Category Archives: Events

LeWeb11 – Δεύτερη μέρα

Ξεκινάμε τη δεύτερη μέρα λίγο πολύ όπως την πρώτη: στην κεντρική αίθουσα όπου μας πληροφορούν ότι η Radian6, σε ανάλυση της για τη χτεσινή μέρα, βρήκε ότι στο leweb  ξεκίνησαν 30000 συζητήσεις. Η έκπληξη; Το  babelverse κυριαρχούσε στις συζητήσεις γύρω από το  startup competition!

Update 1

Χτες το Facebook έκανε μια ενδιαφέρουσα ανακοίνωση μέσω της Joanna Shield, VP and managing director for Facebook Europe, Middle East and Africa’s (EMEA): ένα καινούργιο subscription plugin. Τι είναι αυτό; Στην ουσία είναι κάτι σαν εγγραφή σ’ ένα RSS feed μιας ιστοσελίδας μόνο που θα φέρνει την σχετική πληροφορία μέσα στο προφίλ του χρήστη του facebook. Και δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι έρχεται να καλύψει το κενό που άφησε η αλλαγή του Google Reader.Το plugin δεν έχει δοθεί ακόμα για δημόσια χρήση.

Update 2

Παρακολουθόντας την Marissa Mayer της Google σε μια μάλλον προβλέψιμη συζήτηση με τον τέως techcrunch MG Siegler, άκουσα για μια πρόσφατη σχετικά ανακοίνωση για google maps που είχα χάσει: το Maps Inside που είναι χαρτογράφηση εσωτερικών χώρων και καθοδήγηση μέσα σ’ αυτούς με τη βοήθεια των Google maps. Πως; Όχι με GPS βέβαια αφού δεν υπάρχει λήψη σ’ εσωτερικούς χώρους, αλλά με εντοπισμό θέσης από wifi.
Δείτε παράδειγμα:

Update 3
Καθόμαστε στο bloggers’ lounge με τον Πάρι και τον Πάνο και ξαφνικά, ακριβώς δίπλα μας, βλέπουμε τον Robert Scoble να παίρνει βιντεοσυνέντευξη στον Απόστολο Παπαδόπουλο (γνωστό ως @apas στο twitter).
Ε, μετά από αυτό και μερικά promotional tweets του χρωστάμε και μεις ένα βίντεο! Ιδού:

LeWeb11 – Πρώτη μέρα

Σ’ αντίθεση με τις άλλες χρονιές που περίμενα να τελειώσει η μέρα ή το event για να γράψω εντυπώσεις, λέω φέτος να το κάνω πιο δυναμικά. Να ξεκινάω τη μέρα ανοίγοντας ένα ποστ (σαν κι αυτό) και να το ενημερώνω στην πορεία.
Προς το παρόν, μετά από μια χτεσινή off line αρκετά υγρή (είχε πολλές σποραδικές μπόρες, μέχρι κι ένα τρίλεπτο χαλαζόπτωσης), με πολύ περπάτημα παρέα με τον Πάρι, και μια επίδειξη του R-Link της Renault σε μια προσυνεδριακή εκλήλωση, περιμένουμε στην κύρια αίθουσα να ξεκινήσει το φετινό LeWeb που, απ΄ότι άκουσα, θα έχει περί τους 3,5 χιλιάδες συνέδρους! Τοποθεσία ίδια με πέρσι, οργάνωση ίδια με πέρσι, και θέμα: LOcal -SOcial – MObile.

Απ’ ότι έχω αντιληφθεί, η ελληνική παρουσία φέτος είναι πολυπληθής. Πέραν από τους official bloggers (Παναγιώτης, Πάρις κι εγώ), υπάρχουν εκπρόσωποι από startups (babelverse που μετέχει και στο επίσημο startup competition με τα ‘χρώματα’ της Χιλής, απ’ όπου τα παιδιά έχουν πάρει seed funding, bugsense, 4sqwifi, betcafe κτλ), ο Paul Papadimitriou που είναι και στους ομιλητές, η Αμαλία Αγάθου (φαντάζομαι σαν TheNextWeb, Έλληνες εξ Αμερικής κ.α.

Update 1

Μετά από ένα, αδιάφορο κατ’ εμέ ξεκίνημα με break dance χορευτές και τ΄ απαραίτητα εισαγωγικά, στη σκηνή εμφανίστηκε ο Karl Lagerfeld. Ομολογώ δεν είχα ενθουσιαστεί όταν το είχα διαβάσει στο πρόγραμμα αλλά αποδείχτηκε απολαυστικός, με έξυπνες ατάκες, αρκετή ειλικρίνεια και σίγουρα αυτό τον αέρα του ανθρώπου που δεν έχει πετύχει τυχαία. Μου έκανε εντύπωση ότι είναι τελείως αυτοδίδακτος κι ότι δεν έχει καν στοιχειώδη εκπαίδευση (δεν έχει βγάλει λύκειο) κι εντούτοις είναι διαβασμένος βιβλιόφιλος, δουλεύει και σκετσάρει σε ipad όπως μπορείτε να δείτε στις φωτό.
Γιατί τον επέλεξε ο Loic; Εκτός από τ’ ότι είναι μια διασημότητα και τραβάει πάντα τα φώτα πάνω του, νομίζω από μια ανάγκη ανάδειξης Ευρωπαϊκής -και πιο ειδικά γαλλικής- επιτυχίας. Γιατί, αναπόφευκτα, σ’ ένα συνέδριο σαν το LeWeb οι ειδήσεις και οι άνθρωποι οι πέραν του Ατλαντικού συνήθως κλέβουν την παράσταση. Έτσι, ο Loic, άλλαξε το γήπεδο τρόπον τινα, για ν’ αναδείξει μια πλευρά της ευρωπαϊκής επιχειρηματικότητας στην οποία η Αμερική είναι αν όχι υποδεέεστερη, τουλάχιστον ίση.

