Ιστορίες από τον Άρη

Η κατάκτηση του διαστήματος είναι σίγουρα ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ανθρώπου. Κι είναι ίσως αυτό που έχει και την περισσότερο φιλοσοφική διάσταση. Γιατί η εξερεύνηση του πέραν της Γης είναι η εξερεύνηση του χώρου γενικώς, του Σύμπαντος κι άρα της ρίζας της ζωής και της ύπαρξης.

Μετά την saga των αποστολών στη Σελήνη, το κεφάλαιο της διαστημικής περιπέτειας που διαβάζουμε τώρα λέγεται Άρης. Δεν έχει ανθρώπινη παρουσία ακόμα αυτή η περιπέτεια. Είναι μόνο για μηχανές ίσως προοιωνίζοντας και το ποιόν αφορά γενικά το μέλλον στο διάστημα.

Στο πρόσφατο LeWeb είχα την τύχη ν’ ακούσω τον Benjamin Cichy, Chief Software Engineer, NASA’s Mars Science Laboratory, Jet Propulsion Laboratory  να παρουσιάζει την ιστορία της ‘κατάκτησης’ του Άρη και ειδικά την τελευταία αποστολή με το μεγάλο ειδικό όχημα, το Mars Rover Curiosity. Για μένα ήταν η καλύτερη στιγμή του LeWeb. Δείτε το και πείτε μου αν συμφωνείτε.

iLUMIAnation στο LeWeb

Τ’ ομολογώ ανερυθρίαστα: από hardware γενικώς έχω μαύρα μεσάνυχτα. Πάνε πολλά χρόνια που έπαψε να μ’ ενδιαφέρει σχεδόν τελείως. Το τελευταίο πράγμα που μου έκανε κλικ ήταν το Arduino. Ακόμα και το Mac και το iPhone, που τ’ αναφέρω συχνά πυκνά, πιο πολύ τα θεωρώ software παρά hardware. Γιατί είναι η πλευρά του software τους που μ’ ενδιαφέρει.

Για αυτούς τους λόγους δεν παρακολουθώ εξελίξεις σε gadgets, προσέσορες κτλ. Έτσι λοιπόν, όταν εμφανίστηκε χτες προχτές στο blogger lounge του LeWeb  η ομάδα των σχεδιαστών της νέας σειράς τηλεφώνων Lumia της Nokia έδειξα μηδενικό ενδιαφέρον. Όπως και νωρίτερα όταν μου είχαν πει ότι μπορούσα να πάρω, μαζί με άλλους blogger, συνέντευξη από τον Marko Ahtisaari, τον Senior Vice President του  Design, της Nokia.

Αλλά η ομάδα ήταν εκεί δίπλα μου, ο χώρος μικρός κι από ευγένεια αποφάσισα να παρακολουθήσω το ‘πηγαδάκι’ που σχηματίστηκε.

Μια παρένθεση εδώ: έχω παλιούς ‘συναισθηματικούς’ δεσμούς με τη Nokia. Όλα μου τα τηλέφωνα από το 1995 μέχρι το 2010 ήταν Nokia και μόνο. Κι ήμουν και σθεναρός υποστηρικτής του N95 έναντι του πρώτου iPhone. Κι αυτό όχι μόνο γιατί μ’ αρέσαν τα τηλέφωνα αυτά καθαυτά. Αλλά γιατί στη Nokia έβλεπα το  όνειρο μιας μικρής χώρας. Η Φινλανδία των 5εκατ. είχε κατορθώσει ν΄αναδείξει ένα γίγαντα που κυριαρχούσε στην κινητή τηλεφωνία για πάνω από μια δεκαετία με το μεγαλύτερο marketshare σε σχεδόν όλες τις αγορές. Αλλά η επιμονή της Nokia στο απαρχηωμένο Symbian και η μετά την αναγνώριση της αποτυχίας παράδοση άνευ όρων στη Microsoft, μου κουρέλιασαν το παλιό όνειρο κι έτσι έπαψα ν’ ασχολούμαι εντελώς μαζί της.

Στην κουβέντα που έγινε με τους σχεδιαστές όμως (αποσπάσματα στα παρακάτω βίντεο) κάποια πράγματα μου έκαναν κλικ. Και αφορούν κυρίως το hardware της σειρά Lumia κι όχι το Windows 8  που τρέχει. Γιατί για το δεύτερο έχω εντελώς επιφανειακή εμπειρία ως τώρα, και δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη πέρα από ένα πράγμα: ενώ το interface δείχνει πολύ πιο slick από το αντίστοιχο του Android και πιο φρέσκο από του iPhone, μου δημιουργεί ένα αίσθημα αποπροσανατολισμού και ναυτίας. Μπορεί αυτό να έχει να κάνει με την ‘καλωδίωση΄ του  δικού μου εγκεφάλου και μόνο, ή με έλλειψη επαρκούς έκθεσης κι εμπειρίας στο και από το λειτουργικό αυτό. Πάντως ισχύει και προς το παρόν με κρατάει μακρυά.

