ότι λένε οι φήμες.

 

Αλλά το σημαντικώτερο είναι να μην περιμένουμε από event να μας ‘σώσουν’. Γιατί όπως είπε κι ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος στο πρώτο panel, η συνταγή της επιτυχίας, δεν έχει μυστικά.

Travel, network and work! There is no panacea!

Σημείωση: Για όσους το έχασαν υπάρχει η αναπλήρωση μέσω βίντεο, εδώ.

 

 

Το taxibeat στο LeWeb

Έχω ήδη γράψει για την πρώτη παρουσία ελληνικού  startup  στο LeWeb. Και βέβαια αυτή η παρουσία φέρνει και κάλυψη από το σχετικό τύπο (δείτε εδώ κι εδώ). Μπόρεσα επίσης να δοκιμάσω χτες βράδυ την υπηρεσία, πράγμα που σας διαβεβαιώ ότι σε κάνει να νοιώθεις και λίγο ότι είσαι στο ‘σπίτι’ σου μιας και κουβαλάς τη συνήθεια σου σε μια ξένη χώρα χωρίς πολλά πολλά, αλλά και να νοιώθεις μια κάποια περηφάνεια που ‘πατάς’ πάνω σ’ ελληνική τεχνολογία σε ξένη χώρα.

Αλλά πως είναι τα πράγματα λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια; Πέρα από το publicity υπάρχει ουσία; Αξίζει να μιμηθούν κι άλλοι το παράδειγμα του  Taxibeat; Αυτά -κι άλλα- ρώτησα το Νίκο Δρανδάκη να μου απαντήσει.

Το LeWeb σαν πλατφόρμα προώθησης μιας χώρας

Τον τελευταίο καιρό γίνεται μια συζήτηση στην ελληνική startup κοινότητα για το πως μπορούμε να κάνουμε γνωστά τα ελληνικά startups και να τραβήξουμε την προσοχή του διεθνούς τύπου και, πιθανώς, των επενδυτών ύστερα.

Έχουν  πέσει διάφορες ιδέες στο τραπέζι και το θέμα είναι εν εξελίξει. Μια όμως απλή και σχετικά εύκολη ιδέα είναι η παρουσίαση των ελληνικών startup στο κοινό ενός μεγάλου διεθνούς συνεδρίου σαν το LeWeb στο οποίο βρίσκομαι. Για να προλάβω αντιρρήσεις που έχουν να κάνουν με το κόστος συμμετοχής σ’ ένα συνέδριο, λέω ευθύς εξαρχής ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο να είναι εντός του συνεδρίου.  Απλά πρέπει να συμπίπτει σε χρόνο και τόπο (=πόλη) και να έχει ένα μηχανισμό προσέλκυσης των συνέδρων.

Αυτό ακριβώς παρακολούθησα εδώ να κάνουν οι Σουηδοί. Κι όπως θα δείτε στο παρακάτω βίντεο, δεν ήταν καν  οι πρώτοι. Κατάφεραν όμως κάτι σχετικά δύσκολο: να εμπλέξουν την κυβέρνηση τους να τους βοηθήσει. Η παρουσίαση των startups, στην ουσία μια σειρά από πολύ σύντομα pitches,  έγινε στο χώρο της Σουηδικής πρεσβείας στο Παρίσι.

Η Annika Lidne, επιχειρηματίας και blogger από τη Σουηδία, κι εμπνεύστρια του εγχειρήματος είχε την καλωσύνη να μου το εξηγήσει:

To site στο οποίο αναφέρεται η Annika στο video, είναι το όμορφα φτιαγμένο http://ttsweden2012.com και νομίζω ότι από μόνο του πέτυχε περισσότερα από το offline event στη Σουηδική πρεσβεία.