Update 2

Από τις ομιλίες και παρουσιάσεις που ακολούθησαν, αξίζει το ελληνικό κοινό να σταθεί λίγο στο  Uber, μια υπηρεσία που μοιάζει με το Taxibeat, μόνο που αντί για ταξί, αφορά λιμουζίνες. Γιατί αξίζει να σταθούμε; Γιατί η σύγκριση δείχνει ότι δεν είναι οι ικανότητες και οι ιδέες που μας λείπουν, αλλά το οικοσύστημα. Για μια, πρακτικά, ίδια ιδέα (που κατά δήλωση του ιδρυτή γεννήθηκε στο LeWeb πριν 3 χρόνια), το Uber κατορθώνει να πάρει χρηματοδότηση 50 εκατομυρίων και να συμπεριλαμβάνει στους επενδυτές του μεγάλα ονόματα όπως ο Jeff Bezos και η, κατά τ’ άλλα απεχθής στους Έλληνες (κι όχι μόνο), Goldman Sachs.

Update 3

Το Startup Competition είχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μας τους Έλληνες καθώς συμμετείχε το Babeleverse που γεννήθηκε στην Αθήνα και τώρα κατοικοεδρεύει στη Χιλή (μέχρι το Γενάρη). Η παρουσίαση των παιδιών, χωρίς να είναι γουάου, ήταν απλή και μεστή και κίνησε το ενδιαφέρον.  Ακούσαμε θετικά λόγια από τους κριτές στη διαδικασία των ερωτήσεων. Σημειωτέον ότι ο Josef και στην αρχή και στο τέλος, χαιρέτησε το κοινό και στα ελληνικά.

Εικόνες από μια εκδήλωση

Photo

Παρακολούθησα νωρίτερα μια εκδήλωση του Κέντρου Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Παπαγιαννάκης, στο Πανεπιστήμειο Αθηνών. Η απόφαση να πάω ήταν εντελώς της τελευταίας στιγμής όπως κι η σχετική πρόσκληση που είχε προηγηθεί με email. 

Το θέμα της εκδήλωσης ήταν “Τι κάνουμε” δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε επί το Λενινστικώτερο, στο οποίο, είμαι βέβαιος, συνειδητά παρέπεμπε. 

Ομιλητές με τη σειρά που μίλησαν ήταν οι:

  • Γιάννης Βαρουφάκης
  • Αρίστος Δοξιάδης
  • Χρυσάφης Ιορδάνογλου
  • Γιώργος Σταθάκης
ενώ ακολούθησαν παρεμβάσεις από τους
  • Μάνος Ματσαγγάνη
  • Ελίζα Παπαδάκη
  • Γιώργος Προκοπάκη

Την εκδήλωση συντόνισε ο Βασίλης Πεσμαζόγλου.

Ομολογώ πως πέραν από τους δύο πρώτους ομιλητές οι υπόλοιποι μου ήταν άγνωστοι.  Και στ’ ότι ακολουθεί δεν επιχειρώ να παρουσιάσω αναλυτικά το τι είπαν αλλά να μεταφέρω αυτό που λέει ο τίτλος, συνειδητά παραπέμποντας στο γνωστό έργο του Μουσόργσκι “Εικόνες από μία Έκθεση : εικόνες. Εντυπωσεις δηλαδή. Με εστίαση όχι μόνο ή τόσο στα οικονομικά θέματα αλλά και στην ανθρώπινη παρουσία και σε ψυχογραφικά στοιχεία.

Αλλά πρώτα μια γρήγορη αναφορά στο τι ειπώθηκε: Ο Γ. Βαρουφάκης παρουσίασε τη γνωστή θέση του ότι το πρόβλημα της Ελλάδος μπορεί να λυθεί μόνο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο και στο ερώτημα “τι κάνουμε” απάντησε μ’ ένα εμφατικό “τίποτα”. Ο Α. Δοξιάδης παρουσίασε την επίσης γνωστή ανάλυση του για τη διάρθωση της ελληνικής οικονομίας σε εμπορεύσιμους και μη εμπορεύσιμους κλάδους όπου το μεγάλο μερίδιο κατέχουν οι δεύτεροι ενώ στους πρώτους υπερτερεί αριθμητικά η μικρή ιδιοκτησία/παραγωγική μονάδα κι απέδωσε αυτή τη διάρθρωση σε ιστορικούς και πολιτισμικούς λόγους προτείνοντας μια μετακίνηση απασχόλησης προς τους εμπορεύσιμους κλάδους. Ο Χ. Ιορδάνογλου ήταν πολύ πιο εστιασμένος, αναλύωντας κυρίως το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που συζητιέται αυτή της στιγμή, και γενικά το μνημόνιο 1 και 2, καταλήγοντας κριτικά κι υπό προϋποθέσεις στ’ ότι θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Τέλος, ο Γ. Σταθάκης απέδωσε την δημιουργία ελλειμάτων και χρέους στη συστηματική φοροδιαφυγή των ανώτερων τάξεων, για την παρούσα συγκυρία δε πρότεινε έξοδο από το ευρώ με μια ιδιόμορφη επιστροφή στη δραχμή με σχέση 2 προς 1 προς το ευρώ, ήτοι υποτίμηση κατά 50%.