Τα πράγματα όμως που μου έκαναν εντύπωση στο hardware  έχουν σχέση με δικές μου ανάγκες και γι αυτό μπόρεσα αμέσως να συνδεθώ μαζί τους. Και πρώτ’ απ’ όλα η αντιθαμβωτική οθόνη των Lumia (τεχνολογία Clear Black το λένε) που επιτρέπει να διαβάζεις στον ήλιο μέρα μεσημέρι, κάτι που τόσο εκτιμώ στο kindle μου, χωρίς να μιλάμε βέβαια για ανάλογες δυνατότητες. Απλώς κάνει το διάβασμα δυνατό.

Μετά, κάτι που βρίσκεις μόνο στο high end 920 της σειράς: το PureMotion HD+ που προσδίδει στο touch screen ευαισθησία τέτοια ώστε να μπορείς να το χρησιμοποιήσεις πληκρολογώντας με νύχια (κάτι που θα εκτιμήσουν οι γυναίκες) αλλά και με γάντια.

Αλλά κι ένα δυό χαρακτηριστικά της κάμερας θα μου έλυναν σοβαρά προβλήματα: η σταθεροποίηση της κινούμενης εικόνας για να βγει ευκρινής η φωτογραφία, κι η αυξημένη ευαισθησία σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού.

Υπάρχουν επίσης 2-3 καλούδια και στο software που αξίζουν τον κόπο. Καταρχήν οι χάρτες. Η Nokia είχα ανέκαθεν υψηλής ποιότητας χάρτες και τους προσφέρει όχι μόνο για δωρεάν browsing αλλά και για free download ανά πόλη ενδιαφέροντος, κάτι που έχω δει στην πράξη ότι είναι πολύ χρήσιμο όταν βρίσκεσαι στο εξωτερικό και δεν μπορείς να πληρώνεις τα υπέρογκα roaming charges.

Πάει όμως ακόμα παρά πέρα: διαθέτει turn by turn οδηγίες για πλοήγηση και με φωνή, όπως τα κανονικά GPS για αυτοκίνητα.

Για τους business users δε, η δωρεάν ύπαρξη  office suite στο software  stack είναι σίγουρα δέλεαρ.

Τέλος, η τιμή: το χαμηλό μοντέλο της σειράς, το 620, είναι γύρω στα 200 ευρώ, τιμή που μπορεί να μηδενιστεί εύκολα με τις γνωστές επιδοτήσεις των operators. Το  920 είναι σε τάξη μεγέθους των 600 ευρώ, άρα αυτό τοποθετείται ανταγωνιστικά στο iPhone  ή στο Samsung Galaxy.

Το ερώτημα όμως που έθεσα σ’ έναν από την ομάδα κι έμεινε ουσιαστικά αναπάντητο ήταν το εξής: πως μπορώ να μεταφέρω εύκολα τις πάνω από 200 εφαρμογές και κυρίως τα data που έχω στο iPhone μου σε περίπτωση που, ας πούμε, θέλω ν’ αλλάξω τηλέφωνο; Δεν υπάρχει κάποιο σχετικό εργαλείο. Κι ίσως εδώ να κρύβεται και κάποιο business opportunity.

(Για αναλυτικές τεχνικές λεπτομέρειες, δείτε εδώ).

 

Το taxibeat στο LeWeb

Έχω ήδη γράψει για την πρώτη παρουσία ελληνικού  startup  στο LeWeb. Και βέβαια αυτή η παρουσία φέρνει και κάλυψη από το σχετικό τύπο (δείτε εδώ κι εδώ). Μπόρεσα επίσης να δοκιμάσω χτες βράδυ την υπηρεσία, πράγμα που σας διαβεβαιώ ότι σε κάνει να νοιώθεις και λίγο ότι είσαι στο ‘σπίτι’ σου μιας και κουβαλάς τη συνήθεια σου σε μια ξένη χώρα χωρίς πολλά πολλά, αλλά και να νοιώθεις μια κάποια περηφάνεια που ‘πατάς’ πάνω σ’ ελληνική τεχνολογία σε ξένη χώρα.

Αλλά πως είναι τα πράγματα λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια; Πέρα από το publicity υπάρχει ουσία; Αξίζει να μιμηθούν κι άλλοι το παράδειγμα του  Taxibeat; Αυτά -κι άλλα- ρώτησα το Νίκο Δρανδάκη να μου απαντήσει.

Το LeWeb σαν πλατφόρμα προώθησης μιας χώρας

Τον τελευταίο καιρό γίνεται μια συζήτηση στην ελληνική startup κοινότητα για το πως μπορούμε να κάνουμε γνωστά τα ελληνικά startups και να τραβήξουμε την προσοχή του διεθνούς τύπου και, πιθανώς, των επενδυτών ύστερα.

Έχουν  πέσει διάφορες ιδέες στο τραπέζι και το θέμα είναι εν εξελίξει. Μια όμως απλή και σχετικά εύκολη ιδέα είναι η παρουσίαση των ελληνικών startup στο κοινό ενός μεγάλου διεθνούς συνεδρίου σαν το LeWeb στο οποίο βρίσκομαι. Για να προλάβω αντιρρήσεις που έχουν να κάνουν με το κόστος συμμετοχής σ’ ένα συνέδριο, λέω ευθύς εξαρχής ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο να είναι εντός του συνεδρίου.  Απλά πρέπει να συμπίπτει σε χρόνο και τόπο (=πόλη) και να έχει ένα μηχανισμό προσέλκυσης των συνέδρων.

