Tag Archives: βιβλία

Πως αγοράζω βιβλία και ποιούς θα ‘πρεπε ν’ ανησυχεί

Σήμερα το πρωί έκανα μια βόλτα σε δυό Αθηναϊκά βιβλιοπωλεία, ένα μικρό κι ένα μεγάλο. Και στα δύο εντόπισα βιβλία που μ’ ενδιέφεραν αλλά δεν αγόρασα τίποτα.

Στην μεν περίπτωση του μικρού γιατί βρήκα το (ελληνικό) βιβλίο που μ’ ενδιέφερε 6 ευρώ ακριβότερα απ’ όσο θα μπορούσα να το πάρω από τον εκδότη του, και στην περίπτωση του μεγάλου γιατί τα δύο αγγλικά που μου τράβηξαν την προσοχή παρότι πολύ φθηνά σε σχέση με τα ελληνικά αντίστοιχου μεγέθους βιβλία , μια γρήγορη αναζήτηση στο amazon μου έδειξε ότι θα μπορούσα να τ’ αποκτήσω στο 1/3 αυτής της ήδη χαμηλής τιμής!

Πάνε κοντά 4 χρόνια από τότε που πήρα τον πρώτο μου ebook reader, το kindle.
Από τότε ως σήμερα άλλαξαν πολλά προς το καλύτερο για την εμπειρία της ανάγνωσης. Δεν περιορίζομαι πιο μόνο στο kindle. Διαβάζω πολύ και στο iPad mini που είναι ελαφρύ και βολικό γι αυτή τη δουλειά. Προσφέρει επίσης καλύτερη πλοήγηση από το Kindle και υποστηρίζει περισσότερα ebook format, συμπεριλαμβανομένου του pdf το οποίο προτιμούν αρκετοί έλληνες εκδότες (αν και δεν είναι πραγματικό ebook format, αλλά με καλή σελιδοποίηση και, βέβαια, δυνατότητα για υψηλής ποιότητας φωτογραφίες).

Η ευκολία με την οποία αγοράζει κανείς ηλεκτρονικό βιβλίο δεν έχει προηγούμενο και γι αυτό το προϊόν-βιβλίο που παλαιότερα αποτελούσε αποτέλεσμα επιλογής κι εμπεριστατωμένης αναζήτησης έχει γίνει πια impulse buy. Και βέβαια σ’ αυτό συντελεί κι ο παράγοντας τιμή.

Εξακολουθώ ν΄αγοράζω κι έντυπα βιβλία ακόμα.

Τεσσάρων ειδών κυρίως:

  • ό,τι έχει πολύ οπτικό υλικό και απαιτεί μεγάλη διάσταση για να το απολαύσεις (λευκώματα, graphic novels, ειδικές εκδόσεις)
  • ό,τι δεν μπορώ να βρω σε άλλη γλώσσα ή ηλεκτρονικό
  • ό,τι είναι τόσο προσεγμένο σαν έκδοση που συνιστά συλλεκτικό αντικείμενο
  • παλιά βιβλία

Γιατί τα λέω όλ’ αυτά; Γιατί η πρωινή μου βόλτα κι οι αγοραστικές κι αναγνωστικές μου συνήθειες  (στο βαθμό που αυτές οι τελευταίες είναι ή τείνουν να γίνουν κοινός τόπος), προοιωνίζουν άλλη μια καταστροφή για την ελληνική οικονομία: την καταστροφή του βιβλίου και της βιβλιοπαραγωγής.

Για ν’ ανταγωνιστεί ο έλληνας εκδότης και βιβλιοπώλης τον ξένο, μέχρι τώρα επαφίετο σε δύο πράγματα: ότι τα μεταφορικά από το εξωτερικό επιβάρυναν αρκετά την τιμή του ξένου βιβλίου, κι ότι, έτσι κι αλλιώς, τα βιβλία που γράφονταν στα ελληνικά δεν μπορούσε κανείς να τα προμηθευτεί απ’ αλλού.