Από τα παραπάνω θα καταλάβατε ήδη πως περίπου πρέπει να είναι κι οι πολιτικές τοποθετήσεις των ομιλητών. Ας πούμε εντελώς σχηματικά ότι οι Δοξιάδης και Ιορδάνογλου εξέφραζαν μια πιο ‘δεξιά’ θέση, ενώ οι Βαρουφάκης, Σταθάκης μια πιο ‘αριστερή’.

Μερικά σημειολογικά: Παρότι από τους εισηγητές κανένας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί νέος (χωρίς να ξέρω τις ηλικίες) η ‘δεξιά’ έδειχνε πιο ηλικιωμένη από την ‘αριστερά’ τουλάχιστον σύμφωνα με τη μαρτυρία των άσπρων μαλλιών. 
Επίσης η ‘δεξιά’ έδειχνε να νοιώθει κάπως στενάχωρα κι άβολα (ίσως λόγω του ότι η εκδήλωση είχε οργανωθεί από τον ευρύτερο πολιτικό χώρο της Δημοκρατικής Αριστεράς), ενώ η ‘αριστερά’ πιο χαλαρά κι άνετα με ακόμα πιο ακραία τη στάση του Σταθάκη που ήταν ένα μείγμα διασκέδασης, υπεροψίας και σιγουριάς.
Ως προς το περιεχόμενο των εισηγήσεων, η ‘δεξιά’ έδειχνε ν’ αναζητεί ένα μείγμα πολιτικής το οποίο με αρκετές προϋποθέσεις θα μπορούσε να στοιχειοθετήσει μια αισιοδοξία.
Αντίθετα η ‘αριστερά’ περιέγραφε με άνεση μια επερχόμενη βιβλική καταστροφή που μόνο με κινήσεις τεκτονικών πλακών μπορεί ν’ αποφευχθεί.
Η αντίθεση αυτή έγινε αντιληπτή από τον κόσμο, όπως φάνηκε από τις ερωτήσεις, κι ακούστηκαν εκκλήσεις για πιο ενοποιημένες τοποθετήσεις κάτι που, θα τολμούσα να πω, εξέφραζε μια υφέρπουσα αγωνία. Αγωνία που αναζητά από τους ειδήμονες τη συναίνεση που δεν είναι καθόλου ορατή στο πολιτικό πεδίο.
Ειδικά οι ερωτήσεις των λιγώτερο ‘μπασμένων’ στο θέμα παρισταμένων πρόδιδαν τη γνήσια αγωνία τους να βρουν μια αχτίδα φωτό και μια καθοδήγηση προς την έξοδο από την  κρίση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ερώτηση κάποιου στην σχεδόν μηδενιστική τοποθέτηση Βαρουφάκη ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα: “Και τι προτείνετε λοιπόν; Ν’ αυτοκτονήσουμε;”

Το σημαντικό που αποκόμισα; Έχουν τελικά αξία αυτές οι ζωντανές συζητήσεις και παρουσιάσεις σε ‘κλειστό’ χώρο, χωρίς on line  μετάδοση και μηντιακό πανηγύρι. Γιατί έτσι λέγονται κι ακούγονται πράγματα με τόνο που απουσιάζει από πολιτικές ομιλίες ή τηλεοπτικά παράθυρα.  Γιατί, και το πιστεύω από τότε που ξεκίνησε η κρίση αυτό, διανύουμε μια κατάσταση πρωτόγνωρη που κανείς δεν έχει λύσεις στο τσεπάκι. Ότι λέγεται και προτείνεται θα ‘πρεπε να λέγεται και να προτείνεται με περισσή περίσκεψη και με τόνο και ύφος που να μπορεί να δημιουργήσει κάτι παραπάνω από σκέτες συναισθηματικές αντιδράσεις. Κάτι παραπάνω από αγανάκτιση. Θα έπρεπε να μπορεί να γεννήσει στον κόσμο τις σωστές ερωτήσεις. Που θ’ αναγκάσουν και τους ειδήμονες να πάνε τη σκέψη τους και την πρόταση τους ένα βήμα παρακάτω. Γιατί ο φτηνός αντίλογος κρατάει μακροπρόθεσμα χαμηλά και τον ίδιο το λόγο.
 Η λύση, σα λέξη και μόνο, παραπέμπει σε διανοητικές διεργασίες. Και τη χωρίζει μόνο μια πρόθεση (προσέξτε την πολυσημία) από τη διά-λυση.