Ο κόσμος που πήγε δεν ήταν εντυπωσιακά πολύς. Πρέπει να ήταν γύρω στα 150-200 άτομα, που, άμα αφαιρέσεις τα startups αφήνει ένα υπόλοιπο γύρω στους 100 τρίτους διαφόρων ειδών, κυρίως bloggers και δημοσιογράφους. Η αίθουσα που έγιναν τα pitches δεν χωρούσε τους πάντες και ήταν αρκετά δύσκολο ν’ ακούσεις, συν το γεγονός ότι αρκετά απ’ αυτά τα pitches ήταν είτε λειψά, είτε εκφέρονταν με πολύ τρακ.

Swedish startups pitching at the Swedish embassy in Paris.

Παρακολουθώντας καμιά δεκαριά έβγαλα το συμπέρασμα ότι, παρότι οι Σουηδοί είναι σαφώς μπροστά από μας, η μεγάλη μάζα των startup τους δεν διαφέρει πολύ ούτε στα προβλήματα που επιχειρεί να λύσει, ούτε σε skill sets. Ούτε καν τ’ αγγλικά τους είναι πολύ καλύτερα. Πράγμα που σημαίνει ότι μια τέτοια κίνηση εύκολα μπορούμε να την μιμηθούμε και, αν βάλουμε και κάποιο στοιχείο πρωτοτυπίας, να έχουμε και καλύτερα αποτελέσματα.

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι φεύγοντας από την πρεσβεία, συνάντησα τον  Mike Butcher στο πάρτυ που οργάνωσε το Badoo ο οποίος μόνος του μου είπε ότι ενδιαφέρεται να κατέβει στην Ελλάδα στο 2013. Του έρριξα την ιδέα να κάνουμε πάλι ένα techcrunch event στην Αθήνα, όπως είχε γίνει το 2008, προσθέτωντας ότι πλέον υπάρχουν πολύ περισσότερα startup και επίσης local funds, και την είδε θετικά. Το θέμα έχει μείνει ανοιχτό για μελλοντικές συνεννοήσεις. Χωρίς να το δένω κόμπο ότι μια τέτοια υπόσχεση θα υλοποιηθεί, αν παρόλαυτα γίνει, και σε συνδιασμό με το  LeWeb, μπορεί να λειτουργήσει προσθετικά. Και  γρήγορα. Γιατί LeWeb έχει πλέον και στο Λονδίνο στις αρχές του καλοκαιριού. Και από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο η Ελλάδα είναι μαγνήτης για τους βορειοευρωπαίους. Οψόμεθα.

Update 1

Τελικά η ιστορία προώθηση χώρας μέσα από το LeWeb είναι πιο διαδεδομένη απ’ ότι νόμιζα. Μετά το ποστ βρήκα ότι οι σουηδοί είχαν και περίπτερο (αναμενόμενο) αλλά κι ότι υπήρχε αντίστοιχη πρωτοβουλία (με περίπτερο επίσης) κι από Βελγικά  startup.

Το περίπτερο των Σουηδών στο LeWeb

 

Το Βελγικό περίπτερο στο LeWeb

LeWeb12 – Οι πρώτες εντυπώσεις

Ερχόμενος για 5η φορά στο LeWeb  έχω πλέον πολύ υλικό για συγκρίσεις. Το φετινό LeWeb είναι σίγουρα μεγαλύτερο σ’ έκταση και σε περιεχόμενο. Υποθέτω και σε κόσμο που είναι παρών, αν και δεν δίνω πολύ σημασία σ’ αυτά τα νούμερα.

Υπάρχει δε και μια ελληνική ιδιαιτερότητα φέτος: το πρώτο ελληνικό startup  με περίπτερο στο  LeWeb. Το taxibeat.  Που κάνει το λανσάρισμα του στην Γαλλική αγορά από το βήμα του  LeWeb. Κρίμα που κατά τ’ άλλα η ελληνική παρουσία δεν είναι τόσο πολυπληθής όπως πέρσι.

 

Ως συνήθως, δεν πρόκειται να κάνω εδώ λεπτομερή αναφορά στο περιεχόμενο των συζητήσεων και των παρουσιάσεων. Αυτά μπορείτε να τα δείτε online είτε ζωντανά είτε όταν ανέβουν στο youtube.

