Category Archives: Social Media

Δυο μέρες στο Webit στην Κωνσταντινούπολη

 

Στις 10 κι 11 Οκτωβρίου παρακολούθησα το Webit Congress στην Κωνσταντινούπολη.
Το Webit αξίζει μια ιδιαίτερη μνεία γιατί είναι ένα περιφερειακό συνέδριο το οποίο κατόρθωσε σε μια μόνο πενταετία να ξεφύγει από τα στενά τοπικά πλαίσια της περιοχής και ν’ αναδειχτεί σε ένα σημαντικό διεθνές συνέδριο, τουλάχιστον από άποψη αριθμού συμμετεχόντων και ομιλητών.
Το Webit ξεκίνησε στη Βουλγαρία από τον Plumen Russev και την ομάδα του και, μετά από 2 φορές διεξαγωγής στη Σόφια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη για ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του ιδρυτή του για ένα event διεθνούς ακτινοβολίας. Όπως είπε ο Alain Heurreux, President και CEO του Interactive Advertising Bureau Europe (IAB Europe) στο keynote του, ήταν κατόπιν δικής του παρότρυνσης που ο Russev αποφάσισε την μεταφορά της έδρας.
Γιατί είχε νόημα αυτή η μεταφορά; Όποιος έχει ταξιδέψει στις δύο πόλεις εύκολα μπορεί να καταλάβει ότι δεν υπάρχει σύγκριση. Η Κωνσταντινούπολη δεν είναι απλά μια μεγάλη πόλη. Είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο, η δεύτερη μετά τη Σαγκάη νομίζω. Είναι επίσης, όσο παράδοξο κι αν ακουστεί αυτό, μια πολύ μοντέρνα πόλη, τουλάχιστον ένα σημαντικό κομμάτι της. Πράγμα που σημαίνει ότι διαθέτει τις υποδομές να προσελκύσει και να φιλοξενήσει ένα μεγάλο διεθνές πλήθος. Κι επίσης είναι μια πόλη που έτσι κι αλλιώς θέλει να επισκεφτεί κανείς. Το να συνδιάσει λοιπόν το event με την επίσκεψη στην πολή είναι ένας πολύ δυνατός λόγος για τον υποψήφιο attendee του συνεδρίου.

Το Webit, λοιπόν, εξασφάλισε έτσι ένα διεθνές πλήθος που δεν θα είχε τη δυνατότητα να προσεκλύσει στη Βουλγαρία. Κι αυτή η ανοιχτομυαλιά και προνοητικότητα πρέπει να πιστωθεί στον δημιουργό του.

Από άποψη περιεχομένου, το συνέδριο που ξεκίνησε περισσότερο με digital media/marketing προσανατολισμό έχει πλέον ανοίξει τη βεντάλια ώστε να περιλαμβάνει και Τηλεπικοινωνίες, Ηλεκτρονικό Εμπόριο και startups και κάποια ελεύθερα σεμινάρια. Το digital track όμως παραμένει το μεγαλύτερο. Και γι αυτό οι συμμετέχοντες είχαν περισσότερο business παρά geek look.
Παράλληλα υπήρχε και μια μικρή έκθεση των χορηγών και άλλων σχετικών εταιρειών και των startup που συμμετείχαν στο startup challenge.

Η Ελληνική παρουσία και συμμετοχή στο συνέδριο ήταν ορατή. Από το αεροπλάνο ήδη άρχισα να συναντάω business contacts που είχαν τον ίδιο προορισμό με μένα. Στο δε χώρο του συνεδρίου συνέτυχα τον Josef και τον Mayel από το Babelverse, το Γιώργο και το Δημοσθένη από το Athensbook, τον Οδυσσέα και την ομάδα του από την ThinkDigital κ.α.

Στα αρνητικά του συνεδρίου ήταν σίγουρα το θέμα του  παντελώς απόντος wifi  και το γεγονός ότι όλα τα φαγητά και ποτά έπρεπε οι σύνεδροι να τα αγοράσουν ξεχωριστά κάτι που θα κατανοούσα για το κυρίως φαγητό αλλά όχι για τους καφέδες και τ’ αναψυκτικά.

Από τις διάφορες ενότητες παρακολούθησα κυρίως το track των startups και λίγο το digital marketing. Ο λόγος; Παρότι η επαγγελματική μου ενασχόληση έχει σχέση κυρίως με το δεύτερο νομίζω ότι το content είναι πιο ενδιαφέρον και πιο απροσδόκητο όταν περιλαμβάνει startups.

Όπως ήταν αναμενόμενο, στις συζητήσεις γύρω από τα startup υπήρχε θεματολογία για το regional vs global, αν υπάρχουν χρηματοδοτικές ευκαιρίες στην ευρύτερη περιοχή, do and don’t για startup που θέλουν να περάσουν τον ωκεανό και να δραστηριοποιηθούν στην Αμερική κτλ.