Αυτό ακριβώς παρακολούθησα εδώ να κάνουν οι Σουηδοί. Κι όπως θα δείτε στο παρακάτω βίντεο, δεν ήταν καν  οι πρώτοι. Κατάφεραν όμως κάτι σχετικά δύσκολο: να εμπλέξουν την κυβέρνηση τους να τους βοηθήσει. Η παρουσίαση των startups, στην ουσία μια σειρά από πολύ σύντομα pitches,  έγινε στο χώρο της Σουηδικής πρεσβείας στο Παρίσι.

Η Annika Lidne, επιχειρηματίας και blogger από τη Σουηδία, κι εμπνεύστρια του εγχειρήματος είχε την καλωσύνη να μου το εξηγήσει:

To site στο οποίο αναφέρεται η Annika στο video, είναι το όμορφα φτιαγμένο http://ttsweden2012.com και νομίζω ότι από μόνο του πέτυχε περισσότερα από το offline event στη Σουηδική πρεσβεία.

Ο κόσμος που πήγε δεν ήταν εντυπωσιακά πολύς. Πρέπει να ήταν γύρω στα 150-200 άτομα, που, άμα αφαιρέσεις τα startups αφήνει ένα υπόλοιπο γύρω στους 100 τρίτους διαφόρων ειδών, κυρίως bloggers και δημοσιογράφους. Η αίθουσα που έγιναν τα pitches δεν χωρούσε τους πάντες και ήταν αρκετά δύσκολο ν’ ακούσεις, συν το γεγονός ότι αρκετά απ’ αυτά τα pitches ήταν είτε λειψά, είτε εκφέρονταν με πολύ τρακ.

Swedish startups pitching at the Swedish embassy in Paris.

Παρακολουθώντας καμιά δεκαριά έβγαλα το συμπέρασμα ότι, παρότι οι Σουηδοί είναι σαφώς μπροστά από μας, η μεγάλη μάζα των startup τους δεν διαφέρει πολύ ούτε στα προβλήματα που επιχειρεί να λύσει, ούτε σε skill sets. Ούτε καν τ’ αγγλικά τους είναι πολύ καλύτερα. Πράγμα που σημαίνει ότι μια τέτοια κίνηση εύκολα μπορούμε να την μιμηθούμε και, αν βάλουμε και κάποιο στοιχείο πρωτοτυπίας, να έχουμε και καλύτερα αποτελέσματα.

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι φεύγοντας από την πρεσβεία, συνάντησα τον  Mike Butcher στο πάρτυ που οργάνωσε το Badoo ο οποίος μόνος του μου είπε ότι ενδιαφέρεται να κατέβει στην Ελλάδα στο 2013. Του έρριξα την ιδέα να κάνουμε πάλι ένα techcrunch event στην Αθήνα, όπως είχε γίνει το 2008, προσθέτωντας ότι πλέον υπάρχουν πολύ περισσότερα startup και επίσης local funds, και την είδε θετικά. Το θέμα έχει μείνει ανοιχτό για μελλοντικές συνεννοήσεις. Χωρίς να το δένω κόμπο ότι μια τέτοια υπόσχεση θα υλοποιηθεί, αν παρόλαυτα γίνει, και σε συνδιασμό με το  LeWeb, μπορεί να λειτουργήσει προσθετικά. Και  γρήγορα. Γιατί LeWeb έχει πλέον και στο Λονδίνο στις αρχές του καλοκαιριού. Και από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο η Ελλάδα είναι μαγνήτης για τους βορειοευρωπαίους. Οψόμεθα.

Update 1

Τελικά η ιστορία προώθηση χώρας μέσα από το LeWeb είναι πιο διαδεδομένη απ’ ότι νόμιζα. Μετά το ποστ βρήκα ότι οι σουηδοί είχαν και περίπτερο (αναμενόμενο) αλλά κι ότι υπήρχε αντίστοιχη πρωτοβουλία (με περίπτερο επίσης) κι από Βελγικά  startup.

Το περίπτερο των Σουηδών στο LeWeb

 

Το Βελγικό περίπτερο στο LeWeb

LeWeb12 – Οι πρώτες εντυπώσεις

Ερχόμενος για 5η φορά στο LeWeb  έχω πλέον πολύ υλικό για συγκρίσεις. Το φετινό LeWeb είναι σίγουρα μεγαλύτερο σ’ έκταση και σε περιεχόμενο. Υποθέτω και σε κόσμο που είναι παρών, αν και δεν δίνω πολύ σημασία σ’ αυτά τα νούμερα.

Υπάρχει δε και μια ελληνική ιδιαιτερότητα φέτος: το πρώτο ελληνικό startup  με περίπτερο στο  LeWeb. Το taxibeat.  Που κάνει το λανσάρισμα του στην Γαλλική αγορά από το βήμα του  LeWeb. Κρίμα που κατά τ’ άλλα η ελληνική παρουσία δεν είναι τόσο πολυπληθής όπως πέρσι.

