Category Archives: Τεχνολογία

Ο πόλεμος για το πετρέλαιο στο εργαστήριο

DSC04619.JPG

Με τα πρόσφατα γεγονότα της Συρίας έχουν αναζωπυρωθεί οι αναλύσεις για το θέμα του ελέγχου των πετρελαιοφόρων περιοχών της Μέσης Ανατολής. Είναι δύσκολο έως αδύνατον, ελλείψει ακριβούς πληροφόρησης, να πει κανείς τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα, αλλά ας αρκεστούμε σε μια απλή παραδοχή: ναι μπορεί να αιμοτοκυλιστούν λαοί για το πετρέλαιο. Το ερώτημα είναι πως αυτό μπορεί ν’ αποφευχθεί.

Η παραδοσιακή απάντηση περιστρέφεται γύρω από πολιτικούς συσχετισμούς, ισορροπίες δυνάμεων, ειρηνιστικά κινήματα κτλ.

Φοβάμαι πως η εμπειρία έχει δείξει ότι αφενός η όποια τέτοια απάντηση είναι αναποτελεσματική, αφετέρου δεν είναι τελεσίδικη.

Όσοι είναι πραγματικά ειρηνόφιλοι και θέλουν να δουν το θέμα αυτό να λήγει άπαξ δια παντός, φαντάζομαι επιθυμούν τη μέρα που τα αποθέματα αυτά θα τελειώσουν και δεν θα υφίσταται λόγος πολέμων. Αλλά αυτό αργεί. Εκτός…

Εκτός αν επισπευτεί. Πως; Όχι βέβαια καταναλώνοντας γρηγορώτερα τα υπάρχοντα απόθέματα αλλά κάνοντας την ανάγκη της χρήσης πετρελαίου obsolete.

Στην παραγωγή ενέργειας και στην κίνηση, όπου διατίθεται η μερίδα του λέοντος του πετρελαίου, έχουμε διαφορετικούς βαθμούς προόδου:

  • Στην παραγωγή ενέργειας με ηλιακά, φωτοβολταϊκά, αιολικά, υδροηλεκτρικά, γεωθερμία κι ενέργεια από τα κύματα έχουν γίνει σημαντικά βήματα. Το ζητούμενο είναι η μείωση του κόστους παραγωγής και η επίλυση του προβλήματος αποθήκευσης της ενέργειας. Υπάρχει μια πρόβλεψη που λέει ότι μέχρι το 2030 είναι δυνατόν όλη η παραγωγή ενέργειας να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές.  Ανεξαρτήτως αν η χρονολογία είναι σωστή, το γεγονός ότι σήμερα περίπου το 17% της παγκόσμιας ενέργειας προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές λέει ότι ο τρόπος υπάρχει κι ότι ο δρόμος είναι ΚΑΙ θέμα πολιτικής βούλησης και γι αυτό
  • Στην κίνηση (αεροπλάνα, καράβια, αυτοκίνητα) τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα.
    • Μόνο για  καράβια/υποβρύχια μεγάλου μεγέθους έχει δοκιμαστεί για πολεμικούς σκοπούς η κίνηση με ατομική ενέργεια. Κι αυτή βέβαια σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί καθαρή, ούτε είναι βέβαιο αν το παγκόσμια κοιτάσματα ουρανίου θ’ αρκούσαν για μια μαζική μεταστροφή σε πυρηνοκίνητα πλοία. Μια λύση που εξετάζεται είναι η επιστροφή στα πανιά, με πολύ πιο σύγχρονα συστήματα ιστιοφορίας αλλά κι εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε υβριδικές υλοποιήσεις ή σε καθαρά ερευνητικές προτάσεις. Απ’ αυτές ενδιαφέρον έχει η πρόταση της Eco Marine  με χρήση άκαμπτως ιστίων που χρησιμεύουν ταυτόχρονα σαν ηλιακές κυψέλες.
    • Στην αυτοκίνηση έχουν γίνει κάποια ελπιδοφόρα βήματα (με αυτό που έχει πάρει τη μεγαλύτερη δημοσιότητα να είναι η Tesla Motors του Elon Musk) αλλά, δεδομένης και της αποτυχίας του Better Place, είμαστε ακόμη πολύ μακρυά από το να πούμε ότι υπάρχει μια λύση που μπορεί να οδηγήσει με μαζική υποκατάσταση της πετρελαιο/βενζινοκίνησης.
    • Για δε τα αεροπλάνα, μόνο πολύ πειραματικές προτάσεις έχουν εμφανιστεί προς το παρόν.

Το πρόβλημα λοιπόν στην κατάργηση του πετρελαίου δεν είναι η παραγωγή ενέργειας αλλά η κίνηση. Κι αν έχει ένα στόχο το παραπάνω κείμενο, δεν είναι άλλος από το να  πει σ’ αυτούς που μπορούν και που εργάζονται σε σχετικά πεδία, ότι η επιστημονική έρευνα για μια ανανεώσιμη πηγή κινητήριας ενέργειας είναι συγχρόνως και η λύση ενός τεράστιου πολιτικού κι ανθρωπιστικού προβλήματος. Κι οι εταιρείες που μπορούν ν’ αναδυθούν από μια τέτοια προσπάθεια θα αξίζουν πραγματικά το χαρακτηρισμό “world changer”.