Next11: αναζητώντας την οικονομία δεδομένων

Την επόμενη βδομάδα πηγαίνω στο Next11, που γίνεται στο Βερολίνο. Είμαι καλεσμένος σαν official blogger που εκπροσωπεί την Ελλάδα, κάτι που το θεωρώ τιμητικό.

Εντάξει, την τρέλα μου με τα διεθνή μεγάλα συνέδρια/events  οι παλιοί αναγνώστες αυτού του blog θα την ξέρετε. Και για να την εξηγήσω μια (άλλη) μια φορά: δεν είναι ότι τα θεωρώ τα απολύτως χρήσιμα ή διαφωτιστικά ή δεν ξέρω γω τι. Είναι που μου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσω κόσμο και, κυρίως, ν’ αφήσω για λίγες μέρες το μυαλό μου να περιπλανηθεί σε άλλες σφαίρες. Ιδιαίτερα τώρα, που με την κρίση, πλέει συνεχώς μέσα σε γκρίζα νέφη.

Το θέμα του συγκεκριμένου συνεδρίου όμως έχει ένα παραπάνω ενδιαφέρον. Δεν είναι του τύπου τι-καλή-που-είναι-η-τεχνολογία, τι-γουάου-τα-σταρταπ, πόσο-εχουν-κυριαρχήσει-τα-social-media. Είναι πιο ψαγμένο. Ίσως πολύ πιο ψαγμένο. Και με τον συνοπτικό τρόπο που το περιγράφουν, αρχικά παραπλανητικό: Data Love! Τι στο καλό πάει να πει αυτό;

Business developers, marketing experts and agency managers are faced with the challenge to create new applications out of the ever-growing data stream with added value for the consumer. In our data-driven economy, the consumer is in the focus point of consideration. Because his behaviour determines who wins, what lasts and what will be sold. Data is the crucial driver to develop relevant products and services for the consumer.

Η παραπάνω προσέγγιση είναι εστιασμένη στην επιχειρηματική πλευρά αυτού που λέμε data driven economy και γι αυτό τα tracks του συνεδρίου είναι InternationalCommerceMedia,SocialMobileBranding and Technology.

Υπάρχουν όμως και διαστάσεις που ακροθιγώς έχουν συζητηθεί και στην Ελλάδα: πως χρησιμοποιείς δημόσια δεδομένα για να ερευνήσεις και ελέγξεις τους κυβερνώντες, πως το άνοιγμα των δεδομένων μπορεί να γίνει η πρώτη ύλη για παραγωγή νέων υπηρεσιών μερικώς απ’ αυτές εξαγώγιμων. Και βέβαια, πως η πρόκληση που θέτει η διαχείριση του όλο και μεγαλύτερου όγκου δεδομένων που παράγονται online θα φέρει στο προσκήνιο κλάδους ολόκληρους που θα διαμορφώσουν αύριο την τεχνολογία και την αξιοποίηση της.

Μ’ αυτές τις λίγες και γενικές σκέψεις στο μυαλό, θα προσπαθήσω να πάρω κάποιες ιδέες από τον καταιγισμό των παρουσιάσεων και να μεταφέρω εδώ και, γενικώτερα, πίσω, ότι νομίζω ότι αξίζει να κρατήσουμε. Ζητώ επιείκεια  λοιπόν αν την επόμενη βδομάδα σας βομβαρδίσω με συνεδριακό υλικό στο twitter και στο facebook. Άλλωστε η προσοχή είναι ένα νόμισμα που γυρνάει πολύ γρήγορα.

LeWeb10: η δεύτερη μέρα

Κανονικά αυτό το ποστ θα ‘πρεπε να το αφιερώσω σε γκρίνια. Κι όχι αδικαιολόγητα. Το να βρίσκεσαι σε μια ξένη πόλη, σε άσχημες καιρικές συνθήκες κι οι ντόπιοι ταξιτζήδες ν’ αποφασίζουν ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορούν (δεν ήταν) οδηγεί σε τραγελαφικές καταστάσεις: χτες αναγκαστήκαμε με τον Παναγιώτη τον Βρυώνη να περπατήσουμε από τη μια άκρη του Παρισιού ως την άλλη, μες τη νύχτα, μες το κρύο, πάνω σε πάγο, και υπό την γενική αδιαφορία των ταξιτζήδων για δύο ολόκληρες ώρες για να φτάσουμε στα ξενοδοχεία μας. Και δεν ήταν αυτό που με πείραξε τόσο, όσο το γεγονός ότι εξ αιτίας αυτού, δεν μπόρεσα να ξυπνήσω στην ώρα που έπρεπε, ούτε είχα δύναμη να παρακολουθήσω τα sessions που ήθελα.
Παρόλαυτα, νομίζω ότι το καλύτερο δεν το έχασα. Ήταν οι ομιλίες της Ariel Garten και του Salim Ismail για τις οποίες έγραψα αρκετά ήδη στο twitter. Και μ΄αυτές και μόνο φεύγω για μια ακόμα φορά ευχαριστημένος από το LeWeb.