Και οι δύο συνθήκες έχουν εκλείψει πλέον λόγω του ηλεκτρονικού βιβλίου: και μπορεί κανείς ν’ αγοράσει φθηνότερα το ξένο βιβλία κατευθείαν από την πηγή, και όσοι συγγραφείς (ναι, συγγραφείς, κι εδώ είναι ο κίνδυνος για τους εκδότες) ή εκδότες το επιθυμούν, μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα μεγάλα κανάλια διανομής (: Αmazon, iBooks, Β&Ν)  για να εκδόσουν και να προωθήσουν τα βιβλία τους.

Το παιχνίδι της διανομής έχει πλέον χαθεί για τον ελληνικό κόσμο του βιβλίου. Είναι θέμα χρόνου.  Το στοίχημα που μένει είναι να μην χαθεί και το παιχνίδι της παραγωγής.

Ο μικρός αδελφός

Τέλειωσα πριν λίγο το “Little Brother” του  Cory Doctorow,  κι όπως ‘προανήγγειλα’ και στο χτεσινό  NNC, ήθελα πολύ να γράψω ένα ποστ γι αυτό το βιβλίο.

Λίγη προϊστορία όμως πριν. Τον Cory Doctorow τον ξέρω κάποια χρόνια σαν blogger από το Boing Boing. Τον είχα ακούσει και μια φορά στο Twit. Γνώριζα πως είναι συγγραφέας αλλά δεν είχα διαβάσει κανένα βιβλίο του. Με το ξεκίνημα της ενασχόλησης μου με τα ebooks  από τα πρώτα ελεύθερα έργα που βρήκα (κυριολεκτικά παντού) ήταν του  Doctorow. Διάβασα μια σειρά από δοκίμια του και 2-3 διηγήματα για να ενδιαφερθώ αρκετά να πάω σ’ ένα ‘κανονικό’ βιβλίο.

Θυμήθηκα ότι ο Παναγιώτης είχε πριν δυό χρόνια διαβάσει και -νομίζω- μιλήσει σε κάποιο  podcast για το Little Brother κι έτσι μου ήρθε κάπως φυσικό να ξεκινήσω απ’ αυτό.

Πρόκετια για  μυθιστόρημα  επιστημονικής φαντασίας του 2008, αν δεν κάνω λάθος. Ή τουλάχιστον εκεί τοποθετεί η μνήμη μου τις πρώτες αναφορές σ’ αυτό. Η χρονολογία έχει ένα ειδικό ενδιαφέρον. Είναι η χρονιά που ξεκινάει η μαραθώνια  πορεία  του Ομπάμα προς την εξουσία, πορεία  που οδήγησε στην τελική απομάκρυνση των Ρεμπουμπλικάνων από την εξουσία, και σ’ ένα είδος τέλους εποχής για την περίοδο που σημαδεύτηκε από την πτώση των δίδυμων πύργων και τους πολέμους του Αφγανιστάν και του Ιράκ.

Το βιβλίο, παρότι επιστημονικής φαντασίας, κάνει ένα είδος ‘ξακαθαρίσματος λογαριασμών’ ακριβώς μ’ αυτήν την περίοδο και το πνεύμα και τις πρακτικές που τη σημάδεψαν. Η ιστορία έχει σαν αφετηρία ένα γεγονός ανάλογο με την πτώση των δίδυμων πύργων, μια μεγάλη τρομοκρατική ενέργεια στο Σαν Φραντζίσκο, που γίνεται η αιτία της εμπλοκής ενός έξυπνου, ατίθασου κι ελαφρά παραβατικού 17χρονου πιτσιρικά, σε μια αντιπαράθεση με την (παρα)εξουσία των ΗΠΑ.

Δεν θ’ αναφερθώ άλλο στην ιστορία για να μην το ‘χαλάσω’ σ’ όσους τυχόν θελήσουν να διαβάσουν το βιβλίο.

Θέλω να πω μόνο τι και γιατί μου έκανε (εξαιρετική) εντύπωση.