 

Kindle Paperwhite

Μεγέθη kindle 3 και paperwhite σε σχέση μ' ένα χέρι

Μεγέθη kindle 3 και paperwhite σε σχέση μ’ ένα χέρι

Πριν 4 βδομάδες έσπασα κατά λάθος την οθόνη του Kindle μου (: ένα Kindle 3).

Σε επικοινωνία μου με την amazon μου απέκλεισαν το ενδεχόμενο επισκευής (παρότι, όπως ανακάλυψα εκ των υστέρων, ότι δεν κάνει η amazon μπορείς να το κάνεις μόνος σου), κι έτσι παράγγειλα ένα καινούργιο: το  paperwhite αυτή τη φορά.

Πριν δυό βδομάδες το παρέλαβα και το χαίρομαι από τότε. Γιατί:

  1. Η οθόνη είναι πλέον  touch screen πράγμα που κάνει τη πρόσβαση στο μενού, τη μεγένθυση των χαρακτήρων και το γράψιμο σχολίων πολύ ευκολότερα από το 3.
  2. Εκτός από touch η οθόνη είναι φωτιζόμενη και μάλιστα με ρυθμιζόμενη φωτεινότητα, χωρίς να παύει να έχει τα χαρακτηριστικά της  e-ink (να μπορείς να διαβάζεις στον ήλιο). Σημαντική βελτίωση αυτό.
  3. Επειδή λείπει το πληκτρολόγιο το όλο μέγεθος της συσκευής είναι πιο μικρό.
  4. Δεν υπάρχουν τα πλευρικά κουμπιά αλλαγής σελίδας. Η touch οθόνη όμως είναι ευαίσθητη ανά περιοχή. Ένα κλικ στη δεξιά πλευρά και αλλάζεις σελίδα, ένα κλικ στην αριστερή και γυρίζεις στην προηγούμενη. Δεν μου πολυαρέσει αυτό. Με τα πλευρικά κουμπιά μπορούσες ν΄αλλάζεις σελίδα με το χέρι που κρατούσες το kindle. Τώρα πρέπει να χρησιμοποιήσεις και το δεύτερο.
  5. Το πλαίσιο γύρω από την οθόνη είναι μικρό για να το κρατάς με άνεση. Στο 3 και να πήγαινε το δάχτυλο πάνω στην οθόνη δεν υπήρχε πρόβλημα, ενώ στο paperwhite το ακούμπισμα του δακτύλου έχει το side effect της αλλαγής σελίδας, πράγμα που σε αποσυντονίζει.
  6. Από πλευράς software έχουμε επίσης κάποιες καινοτομίες, όπως η παρουσίαση των βιβλίων με εξώφυλλα κι όχι μόνο με λίστα. Αλλά αυτό που είναι πραγματικά καινούργιο και χρήσιμο είναι το X-Ray,  όπου, όταν βρίσκεσαι σε μια σελίδα μυθιστορήματος ας πούμε,πατώντας το εντοπίζει τους κύριους ήρωες που αναφέρονται σ’ αυτήν και σου δίνει link για τις προηγούμενες εμφανίσεις τους στο βιβλίο.
  7. Μια μεγάλη έλλειψη του paperwhite; Δεν έχει τη μηχανική ανάγνωση που είχε το 3, ούτε γενικά σύστημα ήχου. No more mp3s την ώρα που διαβάζεις. Όχι πως το χρησιμοποιούσα, αλλά λέμε. Η μηχανική ανάγνωση ήταν κάτι πάντως. Δεν θα μπορούσες να ακούσεις ολόκληρο βιβλίο αλλά για κανένα κεφαλαιάκι όταν ήταν κουρασμένα τα μάτια, έκανε δουλειά.

Συμπερασματικά: από το 3 θα ήθελα τα κουμπιά πλοήγησης και το μεγαλύτερο πλαίσιο. Για όλα τα υπόλοιπα το paperwhite με υπερ-καλύπτει.

Θέλω να μοιραστώ κάποια bookmarks. Μπορώ;

Προσπαθούσα νωρίτερα να βρω ένα απλό τρόπο να μοιράζομαι bookmarks με κάποιο συνεργάτη ή φίλο, χωρίς να χρειάζεται να γραφτούμε κι οι δύο σε κάποια υπηρεσία social bookmarking. Ακούγεται αρκετά απλό αλλά μετά από λίγο ψάξιμο στο google και μια συζήτηση στο twitter συνειδητοποιώ ότι δεν είναι. Ή ότι απλά κάποιος δεν το έχει πάρει σοβαρά για να το λύσει.