Υπήρχαν επίσης και κάποιες αναφορές σε κοινωνική επιχειρηματικότητα, όπου προέκυψε και μια απροσδόκητη γνωριμία με τον επικεφαλής του οργανισμού Ashoka για την ευρύτερη περιοχή, τον οποίο ρώτησα αν η Ελλάδα είναι μέσα στους σχεδιασμούς τους και μου είπε πως, ναι, υπάρχει πολλή συζήτηση για την Ελλάδα εντός του Ashoka και για το πως να δραστηριοποιηθούν σε μας. Ο ίδιος είναι πρόθυμος να έρθει στην Ελλάδα και να μιλήσει και να κάνει σχετικές επαφές. Όσοι λοιπόν έχετε κάποιο σχετικό ενδιαφέρον, οργανώνετε ή σχεδιάζετε ένα σχετικό event, ενημερώστε με για να σας φέρω σ’ επαφή.

Το startup competition ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Πρώτα απ’ όλα βρήκα τις παρουσιάσεις των περισσότερων startup αισθητικά πολύ ανεβασμένες κι αν ίσως όχι πάντα to the point, πολύ πιο ζουμερές από άλλες αντίστοιχες που έχω παρακολουθήσει.
Έπειτα, στις ιδέες, παρατήρησα μια εστίαση σε περισσότερο πρακτικές εφαρμογές κι όχι σε γενικά social θέματα, που δεν λείπαν βέβαια αλλά χοντρικά ήταν κάτω από 20% του συνόλου. Αυτή η διαφοροποίηση φάνηκε και στις επιλογές των νικητών. Την πρωτιά εξασφάλισε το MySugr, μια εφαρμογή για διαβητικούς. Μπορεί ν’ ακούγεται περίεργο αλλά δεν πρόκειται ακριβώς για κοινωνική επιχειρηματικότητα αν κι έχει έντονα τέτοιο στοιχείο. Κατά τους δημιουργούς του (2 από τους 3 cofounders είναι διαβητικοί και το μισό δυναμικό που απασχολούν) υπάρχουν περί τα 300 εκατομ. διαβητικοί στον κόσμο και σε μερικές χώρες το ποσοστό τους φτάνει το 20% του πληθυσμού. Μιλάμε λοιπόν για μια μεγάλη αγορά.
Τη δεύτερη θέση πήρε το SellBox μια πλατφόρμα που δίνει τη δυνατότητα σε πωλητές ψηφιακών προϊόντων να ενσωματώσουν στο site τους τη σχετική λειτουργικότητα για πώληση και είσπραξη. Το Sellbox μου θύμησε το δικό μας instabuck το οποίο και κατονόμασαν σαν ένα από τους τρεις ανταγωνιστές τους.
Την τρίτη θέση κατέλαβε ένα Τούρκικο startup που ήταν κι η δική μου προσωπική προτίμηση, το Infodif που ασχολείται με image processing και video analytics. Βρήκα την τεχνολογία τους πολύ προχωρημένη και με πολλά πεδία εφαρμογής.

Εν κατακλείδι, θεωρώ το Webit πολύ χρήσιμο γι όσους ψάχνουν επαφές στην ευρύτερη περιοχή αλλά και σαν μέσο ανάδειξης νέων startup. Ελπίζω να δούμε πιο ενεργή ελληνική παρουσία στο μέλλον.

Δεν έχει σημασία το Pinterest

Κατά καιρούς ενθουσιάζομαι με κάποια καινούργια υπηρεσία την οποία συνήθως εγκαταλείπω μετά από λίγους μήνες.

Το παραπάνω δεν χρησιμεύει σαν εισαγωγή για να πω ότι βαρέθηκα το Pinterest, για το οποίο αλλού έχω εκφραστεί θετικά. Το αντίθετο. Προς το παρόν.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν έχει σημασία τελικά τι θ’ απογίνει το  Pinterest. Σημασία έχει αν τα καινούργια πράγματα που φέρνει θα μείνουν ή θα χαθούν. Αν θα βρουν μιμητές σ’ άλλες εφαρμογές/υπηρεσίες ή … μόδα ήταν και πέρασε.

Αυτό που μου δημιουργεί αισιοδοξία ότι θα συμβεί το πρώτο είναι … η αμηχανία των ειδικών. Και δεν αναφέρομαι στα πολλά άρθρα που κατακλύζουν τη socialmedioσφαιρα για την εμπορική σημασία του. Αναφέρομαι στην αμηχανία που εγώ ο ίδιος παρατηρώ στους άλλους καθώς κάνουν τα πρώτα τους βήματα με το Pinterest.

Π.χ. οι διάφοροι τεχνομπλόγκερς δεν το βρίσκουν ενδιαφέρον. Φτιάχνουν ένα δυό boards με γκατζετάκια και screenshots από διάφορες υπηρεσίες και μετά εγκαταλείπουν.

Οι social media something επίσης, λες κι είναι συνεννοημένοι, ξεκινάνε με το να συλλέγουν infographics. Κι εγώ έτσι άρχισα για να μην βγάζω την ουρά μου απ’ έξω.

Γιατί;

Επειδή αυτές οι ομάδες χρηστών, που είναι και οι συνήθεις early adopters, έχουν βαθειά ριζωμένη μέσα τους μια άλλη ‘γλώσσα’. Μια γλώσσα που το κείμενο παίζει κυρίαρχο ρόλο. Στην εστίαση της προσοχής. Το pinterest είναι κυρίως οπτική πληροφορία. Το κείμενο δεν έχει σχεδόν καθόλου ρόλο. Και γι αυτό δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν την επικοινωνία μέσω μόνο οπτικής πληροφορίας.