Εδώ σας τις παραδίδω να τις απολαύσετε:

Arien Garten, Thought Controlled Computing

Salim Ismail: Singularity Univarsity

LeWeb10 – Η συζήτηση για το Wikileaks

Καθώς το θέμα του wikileaks συνεχίζει να είναι στο κέντρο της προσοχής παγκοσμίως, δεν μπορούσε ν’ απουσιάζει από το  LeWeb. Στο βίντεο που ακολουθεί ένα  πάνελ σχετικό με media (παλιά και νέα) συζητά ακριβώς αυτό το θέμα.

LeWeb 10: τέλος πρώτης μέρας

Με πολλά προβλήματα (χαλασμένο τροφοδοτικό του λαπτοπ, χαλασμένο φερμουάρ του μπουφάν κι ένα τρελό χιόνι να πέφτει και να έχει παγώσει τους δρόμους και να κάνει τη μετακίνηση πολύ δύσκολη), μισοέβγαλα την πρώτη μέρα του leweb.

Απ’ όσα είδα, τα πράγματα που μου έμειναν στο μυαλό είναι δύο, και μάλιστα δύο διαμετρικά αντίθετα:

Η πρώτη ομιλία (του  Carlos Ghosn της Renault Nissan) κι η συζήτηση του Loic le Meur με τον ιδρυτή του Foursquare  Denis Crowley.

Γιατί; Ο πρώτος ήταν το παράδειγμα ενός ηγέτη παραδοσικού κλάδου με ανοιχτό μυαλό, που προσπαθεί ν’ προλάβει το μέλλον (το ηλεκτρικό αυτόκίνητο και το αυτοκίνητο ως πλατφόρμα, όπως το τοποθέτησε) αλλά που τον ‘δενουν’ χιλιάδες προβλήματα.

Κι ο άλλος, ένας πιτσιρικάς 24 χρονών, που έχει ήδη πουλήσει μια εταιρεία στη Google και ξεκίνησε μια δεύτερη, κυριολεκτικά για πλάκα. Κι αυτή ακριβώς η ‘πλάκα’ είναι που έχει το ενδιαφέρον: η διάθεση για περιπέτεια, παιχνίδι κι ανακάλυψη και τα απρόοπτα που φέρνει στη διαδρομή της.

Σε δυο χρόνια, το Foursquare  έφτασε τα 5εκ. χρήστες, απέρριψε μια πρόταση εξαγοράς από το Facebook και βαδίζει με -όχι σιγουριά- αλλά άνεση, προς το μέλλον. Μιλάμε για μια εταιρεία που μόλις πρόσφατα έγινε 40 ατόμων και που έχει πάρει δυό γύρους χρηματοδότησης (1 και 10 εκατομύρια δολάρια) και που, κι εδώ είναι το καταπληκτικό, δεν είχε καν στην πρόθεση της να γίνει  μια πλατφόρμα για μάρκετιν, αλλά αυτό προέκυψε από τους χρήστες εμπόρους/καταστηματάρχες που είδαν την ευκαριία και της το  πρότειναν.

Όπως και στη διαμόρφωση του twitter  από τους χρήστες, βλέπουμε κι εδώ κάτι ανάλογο: οι νέου τύπου εταιρείες είναι ανοιχτές κι υπό διαμόρφωση κι ο περίγυρός τους έχει ένα ρόλο σ’ αυτό. Open source company; Οpen source business model; Πείτε το όπως θέλετε αλλά το σίγουρο είναι ότι η λέξη που λείπει από αυτούς τους όρους είναι κι η πιο σημαντική: μέλλον.

Startegy, λίγες ώρες μετά

Το πράγμα έχει κάπως έτσι: μια ομάδα ανθρώπων από αυτούς που ασχολούνται (και πιθανώς ταλαιπωρούνται) με το internet, τα startups, την επιχειρηματικότητα κτλ σκέφτεται και λέει “Πως ξεκινάει κανείς να κάνει κάτι; Όχι μόνο στο  internet αλλά γενικά. Που βρίσκει ανθρώπους, πως μαθαίνει να δουλεύει; Πως το δρομολογεί;”

Από τα ερωτήματα αυτά διαγνώνει μια έλλειψη και αποφασίζει να την καλύψει. Με τον μόνο τρόπο που, τουλάχιστον για μένα, έχει δώσει ωραία κι ελπιδοφόρα δείγματα δουλειάς: από τα κάτω κι εκ των ενόντων!

Παρακολουθώ για κάποιο καιρό τώρα την προσπάθεια αλλά δεν πολυδίνω σημασία. Οκ, λέω, άλλο ένα startupοειδές μόρφωμα. Έχουμε αρκετά.

Παρόλαυτα, επειδή έχω καιρό να δω τη Βίκυ, σε μια ανταλλαγή μηνυμάτων στο  Facebook συμφωνούμε να βρεθούμε και να τα πούμε στο  event.

Έτσι, σήμερα το πρωϊ,  παίρνω των ομματιών μου και ανηφορίζω προς το Microsoft Innovation Center.

Πρώτη έκπληξη: βλέπω πολλά καινούργια πρόσωπα.

Δεύτερη έκπληξη: ο μισός πληθυσμός περίπου είναι γυναίκες!