Αυτά που κράτησα ως τώρα είναι:

  • Η εκπληκτική αισθητική του έξυπνου θερμοστάτη nest που μου λέει ότι η apple έχει δημιουργήσει πια σχολή, μιας κι ο ιδρυτής της nest, ο Tony Fadell που στην apple ήταν υπεύθυνος για την δημιουργία των ipod και ipad.
  • Το IDE (web και desktop) που χτίζει η SmartThings και που θα διευκολύνει iot hackers να υλοποιήσουν την ιδέα τους.
  • H υπνωτική διήγηση του Benjamin Cichy, Chief Software Engineer, NASA’s Mars Science Laboratory που για να μας παρουσιάσει το εκπληκτικό επίτευγμα του τελευταίου Mars Rover, έκανε μια αναδρομή στην ιστορία της εξερεύνησης του Άρη από τότε που αρχικά θεώρησαν ότι διαθέτει κανάλια μέχρι τη στιγμή που το Mars Rover με το όνομα ‘Opportunity’ πήρε μιας καταπληκτικής καθαρότητας φωτογραφία του ευατού του.

    CREDIT: NASA/JPL-Caltech/Malin Space Science Systems

     

  • Η απρόσμενη συνάντηση μ’ ένα έλληνα φοιτητή που είναι ήδη ενεργός επιχειρηματίας, τον Μιχάλη Δαμκαλίδη, ο οποίος συμφώνησε να μου πει δυο κουβέντες σ’ ένα μικρό βίντεο.
  • Και τέλος η συνάντηση με το internet of thing, αυτοπροσώπως, καθώς περπατάς. Το πραγματάκι αυτό λέγεται Sphero και θέλει να κάνει καριέρα στο augmented reality. Επιπλέον ψάχνει και για διανομείς στην Ευρώπη. Όσοι ενδιαφέρεστε, ping me. Θα έχω κάποιο όνομα να σας φέρω σ’ επαφή.

To be continued…

Το ίντερνετ των πραγμάτων

Αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι περίπου 30 χρόνια μετά, ο τρόπος που ο κόσμος φανταζόταν το δικό μας σήμερα δεν είχε και πολλή σχέση μ’ αυτό που ζούμε.

Διαβάζοντας κόμιξ ή λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας της εποχής, βλέποντας τ’ αντίστοιχα φίλμ ή  τηλεοπτικές σειρές, βλέπουμε δυο προβλέψεις για το πως θα είναι ο κόσμος του σήμερα, που απέτυχαν να επιβεβαιωθούν παταγωδώς:

  • η ραγδαία  κατάκτηση του διαστήματος
  • και η πανταχού παρουσία των ανθρωπόμορφων ρομπότ.

Στην πρώτη, από λόγους συμβιμασμού προς την απεραντότητα του χώρου, εμφυλοχωρούσαν, σαν άσσος από το μανίκι, και ιδέες  όπως ο έλεγχος της βαρύτητας και τα ταξίδια στο χρόνο.

Στη δεύτερη το φαντασιακό ζητούμενο, πέραν της κινησιακής αυτονομίας και ευφυϊας, ήταν η προσέγγιση της μηχανής όσο γίνεται πιο κοντά στην ανθρώπινη κατάσταση, με έννοιες όπως αυτοαντίληψη και κάποιου είδους συναισθηματικότητα.

Και στις δυο αυτές προβλέψεις/προσδοκίες το κυρίαρχο στοιχείο ήταν ο φυσικός χώρος. Στη διαπλανητική εξάπλωση θα εξερευνούσαμε τα όρια του και στην ρομποτική κοσμογονία θ’ αλλάζαμε τις μορφές που τον ‘κατοικούν’.

Αντ’ αυτών συνέβη κάτι άλλο, πιο εσωστρεφές, πιο αφηρημένο κι αποστασιοποιημένο από το ‘πραγματικό’: η εμφάνιση του ίντερνετ που απορρόφησε μεγάλο μέρος της δημιουργικότητας και των πόρων που θα μπορούσαν να είχαν κατευθυνθεί στην εξερεύνηση του διαστήματος και την ρομπογέννεση.