Καθαρά λογοτεχνικά κρίνοντας το βιβλίο, δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιας μορφής υψηλή δημιουργία. Παρότι ρέει κι είναι γραμμένο με νεύρο και δεν βαριέσαι στιγμή, η πλοκή πάσχει αρκετά, κι η γλώσσα είναι συχνά υπερβολική και με εκφραστικά κλισέ  των ειδών της επιστημονικής φαντασίας κι της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Αυτό που αλλάζει όμως τα πάντα είναι η οπτική γωνία. Επιλέγοντας σαν ήρωα ένα νεαρό geek, ο Cory  είναι στα νερά του. Ξέρει καλά τι σημαίνει αυτό σαν καθημερινή ζωή, ψυχολογία και σκέψη. Και, παρότι δεν γνωρίζω τον Cory Doctorow ούτε από βιογραφικές αναφορές, νομίζω ότι έχει ποτίσει τον ηρωά του με χαρακτηριστικά της δικής του προσωπικότητας. Η οποία παρουσιάζει τον εξής ενδιαφέροντα συνδιασμό: του χάκερ με τον ακτιβιστή.

Κι ακριβώς εκεί είναι που το βιβλίο αρχίζει ν’ ‘ανεβαίνει’ και ν’ αποκτάει μεγάλη αξία. Γιατί, μέσα από την ταύτιση με τον ήρωα, ο συγγραφέας εισάγει τον αναγνώστη  (χάκερ ή μη) σ’ αυτόν τον κόσμο που γνωρίζει καλά. Όχι, απλά τον εισάγει. Τον εκπαιδεύει. Πολλαπλά.

Πρώτα απ’ όλα σε θέματα ασφάλειας: σε σχέση με την χρήση δικτύων και προγραμμάτων αλλά και τρόπους αντιμετώπισης συστημάτων παρακολούθησης, πρακτικών των διωκτικών αρχών, γνωστών εργαλείων παράκαψης των ελέγχων κτλ.

Έπειτα προχωράει σε κατανοητές εισαγωγές σε βασικά θέματα κρυπτογραφίας, τεχνικές data mining που χρησιμοποιούνται για να εξάγουν συμπεράσματα από την online συμπεριφορά κάποιου, Bayesian filters κτλ.

Δεν αρκείται όμως εκεί. Έχοντας τοποθετήσει τη δράση στο Σαν Φραντζίσκο, δένει  σε μια ιστορική συνέχεια την σημερινή Μέκκα της υψηλής τεχνολογίας με κινήματα καλλιτεχνικά και πολιτικά του 50, 60 κι 70.

Ο CD βάζει τον ήρωα του να διαβάσει το On the Road του Jack Kerouac,  αυτό το βιβλίο σταθμό της λογοτεχνίας των μπήτνικ, δείχνοντας μας έτσι και τις δικές του αναφορές και καταβολές.

Μέσα από το στόμα μιας καθηγήτριας του ήρωα μαθαίνουμε την ιστορία των χίππις και των γίππις, το αντιπολεμικό κίνημα του Βιετνάμ και τον εκφυλισμό τους στην δεκαετία του 80 και τη μετάπτωση των παλιών επαναστατών σε yuppies (αν σας θυμίζω την ιστορία της γενιάς του Πολυτεχνείου αυτό, δεν είναι καθόλου τυχαίο από μέρους μου).

Οι αναφορές στην σύγχρονη ιστορία και πραγματικότητα είναι πάμπολλες: πόλεμος του Ιράκ, Γκουαντάναμο, Αϊτή, Πειρατικό Κόμμα της Σουηδίας. Αλλά κι οι κοινωνικές επίσης: οι φυλετικές διακρίσεις στην Αμερική, η μονόπλευρη για τους μη λευκούς δικαιοσύνη, οι απόκληροι των πόλεων που παρεπιδημούν σε πολεοδομικά κατασκευάσματα γεμάτα από υπαλλήλους κάθε μορφής τη μέρα που μετατρέπονται σε σκοτεινές συνοικές πρέζας και πορνείας το βράδυ.