“Καλά ξεκινάμε”, σκέφτομαι.

Πρέπει να μαζεύτηκαν συνολικά καμιά κατοσταριά κόσμος τελικά.

Το event  προχώρησε λίγο σαν startup weekend και λίγο σαν team building exercise: αρχικές γνωριμίες, pitching ιδεών,  ψήφος για τις ιδέες (: διαφοροποίηση από το  startup weekend),  χτίσιμο ομάδων γνωριμίας κι ad hoc ομάδων  για την εξέταση των ιδεών, και τέλος παρουσίαση των ιδεών στο σύνολο.

Σαν πρώτη προσπάθεια είχε αρκετά στοιχεία πειράματος αλλά οι διοργανωτές το είχαν ψάξει και δεν έκανε κοιλιά.  Αυτό που βρήκα πολύ θετικό κι ελπιδοφόρο ήταν η συγκέντρωση κόσμου που δεν είχε καμιά σχέση με την τεχνολογία αλλά ήθελε να ξεκινήσει κάτι, κι αυτό το κάτι δεν ήταν σουβλατζίδικο (προσφιλές παράδειγμα του event).

Δεν ξέρω αν αυτό ήταν μια λανθάνουσα κατάσταση, ή χειρότερα μια κατάσταση που δεν βλέπαμε μέχρι τώρα, ή ακόμα, αν είναι αποτέλεσμα της κρίσης που μας έχει κάνει όλους να ψαχνόμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, κατεύθυνση που είναι ανάλογη με την πρωτοβουλία των ιδρυτών: να κάνουμε κάτι, να δημιουργήσουμε χωρίς να περιμένουμε ν’ ανοίξει ο ουρανός και να βρέξει ευμάρεια ή ευκολία. Γιατί, ας το επαναλάβω για χιλιοστή φορά κι εδώ: δεν περιμένω τίποτα από το ελληνικό κράτος, την ελληνική πολιτεία κι ακόμα τον νεοελληνικό ‘πολιτισμό’. Περιμένω μόνο κάτι από τις στάχτες τους.  Και το μόνο που έχω να τους πω είναι αυτό που έλεγε το ’60 ο  Bob Dylan:

Your old road is
Rapidly agin’.
Please get out of the new one
If you can’t lend your hand
For the times they are a-changin

Ξανά στο event, μετά το μουσικό διάλειμμα.
Καταγράφω τα θετικά και τα σημεία της κριτικής μου, χωρίς ιδιαίτερη ιεράρχηση:

Θετικά

  • Ένα event 100% ελληνικής εμπνεύσεως κι οργάνωσης κι όχι μεταφορά κάποιου ξένου  (όπως Opencoffee, TED, GGD, MediaCamp, Startup Weekend κτλ). Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα να έβλεπα το concept να πετυχαίνει και να το εξάγουμε έπειτα.
  • Χτύπησε τη φλέβα μιας ανάγκης που δεν ξέρω αν ικανοποίησε: την επιχειρηματικότητα πέρα από το internet και την τεχνολογία. Και την ανάγκη του pre-start, του πως να ξεκινήσω κάτι όταν ακόμα είναι μια θολή ιδέα στο μυαλό μου. Σε κάποιο επόμενο ποστ θέλω να βάλω σε μια σειρά τα μέσα (event)  που είναι διαθέσιμα κι έχουν αναπτυχθεί ήδη στην ‘άλλη’ Ελλάδα για να αποτελέσουν έτσι μια πρώτη προσέγγιση ενός γενικού roadmap όλης της πορείας που καλείται κανείς να διανύσει μέχρι την ολοκλήρωση.
  • Στρωτή ροή και coaching. Άκουσα ότι τα παιδιά της οργανωτικής ομάδας ‘πρόβαραν’ το event δυο τρεις φορές. Φάνηκε ότι είχαν μια διαμορφωμένη άποψη για τη ροή και την συνεπικούρησαν αναλόγως.

Κριτική

  • Χρειάζεται σαφής διαχωρισμός, ακόμα και χωροταξικός των συμμετεχόντων αναλόγως του αν έχουν ιδέα σχετική με τεχνολογία ή όχι. Να το διασαφηνίσω αυτό: κάποιος που θέλει να πουλάει μέλι από το χωριό του σ’ όλο τον κόσμο και θέλει να το κάνει με κάποιο e-shop και να το προωθήσει με ιντερνετικά μέσα, ΔΕΝ θεωρώ ότι εμπίπτει στο χώρο της τεχνολογίας. Αυτά που ζητάει μπορεί να τα βρει στην αγορά, κι αν δεν έχει χρήματα, μπορεί να βρει κόσμο να τον βοηθήσει να τα στήσει, αλλά η βασική ανάγκη του είναι αλλού: η παραγωγική του διαδικασία, η ποιότητα του προϊόντος του, το πως θα βρει ανθρώπινους πόρους, πως θα κάνει πλάνα ανάπτυξης κτλ. Αυτή η κατηγορία συμμετεχόντων χρειάζεται coaching που μπορεί να λάβει από management versed ανθρώπους. Αντίθετα, όσοι έχουν ιδέες που έχουν καθαρά τεχνολογικό αντικείμενο χρειάζονται εντελώς διαφορετικά πράγματα για να ξεκινήσουν: χρειάζονται να μαζέψουν την ομάδα πυρήνα που θα γράψει αρκετό κώδικα για να πει κάποια στιγμή ότι διαθέτει ένα πρωτότυπο (: prototype) ή ακόμα καλύτερα μια alpha version.
  • Η επιλογή των ιδεών πάνω στις οποίες θα δουλέψουν οι ομάδες δεν πρέπει να υπόκειται σε ψήφο. Δεν είναι η πλειοψηφία αυτό που καθορίζει την αξία μιας ιδέας.  Νομίζω δεν υπάρχει καλύτερη εξήγηση γι αυτό από τη φράση που αποδίδεται στον  Henry Ford:
  • If I’d asked my customers what they wanted, they’d have said a faster horse.