Όχι πως δεν έχουμε κάνει βήματα και προς αυτές τις δυο κατευθύνσεις αλλά τα μέχρι τώρα αποτελέσματα είναι πολύ κατώτερα των προσδοκιών. Κοινώς, το ίντερνετ έκλεισε το σπίτι των προφητών. Και το virtual υποσκέλισε το πραγματικό.

Φαίνεται όμως πως έχει έλθει ο χρόνος για μια αλλαγή. Μια αλλαγή που δεν την επικαλείται η αχαλίνωτη λογοτεχνική φαντασία αλλά η αναγκαιότητα της νέας πραγματικότητας. Η πληροφορία που τροφοδοτείτο ως τώρα στο ίντερνετ ήταν αποτέλεσμα πρωτογενούς συλλογής κι επεξεργασίας από τον ανθρώπινο νού. Ο ανθρώπινος νους όμως δεν είναι το κατάλληλο μέσο γι αυτή τη δουλειά. Έχει περιορισμούς τόσο στην ένταση όσο και στη διάρκεια και την ακριβεία με τις οποίες μπορεί να τη φέρει σε πέρας. Δεν θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό, τουλάχιστον για πληροφορίες που αφορούν ‘άψυχα’ πράγματα, το έργο αυτό να το αναλάμβανε κάποιος κομπιουτερικός νους; Δεν θα ήταν πιο βολικό κάθε φυσικό αντικείμενο να έχει τη δική του ψηφιακή ταυτότητα, αναπαράσταση και σημασία; Δεν θα ήταν απείρως πιο χρήσιμο να είναι εφοδιασμένο με υπολογιστική ισχύ που να του επιτρέπει, αξιοποιόντας την δικτυακή του υπόσταση, να διευθετήσει τα ζητήματα της λειτουργίας του αυτόνομα ή σε συνδιασμό με άλλα συστήματα;

Κι επειδή μπορεί ν’ ακούγονται πολύ θεωρητικά τα παραπάνω, ένα παράδειγμα: μπαίνετε στο σπίτι μετά τη δουλειά και το νερό για ντους έχει ζεσταθεί, ο φούρνος για το μαγείρεμα έχει προθερμανθεί, τα φώτα ανάβουν μόνα και η θέρμανση έχει δουλέψει τόσο όσο χρειάζεται για να μη νοιώθετε ψύχρα αλλά και για να μην ξεφύγετε από το μηνιαίο ενεργειακό σας προϋπολογισμό, ενώ το ποτιστικό έχει φροντίσει να κάνει οικονομία στο νερό γιατί είναι μια βροχερή μέρα.

Όλ’ αυτά είναι εφικτά σήμερα αν και κάπως ακριβά γιατί αυτές οι τεχνολογίες είναι στην αρχή της εμπορικής τους αξιοποίησης. Κι αν φαίνονται σαν απλοί αυτοματισμοί, δεν είναι, γιατί πέραν από τους απαραίτητους αισθητήρες που απαιτούνται για τέτοιες προσαρμογές, χρειάζεται και υπολογιστική ισχύς και πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων που δεν είναι τοπικά διαθέσιμες (η πρόβλεψη για τον καιρό, ας πούμε, ή το προσωπικό μας ημερολόγιο).

Καλωσήλθατε στο ίντερνετ των πραγμάτων.

Αυτό είναι το αντικείμενο που θα προσπαθήσει να διερευνήσει το φετινό LeWeb. Κι είναι μια πρώτη απόπειρα για ανίχνευση του νέου “next big thing” καθώς πολλοί συμφωνούν ότι θα είναι το ίντερνετ των πραγμάτων.  Οι νέοι προφήτες προβλέπουν ότι περί το  2020,

an estimated 50 billion devices will be connected to the Internet.

που σημαίνει ότι μια νέα οικονομία θ’ αναδυθεί για να παράξει και να φροντίσει αυτό το νέο ίντερνετ. Και που το μέγεθος της και το μέγεθος της ευκαιρίας είναι πολλαπλάσιο του σημερινού.