Κι όλη αυτή η παιδεία δεν είναι τυχαία. Είναι συμπλήρωμα της τεχνικής παιδείας. Γιατί σε τελική ανάλυση, η λογοτεχνία του Doctorow είναι μια στρατευμένη λογοτεχνία. Θέλει (ήθελε όταν το έγραφε) να δημιουργήσει μια νέα γενιά ‘αντιφρονούντων’. Που δεν θ’ αρκούνται σε παθητικές αντιπαραθέσεις με την όλο και πιο ασφυκτική εξουσία, αλλά θα γίνουν μικροί επαναστάτες που θ’ αντιπαρατεθούν στον Μεγάλο Αδελφό (όπως προσωποποίησε την εξουσία ο Όργουελ στο 1984),  την surveillance society, τον κόσμο που πολεμάει τον τρόμο των λίγων τρομοκρατών βυθίζοντας σ’ ένα άλλο τρόμο τους πάρα πολλούς αθώους (*). Κι έτσι πλάθει τον  μικρό ‘αδελφό’, τον μικρό ήρωα που θα βρει την τόλμη και τη συνείδηση να  αντιπαρατεθεί στον  μεγάλο, για ν’ ακυρώσει τα μέσα της τυρανίας του.

Ο Doctorow, πιστός στα όσα διακηρύττει,  διαθέτει όλα τα έργα του δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή. Έτσι, μετά απ’ αυτή την πρώτη καλή εμπειρία έσπευσα και κατέβασα άλλα τρία από το προσωπικό του site. Το Little Brother αξίζει να διαβαστεί. Κατεβάστε το, ή ακόμα καλύτερα, αγοράστε το για να στηρίξετε και τον συγγραφέα του.

Σ’ αυτό ακριβώς βρήκα καταπληκτικό το επιχείρημα για το παράδοξο του  false positive: Φανταστείτε ότι στην Αθήνα των 5 εκατομ. υπάρχουν 50 τρομοκράτες (κάνω επίδηδες τα νούμερα στρογγυλά για ευκολία), δηλαδή ποσοστό 0.001%. Φανταστείτε επίσης ότι έχουμε βρεί μια μέθοδο να εντοπίζουμε τους τρομοκράτες με εξαιρετική ακρίβεια, ας πούμε 99%. Αυτό σημαίνει ότι αν ελέξγουμε όλους τους Αθηναίους, 1% θα τους θεωρήσουμε τρομοκράτες κατά λάθος (ήτοι 50.000  Αθηναίους) γιατί αυτό είναι το όριο της ακρίβειας της μεθόδου μας. Κι έτσι οδηγούμαστε στο παράδοξο να κυνηγάμε και να ελέγχουμε 50.000 για να πιάσουμε 50, ήτοι 49.950 ανθρώπους θα τους βασανίσουμε άδικα. Και βέβαια το ερώτημα είναι, μπορεί να δικαιολογηθεί ένα τέτοιο κόστος έναντι του αντίστοιχου οφέλους;

Μίμης Ανδρουλάκης: μυθιστόρημα ελεύθερο για κατέβασμα από διαδίκτυο

Ευχάριστη και σημαδιακή η έκπληξη του Μίμη Ανδρουλάκη να διαθέσει ελεύθερα το μυθιστόρημα του “Το Χαμένο Μπλουζ” για κατέβασμα από το μπλογκ του. Κι η συμφωνία των εκδόσεων Καστανιώτη σ΄αυτή του την απόφαση ίσως να σημειοδοτεί την έναρξη μιας νέας εποχής για την εκδοτική δραστηριότητα στην Ελλάδα.

Ο ΜΑ στην εκπομπή ‘Επισκέπτης της Παρασκευής’ δήλωσε επίσης ότι σταδιακά θα απελευθέρώσει όλα του τα βιβλία στο διαδίκτυο!