    Η φαντασία κι η δημιουργικότητα δεν υπόκεινται σε δημοκρατικές διαδικασίες και, βέβαια, η πρωτοτυπία κι η καινοτομία δεν αναγνωρίζονται ως τέτοιες αν δεν ‘περπατήσουν’ για καιρό πρώτα

  • Τέλος, μια κριτική για το θέμα της γλώσσας του  event, κατά πόσο πρέπει να είναι ελληνικά αγγλικά και τα δύο, με μετάφραση ή μ’ επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Ακούστηκε ότι κάποιοι αποφάσισαν να μην παρακολουθήσουν το event αν και τους ενδιέφερε επειδή φοβήθηκαν το θέμα των Αγγλικών. Και κάποιοι άλλοι εξέφρασαν τη δυσκολία τους να παρακολουθήσουν τα pitches που ήταν στ’ Αγγλικά. Μάλιστα στο τέλος η κατάσταση ξέφυγε λίγο σε γκρίνια γύρω από το θέμα αυτό. Η άποψη μου είναι σκληρή και ξεκάθαρη: όσοι δεν ξέρουν αγγλικά ας  μάθουν πρώτα αλλιώς να μην μπαίνουν στον κόπο. Οι ιδέες τους δεν θα πάνε πολύ μακρυά. Κι αυτό που χρειαζόμαστε όσο τίποτα είναι ιδέες που να μπορούν να ταξιδέψουν.  Μου φαίνεται δε αδιανόητο σε μια χώρα που ο τουρισμός παράγει το 18% του εθνικού προϊόντος πως οι περιπτεράδες, οι ταξιτζήδες, οι οδηγοί λεωφορείων, τα γκαρσόνια, οι μαγαζάτορες, ακόμα κι οι μικροπωλητές δεν μιλάνε αγγλικά. Οι μόνοι που δεν χρειάζονται αγγλικά στο παρόν status quo για να κάνουν (;)  τη δουλειά τους είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Αυτά. Κι εις ανώτερα, κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου.

TEDxAcademy: μια πρώτη αποτίμηση

Όσο είναι ακόμα νωπά στη μνήμη μου, θέλω να πω μερικές σκέψεις, παρατηρήσεις για το χτεσινό event TEDxAcademy.

Α. Οργάνωση

Ήταν κοινή διαπίστωση των παρισταμένων ότι η διοργάνωση ήταν διεθνούς επιπέδου, ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα, εντυπωσιακή και παρά τις κάποιες μικρές ατέλειες (π.χ. το email  που πρότεινε να γνωριστούμε με 5 άγνωστους σε μας, ήρθε με εισαγωγή που μπέρδευε και πολλοί, κι εγώ ανάμεσα τους, το αγνόησαν) νομίζω θέτει ένα benchmark για επόμενες ανάλογες εκδηλώσεις.

B. Networking

Στα συνέδρια πάει κανείς για να γνωρίσει κόσμο. Κι όντως είχε κόσμο. Όχι απ’ αυτούς που βλέπουμε στα event τύπου opencoffee/mediacamp. Έχω την αίσθηση, χωρίς να μπορώ να το τεκμηριώσω, ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των παρισταμένων ήταν από τους χώρους της διαφήμισης και του PR. Θα περίμενα, χωρίς σώνει και καλά να το προτιμούσα, ένα πιο ευρύ και διαφοροποιημένο κοινό, μόνο και μόνο για μεγαλύτερη δυναμική στην ανταλλαγή ιδεών.

Γ. Περιεχόμενο

Το γενικό θέμα του συνεδρίου ήταν η Ελλάδα στην παρούσα της φάση κι οι ιδέες που μπορούν να βοηθήσουν για να βγει απ’ αυτήν. Χωριζόταν σε 3 θεματικές ενότητες με τους τίτλους Vision – Values – Action που αντανακλούσαν το γενικό θέμα.

Οι παρουσιάσεις σε γενικές γραμμές ήταν ψηλού επιπέδου και διακρίνονταν σε δυο κατηγορίες: αυτές των πιο θεωρητικών αναζητήσεων και κάποιες που εστίαζαν σε παραδείγματα. Από το 2ο μέρος, δεν παίχτηκε τα βίντεο του Dan Ariely, κι από το τρίτο είχε φύγει τελείως από το πρόγραμμα η παρουσίαση της Pattie Maes.