 

Ως συνήθως, δεν πρόκειται να κάνω εδώ λεπτομερή αναφορά στο περιεχόμενο των συζητήσεων και των παρουσιάσεων. Αυτά μπορείτε να τα δείτε online είτε ζωντανά είτε όταν ανέβουν στο youtube.

Αυτά που κράτησα ως τώρα είναι:

  • Η εκπληκτική αισθητική του έξυπνου θερμοστάτη nest που μου λέει ότι η apple έχει δημιουργήσει πια σχολή, μιας κι ο ιδρυτής της nest, ο Tony Fadell που στην apple ήταν υπεύθυνος για την δημιουργία των ipod και ipad.
  • Το IDE (web και desktop) που χτίζει η SmartThings και που θα διευκολύνει iot hackers να υλοποιήσουν την ιδέα τους.
  • H υπνωτική διήγηση του Benjamin Cichy, Chief Software Engineer, NASA’s Mars Science Laboratory που για να μας παρουσιάσει το εκπληκτικό επίτευγμα του τελευταίου Mars Rover, έκανε μια αναδρομή στην ιστορία της εξερεύνησης του Άρη από τότε που αρχικά θεώρησαν ότι διαθέτει κανάλια μέχρι τη στιγμή που το Mars Rover με το όνομα ‘Opportunity’ πήρε μιας καταπληκτικής καθαρότητας φωτογραφία του ευατού του.

    CREDIT: NASA/JPL-Caltech/Malin Space Science Systems

     

  • Η απρόσμενη συνάντηση μ’ ένα έλληνα φοιτητή που είναι ήδη ενεργός επιχειρηματίας, τον Μιχάλη Δαμκαλίδη, ο οποίος συμφώνησε να μου πει δυο κουβέντες σ’ ένα μικρό βίντεο.
  • Και τέλος η συνάντηση με το internet of thing, αυτοπροσώπως, καθώς περπατάς. Το πραγματάκι αυτό λέγεται Sphero και θέλει να κάνει καριέρα στο augmented reality. Επιπλέον ψάχνει και για διανομείς στην Ευρώπη. Όσοι ενδιαφέρεστε, ping me. Θα έχω κάποιο όνομα να σας φέρω σ’ επαφή.

To be continued…

Το ίντερνετ των πραγμάτων

Αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι περίπου 30 χρόνια μετά, ο τρόπος που ο κόσμος φανταζόταν το δικό μας σήμερα δεν είχε και πολλή σχέση μ’ αυτό που ζούμε.

Διαβάζοντας κόμιξ ή λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας της εποχής, βλέποντας τ’ αντίστοιχα φίλμ ή  τηλεοπτικές σειρές, βλέπουμε δυο προβλέψεις για το πως θα είναι ο κόσμος του σήμερα, που απέτυχαν να επιβεβαιωθούν παταγωδώς:

  • η ραγδαία  κατάκτηση του διαστήματος
  • και η πανταχού παρουσία των ανθρωπόμορφων ρομπότ.

Στην πρώτη, από λόγους συμβιμασμού προς την απεραντότητα του χώρου, εμφυλοχωρούσαν, σαν άσσος από το μανίκι, και ιδέες  όπως ο έλεγχος της βαρύτητας και τα ταξίδια στο χρόνο.

Στη δεύτερη το φαντασιακό ζητούμενο, πέραν της κινησιακής αυτονομίας και ευφυϊας, ήταν η προσέγγιση της μηχανής όσο γίνεται πιο κοντά στην ανθρώπινη κατάσταση, με έννοιες όπως αυτοαντίληψη και κάποιου είδους συναισθηματικότητα.

Και στις δυο αυτές προβλέψεις/προσδοκίες το κυρίαρχο στοιχείο ήταν ο φυσικός χώρος. Στη διαπλανητική εξάπλωση θα εξερευνούσαμε τα όρια του και στην ρομποτική κοσμογονία θ’ αλλάζαμε τις μορφές που τον ‘κατοικούν’.

Αντ’ αυτών συνέβη κάτι άλλο, πιο εσωστρεφές, πιο αφηρημένο κι αποστασιοποιημένο από το ‘πραγματικό’: η εμφάνιση του ίντερνετ που απορρόφησε μεγάλο μέρος της δημιουργικότητας και των πόρων που θα μπορούσαν να είχαν κατευθυνθεί στην εξερεύνηση του διαστήματος και την ρομπογέννεση.

Όχι πως δεν έχουμε κάνει βήματα και προς αυτές τις δυο κατευθύνσεις αλλά τα μέχρι τώρα αποτελέσματα είναι πολύ κατώτερα των προσδοκιών. Κοινώς, το ίντερνετ έκλεισε το σπίτι των προφητών. Και το virtual υποσκέλισε το πραγματικό.