Η μόνη απορία που έχω κι ελπίζω να με διαβάσει ο ΜΑ για να μας την λύσει, είναι τι είδους ελεύθερα είναι το ελεύθερα. Δηλαδή πρόκειται για κάποιου τύπου άδεια Creative Commons όπως λέει ο υπότιτλος (και ποιάν) ή διαθέτει το βιβλίο στο Public Domain, όπως φαίνεται να υπονοεί η ευχαριστία στον Καστανιώτη;

Στο pdf αρχείο, όπως μου υπέδειξε ο vrypan, διευκρινίζεται ότι η άδεια με την οποία διατίθεται το βιβλίο είναι:

Creative Commons : Attribution-Noncommercial-Share Alike 3.0 Greece -2008

 

Τα μπλογκ ως μαθητεία

Ο τρόπος διδασκαλίας που μου άρεσε σε σχολείο, γυμνάσιο, λύκειο, Πανεπιστήμιο είχε πάντα μέσα το στοιχείο του διαλόγου.
Σπάνια οι διδάσκοντες που κατέφευγαν στην μακρόσυρτη διάλεξη κατάφερναν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μου για πολύ. Και μάλλον  με τον περισσότερο κόσμο το ίδιο συμβαίνει.

Γιατί άραγε;

Το κλειδί νομίζω είναι η συσχέτιση και η συμμετοχή. Αν εμπλακείς σε διάλογο κάτι σε αφορά ή αρχίζει να σε αφορά. Γίνεται θέμα σου αρχικά και σταδιακά κτήμα σου.

Τα μπλογκ είναι ένας τεράστιος διάλογος, μια ατέρμονη συζήτηση. Ναι, είναι φλύαρα, αλλά, δεν ξέρω αν έχετε προσέξει ότι σε μια ομάδα που κάνουν φασαρία οι φλύαροι, αυτοί που θέλουν πραγματικά να γνωριστούν και να συζητήσουν, τραβιούνται παραδίπλα και το κάνουν.

Το ότι τα μπλογκ είναι συζητήσεις είναι πρόεκταση μιας διάσημης κι ευρύτερης θέσης: ότι οι αγορές είναι συζητήσεις, πρώτη από τις 95 θέσεις ενός μεγάλης επιρροής βιβλίου, του Cluetrain Manifesto, που μπορείτε να διαβάσετε όλο εδώ.

Όλη αυτή η μακροσκελής εισαγωγή είναι για να πω το εξής απλό αλλά σπουδαίο: ότι στα μπλογκ πράγματα που πρέπει να γνωρίζω δεν τα ανακαλύπτω πάντα μόνος μου αλλά πολλές φορές έρχονται και με βρίσκουν εκείνα.
Έτσι σήμερα, μέσα από ένα σχόλιο, ανακάλυψα την ύπαρξη ενός άλλου Club ανθρώπων (με συναφείς στόχους με το Open Coffee Club), ενός best seller που έχει σχέση με την επιχειρηματικότητα κι ενός παιχνιδιού που αποσκοπεί να διδάξει τις βασικές αρχές της οικονομικής διαχείρισης.

Δεν θα τα αναλύσω. Όποιος θέλει ας τα ψάξει μόνος, κι ας … μάθει.

Powered by ScribeFire.

Διαβάσαμε για την Ψιλικατζού

Ένα σχόλιο μ´ έφερε σ’ επαφή με ένα καινούργιο ιστοτόπο που ειναι αφιερωμένος στην κριτική βιβλίου και το βιβλίο γενικώτερα: το diavasame.gr.
To diavasame είναι ένα πολύ όμορφο αισθητικά site, λειτουργικό και χωρίς υπερβολές. Έχει φτιαχτεί από ανθρώπους που συναντήθηκαν σε κάποιο σεμινάριο κριτικής βιβλίου και το μεράκι έγινε ιστοσελίδα.
To diavasame είναι ανοιχτό σε συμμετοχές τρίτων και κατ’ αυτήν την έννοια είναι λίγο web 2.0. Του λείπει όμως η φιλοσοφία του web 2.0 : για να εγγραφείς πρέπει να δηλώσεις όνομα κι επώνυμο ενώ επικοινωνεί με το αναγνωστικό του κοινό με newsletter κι όχι με feed. Αυτά βέβαια δεν είναι στοιχεία καθοριστικά για το βιβλιόφιλο, απλά θα το καθιστούσαν άσχετο με το αντικείμενο του metablogging, αν δεν έπαιρνε το μάτι μας το εξής πολύ ενδιαφέρον:
Στη σελίδα με τα πρώτα σε κυκλοφορία βιβλία, στην ελληνική λογοτεχνία και στην 15η θέση, βρίσκεται μια γνώριμή μας: η Ψιλικατζού.
Να λοιπόν που το βιβλίο της πάει καλά. Και καλύτερα της ευχόμαστε.