Αντί άλλου κειμένου όμως μερικά βίντεο για να κάνουν το θέμα να μην χρειάζεται περαιτέρω εξηγήσεις.

 

Lifx ο έξυπνος λαμπτήρας (χρηματοδότηση από το kickstarter)

Ubooly Κάνοντας το παλιό iphone/ipod διαδραστικό pet

Koubachi Ο κηπουρός έγινε τηλέφωνο

Sphero Augmented reality + Robot = Gaming

Τα παραπάνω είναι από μερικές από τις εταιρείες που έχουν κληθεί να παρουσιάσουν στο   LeWeb.  Μπορείτε να δείτε την ατζέντα εδώ. Το ζητούμενο όμως για μένα, κι αυτό θα προσπαθήσω να παρακολουθήσω τις μέρες που θα είμαι εκεί, είναι το πως βλέπουν οι δημιουργοί της αυτή τη νέα οικονομία και πραγματικότητα που αναδύεται. Stay tuned.

Δυο μέρες στο Webit στην Κωνσταντινούπολη

 

Στις 10 κι 11 Οκτωβρίου παρακολούθησα το Webit Congress στην Κωνσταντινούπολη.
Το Webit αξίζει μια ιδιαίτερη μνεία γιατί είναι ένα περιφερειακό συνέδριο το οποίο κατόρθωσε σε μια μόνο πενταετία να ξεφύγει από τα στενά τοπικά πλαίσια της περιοχής και ν’ αναδειχτεί σε ένα σημαντικό διεθνές συνέδριο, τουλάχιστον από άποψη αριθμού συμμετεχόντων και ομιλητών.
Το Webit ξεκίνησε στη Βουλγαρία από τον Plumen Russev και την ομάδα του και, μετά από 2 φορές διεξαγωγής στη Σόφια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη για ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του ιδρυτή του για ένα event διεθνούς ακτινοβολίας. Όπως είπε ο Alain Heurreux, President και CEO του Interactive Advertising Bureau Europe (IAB Europe) στο keynote του, ήταν κατόπιν δικής του παρότρυνσης που ο Russev αποφάσισε την μεταφορά της έδρας.
Γιατί είχε νόημα αυτή η μεταφορά; Όποιος έχει ταξιδέψει στις δύο πόλεις εύκολα μπορεί να καταλάβει ότι δεν υπάρχει σύγκριση. Η Κωνσταντινούπολη δεν είναι απλά μια μεγάλη πόλη. Είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο, η δεύτερη μετά τη Σαγκάη νομίζω. Είναι επίσης, όσο παράδοξο κι αν ακουστεί αυτό, μια πολύ μοντέρνα πόλη, τουλάχιστον ένα σημαντικό κομμάτι της. Πράγμα που σημαίνει ότι διαθέτει τις υποδομές να προσελκύσει και να φιλοξενήσει ένα μεγάλο διεθνές πλήθος. Κι επίσης είναι μια πόλη που έτσι κι αλλιώς θέλει να επισκεφτεί κανείς. Το να συνδιάσει λοιπόν το event με την επίσκεψη στην πολή είναι ένας πολύ δυνατός λόγος για τον υποψήφιο attendee του συνεδρίου.

Το Webit, λοιπόν, εξασφάλισε έτσι ένα διεθνές πλήθος που δεν θα είχε τη δυνατότητα να προσεκλύσει στη Βουλγαρία. Κι αυτή η ανοιχτομυαλιά και προνοητικότητα πρέπει να πιστωθεί στον δημιουργό του.

Από άποψη περιεχομένου, το συνέδριο που ξεκίνησε περισσότερο με digital media/marketing προσανατολισμό έχει πλέον ανοίξει τη βεντάλια ώστε να περιλαμβάνει και Τηλεπικοινωνίες, Ηλεκτρονικό Εμπόριο και startups και κάποια ελεύθερα σεμινάρια. Το digital track όμως παραμένει το μεγαλύτερο. Και γι αυτό οι συμμετέχοντες είχαν περισσότερο business παρά geek look.
Παράλληλα υπήρχε και μια μικρή έκθεση των χορηγών και άλλων σχετικών εταιρειών και των startup που συμμετείχαν στο startup challenge.