Φαίνεται όμως πως έχει έλθει ο χρόνος για μια αλλαγή. Μια αλλαγή που δεν την επικαλείται η αχαλίνωτη λογοτεχνική φαντασία αλλά η αναγκαιότητα της νέας πραγματικότητας. Η πληροφορία που τροφοδοτείτο ως τώρα στο ίντερνετ ήταν αποτέλεσμα πρωτογενούς συλλογής κι επεξεργασίας από τον ανθρώπινο νού. Ο ανθρώπινος νους όμως δεν είναι το κατάλληλο μέσο γι αυτή τη δουλειά. Έχει περιορισμούς τόσο στην ένταση όσο και στη διάρκεια και την ακριβεία με τις οποίες μπορεί να τη φέρει σε πέρας. Δεν θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό, τουλάχιστον για πληροφορίες που αφορούν ‘άψυχα’ πράγματα, το έργο αυτό να το αναλάμβανε κάποιος κομπιουτερικός νους; Δεν θα ήταν πιο βολικό κάθε φυσικό αντικείμενο να έχει τη δική του ψηφιακή ταυτότητα, αναπαράσταση και σημασία; Δεν θα ήταν απείρως πιο χρήσιμο να είναι εφοδιασμένο με υπολογιστική ισχύ που να του επιτρέπει, αξιοποιόντας την δικτυακή του υπόσταση, να διευθετήσει τα ζητήματα της λειτουργίας του αυτόνομα ή σε συνδιασμό με άλλα συστήματα;

Κι επειδή μπορεί ν’ ακούγονται πολύ θεωρητικά τα παραπάνω, ένα παράδειγμα: μπαίνετε στο σπίτι μετά τη δουλειά και το νερό για ντους έχει ζεσταθεί, ο φούρνος για το μαγείρεμα έχει προθερμανθεί, τα φώτα ανάβουν μόνα και η θέρμανση έχει δουλέψει τόσο όσο χρειάζεται για να μη νοιώθετε ψύχρα αλλά και για να μην ξεφύγετε από το μηνιαίο ενεργειακό σας προϋπολογισμό, ενώ το ποτιστικό έχει φροντίσει να κάνει οικονομία στο νερό γιατί είναι μια βροχερή μέρα.

Όλ’ αυτά είναι εφικτά σήμερα αν και κάπως ακριβά γιατί αυτές οι τεχνολογίες είναι στην αρχή της εμπορικής τους αξιοποίησης. Κι αν φαίνονται σαν απλοί αυτοματισμοί, δεν είναι, γιατί πέραν από τους απαραίτητους αισθητήρες που απαιτούνται για τέτοιες προσαρμογές, χρειάζεται και υπολογιστική ισχύς και πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων που δεν είναι τοπικά διαθέσιμες (η πρόβλεψη για τον καιρό, ας πούμε, ή το προσωπικό μας ημερολόγιο).

Καλωσήλθατε στο ίντερνετ των πραγμάτων.

Αυτό είναι το αντικείμενο που θα προσπαθήσει να διερευνήσει το φετινό LeWeb. Κι είναι μια πρώτη απόπειρα για ανίχνευση του νέου “next big thing” καθώς πολλοί συμφωνούν ότι θα είναι το ίντερνετ των πραγμάτων.  Οι νέοι προφήτες προβλέπουν ότι περί το  2020,

an estimated 50 billion devices will be connected to the Internet.

που σημαίνει ότι μια νέα οικονομία θ’ αναδυθεί για να παράξει και να φροντίσει αυτό το νέο ίντερνετ. Και που το μέγεθος της και το μέγεθος της ευκαιρίας είναι πολλαπλάσιο του σημερινού.

Αντί άλλου κειμένου όμως μερικά βίντεο για να κάνουν το θέμα να μην χρειάζεται περαιτέρω εξηγήσεις.

 

Lifx ο έξυπνος λαμπτήρας (χρηματοδότηση από το kickstarter)

Ubooly Κάνοντας το παλιό iphone/ipod διαδραστικό pet

Koubachi Ο κηπουρός έγινε τηλέφωνο

Sphero Augmented reality + Robot = Gaming

Τα παραπάνω είναι από μερικές από τις εταιρείες που έχουν κληθεί να παρουσιάσουν στο   LeWeb.  Μπορείτε να δείτε την ατζέντα εδώ. Το ζητούμενο όμως για μένα, κι αυτό θα προσπαθήσω να παρακολουθήσω τις μέρες που θα είμαι εκεί, είναι το πως βλέπουν οι δημιουργοί της αυτή τη νέα οικονομία και πραγματικότητα που αναδύεται. Stay tuned.

3+1 funds κι ο αγώνας δρόμου


Χωρίς υπερβολή μπορώ να πω ότι το σημερινό Open Coffee ήταν το πολυπληθέστερο της 5χρονης ιστορίας του. Κι ίσως το σημαντικώτερο. Καθόλου παράξενο δε, αφού το αντικείμενο ήταν η παρουσίαση των τριών από τα τέσσερα νέα κεφάλαια υψηλού κινδύνου (VCs) που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού  Jeremie. Τα κεφάλαια αυτά έρχονται σα δροσιά στο επί μακρόν χρηματοδοτικά άνυδρο τοπίο της ελληνικής νεοφυούς επιχειρηματικότητας [Σημείωση: θαυμάζω τον εαυτό μου, τα είπα όλα ελληνικά ως τώρα :)].

Και η σημασία αυτού του σημείου καμπής, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, έγινε αντιληπτή από το σύνολο της σχετικής κοινότητας.