Από τα τρία μέρη, το πρώτο είχε το σαφώς πιο θεωρητικό περιεχόμενο, και το τελευταίο ήταν το πιο  case study που βέβαια έδενε με την έννοια  Action.

Το δεύτερο λειτούργησε κάπως σαν γέφυρα, αλλά μου φάνηκε ότι έκανε κοιλιά. Η πρόσληψη της παρουσιάσης της Cocomat ήταν περισσότερο ως εταιρικό pitching   παρά ως case μιας εταιρείας που έθεσε μια σειρά από αξίες στον πυρήνα της υπαρξής της (κι όχι ως συνήθως, κέρδη και μερίδια αγοράς), πράγμα που ίσως να είχε αποφευχθεί με μια κατάλληλη γέφυρα από πλευράς συντονίστριας. Το δε  performance της θεατρικής ομάδας των Αλόγων, παρότι καλό κράτησε κάπως παραπάνω απ’ ότι χρειαζόταν.

Οι παρουσίες που κέρδισαν αδιαμφισβήτητα το κοινό ήταν αυτές του πατέρα Αντώνιου (Κιβωτός), του Δημάρχου Ανάβρας κου Τσουκαλά και του Γιώργου Πάντζαρη (AthensBook) κι ήταν σαφής η διαφορά στην αντίδραση από τις πιο θεωρητικές παρουσιάσεις, πράγμα που αντανακλά τη δίψα του κόσμου να δει κάτι καλό, να πάρει θάρρος και να πιστέψει.

Εγώ όμως στο συνέδριο αναζητούσα περισσότερο τις θεωρητικές λύσεις, μιας και πιστεύω ότι ακόμα κι αν όλες οι παρουσιάσεις ήταν του τύπου των τριών παραπάνω που ανέφερα, δεν θα αρκούσαν να γίνουν η σπίθα αλλαγής για την Ελλάδα. Μπορεί να ανέβαζαν κατακόρυφα την αισιοδοξία και την διάθεση για δράση των παρισταμένων, αλλά λίγο spill over θα μπορούσαν να έχουν στην υπόλοιπη κοινωνία. Αντίθετα, οι ιδέες είναι κάτι σαν ιοί. Άμα ξεκινήσουν μια επιδημία, δύσκολα τη σταματάς.

Στο πεδίο των ιδεών λοιπόν διέκρινα ένα κοινό άξονα σε πολλούς ομιλητές που στρεφόταν γύρω από τις έννοιες πειραματισμός, απενοχοποίηση της αποτυχίας, κι αξιοποίηση της (ελληνικής) ιδιαιτερότητας, πρόταση που πήρε πιο παραστατική μορφή στην παρουσίαση του Αρίστου Δοξιάδη και στην πρόταση για στήριξη της (νέας) ελληνικής οικονομίας πάνω στην πολύ μικρή οικονομική μονάδα και στην ιδιόμορφη δράση της, πράγμα που κατά κάποιο τρόπο συμπληρώθηκε από την παρουσίαση του Nielsen με τα παραδείγματα εναλλακτικού τουρισμού.

Οι ιδέες αυτές (: πειραματισμός, απενοχοποίηση της αποτυχίας, κι αξιοποίηση της ιδιαιτερότητας) είναι ιδέες που αναφέρονται συχνά σε παρουσιάσεις σε σχέση με καινοτομία/επιχειρηματικότητα (που προφανώς είναι ένα ζητούμενο για την Ελλάδα) αλλά δεν ήταν νέες και βεβαίως δεν ήταν στενά ελληνικής προέλευσης. Καμιά σημασία δεν έχει βέβαια κάτι τέτοιο, αν αυτές είναι το σωστό φάρμακο. Φοβάμαι όμως ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια επίκληση τους. Χρειάζεται ένα story telling για να περάσουν στον κόσμο. Κάτι σαν κι αυτό που επεχείρησε ο Αρίστος Δοξιάδης με το παράδειγμα της διαδρομής του τουρίστα και των υποδομών που τον εξυπηρετούν. Απλά πρέπει κάποτε να πάμε και πέρα από τον τουρισμό.

Αν τηρώ μια κριτική στάση εδώ, αυτή δεν αφορά στενά το συνέδριο. Είναι απόρροια του γενικώτερου προβλήματος ότι στο δημόσιο διάλογο σπάνια ακούμε καινούργια πράγματα. Και δεν εννοώ καινούργια πράγματα στενά για την πολιτικοοικονομική μας κατάσταση. Ας πούμε, μια μεγάλη απουσία (σε αντίθεση με το original TED) από το συνέδριο ήταν αυτή των θετικών επιστημών. Αλλά πως να είναι παρούσες, αφού γενικά οι επιδόσεις μας στον τομέα επιστήμη είναι φτωχές;

Σαν κατακλείδα, θα κρατήσω τη θετική εντύπωση πάντως. Ειδικά δε θεωρώντας όλο το  TEDxAcademy και τις ανάλογες προσπάθειες όχι σαν κάτι αυτοτελές, αλλά σαν μια υγιή διαδικασία αναζητήσεων που προσπαθούν να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά μας.