Αντίθετα, οι λιγότερο ‘ψαγμένοι’ χρήστες κολλάνε πιο εύκολα. Δεν έχει προαπαιτούμενα η συμμετοχή. Κοιτάς, σ’ αρέσει κάτι, το συλλέγεις. Τόσο απλά.

Ακόμα κι η χρήση του βίντεο, που έχει θέση μέσα στο pinterest αλλά όχι κυρίαρχη, δεν είναι της ίδιας αξίας όσο η σκέτη εικόνα. Γιατί το βίντεο έχει λόγο. Κι έχει και χρόνο. Απαιτεί τη χρήση του έλλογου μέρους του εγκεφάλου για να συμμετάσχεις. Στην σκέτη εικόνα, αυτό μπορείς να το αποφύγεις σε αρκετές περιπτώσεις.

Αλλά το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του pinterest, ακριβώς λόγω της εικονικής γλώσσας, είναι ότι δεν χρειάζεσαι μετάφραση. Σ’ αντίθεση με τις άλλες υπηρεσίες που συνήθως παρακολουθεί κανείς άτομα που μιλούν γλώσσες που καταλαβαίνει σε ικανοποιητικό βαθμό, στο pinterest δεν είναι απαραίτητο. Μια λεζάντα γραμμένη σε hiragana δεν θ’ απασχολήσει καθόλου το ελληνικό μυαλό μου αφού η εικόνα που βλέπω, αναγνωρίζω ότι είναι μια εικόνα manga. Κι αυτό μου αρκεί.

Αυτό συν το γεγονός ότι το pinterest είναι interest based social network, δηλαδή ακολουθείς περισσότερο boards  που έχουν θεματολογία που σ’ ενδιαφέρει, παρά άλλους χρήστες, ανοίγουν μια προοπτική επικοινωνίας πολύ ενδιαφέρουσα: να έρθεις σ’ επαφή με κοινά στα οποία κανονικά θα είχες πολύ δύσκολη πρόσβαση. Κι αυτό για τους επαγγελματίες της επικοινωνίας πρέπει να σημάνει συναγερμό.

LeWeb11: Τρίτη μέρα

Σήμερα, έχω βγάλει το ‘δημοσιογραφικό’ καπέλο και παρακολουθώ ένα workshop που οργανώνει το facebook. Τα πρώτα δύο sessions αφορούσαν το marketing api (που δεν είναι ακόμα εντελώς ανοιχτό), και το πως να φτιάχνεις ένα open graph application, που είναι η καινούργια τεχνολογία που ανακοίνωσε το facebook το Σεπτέμβρη και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα δημιουργήσει μια καινούργια συνθήκη σ’ ότι αφορά το social web. Κι εδώ το facebook αναδεικνύεται καθαρά κι αδιαφιλονίκητα leader.

Update 1

Παρακολουθώ την …   Justin Timberlake στιγμή του συνεδρίου: τον Sean Parker  (που υποδυόταν ο  Justin Timberlake στην ταινία The Social Network) που μαζί με τον Shervin Pishevar, Managing Director της Menlo Ventures είχαν πριν λίγες μέρες μια μυστική συνάντηση με τον Ομπάμα για την οποία … δεν μάθαμε τίποτα.

Ο Shervin Pishevar έχει πει ήδη κάποια αποφθεγματικά ενδιαφέροντα πράγματα. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η αναγκαιότητα για  success amnesia (sic)  και βέβαια αφορά τους entrepreneurs.

Update 2 

Το LeWeb πλησιάζει στο τέλος του και, όπως συνηθίζεται, το τέλος περιλαμβάνει τους τρεις φιναλίστ του startup competition που θα κάνουν μια τελική παρουσίαση στο κοινό και τους κριτές, και μετά τη βράβευση. Την ώρα που γράφω έχουν παρουσιάσει οι δύο και είναι στη μέση της παρουσίασης ο τρίτος. Το ευχάριστο για μας και για μένα προσωπικά είναι ότι το babelverse είναι μέσα σ’ αυτή την τριάδα. Θυμίζω ότι το babelverse είχε ξεκινήσει σαν ιδέα στο Startegy event στην Αθήνα πριν ένα χρόνο περίπου και είχα τη χαρά να συμμετέχω στην ευρύτερη ομάδα που περιέβαλε τους δυό ιδρυτές: τον Josef και τον Mayal.

Update 3
Τελικά το babelverse τερμάτισε 3ο. Είναι άδικη η κατάταξη κατά τη γνώμη μου, αλλά ποιός με ρώτησε; Όπως και να ‘χει, ακόμα κι έτσι, η επιτυχία είναι αδιαμφισβήτητη.
Είχαμε όμως κι άλλη μια επιτυχία στο LeWeb. Η Evernote, οργάνωσε ένα μικρό hackathlon για developers που θ’ αναπτύξουν κάτι με το api της. Νικητής εδώ αναδείχθηκε ο Κώστας Αρκάδας, από το ελληνικό startup Parking Defenders. Είχα την ευκαιρία να του πάρω μια μικρή συνέντευξη. Ακούστε τον:

LeWeb11 – Δεύτερη μέρα

Ξεκινάμε τη δεύτερη μέρα λίγο πολύ όπως την πρώτη: στην κεντρική αίθουσα όπου μας πληροφορούν ότι η Radian6, σε ανάλυση της για τη χτεσινή μέρα, βρήκε ότι στο leweb  ξεκίνησαν 30000 συζητήσεις. Η έκπληξη; Το  babelverse κυριαρχούσε στις συζητήσεις γύρω από το  startup competition!

Update 1

Χτες το Facebook έκανε μια ενδιαφέρουσα ανακοίνωση μέσω της Joanna Shield, VP and managing director for Facebook Europe, Middle East and Africa’s (EMEA): ένα καινούργιο subscription plugin. Τι είναι αυτό; Στην ουσία είναι κάτι σαν εγγραφή σ’ ένα RSS feed μιας ιστοσελίδας μόνο που θα φέρνει την σχετική πληροφορία μέσα στο προφίλ του χρήστη του facebook. Και δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι έρχεται να καλύψει το κενό που άφησε η αλλαγή του Google Reader.Το plugin δεν έχει δοθεί ακόμα για δημόσια χρήση.

Update 2

Παρακολουθόντας την Marissa Mayer της Google σε μια μάλλον προβλέψιμη συζήτηση με τον τέως techcrunch MG Siegler, άκουσα για μια πρόσφατη σχετικά ανακοίνωση για google maps που είχα χάσει: το Maps Inside που είναι χαρτογράφηση εσωτερικών χώρων και καθοδήγηση μέσα σ’ αυτούς με τη βοήθεια των Google maps. Πως; Όχι με GPS βέβαια αφού δεν υπάρχει λήψη σ’ εσωτερικούς χώρους, αλλά με εντοπισμό θέσης από wifi.
Δείτε παράδειγμα:

Update 3
Καθόμαστε στο bloggers’ lounge με τον Πάρι και τον Πάνο και ξαφνικά, ακριβώς δίπλα μας, βλέπουμε τον Robert Scoble να παίρνει βιντεοσυνέντευξη στον Απόστολο Παπαδόπουλο (γνωστό ως @apas στο twitter).
Ε, μετά από αυτό και μερικά promotional tweets του χρωστάμε και μεις ένα βίντεο! Ιδού:

LeWeb11 – Πρώτη μέρα

Σ’ αντίθεση με τις άλλες χρονιές που περίμενα να τελειώσει η μέρα ή το event για να γράψω εντυπώσεις, λέω φέτος να το κάνω πιο δυναμικά. Να ξεκινάω τη μέρα ανοίγοντας ένα ποστ (σαν κι αυτό) και να το ενημερώνω στην πορεία.
Προς το παρόν, μετά από μια χτεσινή off line αρκετά υγρή (είχε πολλές σποραδικές μπόρες, μέχρι κι ένα τρίλεπτο χαλαζόπτωσης), με πολύ περπάτημα παρέα με τον Πάρι, και μια επίδειξη του R-Link της Renault σε μια προσυνεδριακή εκλήλωση, περιμένουμε στην κύρια αίθουσα να ξεκινήσει το φετινό LeWeb που, απ΄ότι άκουσα, θα έχει περί τους 3,5 χιλιάδες συνέδρους! Τοποθεσία ίδια με πέρσι, οργάνωση ίδια με πέρσι, και θέμα: LOcal -SOcial – MObile.

Απ’ ότι έχω αντιληφθεί, η ελληνική παρουσία φέτος είναι πολυπληθής. Πέραν από τους official bloggers (Παναγιώτης, Πάρις κι εγώ), υπάρχουν εκπρόσωποι από startups (babelverse που μετέχει και στο επίσημο startup competition με τα ‘χρώματα’ της Χιλής, απ’ όπου τα παιδιά έχουν πάρει seed funding, bugsense, 4sqwifi, betcafe κτλ), ο Paul Papadimitriou που είναι και στους ομιλητές, η Αμαλία Αγάθου (φαντάζομαι σαν TheNextWeb, Έλληνες εξ Αμερικής κ.α.

Update 1

Μετά από ένα, αδιάφορο κατ’ εμέ ξεκίνημα με break dance χορευτές και τ΄ απαραίτητα εισαγωγικά, στη σκηνή εμφανίστηκε ο Karl Lagerfeld. Ομολογώ δεν είχα ενθουσιαστεί όταν το είχα διαβάσει στο πρόγραμμα αλλά αποδείχτηκε απολαυστικός, με έξυπνες ατάκες, αρκετή ειλικρίνεια και σίγουρα αυτό τον αέρα του ανθρώπου που δεν έχει πετύχει τυχαία. Μου έκανε εντύπωση ότι είναι τελείως αυτοδίδακτος κι ότι δεν έχει καν στοιχειώδη εκπαίδευση (δεν έχει βγάλει λύκειο) κι εντούτοις είναι διαβασμένος βιβλιόφιλος, δουλεύει και σκετσάρει σε ipad όπως μπορείτε να δείτε στις φωτό.
Γιατί τον επέλεξε ο Loic; Εκτός από τ’ ότι είναι μια διασημότητα και τραβάει πάντα τα φώτα πάνω του, νομίζω από μια ανάγκη ανάδειξης Ευρωπαϊκής -και πιο ειδικά γαλλικής- επιτυχίας. Γιατί, αναπόφευκτα, σ’ ένα συνέδριο σαν το LeWeb οι ειδήσεις και οι άνθρωποι οι πέραν του Ατλαντικού συνήθως κλέβουν την παράσταση. Έτσι, ο Loic, άλλαξε το γήπεδο τρόπον τινα, για ν’ αναδείξει μια πλευρά της ευρωπαϊκής επιχειρηματικότητας στην οποία η Αμερική είναι αν όχι υποδεέεστερη, τουλάχιστον ίση.

Update 2

Από τις ομιλίες και παρουσιάσεις που ακολούθησαν, αξίζει το ελληνικό κοινό να σταθεί λίγο στο  Uber, μια υπηρεσία που μοιάζει με το Taxibeat, μόνο που αντί για ταξί, αφορά λιμουζίνες. Γιατί αξίζει να σταθούμε; Γιατί η σύγκριση δείχνει ότι δεν είναι οι ικανότητες και οι ιδέες που μας λείπουν, αλλά το οικοσύστημα. Για μια, πρακτικά, ίδια ιδέα (που κατά δήλωση του ιδρυτή γεννήθηκε στο LeWeb πριν 3 χρόνια), το Uber κατορθώνει να πάρει χρηματοδότηση 50 εκατομυρίων και να συμπεριλαμβάνει στους επενδυτές του μεγάλα ονόματα όπως ο Jeff Bezos και η, κατά τ’ άλλα απεχθής στους Έλληνες (κι όχι μόνο), Goldman Sachs.

Update 3

Το Startup Competition είχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μας τους Έλληνες καθώς συμμετείχε το Babeleverse που γεννήθηκε στην Αθήνα και τώρα κατοικοεδρεύει στη Χιλή (μέχρι το Γενάρη). Η παρουσίαση των παιδιών, χωρίς να είναι γουάου, ήταν απλή και μεστή και κίνησε το ενδιαφέρον.  Ακούσαμε θετικά λόγια από τους κριτές στη διαδικασία των ερωτήσεων. Σημειωτέον ότι ο Josef και στην αρχή και στο τέλος, χαιρέτησε το κοινό και στα ελληνικά.

LeWeb Startup Competition

.

Κλίκ στην εικόνα, βλέπεις τα pitches από τα startup που προσπαθούν να φτάσουν στο leweb και ψηφίζεις.Είναι 32 και πάνε μόνο τα 16. Μπορείτε να τα δείτε σε λίστα εδώ.

Δυστυχώς γι άλλη μια φορά δεν υπάρχει ελληνική συμμετοχή. Εμείς έχουμε σοβαρότερα πράγματα ν’ ασχοληθούμε βλέπεις.

Κοινωνική αλλαγή και κοινωνικά μέσα: twestival

Καλοκαίρι είναι. Είτε το θέλουμε, είτε όχι η προσοχή είναι στραμμένη στη … θάλασσα. Κι οι ‘μεγάλες’ κοινωνικές αλλαγές στη χώρα έχουν πάει διακοπές κι αυτές. Ευκαιρία λοιπόν οι μικρές (κοινωνικές αλλαγές) να σηκώσουν κεφάλι και … να παρουσιαστούν: Καθώς το μυαλό μου έτρεχε σε διάφορα, θυμήθηκα ότι το Μάϊο στο Next11 παρακολούθησα μια ομιλία της Amanda Rose που αναφερόταν στο θέμα κι ειδικά στην πρωτοβουλία της: το Twestival. Παρότι δεν έχω (πια) την αυταπάτη ότι τα κοινωνικά μέσα μπορούν να εισάγουν νέα ποιοτικά στοιχεία στην προσπάθεια για κοινωνική αλλαγή, έχω τη βεβαιότητα ότι τα πάνε μια χαρά στα ποσοτικά και στα οργανωτικά. Εξ ου και μια μικρή απορία: γιατί αυτή η προσπάθεια στην οποία συμμετείχε κι η Αθήνα πριν 3 χρόνια, δεν βρήκε συνέχεια;  Την άλλη απορία, τι είναι το twestival  και ειδικά το πως ξεκίνησε, μου την έλυσε η ίδια η Amanda Rose. Αν ενδιαφέρεστε, δείτε την:

Google Plus: πρώτες εντυπώσεις

Πάει βδομάδα που μπαινοβγαίνω στο Google+, την πρώτη σοβαρή προσπάθεια της Google να φτιάξει ένα κοινωνικό δίκτυο που θα μπορέσει να πάρει μερίδιο από το Facebook και το Twitter.

Και λέω σοβαρή, γιατί είχαμε πολλές άλλες ήδη, όχι πολύ σοβαρές:

Τι μας λέει λοιπόν ότι αυτή είναι μια σοβαρή προσπάθεια; Θα μπορούσε να είναι η συστράτευση υπό την ηγεσία του Larry Page όλης της Google σε μια προσπάθεια ανάλογη εκείνης που είχε κάνει η Microsoft στα μέσα του 90 όταν ο Bill Gates είχε ανησυχήσει από την εμφάνιση κι άνοδο της εταιρείας του πρώτου εμπορικά διαθέσιμου browser: της Netscape.
Όπως με τη Netscape, η Google φαίνεται ν’ αποφάσισε ότι αν δεν κάνει κάτι γρήγορα, η απειλή που λέγεται Facebook, θα την εξαφανίσει.
Το ενδιαφέρον όμως στην προσπάθεια της, σε αντίθεση με τη Microsoft του ’90, δεν είναι μόνο η συστράτευση κι η χρήση των άπειρων πόρων που διαθέτει.
Είναι ότι φέρνει μια απλή αλλά πραγματικά σημαντική ιδέα σ’ αυτή τη νέα προσπάθεια. Την ιδέα των κύκλων (circles).
Η ιδέα είχε προαναγγελθεί σε παρουσιάσεις από Googlers εδώ και μήνες. Αλλά η ευκαιρία να την δοκιμάσει κανείς στην πράξη ρίχνει άλλο φως στη σημασία της.
Τι λέει εν ολίγοις αυτή η ιδέα: ότι όπως και στην πραγματική ζωή, η συμμετοχή κι η συνδιαλλαγή δεν γίνεται μέσα από τα περιορισμένα σχήματα ‘ένας προς έναν’, ‘ένας προς πολλούς’ κι ‘όλοι προς όλους’, αλλά έχει μια απειρία ενδιάμεσων καταστάσεων που αφορούν και το με ποιούς μοιράζομαι αλλά και το τι μοιράζομαι.
Παραδείγματος χάριν, στον κύκλο της οικογένειας μου διαλέγω να μοιράζομαι μόνο συγκεκριμένες πληροφορίες κι εμπειρίες, και μάλιστα, τις περισσότερες φορές, κατ’ αποκλειστικότητα. Το ίδιο στο στενό κύκλο των φίλων, και των επαγγελματικών επαφών κτλ.
Αυτή την ιδέα των κοινωνικών κύκλων μέσα τους οποίους κινούμαστε συνεχώς και μεταβάλουμε τη συμπεριφορά μας αναλόγως, αναλαμβάνει να ενσωματώσει η Google στο νέο κοινωνικό δίκτυο που λανσάρισε. Κι ενώ είναι τόσο φυσική, βλέπει κανείς με έκπληξη τη δυσκολία των χρηστών να προσαρμοστούν και να την αξιοποιήσουν ανάλογα. Πράγμα καθόλου παράξενο γιατί δεν αντιγράφουν την offline συμπεριφορά στην online αλλά την online από άλλα κοινωνικά μέσα, σ’ αυτό το νέο.
Συνέπεια αυτής της δυνατότητας είναι και κάτι άλλο εξαιρετικά χρήσιμο: η λύση του προβλήματος της γλώσσας. Όσοι έχουμε επαφές πέραν της Ελλάδας στα κοινωνικά δίκτυα, γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι να πρέπει να μιλάς αγγλικά για να σε καταλαβαίνει κι ο ξένος αλλά συγχρόνως να θες να μιλάς κι ελληνικά γιατί αλλιώς κάποιοι δεν θα σε καταλάβουν ή προσέξουν. Αυτό το πρόβλημα με είχε οδηγήσει να φτιάξω δύο ξεχωριστά προφίλ στο twitter: ένα για τις συνδιαλλαγές μου με έλληνες κι ένα για όλους τους υπόλοιπους.
Έχοντας στο DNA του αυτή την νέα προσέγγιση στην online κοινωνικότητα, το Google+ κουβαλάει μέσα του μια σειρά από δυνατότητες κι υποσχέσεις:
Αν επιδιώξουμε ν’ απευθύνουμε κάτι μέσα από το Google+ στον μικρότερο δυνατό αποδεκτών (: ένα αποδέκτη), τότε το Google+ λειτουργεί σαν email ή messenger. Στο άλλο άκρο, αν απευθύνουμε κάτι σ’ όλο τον κόσμο και δημόσια, τότε το Google+ λειτουργεί σαν πλατφόρμα blogging.
Οι ενδιάμεσες καταστάσεις είναι από μόνες τους η καθεμιά ένα κοινωνικό δίκτυο (ή μια ομάδα ή ένα φόρουμ, εξαρτάται από τη χρήση που επιδιώκει κανείς).
Οι κύκλοι λοιπόν είναι το υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορούν ν’ ακουμπήσουν μια σειρά από άλλες λειτουργίες. Και γι αυτό (κι από δω και πέρα αρχίζει το μάντεμα) πιστεύω ότι η Google θα το χρησιμοποιήσει να πλατφόρμα πάνω στην οποία θα προσπαθήσει να ενώσει όλα τ΄ άλλα προϊόντα και υπηρεσίες της. Ήδη, το προφίλ του κάθε χρήστη είναι ταυτόσημο μ΄ ένα λογαριασμό Google. Στο gmail πάνω αριστερά φαίνονται οι ειδοποιήσεις από τα συμβαίνονται στο Google+. Το Google Buzz εμφανίζεται μέσα στο προφίλ του χρήστη. Το chat του Gmail εμφανίζεται και στο G+. To Picasa ( πλέον google photos) είναι πλήρως ενσωματωμένο κι εκεί ανεβάζει κανείς τις φωτογραφίες που θέλει να μοιραστεί στο G+. Φαντάζομαι ανάλογο δρόμο θα πάρει και το youtube, μιας κι ήδη οι λογαριασμοί του youtube έπαψαν να είναι χωρισμένοι από λογαριασμούς Google.
Πιστεύω επίσης ότι σύντομα θα δούμε τη δυνατότητα δημοσίευσης από το blogger στο G+ είτε με διαμοιρασμό, είτε πρωτογενώς. Επίσης, αναμένω μια διασύνδεση των λεγόμενων sparks (θεματικές περιοχές με stream πληροφοριών) με το Google Reader.
Το νούμερο των πρώτων χρηστών του G+ λέγεται ότι φτάνει τα 4εκ. παρόλο που η υπηρεσία δεν είναι ούτε πλήρως ανοιχτή, ούτε επιχειρησιακά έτοιμη κι ολοκληρωμένη. Κι από τις αντιδράσεις των χρηστών που έχω δει, βλέπω να υπάρχει stickiness factor σε αντίθεση με wave και buzz.
Σημαίνει αυτό μια ενδεχόμενη επιτυχία κι ίσως ανατροπή του σκηνικού στα κοινωνικά μέσα; Γι ανατροπή δεν ξέρω αλλά αναμένω μια επιτυχία. Κάτι που θα καθοριστεί βέβαια και σε μεγάλο βαθμό από τις αντιδράσεις των αντιπάλων. Αυτό όμως που βλέπω συνολικώτερα, είναι ότι οι κύκλοι θα βρουν μιμητές. Και καλώς θα συμβεί αυτό. Γιατί μπορεί να μας οδηγήσει σ’ ένα νέου τύπου παγκόσμιο ιστό, πιο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του καθενός μας.
Αν αποφασίσετε να κάνετε μια βόλτα από το G+ περάστε κι από δώ: http://gplus.to/nikan

Εικόνες από μια εκδήλωση

Photo

Παρακολούθησα νωρίτερα μια εκδήλωση του Κέντρου Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Παπαγιαννάκης, στο Πανεπιστήμειο Αθηνών. Η απόφαση να πάω ήταν εντελώς της τελευταίας στιγμής όπως κι η σχετική πρόσκληση που είχε προηγηθεί με email. 

Το θέμα της εκδήλωσης ήταν “Τι κάνουμε” δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε επί το Λενινστικώτερο, στο οποίο, είμαι βέβαιος, συνειδητά παρέπεμπε. 

Ομιλητές με τη σειρά που μίλησαν ήταν οι:

  • Γιάννης Βαρουφάκης
  • Αρίστος Δοξιάδης
  • Χρυσάφης Ιορδάνογλου
  • Γιώργος Σταθάκης
ενώ ακολούθησαν παρεμβάσεις από τους
  • Μάνος Ματσαγγάνη
  • Ελίζα Παπαδάκη
  • Γιώργος Προκοπάκη

Την εκδήλωση συντόνισε ο Βασίλης Πεσμαζόγλου.

Ομολογώ πως πέραν από τους δύο πρώτους ομιλητές οι υπόλοιποι μου ήταν άγνωστοι.  Και στ’ ότι ακολουθεί δεν επιχειρώ να παρουσιάσω αναλυτικά το τι είπαν αλλά να μεταφέρω αυτό που λέει ο τίτλος, συνειδητά παραπέμποντας στο γνωστό έργο του Μουσόργσκι “Εικόνες από μία Έκθεση : εικόνες. Εντυπωσεις δηλαδή. Με εστίαση όχι μόνο ή τόσο στα οικονομικά θέματα αλλά και στην ανθρώπινη παρουσία και σε ψυχογραφικά στοιχεία.

Αλλά πρώτα μια γρήγορη αναφορά στο τι ειπώθηκε: Ο Γ. Βαρουφάκης παρουσίασε τη γνωστή θέση του ότι το πρόβλημα της Ελλάδος μπορεί να λυθεί μόνο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο και στο ερώτημα “τι κάνουμε” απάντησε μ’ ένα εμφατικό “τίποτα”. Ο Α. Δοξιάδης παρουσίασε την επίσης γνωστή ανάλυση του για τη διάρθωση της ελληνικής οικονομίας σε εμπορεύσιμους και μη εμπορεύσιμους κλάδους όπου το μεγάλο μερίδιο κατέχουν οι δεύτεροι ενώ στους πρώτους υπερτερεί αριθμητικά η μικρή ιδιοκτησία/παραγωγική μονάδα κι απέδωσε αυτή τη διάρθρωση σε ιστορικούς και πολιτισμικούς λόγους προτείνοντας μια μετακίνηση απασχόλησης προς τους εμπορεύσιμους κλάδους. Ο Χ. Ιορδάνογλου ήταν πολύ πιο εστιασμένος, αναλύωντας κυρίως το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που συζητιέται αυτή της στιγμή, και γενικά το μνημόνιο 1 και 2, καταλήγοντας κριτικά κι υπό προϋποθέσεις στ’ ότι θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Τέλος, ο Γ. Σταθάκης απέδωσε την δημιουργία ελλειμάτων και χρέους στη συστηματική φοροδιαφυγή των ανώτερων τάξεων, για την παρούσα συγκυρία δε πρότεινε έξοδο από το ευρώ με μια ιδιόμορφη επιστροφή στη δραχμή με σχέση 2 προς 1 προς το ευρώ, ήτοι υποτίμηση κατά 50%.

Από τα παραπάνω θα καταλάβατε ήδη πως περίπου πρέπει να είναι κι οι πολιτικές τοποθετήσεις των ομιλητών. Ας πούμε εντελώς σχηματικά ότι οι Δοξιάδης και Ιορδάνογλου εξέφραζαν μια πιο ‘δεξιά’ θέση, ενώ οι Βαρουφάκης, Σταθάκης μια πιο ‘αριστερή’.

Μερικά σημειολογικά: Παρότι από τους εισηγητές κανένας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί νέος (χωρίς να ξέρω τις ηλικίες) η ‘δεξιά’ έδειχνε πιο ηλικιωμένη από την ‘αριστερά’ τουλάχιστον σύμφωνα με τη μαρτυρία των άσπρων μαλλιών. 
Επίσης η ‘δεξιά’ έδειχνε να νοιώθει κάπως στενάχωρα κι άβολα (ίσως λόγω του ότι η εκδήλωση είχε οργανωθεί από τον ευρύτερο πολιτικό χώρο της Δημοκρατικής Αριστεράς), ενώ η ‘αριστερά’ πιο χαλαρά κι άνετα με ακόμα πιο ακραία τη στάση του Σταθάκη που ήταν ένα μείγμα διασκέδασης, υπεροψίας και σιγουριάς.
Ως προς το περιεχόμενο των εισηγήσεων, η ‘δεξιά’ έδειχνε ν’ αναζητεί ένα μείγμα πολιτικής το οποίο με αρκετές προϋποθέσεις θα μπορούσε να στοιχειοθετήσει μια αισιοδοξία.
Αντίθετα η ‘αριστερά’ περιέγραφε με άνεση μια επερχόμενη βιβλική καταστροφή που μόνο με κινήσεις τεκτονικών πλακών μπορεί ν’ αποφευχθεί.
Η αντίθεση αυτή έγινε αντιληπτή από τον κόσμο, όπως φάνηκε από τις ερωτήσεις, κι ακούστηκαν εκκλήσεις για πιο ενοποιημένες τοποθετήσεις κάτι που, θα τολμούσα να πω, εξέφραζε μια υφέρπουσα αγωνία. Αγωνία που αναζητά από τους ειδήμονες τη συναίνεση που δεν είναι καθόλου ορατή στο πολιτικό πεδίο.
Ειδικά οι ερωτήσεις των λιγώτερο ‘μπασμένων’ στο θέμα παρισταμένων πρόδιδαν τη γνήσια αγωνία τους να βρουν μια αχτίδα φωτό και μια καθοδήγηση προς την έξοδο από την  κρίση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ερώτηση κάποιου στην σχεδόν μηδενιστική τοποθέτηση Βαρουφάκη ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα: “Και τι προτείνετε λοιπόν; Ν’ αυτοκτονήσουμε;”

Το σημαντικό που αποκόμισα; Έχουν τελικά αξία αυτές οι ζωντανές συζητήσεις και παρουσιάσεις σε ‘κλειστό’ χώρο, χωρίς on line  μετάδοση και μηντιακό πανηγύρι. Γιατί έτσι λέγονται κι ακούγονται πράγματα με τόνο που απουσιάζει από πολιτικές ομιλίες ή τηλεοπτικά παράθυρα.  Γιατί, και το πιστεύω από τότε που ξεκίνησε η κρίση αυτό, διανύουμε μια κατάσταση πρωτόγνωρη που κανείς δεν έχει λύσεις στο τσεπάκι. Ότι λέγεται και προτείνεται θα ‘πρεπε να λέγεται και να προτείνεται με περισσή περίσκεψη και με τόνο και ύφος που να μπορεί να δημιουργήσει κάτι παραπάνω από σκέτες συναισθηματικές αντιδράσεις. Κάτι παραπάνω από αγανάκτιση. Θα έπρεπε να μπορεί να γεννήσει στον κόσμο τις σωστές ερωτήσεις. Που θ’ αναγκάσουν και τους ειδήμονες να πάνε τη σκέψη τους και την πρόταση τους ένα βήμα παρακάτω. Γιατί ο φτηνός αντίλογος κρατάει μακροπρόθεσμα χαμηλά και τον ίδιο το λόγο.
 Η λύση, σα λέξη και μόνο, παραπέμπει σε διανοητικές διεργασίες. Και τη χωρίζει μόνο μια πρόθεση (προσέξτε την πολυσημία) από τη διά-λυση.

Wheelmap.org

Το είδα χτες σε μια παρουσίαση του Raúl Krauthausen και μου έκανε εξαιρετική εντύπωση. Και γιατί είναι μια απλή πρακτική και χρήσιμη ιδέα. Και γιατί έχει μέσα της ενδιαφέρον για μια ομάδα ανθρώπων που σε πόλεις σαν τις ελληνικές η ζωή … βάζει συνεχώς εμπόδια. Και, τέλος, γιατί έχει ξεκινήσει από ανθρώπους που έχουν άμεσο ενδιαφέρον γι αυτή την πληροφορία. (Δείτε το προφίλ του Raúl για να καταλάβετε).

Μερικά στοιχεία ακόμα που προσθέτουν στο ενδιαφέρον: έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και περιέχει πληροφορίες για την Αθήνα. Δεν ξέρω αν έχουν συμμετάσχει κι Έλληνες στο  project. Αν όχι έχουν μια παραπάνω ευκαιρία: γιατί πέραν του ότι βασίζεται σε opendata είναι και opensource και μπορεί όποιος θέλει να το κατεβάσει από το github.