Τα funds που αυτοπαρουσιάστηκαν ήταν τα:

  1.  Odyssey Venture Partners
  2.  PJ Tech Catalyst
  3. Openfund II

κι η σειρά παρουσίασης μάλλον δεν ήταν τυχαία. Πρέπει να ήταν ανάλογη του ύψους των κεφαλαίων προς επένδυση που το κάθε fund  έχει,  ή συντομα θα έχει, συγκεντρώσει. Πιο συγκεκριμένα:

  1.  Odyssey Venture Partners  30-40 εκατ. ευρώ (το fund δεν έχει τυπικά κλείσει ακόμα).
  2.  PJ Tech Catalyst 15 εκατ. ευρώ
  3. Openfund II 10 εκατ. ευρώ
Το τέταρτο fund που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί είναι το First Athens.  Αγνοώ προς το παρόν το ύψος των κεφαλαίων που έχει ‘σηκώσει’ αλλά αν είναι κάπου στο μέσο των άλλων τριών τότε μιλάμε για περί τα 80 εκ.  σύνολο διαθέσιμων κεφαλαίων προς επένδυση και μάλιστα μέσα στα επόμενα τρία χρόνια.
Οι παρουσιάσεις είχαν κι ένα πολύ απαραίτητο άλλο στοιχείο πέραν των καθαρά χρηματοτεχνικών: φανέρωσαν στον κόσμο τα πρόσωπα και τα προφίλ των διαχειριστών αυτών των κεφαλαίων. Μια πρώτη παρατήρηση είναι πως υπάρχει σε όλα τα σχήματα το απαίτητο διεθνές flavor: είτε Έλληνες του εξωτερικού, είτε ξένοι που ζουν στην Ελλάδα. Και πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι της τεχνολογίας στα σχήματα, πράγμα που αποτελεί εχέγγυο καλύτερης αντίληψης κι αξιολόγησης των προτάσεων.
Το νούμερο όμως των κεφαλαίων προς επένδυση  είναι πολύ μεγάλο για να μην είναι δυνητικά επικίνδυνο. Κι οι κίνδυνοι του είναι αφενός οι γνωστοί του ‘να φάμε τα λεφτά γρήγορα τώρα που τα βρήκαμε΄, αφετέρου οι προερχόμενοι από το ενδεχόμενο άγχος να πιαστεί ο στόχος της τριετίας και τις εκπτώσεις στα κριτήρια και την αξιολόγηση που μπορεί να προκαλέσει. Αυτό το τελευταίο (το πιάσιμο του στόχου) είναι πραγματικά δύσκολο καθαρά για λόγους αριθμητικής: με 80 εκατ. προς διάθεση ακόμα κι αν δινόταν μισό εκατομύριο κατά μέσο όρο σε κάθε χρηματοδήτηση, θα χρειάζονταν 160 startups άξια λόγου για χρηματοδότηση. Που σημαίνει ένα pool τουλάχιστον 500-1000, νούμερο πραγματικά πάρα πολύ μεγάλο για τα ελληνικά δεδομένα.
Αλλά ας αφήσουμε αυτό το άγχος στους fund manager.  Το ζητούμενο της άλλης μεριάς (των startupers) είναι η ανάδειξη πρωταθλητών, όχι Β’ εθνικής, αλλά από UEFA και πάνω. Κι από αυτή την άποψη είναι ευκαιρία. Μοναδική και χωρίς υπερβολή ιστορική. Που αν την προσπεράσουμε δεν ξέρω πότε θα μας ξαναδοθεί στο μέλλον.

Δείτε επίσης:

Κι οι σχετικές παρουσιάσεις

Πριν 5 χρόνια παρά 2 μέρες: στις ρίζες του OpenCoffee

Χτες, κάνοντας μια ταχτοποίηση στο δίσκο του παλιού μου PC, έπεσα πάνω σ’ ένα από τα αρχαία επεισόδια του metablogging radio (Σημείωση για τους φρέσκους αναγνώστες: έτσι ονομαζόταν το podcast αυτού του blog). Ήταν μια μισάωρη συζήτηση με το Γιώργο Τζιραλή για την ιστορία του  Open Coffee.

Και τότε μεν η ‘ιστορία’ του μέτραγε σε μήνες όσο περίπου μετράει τώρα σε χρόνια. Κάθισα και άκουσα όλη την εκπομπή (που κρίνοντας από απόσταση, τη βρίσκω πια πολύ άτεχνη, αλλά γι αυτό φρέσκια) και θυμήθηκα, ή καλύτερα, ξαναέμαθα τις λεπτομέρειες του πως ξεκίνησε αυτή η σημαδιακή για την Ελληνική  startup σκηνή πρωτοβουλία.

Σήμερα πρόσεξα πως έχουν περάσει 5 χρόνια παρά 2 μέρες από την ημερομηνία που δημοσιεύτηκε αυτό το επεισόδιο. Πολύς καιρός! Κι εν τω μεταξύ έχουν αλλάξει πολλά. Προς το καλύτερο.