Η Ελληνική παρουσία και συμμετοχή στο συνέδριο ήταν ορατή. Από το αεροπλάνο ήδη άρχισα να συναντάω business contacts που είχαν τον ίδιο προορισμό με μένα. Στο δε χώρο του συνεδρίου συνέτυχα τον Josef και τον Mayel από το Babelverse, το Γιώργο και το Δημοσθένη από το Athensbook, τον Οδυσσέα και την ομάδα του από την ThinkDigital κ.α.

Στα αρνητικά του συνεδρίου ήταν σίγουρα το θέμα του  παντελώς απόντος wifi  και το γεγονός ότι όλα τα φαγητά και ποτά έπρεπε οι σύνεδροι να τα αγοράσουν ξεχωριστά κάτι που θα κατανοούσα για το κυρίως φαγητό αλλά όχι για τους καφέδες και τ’ αναψυκτικά.

Από τις διάφορες ενότητες παρακολούθησα κυρίως το track των startups και λίγο το digital marketing. Ο λόγος; Παρότι η επαγγελματική μου ενασχόληση έχει σχέση κυρίως με το δεύτερο νομίζω ότι το content είναι πιο ενδιαφέρον και πιο απροσδόκητο όταν περιλαμβάνει startups.

Όπως ήταν αναμενόμενο, στις συζητήσεις γύρω από τα startup υπήρχε θεματολογία για το regional vs global, αν υπάρχουν χρηματοδοτικές ευκαιρίες στην ευρύτερη περιοχή, do and don’t για startup που θέλουν να περάσουν τον ωκεανό και να δραστηριοποιηθούν στην Αμερική κτλ.

Υπήρχαν επίσης και κάποιες αναφορές σε κοινωνική επιχειρηματικότητα, όπου προέκυψε και μια απροσδόκητη γνωριμία με τον επικεφαλής του οργανισμού Ashoka για την ευρύτερη περιοχή, τον οποίο ρώτησα αν η Ελλάδα είναι μέσα στους σχεδιασμούς τους και μου είπε πως, ναι, υπάρχει πολλή συζήτηση για την Ελλάδα εντός του Ashoka και για το πως να δραστηριοποιηθούν σε μας. Ο ίδιος είναι πρόθυμος να έρθει στην Ελλάδα και να μιλήσει και να κάνει σχετικές επαφές. Όσοι λοιπόν έχετε κάποιο σχετικό ενδιαφέρον, οργανώνετε ή σχεδιάζετε ένα σχετικό event, ενημερώστε με για να σας φέρω σ’ επαφή.

Το startup competition ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Πρώτα απ’ όλα βρήκα τις παρουσιάσεις των περισσότερων startup αισθητικά πολύ ανεβασμένες κι αν ίσως όχι πάντα to the point, πολύ πιο ζουμερές από άλλες αντίστοιχες που έχω παρακολουθήσει.
Έπειτα, στις ιδέες, παρατήρησα μια εστίαση σε περισσότερο πρακτικές εφαρμογές κι όχι σε γενικά social θέματα, που δεν λείπαν βέβαια αλλά χοντρικά ήταν κάτω από 20% του συνόλου. Αυτή η διαφοροποίηση φάνηκε και στις επιλογές των νικητών. Την πρωτιά εξασφάλισε το MySugr, μια εφαρμογή για διαβητικούς. Μπορεί ν’ ακούγεται περίεργο αλλά δεν πρόκειται ακριβώς για κοινωνική επιχειρηματικότητα αν κι έχει έντονα τέτοιο στοιχείο. Κατά τους δημιουργούς του (2 από τους 3 cofounders είναι διαβητικοί και το μισό δυναμικό που απασχολούν) υπάρχουν περί τα 300 εκατομ. διαβητικοί στον κόσμο και σε μερικές χώρες το ποσοστό τους φτάνει το 20% του πληθυσμού. Μιλάμε λοιπόν για μια μεγάλη αγορά.
Τη δεύτερη θέση πήρε το SellBox μια πλατφόρμα που δίνει τη δυνατότητα σε πωλητές ψηφιακών προϊόντων να ενσωματώσουν στο site τους τη σχετική λειτουργικότητα για πώληση και είσπραξη. Το Sellbox μου θύμησε το δικό μας instabuck το οποίο και κατονόμασαν σαν ένα από τους τρεις ανταγωνιστές τους.
Την τρίτη θέση κατέλαβε ένα Τούρκικο startup που ήταν κι η δική μου προσωπική προτίμηση, το Infodif που ασχολείται με image processing και video analytics. Βρήκα την τεχνολογία τους πολύ προχωρημένη και με πολλά πεδία εφαρμογής.