Υπακούοντας λοιπόν στην παραπάνω παρότρυνση, περιγράφω το πρόβλημα και πως θα ήθελα να είναι η λύση:

Θέλω να μπορώ:

  • να μοιράζομαι με τρίτον/τρίτους της επιλογής μου συγκεκριμένα bookmark από τον browser μου
  • να μοιράζομαι με τρίτον/τρίτους συγκεκριμένους φακέλλους με  bookmark από τον browser μου για να τα διαβάσει μόνο
  • να μοιράζομαι με τρίτον/τρίτους συγκεκριμένους φακέλλους με  bookmark από τον browser μου για μπορεί να τα διαβάσει αλλά και να προσθέσει άλλα
  • να μοιράζομαι με τρίτον/τρίτους το σύνολο των  bookmark από τον browser μου για μπορεί να τα διαβάσει αλλά και να προσθέσει άλλα
  • θέλω να μπορώ ν΄ αναιρέσω ανά πάσα στιγμή το δικαίωμα που έχω δώσει σε τρίτο/τρίτους να διαβάζουν/γράφουν bookmarks

Αν προσπαθήσω να σκεφτώ μια αναλογία νομίζω ότι η καλύτερη είναι το dropox. Θα ήθελα όλα τα παραπάνω να γίνονται με τον τρόπο που δουλεύει το  dropbox, δηλαδή, αφενός να συγχρονίζω αυτόματα τα bookmark μου μεταξύ διαφορετικών συσκευών και browser κι αφετέρου να μπορώ, κατ’ επιλογήν, να δώσω πρόσβαση σε τρίτους σ’ αυτά.

Ωραίο προβληματάκι. Ποιός θα το λύσει λοιπόν.

Ιστορίες από τον Άρη

Η κατάκτηση του διαστήματος είναι σίγουρα ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ανθρώπου. Κι είναι ίσως αυτό που έχει και την περισσότερο φιλοσοφική διάσταση. Γιατί η εξερεύνηση του πέραν της Γης είναι η εξερεύνηση του χώρου γενικώς, του Σύμπαντος κι άρα της ρίζας της ζωής και της ύπαρξης.

Μετά την saga των αποστολών στη Σελήνη, το κεφάλαιο της διαστημικής περιπέτειας που διαβάζουμε τώρα λέγεται Άρης. Δεν έχει ανθρώπινη παρουσία ακόμα αυτή η περιπέτεια. Είναι μόνο για μηχανές ίσως προοιωνίζοντας και το ποιόν αφορά γενικά το μέλλον στο διάστημα.

Στο πρόσφατο LeWeb είχα την τύχη ν’ ακούσω τον Benjamin Cichy, Chief Software Engineer, NASA’s Mars Science Laboratory, Jet Propulsion Laboratory  να παρουσιάζει την ιστορία της ‘κατάκτησης’ του Άρη και ειδικά την τελευταία αποστολή με το μεγάλο ειδικό όχημα, το Mars Rover Curiosity. Για μένα ήταν η καλύτερη στιγμή του LeWeb. Δείτε το και πείτε μου αν συμφωνείτε.

iLUMIAnation στο LeWeb

Τ’ ομολογώ ανερυθρίαστα: από hardware γενικώς έχω μαύρα μεσάνυχτα. Πάνε πολλά χρόνια που έπαψε να μ’ ενδιαφέρει σχεδόν τελείως. Το τελευταίο πράγμα που μου έκανε κλικ ήταν το Arduino. Ακόμα και το Mac και το iPhone, που τ’ αναφέρω συχνά πυκνά, πιο πολύ τα θεωρώ software παρά hardware. Γιατί είναι η πλευρά του software τους που μ’ ενδιαφέρει.

Για αυτούς τους λόγους δεν παρακολουθώ εξελίξεις σε gadgets, προσέσορες κτλ. Έτσι λοιπόν, όταν εμφανίστηκε χτες προχτές στο blogger lounge του LeWeb  η ομάδα των σχεδιαστών της νέας σειράς τηλεφώνων Lumia της Nokia έδειξα μηδενικό ενδιαφέρον. Όπως και νωρίτερα όταν μου είχαν πει ότι μπορούσα να πάρω, μαζί με άλλους blogger, συνέντευξη από τον Marko Ahtisaari, τον Senior Vice President του  Design, της Nokia.

Αλλά η ομάδα ήταν εκεί δίπλα μου, ο χώρος μικρός κι από ευγένεια αποφάσισα να παρακολουθήσω το ‘πηγαδάκι’ που σχηματίστηκε.