Ήθελα να κάνω reblog  αυτό το επεισόδιο αλλά αυτό το blog δεν είναι tumblr, ούτε  wordpress.com και δεν διαθέτει αντίστοιχες λειτουργίες, οπότε για να το φέρω στην επιφάνεια χρειάστηκε ν’ αναβιώσω καταρχήν το παλιό podpress plugin (γιατί χωρίς αυτό δεν φαινόταν τίποτα) και ν’ αντιγράξω τη διεύθυνση του αρχείου παρακάτω.

Σημειωτέον, ότι το  podpress που κάποτε έπαιζα στα δάχτυλα, μου φάνηκε βουνό κι εντελώς ακατανόητο πλέον.

Αν σας κίνησα την περιέργεια ή  ανασκάλεψα παλίες μνήμες σας, κατεβάστε το αρχείο από τον παρακάτω σύνδεσμο:

Metablogging Radio Επεισόδιο 12

Ή αν πάλι βαριέστε να κατεβάζετε, κατηφορήστε τη λεωρόρο της μνήμη προς το παλιό επεισόδιο του MBR . Θα σας δυσκολέψει λίγο το ότι ο  audio player κρύβεται πια κάτω από το like button (τουλάχιστον, εγώ έτσι το βλέπω). Σημείο των καιρών κι αυτό.

 

Δυο μέρες στο Webit στην Κωνσταντινούπολη

 

Στις 10 κι 11 Οκτωβρίου παρακολούθησα το Webit Congress στην Κωνσταντινούπολη.
Το Webit αξίζει μια ιδιαίτερη μνεία γιατί είναι ένα περιφερειακό συνέδριο το οποίο κατόρθωσε σε μια μόνο πενταετία να ξεφύγει από τα στενά τοπικά πλαίσια της περιοχής και ν’ αναδειχτεί σε ένα σημαντικό διεθνές συνέδριο, τουλάχιστον από άποψη αριθμού συμμετεχόντων και ομιλητών.
Το Webit ξεκίνησε στη Βουλγαρία από τον Plumen Russev και την ομάδα του και, μετά από 2 φορές διεξαγωγής στη Σόφια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη για ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του ιδρυτή του για ένα event διεθνούς ακτινοβολίας. Όπως είπε ο Alain Heurreux, President και CEO του Interactive Advertising Bureau Europe (IAB Europe) στο keynote του, ήταν κατόπιν δικής του παρότρυνσης που ο Russev αποφάσισε την μεταφορά της έδρας.
Γιατί είχε νόημα αυτή η μεταφορά; Όποιος έχει ταξιδέψει στις δύο πόλεις εύκολα μπορεί να καταλάβει ότι δεν υπάρχει σύγκριση. Η Κωνσταντινούπολη δεν είναι απλά μια μεγάλη πόλη. Είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο, η δεύτερη μετά τη Σαγκάη νομίζω. Είναι επίσης, όσο παράδοξο κι αν ακουστεί αυτό, μια πολύ μοντέρνα πόλη, τουλάχιστον ένα σημαντικό κομμάτι της. Πράγμα που σημαίνει ότι διαθέτει τις υποδομές να προσελκύσει και να φιλοξενήσει ένα μεγάλο διεθνές πλήθος. Κι επίσης είναι μια πόλη που έτσι κι αλλιώς θέλει να επισκεφτεί κανείς. Το να συνδιάσει λοιπόν το event με την επίσκεψη στην πολή είναι ένας πολύ δυνατός λόγος για τον υποψήφιο attendee του συνεδρίου.

Το Webit, λοιπόν, εξασφάλισε έτσι ένα διεθνές πλήθος που δεν θα είχε τη δυνατότητα να προσεκλύσει στη Βουλγαρία. Κι αυτή η ανοιχτομυαλιά και προνοητικότητα πρέπει να πιστωθεί στον δημιουργό του.

Από άποψη περιεχομένου, το συνέδριο που ξεκίνησε περισσότερο με digital media/marketing προσανατολισμό έχει πλέον ανοίξει τη βεντάλια ώστε να περιλαμβάνει και Τηλεπικοινωνίες, Ηλεκτρονικό Εμπόριο και startups και κάποια ελεύθερα σεμινάρια. Το digital track όμως παραμένει το μεγαλύτερο. Και γι αυτό οι συμμετέχοντες είχαν περισσότερο business παρά geek look.
Παράλληλα υπήρχε και μια μικρή έκθεση των χορηγών και άλλων σχετικών εταιρειών και των startup που συμμετείχαν στο startup challenge.

Η Ελληνική παρουσία και συμμετοχή στο συνέδριο ήταν ορατή. Από το αεροπλάνο ήδη άρχισα να συναντάω business contacts που είχαν τον ίδιο προορισμό με μένα. Στο δε χώρο του συνεδρίου συνέτυχα τον Josef και τον Mayel από το Babelverse, το Γιώργο και το Δημοσθένη από το Athensbook, τον Οδυσσέα και την ομάδα του από την ThinkDigital κ.α.

Στα αρνητικά του συνεδρίου ήταν σίγουρα το θέμα του  παντελώς απόντος wifi  και το γεγονός ότι όλα τα φαγητά και ποτά έπρεπε οι σύνεδροι να τα αγοράσουν ξεχωριστά κάτι που θα κατανοούσα για το κυρίως φαγητό αλλά όχι για τους καφέδες και τ’ αναψυκτικά.