Powered by ScribeFire.

Update: Μήπως οι συζητήσεις για τα μπλογκ δεν αξίζουν τον κόπο;

Update:  Η ομιλία του Αλέξη Σταμάτη εδώ και στα σχόλια στο ποστ του, συζήτηση και απόψεις για χτες.

Παρακολούθησα χτες την παρουσίαση/συζήτηση “Ο ρόλος του Ίντερνετ στο χώρο του βιβλίου. Η περίπτωση των blogs: μια διαφορετική συνάντηση”.

Το πάνελ απαρτίζετο από τους Ελένη Γκίκα, συντονίστρια, Αλέξη Σταμάτη, Βασίλη Ρούβαλη, Τιτίκα Δημητρούλια και Νίκο Ξυδάκη. Πλην της κας Δημητρούλια, όλοι οι υπόλοιποι είναι και bloggers. Κι αυτό το ‘και’ ήταν το απογητευτικό της εκδήλωσης γιατί, όπως σωστά το έθεσε κι ο Α. Σταμάτης, στο πάνελ θα έπρεπε να βρίσκονται και (ή μόνο) σκέτοι bloggers.

Panel

Οι ομιλητές προσπάθησαν να ιχνηλατήσουν τις σχέσεις βιβλιου, λογοτεχνίας και βιβλιοπαραγωγής με το blogging, καταθέτοντας παράλληλα τα στοιχεία της δικής τους εμπειρίας. Το παράδοξο ήταν ότι η κα Δημητρούλια που δεν είναι blogger φάνηκε η πιο διαβασμένη σε θεωρητικό επίπεδο για το θέμα, ενώ ο Ν. Ξυδάκης, παρότι τοποθέτησε εαυτόν σε μια τεχνοφοβική γενιά κι ηλικία, έδειξε να γνωρίζει καλύτερα από όλους τους πανελίστες το φαινόμενο Web 2.

Δεν έχω κείμενα ομιλιών και δεν κρατούσα σημειώσεις κι έτσι δεν μπορώ να δώσω το στίγμα των τοποθετήσεων. Αν κυκλοφορήσουν στα μπλογκ, θα τα λινκάρω.

Η συζήτηση που επακολούθησε ήταν μάλλον άτονη με διστακτικό το κοινό και συχνά εκτός θέματος ερωτήσεις / τοποθετήσεις. Τα πιο ενδιαφέροντα θέματα που θίχθηκαν ήταν το κατά πόσο υπάρχει κόντρα δημοσιογράφων και μπλόγκερς και η διαφορά ελευθερίας έκφρασης στο blogging από τη δημοσιογραφία (το θέμα έφερε ο Μανώλης Ανδριωτάκης, δημοσιογράφος, συγγραφέας και μπλόγκερ).

Τελικά τα μπλογκ εκτός της μπλογκόσφαιρας χάνουν την αίγλη τους. Ίσως αυτό να είναι σύμφυτο του γεγονότος ότι τα μπλογκ είναι μια γλώσσα, και το να μιλήσεις για μια γλώσσα με μια άλλη γλώσσα ενέχει στοιχεία ανέφικτου…

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι για την Ψιλικατζού στα Νέα

ΦωτογραφίαΤα Σαββατιάτικα νέα είχαν ένα μικρό αφιέρωμα στην ψιλικατζού, την προσωπική της ιστορία και το βιβλίο.

“Κάποια στιγμή, πήρα ένα μήνυμα από τον εκδοτικό οίκο Ιntro Βooks. Ήθελαν να κάνουν βιβλίο αυτά που έγραφα στο blog μου. Θυμάμαι, έτρεμα από τον φόβο μου. Πίστευα πως δεν είχαν καταλάβει ότι ήμουν στ΄ αλήθεια ψιλικατζού..”