Μια παρένθεση εδώ: έχω παλιούς ‘συναισθηματικούς’ δεσμούς με τη Nokia. Όλα μου τα τηλέφωνα από το 1995 μέχρι το 2010 ήταν Nokia και μόνο. Κι ήμουν και σθεναρός υποστηρικτής του N95 έναντι του πρώτου iPhone. Κι αυτό όχι μόνο γιατί μ’ αρέσαν τα τηλέφωνα αυτά καθαυτά. Αλλά γιατί στη Nokia έβλεπα το  όνειρο μιας μικρής χώρας. Η Φινλανδία των 5εκατ. είχε κατορθώσει ν΄αναδείξει ένα γίγαντα που κυριαρχούσε στην κινητή τηλεφωνία για πάνω από μια δεκαετία με το μεγαλύτερο marketshare σε σχεδόν όλες τις αγορές. Αλλά η επιμονή της Nokia στο απαρχηωμένο Symbian και η μετά την αναγνώριση της αποτυχίας παράδοση άνευ όρων στη Microsoft, μου κουρέλιασαν το παλιό όνειρο κι έτσι έπαψα ν’ ασχολούμαι εντελώς μαζί της.

Στην κουβέντα που έγινε με τους σχεδιαστές όμως (αποσπάσματα στα παρακάτω βίντεο) κάποια πράγματα μου έκαναν κλικ. Και αφορούν κυρίως το hardware της σειρά Lumia κι όχι το Windows 8  που τρέχει. Γιατί για το δεύτερο έχω εντελώς επιφανειακή εμπειρία ως τώρα, και δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη πέρα από ένα πράγμα: ενώ το interface δείχνει πολύ πιο slick από το αντίστοιχο του Android και πιο φρέσκο από του iPhone, μου δημιουργεί ένα αίσθημα αποπροσανατολισμού και ναυτίας. Μπορεί αυτό να έχει να κάνει με την ‘καλωδίωση΄ του  δικού μου εγκεφάλου και μόνο, ή με έλλειψη επαρκούς έκθεσης κι εμπειρίας στο και από το λειτουργικό αυτό. Πάντως ισχύει και προς το παρόν με κρατάει μακρυά.

Τα πράγματα όμως που μου έκαναν εντύπωση στο hardware  έχουν σχέση με δικές μου ανάγκες και γι αυτό μπόρεσα αμέσως να συνδεθώ μαζί τους. Και πρώτ’ απ’ όλα η αντιθαμβωτική οθόνη των Lumia (τεχνολογία Clear Black το λένε) που επιτρέπει να διαβάζεις στον ήλιο μέρα μεσημέρι, κάτι που τόσο εκτιμώ στο kindle μου, χωρίς να μιλάμε βέβαια για ανάλογες δυνατότητες. Απλώς κάνει το διάβασμα δυνατό.

Μετά, κάτι που βρίσκεις μόνο στο high end 920 της σειράς: το PureMotion HD+ που προσδίδει στο touch screen ευαισθησία τέτοια ώστε να μπορείς να το χρησιμοποιήσεις πληκρολογώντας με νύχια (κάτι που θα εκτιμήσουν οι γυναίκες) αλλά και με γάντια.

Αλλά κι ένα δυό χαρακτηριστικά της κάμερας θα μου έλυναν σοβαρά προβλήματα: η σταθεροποίηση της κινούμενης εικόνας για να βγει ευκρινής η φωτογραφία, κι η αυξημένη ευαισθησία σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού.

Υπάρχουν επίσης 2-3 καλούδια και στο software που αξίζουν τον κόπο. Καταρχήν οι χάρτες. Η Nokia είχα ανέκαθεν υψηλής ποιότητας χάρτες και τους προσφέρει όχι μόνο για δωρεάν browsing αλλά και για free download ανά πόλη ενδιαφέροντος, κάτι που έχω δει στην πράξη ότι είναι πολύ χρήσιμο όταν βρίσκεσαι στο εξωτερικό και δεν μπορείς να πληρώνεις τα υπέρογκα roaming charges.

Πάει όμως ακόμα παρά πέρα: διαθέτει turn by turn οδηγίες για πλοήγηση και με φωνή, όπως τα κανονικά GPS για αυτοκίνητα.

Για τους business users δε, η δωρεάν ύπαρξη  office suite στο software  stack είναι σίγουρα δέλεαρ.

Τέλος, η τιμή: το χαμηλό μοντέλο της σειράς, το 620, είναι γύρω στα 200 ευρώ, τιμή που μπορεί να μηδενιστεί εύκολα με τις γνωστές επιδοτήσεις των operators. Το  920 είναι σε τάξη μεγέθους των 600 ευρώ, άρα αυτό τοποθετείται ανταγωνιστικά στο iPhone  ή στο Samsung Galaxy.

Το ερώτημα όμως που έθεσα σ’ έναν από την ομάδα κι έμεινε ουσιαστικά αναπάντητο ήταν το εξής: πως μπορώ να μεταφέρω εύκολα τις πάνω από 200 εφαρμογές και κυρίως τα data που έχω στο iPhone μου σε περίπτωση που, ας πούμε, θέλω ν’ αλλάξω τηλέφωνο; Δεν υπάρχει κάποιο σχετικό εργαλείο. Κι ίσως εδώ να κρύβεται και κάποιο business opportunity.

(Για αναλυτικές τεχνικές λεπτομέρειες, δείτε εδώ).

 

LeWeb12 – Οι πρώτες εντυπώσεις

Ερχόμενος για 5η φορά στο LeWeb  έχω πλέον πολύ υλικό για συγκρίσεις. Το φετινό LeWeb είναι σίγουρα μεγαλύτερο σ’ έκταση και σε περιεχόμενο. Υποθέτω και σε κόσμο που είναι παρών, αν και δεν δίνω πολύ σημασία σ’ αυτά τα νούμερα.

Υπάρχει δε και μια ελληνική ιδιαιτερότητα φέτος: το πρώτο ελληνικό startup  με περίπτερο στο  LeWeb. Το taxibeat.  Που κάνει το λανσάρισμα του στην Γαλλική αγορά από το βήμα του  LeWeb. Κρίμα που κατά τ’ άλλα η ελληνική παρουσία δεν είναι τόσο πολυπληθής όπως πέρσι.

 

Ως συνήθως, δεν πρόκειται να κάνω εδώ λεπτομερή αναφορά στο περιεχόμενο των συζητήσεων και των παρουσιάσεων. Αυτά μπορείτε να τα δείτε online είτε ζωντανά είτε όταν ανέβουν στο youtube.

Αυτά που κράτησα ως τώρα είναι:

  • Η εκπληκτική αισθητική του έξυπνου θερμοστάτη nest που μου λέει ότι η apple έχει δημιουργήσει πια σχολή, μιας κι ο ιδρυτής της nest, ο Tony Fadell που στην apple ήταν υπεύθυνος για την δημιουργία των ipod και ipad.
  • Το IDE (web και desktop) που χτίζει η SmartThings και που θα διευκολύνει iot hackers να υλοποιήσουν την ιδέα τους.
  • H υπνωτική διήγηση του Benjamin Cichy, Chief Software Engineer, NASA’s Mars Science Laboratory που για να μας παρουσιάσει το εκπληκτικό επίτευγμα του τελευταίου Mars Rover, έκανε μια αναδρομή στην ιστορία της εξερεύνησης του Άρη από τότε που αρχικά θεώρησαν ότι διαθέτει κανάλια μέχρι τη στιγμή που το Mars Rover με το όνομα ‘Opportunity’ πήρε μιας καταπληκτικής καθαρότητας φωτογραφία του ευατού του.

    CREDIT: NASA/JPL-Caltech/Malin Space Science Systems

     

  • Η απρόσμενη συνάντηση μ’ ένα έλληνα φοιτητή που είναι ήδη ενεργός επιχειρηματίας, τον Μιχάλη Δαμκαλίδη, ο οποίος συμφώνησε να μου πει δυο κουβέντες σ’ ένα μικρό βίντεο.
  • Και τέλος η συνάντηση με το internet of thing, αυτοπροσώπως, καθώς περπατάς. Το πραγματάκι αυτό λέγεται Sphero και θέλει να κάνει καριέρα στο augmented reality. Επιπλέον ψάχνει και για διανομείς στην Ευρώπη. Όσοι ενδιαφέρεστε, ping me. Θα έχω κάποιο όνομα να σας φέρω σ’ επαφή.

To be continued…

Το ίντερνετ των πραγμάτων

Αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι περίπου 30 χρόνια μετά, ο τρόπος που ο κόσμος φανταζόταν το δικό μας σήμερα δεν είχε και πολλή σχέση μ’ αυτό που ζούμε.

Διαβάζοντας κόμιξ ή λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας της εποχής, βλέποντας τ’ αντίστοιχα φίλμ ή  τηλεοπτικές σειρές, βλέπουμε δυο προβλέψεις για το πως θα είναι ο κόσμος του σήμερα, που απέτυχαν να επιβεβαιωθούν παταγωδώς:

  • η ραγδαία  κατάκτηση του διαστήματος
  • και η πανταχού παρουσία των ανθρωπόμορφων ρομπότ.

Στην πρώτη, από λόγους συμβιμασμού προς την απεραντότητα του χώρου, εμφυλοχωρούσαν, σαν άσσος από το μανίκι, και ιδέες  όπως ο έλεγχος της βαρύτητας και τα ταξίδια στο χρόνο.

Στη δεύτερη το φαντασιακό ζητούμενο, πέραν της κινησιακής αυτονομίας και ευφυϊας, ήταν η προσέγγιση της μηχανής όσο γίνεται πιο κοντά στην ανθρώπινη κατάσταση, με έννοιες όπως αυτοαντίληψη και κάποιου είδους συναισθηματικότητα.

Και στις δυο αυτές προβλέψεις/προσδοκίες το κυρίαρχο στοιχείο ήταν ο φυσικός χώρος. Στη διαπλανητική εξάπλωση θα εξερευνούσαμε τα όρια του και στην ρομποτική κοσμογονία θ’ αλλάζαμε τις μορφές που τον ‘κατοικούν’.

Αντ’ αυτών συνέβη κάτι άλλο, πιο εσωστρεφές, πιο αφηρημένο κι αποστασιοποιημένο από το ‘πραγματικό’: η εμφάνιση του ίντερνετ που απορρόφησε μεγάλο μέρος της δημιουργικότητας και των πόρων που θα μπορούσαν να είχαν κατευθυνθεί στην εξερεύνηση του διαστήματος και την ρομπογέννεση.

Όχι πως δεν έχουμε κάνει βήματα και προς αυτές τις δυο κατευθύνσεις αλλά τα μέχρι τώρα αποτελέσματα είναι πολύ κατώτερα των προσδοκιών. Κοινώς, το ίντερνετ έκλεισε το σπίτι των προφητών. Και το virtual υποσκέλισε το πραγματικό.

Φαίνεται όμως πως έχει έλθει ο χρόνος για μια αλλαγή. Μια αλλαγή που δεν την επικαλείται η αχαλίνωτη λογοτεχνική φαντασία αλλά η αναγκαιότητα της νέας πραγματικότητας. Η πληροφορία που τροφοδοτείτο ως τώρα στο ίντερνετ ήταν αποτέλεσμα πρωτογενούς συλλογής κι επεξεργασίας από τον ανθρώπινο νού. Ο ανθρώπινος νους όμως δεν είναι το κατάλληλο μέσο γι αυτή τη δουλειά. Έχει περιορισμούς τόσο στην ένταση όσο και στη διάρκεια και την ακριβεία με τις οποίες μπορεί να τη φέρει σε πέρας. Δεν θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό, τουλάχιστον για πληροφορίες που αφορούν ‘άψυχα’ πράγματα, το έργο αυτό να το αναλάμβανε κάποιος κομπιουτερικός νους; Δεν θα ήταν πιο βολικό κάθε φυσικό αντικείμενο να έχει τη δική του ψηφιακή ταυτότητα, αναπαράσταση και σημασία; Δεν θα ήταν απείρως πιο χρήσιμο να είναι εφοδιασμένο με υπολογιστική ισχύ που να του επιτρέπει, αξιοποιόντας την δικτυακή του υπόσταση, να διευθετήσει τα ζητήματα της λειτουργίας του αυτόνομα ή σε συνδιασμό με άλλα συστήματα;

Κι επειδή μπορεί ν’ ακούγονται πολύ θεωρητικά τα παραπάνω, ένα παράδειγμα: μπαίνετε στο σπίτι μετά τη δουλειά και το νερό για ντους έχει ζεσταθεί, ο φούρνος για το μαγείρεμα έχει προθερμανθεί, τα φώτα ανάβουν μόνα και η θέρμανση έχει δουλέψει τόσο όσο χρειάζεται για να μη νοιώθετε ψύχρα αλλά και για να μην ξεφύγετε από το μηνιαίο ενεργειακό σας προϋπολογισμό, ενώ το ποτιστικό έχει φροντίσει να κάνει οικονομία στο νερό γιατί είναι μια βροχερή μέρα.

Όλ’ αυτά είναι εφικτά σήμερα αν και κάπως ακριβά γιατί αυτές οι τεχνολογίες είναι στην αρχή της εμπορικής τους αξιοποίησης. Κι αν φαίνονται σαν απλοί αυτοματισμοί, δεν είναι, γιατί πέραν από τους απαραίτητους αισθητήρες που απαιτούνται για τέτοιες προσαρμογές, χρειάζεται και υπολογιστική ισχύς και πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων που δεν είναι τοπικά διαθέσιμες (η πρόβλεψη για τον καιρό, ας πούμε, ή το προσωπικό μας ημερολόγιο).

Καλωσήλθατε στο ίντερνετ των πραγμάτων.

Αυτό είναι το αντικείμενο που θα προσπαθήσει να διερευνήσει το φετινό LeWeb. Κι είναι μια πρώτη απόπειρα για ανίχνευση του νέου “next big thing” καθώς πολλοί συμφωνούν ότι θα είναι το ίντερνετ των πραγμάτων.  Οι νέοι προφήτες προβλέπουν ότι περί το  2020,

an estimated 50 billion devices will be connected to the Internet.

που σημαίνει ότι μια νέα οικονομία θ’ αναδυθεί για να παράξει και να φροντίσει αυτό το νέο ίντερνετ. Και που το μέγεθος της και το μέγεθος της ευκαιρίας είναι πολλαπλάσιο του σημερινού.

Αντί άλλου κειμένου όμως μερικά βίντεο για να κάνουν το θέμα να μην χρειάζεται περαιτέρω εξηγήσεις.

 

Lifx ο έξυπνος λαμπτήρας (χρηματοδότηση από το kickstarter)

Ubooly Κάνοντας το παλιό iphone/ipod διαδραστικό pet

Koubachi Ο κηπουρός έγινε τηλέφωνο

Sphero Augmented reality + Robot = Gaming

Τα παραπάνω είναι από μερικές από τις εταιρείες που έχουν κληθεί να παρουσιάσουν στο   LeWeb.  Μπορείτε να δείτε την ατζέντα εδώ. Το ζητούμενο όμως για μένα, κι αυτό θα προσπαθήσω να παρακολουθήσω τις μέρες που θα είμαι εκεί, είναι το πως βλέπουν οι δημιουργοί της αυτή τη νέα οικονομία και πραγματικότητα που αναδύεται. Stay tuned.

3+1 funds κι ο αγώνας δρόμου


Χωρίς υπερβολή μπορώ να πω ότι το σημερινό Open Coffee ήταν το πολυπληθέστερο της 5χρονης ιστορίας του. Κι ίσως το σημαντικώτερο. Καθόλου παράξενο δε, αφού το αντικείμενο ήταν η παρουσίαση των τριών από τα τέσσερα νέα κεφάλαια υψηλού κινδύνου (VCs) που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού  Jeremie. Τα κεφάλαια αυτά έρχονται σα δροσιά στο επί μακρόν χρηματοδοτικά άνυδρο τοπίο της ελληνικής νεοφυούς επιχειρηματικότητας [Σημείωση: θαυμάζω τον εαυτό μου, τα είπα όλα ελληνικά ως τώρα :)].

Και η σημασία αυτού του σημείου καμπής, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, έγινε αντιληπτή από το σύνολο της σχετικής κοινότητας.

Τα funds που αυτοπαρουσιάστηκαν ήταν τα:

  1.  Odyssey Venture Partners
  2.  PJ Tech Catalyst
  3. Openfund II

κι η σειρά παρουσίασης μάλλον δεν ήταν τυχαία. Πρέπει να ήταν ανάλογη του ύψους των κεφαλαίων προς επένδυση που το κάθε fund  έχει,  ή συντομα θα έχει, συγκεντρώσει. Πιο συγκεκριμένα:

  1.  Odyssey Venture Partners  30-40 εκατ. ευρώ (το fund δεν έχει τυπικά κλείσει ακόμα).
  2.  PJ Tech Catalyst 15 εκατ. ευρώ
  3. Openfund II 10 εκατ. ευρώ
Το τέταρτο fund που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί είναι το First Athens.  Αγνοώ προς το παρόν το ύψος των κεφαλαίων που έχει ‘σηκώσει’ αλλά αν είναι κάπου στο μέσο των άλλων τριών τότε μιλάμε για περί τα 80 εκ.  σύνολο διαθέσιμων κεφαλαίων προς επένδυση και μάλιστα μέσα στα επόμενα τρία χρόνια.
Οι παρουσιάσεις είχαν κι ένα πολύ απαραίτητο άλλο στοιχείο πέραν των καθαρά χρηματοτεχνικών: φανέρωσαν στον κόσμο τα πρόσωπα και τα προφίλ των διαχειριστών αυτών των κεφαλαίων. Μια πρώτη παρατήρηση είναι πως υπάρχει σε όλα τα σχήματα το απαίτητο διεθνές flavor: είτε Έλληνες του εξωτερικού, είτε ξένοι που ζουν στην Ελλάδα. Και πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι της τεχνολογίας στα σχήματα, πράγμα που αποτελεί εχέγγυο καλύτερης αντίληψης κι αξιολόγησης των προτάσεων.
Το νούμερο όμως των κεφαλαίων προς επένδυση  είναι πολύ μεγάλο για να μην είναι δυνητικά επικίνδυνο. Κι οι κίνδυνοι του είναι αφενός οι γνωστοί του ‘να φάμε τα λεφτά γρήγορα τώρα που τα βρήκαμε΄, αφετέρου οι προερχόμενοι από το ενδεχόμενο άγχος να πιαστεί ο στόχος της τριετίας και τις εκπτώσεις στα κριτήρια και την αξιολόγηση που μπορεί να προκαλέσει. Αυτό το τελευταίο (το πιάσιμο του στόχου) είναι πραγματικά δύσκολο καθαρά για λόγους αριθμητικής: με 80 εκατ. προς διάθεση ακόμα κι αν δινόταν μισό εκατομύριο κατά μέσο όρο σε κάθε χρηματοδήτηση, θα χρειάζονταν 160 startups άξια λόγου για χρηματοδότηση. Που σημαίνει ένα pool τουλάχιστον 500-1000, νούμερο πραγματικά πάρα πολύ μεγάλο για τα ελληνικά δεδομένα.
Αλλά ας αφήσουμε αυτό το άγχος στους fund manager.  Το ζητούμενο της άλλης μεριάς (των startupers) είναι η ανάδειξη πρωταθλητών, όχι Β’ εθνικής, αλλά από UEFA και πάνω. Κι από αυτή την άποψη είναι ευκαιρία. Μοναδική και χωρίς υπερβολή ιστορική. Που αν την προσπεράσουμε δεν ξέρω πότε θα μας ξαναδοθεί στο μέλλον.

Δείτε επίσης:

Κι οι σχετικές παρουσιάσεις

Το μέλλον της βιομηχανίας είναι … οικιακό

Δεν θυμάμαι άλλη τεχνολογία που να έχει εξάψει τόσο τη φαντασία μου όσο το 3D printing. Ίσως γιατί έχει αυτή την πράξη δημιουργίας, την εμφάνιση ενός απτού, υλικού αντικειμένου κατευθείαν από τον ιδεατό του τύπο (: ένα 3D σχέδιο) χωρίς μεσολάβηση μιας διαδικασίας κοπής, τρυπήματος, συναρμολόγησης, συγκόλησης, όλων αυτών των ενεργειών, τέλος πάντων, που έχουμε συνδιάσει στο μυαλό μας με την παραγωγική διαδικασία.

Φαντάζομαι μια εποχή όπου θα έχει τελειοποιηθεί αυτή η τεχνολογία κι οι ηλεκτρονικές μας αγορές θ’ αφορούν σχέδια αντικειμένων τα οποία κατόπιν θα τυπώνουμε σπίτι μας σ’ όσα αντίτυπα θέλουμε ή μας χρειάζονται.

Αναρωτιέμαι δε κατά πόσο υπάρχει ήδη εδώ μια ευκαιρία. Μιλάω για εδώ, Ελλάδα. Η τεχνολογία του 3D printing είναι σ’ εμβρυακή μορφή μεν ακόμη αλλά ίσως να υπάρχουν ήδη κάποιες κάθετες αγορές για τις οποίες θα προσιδίαζε έτσι ως έχει. Ειδικά για αντικείμενα που συνδιάζουν κάτι το καλλιτεχνικό και το βιομηχανικό. Ίσως μια γλυπτική που γίνεται με CAD κι όχι με σμίλη. Οψόμεθα.

 

Enhanced by Zemanta

Το metablogging.gr στο kindle

20120704-231638.jpg

Πολλά από τα άρθρα που διαβάζω online, με κουράζει να τα διαβάζω σε υπολογιστή και γι αυτό χρησιμοποιώ το instapaper. To instapaper έχει μια λειτουργία που τα στέλνει στο kindle σε ημερήσια βάση κι εκεί απολαμβάνω την ανάγνωση τους περισσότερο: και λόγω της ευκρίνειας του κειμένου αλλά και λόγω της έλλειψης των λοιπών online περισπάσεων.

Το τελευταίο δεν είναι απολύτως αλήθεια. Γιατί το kindle διαθέτει browser (που βασίζεται στο Webkit όπως ο Chrome κι ο Safari), και, συνεπώς, μπορείς να … περισπαστείς περιηγούμενος.

Όχι για πολύ όμως. Γιατί η έλλειψη χρώματος κι η συμπίεση της σελίδας κάνουν πολύ κουραστικό το web surfing.

Όμως δεν είναι απαραίτητο να συμβαίνει έτσι. Συμβαίνει έτσι, απλά και μόνο επειδή τα site δεν είναι κατασκευασμένα για να λαμβάνουν υπόψιν τους τους αναγνώστες του Kindle. Αλλά η τεχνολογία για να μετατραπούν, έτσι ώστε να προσφέρουν ebook like αναγνωστική εμπειρία, υπάρχει κι είναι απλή .

[Προειδοποίηση: ακολουθεί τεχνική παράγραφος]

Συγκεκριμένα, η επιθυμητή λειτουργία μπορεί να επιτευχθεί αξιοποιώντας τις τεχνικές του responsive design με media queries ειδικά για το Kindle. Συμβαίνει να έχω το kindle 3 που οι διαστάσεις της οθόνης του είναι 600 pixel πλάτος και 800 pixel ύψος. Έτσι, προσθέτοντας στο head της ιστοσελίδας ένα link tag σαν το ακόλουθο,
<link rel="stylesheet" href="kindle.css" type="text/css" media="screen and (max-device-width:600px)" />
και φτιάxνοντας ένα CSS stylesheet (:kindle.css) που να κρύβει τα περιττά και να ‘καθαρίζει’ την τυπογραφία, ο browser του kindle μπορεί να προσφέρει εικόνα σαν την ανωτέρω.
[Τέλος προειδοποίησης]

Τα παραπάνω τα δοκίμασα σ’ αυτό το μπλογκ (όπως φαίνεται κι από την εικόνα) και το αποτέλεσμα είναι μια πιο … ebookική αναγνωστική εμπειρία.
Δεν κάθισα ν’ ασχοληθώ λεπτομερώς με το stylesheet γιατί ο σκοπός ήταν proof of concept κι όχι web design. Αλλά το αποτέλεσμα δεν προδίδει την ουσία: το κυρίως κείμενο είναι αναγνώσιμο και καθαρό.
Σημειωτέον δε, ότι και τα κουμπιά του Kindle αλλαγής σελίδας δουλεύουν. Το forward σε πηγαίνει στο επόμενο κομμάτι της σελίδας, που είναι ‘κρυμμένο’ μετά τα πρώτα 800 pixel και το backward σ’ επαναφέρει.

Όσοι έχετε kindle δοκιμάστε το κι αν θέλετε πείτε και μια γνώμη: αξίζει τον κόπο ή απλά είναι αποκύημα της περιέργειάς μου;