Από τις διάφορες ενότητες παρακολούθησα κυρίως το track των startups και λίγο το digital marketing. Ο λόγος; Παρότι η επαγγελματική μου ενασχόληση έχει σχέση κυρίως με το δεύτερο νομίζω ότι το content είναι πιο ενδιαφέρον και πιο απροσδόκητο όταν περιλαμβάνει startups.

Όπως ήταν αναμενόμενο, στις συζητήσεις γύρω από τα startup υπήρχε θεματολογία για το regional vs global, αν υπάρχουν χρηματοδοτικές ευκαιρίες στην ευρύτερη περιοχή, do and don’t για startup που θέλουν να περάσουν τον ωκεανό και να δραστηριοποιηθούν στην Αμερική κτλ.

Υπήρχαν επίσης και κάποιες αναφορές σε κοινωνική επιχειρηματικότητα, όπου προέκυψε και μια απροσδόκητη γνωριμία με τον επικεφαλής του οργανισμού Ashoka για την ευρύτερη περιοχή, τον οποίο ρώτησα αν η Ελλάδα είναι μέσα στους σχεδιασμούς τους και μου είπε πως, ναι, υπάρχει πολλή συζήτηση για την Ελλάδα εντός του Ashoka και για το πως να δραστηριοποιηθούν σε μας. Ο ίδιος είναι πρόθυμος να έρθει στην Ελλάδα και να μιλήσει και να κάνει σχετικές επαφές. Όσοι λοιπόν έχετε κάποιο σχετικό ενδιαφέρον, οργανώνετε ή σχεδιάζετε ένα σχετικό event, ενημερώστε με για να σας φέρω σ’ επαφή.

Το startup competition ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Πρώτα απ’ όλα βρήκα τις παρουσιάσεις των περισσότερων startup αισθητικά πολύ ανεβασμένες κι αν ίσως όχι πάντα to the point, πολύ πιο ζουμερές από άλλες αντίστοιχες που έχω παρακολουθήσει.
Έπειτα, στις ιδέες, παρατήρησα μια εστίαση σε περισσότερο πρακτικές εφαρμογές κι όχι σε γενικά social θέματα, που δεν λείπαν βέβαια αλλά χοντρικά ήταν κάτω από 20% του συνόλου. Αυτή η διαφοροποίηση φάνηκε και στις επιλογές των νικητών. Την πρωτιά εξασφάλισε το MySugr, μια εφαρμογή για διαβητικούς. Μπορεί ν’ ακούγεται περίεργο αλλά δεν πρόκειται ακριβώς για κοινωνική επιχειρηματικότητα αν κι έχει έντονα τέτοιο στοιχείο. Κατά τους δημιουργούς του (2 από τους 3 cofounders είναι διαβητικοί και το μισό δυναμικό που απασχολούν) υπάρχουν περί τα 300 εκατομ. διαβητικοί στον κόσμο και σε μερικές χώρες το ποσοστό τους φτάνει το 20% του πληθυσμού. Μιλάμε λοιπόν για μια μεγάλη αγορά.
Τη δεύτερη θέση πήρε το SellBox μια πλατφόρμα που δίνει τη δυνατότητα σε πωλητές ψηφιακών προϊόντων να ενσωματώσουν στο site τους τη σχετική λειτουργικότητα για πώληση και είσπραξη. Το Sellbox μου θύμησε το δικό μας instabuck το οποίο και κατονόμασαν σαν ένα από τους τρεις ανταγωνιστές τους.
Την τρίτη θέση κατέλαβε ένα Τούρκικο startup που ήταν κι η δική μου προσωπική προτίμηση, το Infodif που ασχολείται με image processing και video analytics. Βρήκα την τεχνολογία τους πολύ προχωρημένη και με πολλά πεδία εφαρμογής.

Εν κατακλείδι, θεωρώ το Webit πολύ χρήσιμο γι όσους ψάχνουν επαφές στην ευρύτερη περιοχή αλλά και σαν μέσο ανάδειξης νέων startup. Ελπίζω να δούμε πιο ενεργή ελληνική παρουσία στο μέλλον.

Καλύτερα να κάνεις το σωστό με λάθος τρόπο

Ένας φίλος μου έστειλε ένα link προς κάποιο ποστ που περιείχε το παρακάτω  απόσπασμα συνέντευξης του Russell Ackoff τον οποίο αγνοούσα παντελώς.

Πρόκειται για ένα καθηλωτικό δεκάλεπτο με αλήθειες που αφορούν τον τρόπο που σκεφτόμαστε, του τι έχει σημασία, τι είναι σοφία και που οδηγεί η αντίληψη μας για τα λάθη.

Ένα μεγάλο μέρος της κουβέντας αναλώνεται πάνω στη θέση του  Peter Drucker για τις έννοιες efficiency (= do things right) και effectiveness (=do the right thing) της  οποίας τις συνέπειες ο Ackoff   τραβάει στ’ άκρα  κι αποκαλύπτει μ’ ένα παράδοξο τρόπο. Εξ ου κι ο τίτλος του ποστ. Απολαύστε το.