Εν κατακλείδι, θεωρώ το Webit πολύ χρήσιμο γι όσους ψάχνουν επαφές στην ευρύτερη περιοχή αλλά και σαν μέσο ανάδειξης νέων startup. Ελπίζω να δούμε πιο ενεργή ελληνική παρουσία στο μέλλον.

Screen shot 2011-12-09 at 3.42.20 PM

LeWeb11: Τρίτη μέρα

Σήμερα, έχω βγάλει το ‘δημοσιογραφικό’ καπέλο και παρακολουθώ ένα workshop που οργανώνει το facebook. Τα πρώτα δύο sessions αφορούσαν το marketing api (που δεν είναι ακόμα εντελώς ανοιχτό), και το πως να φτιάχνεις ένα open graph application, που είναι η καινούργια τεχνολογία που ανακοίνωσε το facebook το Σεπτέμβρη και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα δημιουργήσει μια καινούργια συνθήκη σ’ ότι αφορά το social web. Κι εδώ το facebook αναδεικνύεται καθαρά κι αδιαφιλονίκητα leader.

Update 1

Παρακολουθώ την …   Justin Timberlake στιγμή του συνεδρίου: τον Sean Parker  (που υποδυόταν ο  Justin Timberlake στην ταινία The Social Network) που μαζί με τον Shervin Pishevar, Managing Director της Menlo Ventures είχαν πριν λίγες μέρες μια μυστική συνάντηση με τον Ομπάμα για την οποία … δεν μάθαμε τίποτα.

Ο Shervin Pishevar έχει πει ήδη κάποια αποφθεγματικά ενδιαφέροντα πράγματα. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η αναγκαιότητα για  success amnesia (sic)  και βέβαια αφορά τους entrepreneurs.

Update 2 

Το LeWeb πλησιάζει στο τέλος του και, όπως συνηθίζεται, το τέλος περιλαμβάνει τους τρεις φιναλίστ του startup competition που θα κάνουν μια τελική παρουσίαση στο κοινό και τους κριτές, και μετά τη βράβευση. Την ώρα που γράφω έχουν παρουσιάσει οι δύο και είναι στη μέση της παρουσίασης ο τρίτος. Το ευχάριστο για μας και για μένα προσωπικά είναι ότι το babelverse είναι μέσα σ’ αυτή την τριάδα. Θυμίζω ότι το babelverse είχε ξεκινήσει σαν ιδέα στο Startegy event στην Αθήνα πριν ένα χρόνο περίπου και είχα τη χαρά να συμμετέχω στην ευρύτερη ομάδα που περιέβαλε τους δυό ιδρυτές: τον Josef και τον Mayal.

Update 3
Τελικά το babelverse τερμάτισε 3ο. Είναι άδικη η κατάταξη κατά τη γνώμη μου, αλλά ποιός με ρώτησε; Όπως και να ‘χει, ακόμα κι έτσι, η επιτυχία είναι αδιαμφισβήτητη.
Είχαμε όμως κι άλλη μια επιτυχία στο LeWeb. Η Evernote, οργάνωσε ένα μικρό hackathlon για developers που θ’ αναπτύξουν κάτι με το api της. Νικητής εδώ αναδείχθηκε ο Κώστας Αρκάδας, από το ελληνικό startup Parking Defenders. Είχα την ευκαιρία να του πάρω μια μικρή συνέντευξη. Ακούστε τον: