Tag Archives: Δημοσιογραφία

Διαφημίσεις στο Twitter; Hold your horses.

Σε μια προσπάθεια να αξιοποιήσει οικονομικά την ολοένα αυξανόμενη παγκόσμια δημοφιλία της, η υπηρεσία Twitter, ανακοίνωσε ότι πλέον θα επιτρέψει στους διαφημιστές να έχουν πρόσβαση στους πάνω από 45 εκατ. επισκέπτες κάθε μήνα του site της.

Έτσι ξεκινάει το άρθρο στην Ελευθεροτυπία μ΄αφορμή την πρόσφατη επικαιροποίηση των όρων χρήσης του twitter.

Επειδή όμως 45 εκατομ. χρήστες του twitter έχουν λάβει το email του Biz Stone με τη σχετική ανακοίνωση, κι άρα κι όλοι οι Έλληνες, καλό θα ήταν να προσέχουμε τι λέμε.

Γιατί ο  Biz απλά παρέπεμψε το post του twitter blog που λέει:

Advertising—In the Terms, we leave the door open for advertising. We’d like to keep our options open as we’ve said before.

Άρα δεν υπάρχει είδηση, απλά επαναλαμβάνεται μια ήδη διατυπωμένη θέση αφενός, κι αφετέρου, αν κάνει κανείς τον κόπο να πατήσει το link διαβάζει μεταξύ άλλων:

We also say traditional web banner advertising isn’t interesting to us which is also true. However, to say we are philosophically opposed to any and all advertising is incorrect.

Το συμπέρασμα; Απλά στο twitter ψάχνονται ακόμα -κάτι διόλου άγνωστο. Στην Ελευθεροτυπία έχουν μάλλον πάψει να ψάχνουν.

Δημοσιογραφικές πηγές λένε…

Ένα συνηθισμένο επιχείρημα που ακούγεται για την δημοσιογραφία είναι ότι σε σχέση με το blogging είναι αξιόπιστη, ότι υπάρχει κάποιος πάντα που αναλαμβάνει την ευθύνη της είδησης κτλ.
Για να δούμε στην παρακάτω περίπτωση (την οποία μου υπέδειξε ο ένας από τους συνεταίρους μου) πως λειτουργεί αυτό:

α. Ο χρήστης του phorum.gr με το ψευδώνυμο Sorentino, θέτει τον Μάρτιο του 2008 ένα ερώτημα στο forum για κάποια ταινία που προσπαθεί να θυμηθεί με τον Σταύρο Ξενίδη και τη Ρένα Βλαχοπούλου και δεν παίρνει απάντηση.
Σημείο προσοχής: ο Sorentino βάζει κάτω από κάθε καταχώρησή του στο phorum τη φράση ” φρόνιμα, είδες ο Κριστίνο ;”
β.Τον Μάιο του 2008 ο Σ. Ξενίδης, άπορος και με πολλά εγκεφαλικά, μπαίνει στο γηροκομείο Αθηνών όπου και παραμένει μέχρι τέλους.
γ. Στις αρχές Οκτωβρίο η Espresso του κάνει ένα αφιέρωμα μιλώντας για το δράμα του. Στο αφιέρωμα μεταξύ άλλων αναφέρεται:

Εχει υποδυθεί από τον συνταγματάρχη Κοντέλη στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη, όπου έπαιξε μαζί με τη γυναίκα του (η κ. Μαργαρίτα υποδύθηκε την κ. Λάμπρου), μέχρι τον σύμβουλο στοιχημάτων που είπε στη Ρένα Βλαχοπούλου το αμίμητο «Φρόνιμα, είδες ο Κριστίνο;»

Τι έχει γίνει; Μας το εξηγεί ο ίδιος ο Sorentino σε νεώτερη καταχώρησή του στο phorum.

Το έχει πιάσει το google (ΣΣ: την προηγούμενη καταχώρηση) ως εξής:

Phorum.gr • Προβολή θέματος – Σταύρος Ξενίδης (Ελληνικές κωμωδίες)4 δημοσιεύσεις
Ο Ξενίδης με τη Βλαχοπούλου -νομίζω- υποδύεται τον σύμβουλο στοιχημάτων και λέει διάφορες οδηγίες. φρόνιμα, είδες ο Κριστίνο ;. Άβαταρ μέλους …
www.phorum.gr/viewtopic.php?f=11&t=116012 – 19k – Προσωρινά αποθηκευμένη – Παρόμοιες σελίδες

Στην πραγματικότητα δεν είναι με τη Βλαχοπούλου, ούτε έχουμε βρει ακόμα την ταινία που βρίσκεται.

Όλα λοιπον τα obituary των εφημερίδων για τον Σταύρο Ξενίδη γράφουν -με βάση αυτό το λήμμα- γι αυτήν την ταινία και μάλιστα προσέθεσαν και το “φρόνιμα είδες ο Κριστίνο” σαν ατάκα του Ξενίδη στο έργο ενώ δεν ήταν (είναι η υπογραφή του μέλους στο λήμμα) !!
Ο Ξενίδης με τη Βλαχοπούλου έχουν συνεργαστεί μόνο στη “Βουλευτίνα”.

Περαστικά μας.

Δημοσιογραφικές ασκήσεις για τον Χριστόδουλο

Έχει γεμίσει η μπλογκόσφαιρα με κόπιες του υποτιθέμενου περιεχομένου του δωματίου του εκλιπόντος Αρχιεπισκόπου. Προφανώς το κείμενο, αν είναι αληθινό, συνιστά σκάνδαλο.  Αλλά από τις αναφορές που είδα (λίγες) δεν διαπίστωσα να έχει γίνει καμιά σοβαρή έρευνα για την προέλευσή του και τη διασταύρωσή του πριν αναπαραχθεί, ειδικά από τα λεγόμενα ειδησεογραφικά μπλογκ, που μπορεί να έχουν και πρόσβαση σε κάποιες πηγές (αν υποθέσουμε ότι την χρειάζονται και ποτέ).

Κι έτσι, χωρίς να έχω κανένα ιδιαίτερο λόγο να υπερασπιστώ την εκκλησία ή τον Χριστόδουλο, ή όποιον αυτόκλητο εκπρόσωπο του Θεού στη γή, παραθέτω  μερικές σκέψεις και παρατηρήσεις γιατί το όλο θέμα μου φάνηκε να μπάζει. Δεν έχω καμιά δημοσιογραφική πρεμούρα να το κάνω, αλλά μ’ ενοχλεί αυτό το ατέλειωτο copy paste που δεν κοιτά και λίγο πίσω.

Ποιά είναι η πηγή του συγκεκριμένου θέματος; Όλες οι αναφορές που είδα συμφωνούν πως είναι το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ. Μια αναζήτηση στη φράση ‘περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ’ επιστρέφει βασικά τα κείμενα που έχουν δημοσιευτεί στα μπλογκ για τη αποσφράγιση του δωματίου του Χριστόδουλου αλλά καμιά άλλη αναφορά ή πολύ περισσότερο, σελίδα του περιοδικού. Κάπου διάβασα ότι το περιοδικό είναι ηλικίας 18 μηνών και κάπου αλλού ότι κυκλοφοράνε και σκαναρισμένες σελίδες από το άρθρο. Εν πάσει περιπτώσει σας παραπέμπω εδώ για το κείμενο, μιας και από κει άρχισε ο προβληματισμός μου.

Σε κάποιες από τις αναφορές γίνεται λόγος για ένα σχετικό άρθρο του Πρώτου Θέματος της 27/7 το οποίο ανέτρεξα και βρήκα και λέει περιληπτικά ότι και το παραπάνω κείμενο.

Γυρνώντας στην ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, εντόπισα στο ίντερνετ ένα περιοδικό με το όνομα ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ αλλά δεν υπάρχει τεύχος Σεπτεμβρίου ακόμα.

Στο μπλογκ “Απ΄αλλού” υπάρχει μια έρευνα για τον εντοπισμό του Συντάκτη κι αναφέρονται ονόματα και τηλέφωνα, αλλά ο ιστολόγος λέει ότι δεν κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί του.

Η αναζήτηση στο Google News για το περιοδικό δεν επιστρέφει τίποτα, που σημαίνει ότι δεν έχει αναφερθεί στον τύπο που και τα portal που παρακολουθεί το Google News τον τελευταίο μήνα (τόσο κρατάει το Google News στοιχεία).

Το κείμενο τώρα το ίδιο έχει ασάφειες. Μιλάει για αποσφράγιση ιδιαίτερου δωματίου:

Ξεσφράγισαν το σφραγισμένο ιδιαίτερο δωμάτιο του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στο Παλαιό Ψυχικό και βρήκαν πάρα πολλά αντικείμενα μεγάλης χρηματικής αξίας. Τα κατέγραψε επιτροπή την οποία αποτελούσαν δικαστικές αρχές, ο διευθυντής της αστυνομίας, ο εκπρόσωπος της εφορίας, ένας συμβολαιογράφος, ο αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Χρυσικός, ο πρώην αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Συνοδινός, ο γνωστός Βρεσθένης Θεόκλητος Κουμαριανός, και δύο διάκονοι του Χριστόδουλου.

συνεπώς, το τι ήταν εκτός του δωματίου ήταν γνωστό και σε κοινή θέα. Αλλά …

Τα πράγματα που καταγράφηκαν βρίσκονταν τόσο στο ιδιαίτερο δωμάτιο του Χριστόδουλου όσο και στα βεστιάριά του(= ιματιοθήκες) και στο υπόλοιπο ανάκτορό (sic) του.

Ποιός ο λόγος αυτής της καταγραφής εκτός δωματίου; Ποιά είναι γενικά η νομική διαδικασία σφραγίσματος ξεσφραγίσματος; Κι εν πάσει περιπτώσει δεν  μιλάμε για προσωπική κατοικία αλλά για αρχιεπισκοπική κατοικία; Τι θεωρείται περιουσία του Χριστόδουλου και τι της εκκλησίας τότε; Τι είχε περιέλθει στον Χριστόδουλο από τους προκατόχους του ή την εκκλησία και τι απ’ ευθείας σ’ αυτόν;
Στο άρθρο του πρώτου Θέματος η συντάκτρια Αντζυ Σταθάτου κάνει σύγκριση με τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφήμ:

Ηταν καλοκαίρι του 1998 όταν αποσφραγιζόταν η αρχιεπισκοπική κατοικία στο Παλαιό Ψυχικό μετά την εκδημία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Τότε δεν είχαν βρεθεί πολλά αντικείμενα μεγάλης αξίας. Ο λιτός Σεραφείμ «είχε αφήσει το σπίτι να ρημάξει από την υγρασία», όπως
έλεγε συνεργάτης του τότε Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου.

Προφανώς δεν μπορώ να το διασταυρώσω αυτό από το νετ. Δεν υπήρχε  Google τότε 😉

Εδώ μιλάει για αποσφράγιση Αρχιεπισκοπικής κατοικίας κι όχι δωματίου. Και παρακάτω:

Στις 10 Ιουνίου του 2008, περίπου δέκα χρόνια μετά, η αρχιεπισκοπική κατοικία
αποσφραγίστηκε εκ νέου.

Εν κατακλείδι: δύο αναφορές όλες κι όλες, η μία στο ‘έγκυρο’ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ κι η άλλη σ’ ένα περιοδικό που αν υπάρχει δεν το ξέρει ούτε ο εκδότης του, ένα κείμενο υπερβολικό και μια υστερία αναπαραγωγής του. Βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Η φωτογραφία είναι από το flickr  και το χρήστη Eddi ’07.

Κανάλι για δημοσιογραφία πολιτών στο youtube

Το είδα σήμερα στο friendfeed από ένα σύνδεσμο που αποθήκευσε στο delicious o Steve Rubel: το youtube λανσάρισε ένα κανάλι (το Citizen News) για δημοσιογραφία πολιτών.
Θα μου πείτε όλο το youtube δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί γι αυτή τη δουλειά; Ναι, αλλά ψάξε βρες τι είναι τι.
Υποθέτω το λανσάρισμα ξεχωριστού καναλιού διευκολύνει στη συγκέντρωση και στο ‘ξεσκαρτάρισμα’ του σχετικού υλικού.
Μπορεί να δούμε ενδιαφέροντα πράγματα εδώ, αλλά μπορεί και να προβάλουμε ενδιαφέροντα πράγματα. Για την Ελλάδα με τη μικρή πιθανότητα διεθνούς παρουσίας στο οτιδήποτε, ένα βήμα λόγου και διαλόγου είναι ευκαιρία.

Αναζητώντας ένα οικονομικά βιώσιμο μοντέλο για ανεξάρτητη ειδησεογραφία

Είχαμε πριν λίγες ώρες μια συζήτηση με φίλο blogger σχετικά με τη δυνατότητα δημιουργίας ενός πραγματικά ανεξάρτητου ιντερνετικού μέσου ενημέρωσης, που να μπορεί να ζει τους ανθρώπους που το τροφοδοτούν και να τους επιτρέπει να εξασκούν ερευνητική δημοσιογραφία, ένα σπορ που έχουν βασικά εγκαταλείψει τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων δεν εννοώ just another blog. Περισσότερο κάτι σαν το ΟhmyNews.

Αιτία της κουβέντας δεν ήταν δικές μας επιχειρηματικές φιλοδοξίες αλλά πραγματικός προβληματισμός για την δυνατότητα ελεύθερης εξάσκησης της δημοσιογραφίας, καθώς προηγουμένως  μου είχε αναφέρει κάποιες εξωφρενικές περιπτώσεις λογοκρισίας δημοσιογράφων σε έντυπα που πλασάρονται ως ανεξάρτητα και φιλελεύθερα.

Η συλλογή ειδήσεων (μιλάμε για ειδήσεις διασταυρωμένες,  με αναφορές σε πηγές κτλ, κι όχι το χάλι που βλέπουμε κι έχουμε συνηθίσει σε βαθμό αφασίας)  και, κυρίως, η ερευνητική δημοσιογραφία είναι πολυδάπανα σπορ. Κανένα παραδοσιακό μέσο, ακόμα και στις καλύτερες μέρες του, δεν κατάφερε να τα κάνει δε κερδοφόρα σε βάθος χρόνου.

Όποιος αναλάβει ένα τέτοιο εγχείρημα πρέπει να αμοίψει  ικανοποιητικά δημοσιογράφους έτσι ώστε που να μπορούν να ασκούν αυτό το επάγγελμα-λειτούργημα, και, ακόμα και στην περίπτωση που δουλεύουν από το σπίτι τους και δεν απαιτούνται μεγάλες εγκαταστάσεις, γραφεία κτλ, πρέπει να μπορέσει να καλύψει το κόστος συνδρομής σε ειδησεογραφικά πρακτορεία, αλλά και το κόστος  δημιουργίας, φιλοξενίας και συντήρησης της ιστοσελίδας του, που, για ένα μεγάλης επισκεψιμότητας μέσο, δεν είναι ευκαταφρόνητο.

Θα μπορούσε να αντιπροτείνει κανείς τη δημοσιογραφία των πολιτών και μέσα σαν το Indymedia αντί για τη δημιουργία μιας επιχείρησης. Εξαρτάται από το ζητούμενο. Το ζητούμενο στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η συλλογή και προσφορά ειδήσεων για όλα τα θέματα της γενικής ειδησεογραφίας, όσο αυτό είναι εφικτό. Η δημοσιογραφία των πολιτών είναι πηγή ειδήσεων, δεν είναι συλλέκτης. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί σοβαρά ότι διαβάζοντας μπλογκ ή δεν ξέρω γω τι μπορεί εύκολα και γρήγορα να πάρει μια γενική εικόνα της τρέχουσας ειδησεογραφίας σε καθημερινή βάση. Το ίδιο ισχύει και για τα indymedia.

Αν υπάρχει τρόπος συλλογής, ξεκαθαρίσματος και έγκαιρης παρουσίασης των ειδήσεων μέσα από τα μπλογκ ή παρεμφερή μέσα, μου διαφεύγει εντελώς.

Το OhmyNews που ανέφερα παραπάνω είναι μια κορεάτικη online εφημερίδα (δείτε εδώ την Αγγλική έκδοση) που έχει προσπαθήσει με επιτυχία να συνδιάσει την παραδοσιακή δημοσιογραφία με την δημοσιογραφία των πολιτών. Μόνο το 20% της ειδησεογραφίας του προέρχεται από μόνιμους επαγγελματίες δημοσιογράφους, ενώ το υπόλοιπο δημιουργείται από ένα μεγάλο δίκτυο πολιτών-δημοσιογράφων.  Το δίκτο αυτό, αν θυμάμαι καλά απ’ όσα είχα διαβάσει στο We, the media, έχει μια ημιεπαγγελματική σχέση με το OhmyNews. Δηλαδή οι πολίτες δημοσιογράφοι, μπορεί να αμοιφθούν για τη συνεισφορά τους, μπορεί όχι.

Σε κάθε περίπτωση το OhmhNews είναι μια επιχείρηση. Και σαν τέτοια έχει ανάγκη εσόδων. Και μια απλή επίσκεψη στην ιστοσελίδα τους μας φανερώνει ότι αυτή δεν είναι άλλη από τη διαφήμιση, τη βασική πηγή εσόδων όλων των μέσων. Δεν ξέρω πως κι αν έχει λύσει τα προβλήματα εξάρτησης που δημιουργεί η δημιουργία εσόδων μέσω της διαφήμισης, αλλά θα είχα μεγάλη περιέργεια να το μάθω.

Τα αναφέρω αυτά σαν ένα ανοιχτό προβληματισμό (δεν έχω λύσεις να προτείνω) με την ελπίδα να ξεκινήσει μια συζήτηση γύρω από το θέμα που να μπορέσει να υποδείξει ή αναδείξει πιθανές λύσεις. Αν μπορέσουμε να ξεκαθαρίσουμε καταρχήν στη σκέψη, ένα οικονομικό μοντέλο για την δημιουργία ανεξάρτητης ειδησεογραφίας, τότε είμαι σίγουρος ότι θα βρεθούν οι άνθρωποι που θα το κάνουν πράξη.

N95 και Citizen Journalism: Μια προσωπική δικαίωση

Όταν αποφάσισα να πάρω το N95 της Nokia δεν ήταν γιατί ήθελα ένα ακριβό gadget, ούτε γιατί είχα παρασυρθεί από τη αντιπαράθεση με το i-phone. Ο βασικός λόγος ήταν γιατί τα χαρακτηριστικά του το έκαναν μια ιδανική συσκευή για Citizen Journalism: μπορείς να ηχογραφήσεις, φωτογραφήσεις και βιντεοσκοπήσεις οπουδήποτε κι οτιδήποτε και μπορείς να στείλεις τα αρχεία σου στο internet μέσα από κάποιο wlan ή, αν αντέχει η τσέπη μου από 3G που είναι και ευρύτερα διαθέσιμο.

Δεν είχα πολυσυζητήσει αυτό το σκεφτικό γιατί, ομολογώ, φοβόμουν ότι θα με παίρνανε για ψώνιο.

Εν τω μεταξύ, επειδή κάθε μέρα δεν είναι citizen journalism μέρα (για την ακρίβεια πολύ λίγες είναι), βρήκα άλλες χρήσεις για να μην κάθεται το N95 αργόμισθο: άκουσμα podcast στο τραίνο και στο δρόμο, γρήγορη ματιά στο email και στον google reader mobile, facebook mobile κτλ. Γι αυτά μόνο όμως που είναι κι οι λειτουργίες που προσφέρει το iPhone με καλύτερο interface, δεν θα έδινα τα λεφτά που κοστίζουν ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Πριν λίγες μέρες με χαρά κι έκπληξη είδα πως την ιδέα ότι το N95 είναι μια συσκευή για Citizen Journalism την είχαν ‘ασπαστεί’, ούτε λίγο, ούτε πολύ, η ίδια η Nokia και το Reuters! Πως; Σε μια συνεργασία που ανακοίνωσαν, το Reuters πρόκειται να προμηθεύσει επιλεγμένους δημοσιογράφους του με ένα κιτ που αποτελείται από N95, βάση στήριξης για βιντεοσκόπηση, εξωτερικό κατευθυντικό μικρόφωνο, εξωτερικό πληκτρολόγιο (bluetooth) και ηλιακό φορτιστή. Η πρακτική αυτή ενέχει μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή: η mainstream δημοσιογραφία αντιγράφει πρακτικές της δημοσιογραφίας των πολιτών. Κι εγώ … χμ, πολύ θα ήθελα τον τρίποδα και τον φορτιστή του κιτ!

Και μιας και μιλάω για το N95 δεν μπορώ να μην κάνω εύφημο μνεία στον vrypan για το hack του wordpress που το κάνει OPML manager για το N95. Άλλωστε είμαστε στο ίδιο (Ν95) στρατόπεδο.

Η συνέντευξη του Peter Fleischer της Google στην εφημερίδα «Καθημερινη»

Ο κ. Fleischer απαντά σε ενδιαφέροντα ερωτήματα, ως σύμβουλος της εταιρείας σε θέματα για τη προστασία της ιδιωτικότητας. Η συνέντευξη δόθηκε στο δημοσιογράφο Ματθαίο Τσιμιτάκη, κατόπιν αιτήματος του συνεντευξιαζόμενου κ. Peter Fleischer, πράγμα το οποίο -κατά τη γνώμη μου- δεν διαφέρει και πολύ από τη καταχώρηση μιας πληρωμένης δημοσίευσης, η οποία απαλύνει κατηγορίες που έχουν διατυπωθεί εναντίον της πανίσχυρης εταιρείας, από τον τίτλο της κιόλας:
–>> «Google: Καμία συνεργασία για φακέλωμα».

Εντυπώσεις – παρατηρήσεις – απορίες για τη δημοσίευση καθαυτή (εκτός της ουσίας του άρθρου):

1. Η διαδραστικότητα μεταξύ παραδοσιακών ΜΜΕ (του Τύπου, στη περίπτωση) και ιντερνετ, η οποία εξαίρεται με το παράδειγμα ενός σημαντικού παράγοντα -του κ. Peter Fleischer.
2. Τα αντανακλαστικά μιας τεράστιας σε μέγεθος εταιρείας. Στο κάτω κάτω, τι ανάγκη είχε να “απολογηθεί” ο κ. Peter Fleischer σε ένα δημοσιογράφο μιας μικρής χώρας; Θα έχανε κάτι η Google αν δεν έκανε αυτό το βήμα;
3. Το θέμα είναι ενδιαφέρον, ούτως ή άλλως, οπότε το αν πληρώθηκε η εφημερίδα για τη συνέντευξη αυτή είναι δευτερεύον ζήτημα. Αυτό που θα με άφηνε άναυδη, θα ήταν η πληρωμή του κ. Fleischer από την εφημερίδα!
4. Εχουμε την ευκαιρία να δούμε μια μέθοδο διαφήμισης ενός επιχειρηματικού κολοσσού με ανώδυνο (οικονομικά) τρόπο.
5. Ενδιαφέρον θα είχε να μάθουμε αν τα ερωτήματα διατύπωσε ο δημοσιογράφος ή η συνέντευξη υπεβλήθη αυτούσια. Χωρίς να έχω τη παραμικρή πρόθεση να θίξω τον κ. Τσιμιτάκη εκφράζω την απορία, δεδομένου ότι -λίγο ως πολύ- γνωρίζουμε τον τρόπο που δίνονται οι συνεντεύξεις, με συνεργασία και των δύο πλευρών, κλπ κλπ

Κατόπιν αυτών, διαβάστε και τη συνέντευξη, είναι ενδιαφέρουσες οι απόψεις της Google -και αρκετά πειστικές.

Γελλάς: Εφημερίδα από bloggers. Γιατί;

Από τον arammos πήρα είδηση την έκδοση της συγκεκριμένης σατυρικής εφημερίδας την Κυριακή που μας πέρασε. Έψαξα στο Technorati κι είδα ότι το ζήτημα έχει συζητηθεί αρκετά ως τώρα αλλά οι ουσιαστικές πληροφορίες είναι ελάχιστες. Δεν την έχω βρει/δει/διαβάσει κι έτσι δεν θα επιχειρήσω καμιά κριτική επί του περιεχομένου. Επίσης δεν έχω καμιά πληροφορία για το ποιος έβαλε τα λεφτά, που και γιατί βρήκε αυτούς που βρήκε, οπότε κι επ’ αυτού δεν έχω τίποτα να πω.

Αλλά…

Εν αρχή ήν ο Μαραθιάς που εξέδωσε τους πρώτους μπλογκερς και τον ευχαριστούμε γιατί συντέλεσε έτσι και το ενδιαφέρον για το ιστολογείν να αυξηθεί κι ο κόσμος να πάρει πληκτρολόγια με την ελπίδα να εκδοθεί κι αυτός.

Μετά ήταν το Lifo που έφτιαξε ολόκληρη συντακτική ομάδα από bloggers.

Μετά, νομίζω, το Άρθρο, που επιχείρησε κάτι ανάλογο αλλά δεν πέτυχε.

Μετά δεν θυμάμαι ποιος άλλος και τώρα μια εφημερίδα σατυρική που γράφεται από μπλογκερς.

Κάτι δεν πάει καλά. Γιατί τα new media υποτίθεται πως υποκαθιστούν τα old media ενώ εδώ βλέπουμε μια ανάποδη κίνηση: τα old media να στρατολογούν κόσμο στα new media. Και καλά κάνουν. Γιατί δε χρειάζεται να προσλάβουν κάποιον και να τον ρίξουν στη φωτιά για να δουν πως γράφει. Αξιολογούν από το μπλογκ του.
Αν δε έχει κι επισκεψιμότητα, ποντάρουν και στο να τραβήξουν αναγνώστες απ’ αυτόν.

Αλλά οι μπλόγκερς αυτό θέλουν; Μια θέση στον ‘ήλιο’ των media; Μια δουλειά δηλαδή; ΟΑΕΔ είναι η μπλογκόσφαιρα;

Κι από την άλλη, όταν προσπαθεί κανείς να εκμεταλλευτεί οικονομικά το μπλογκ του, στην καλύτερη περίπτωση, να αντιμετωπίζεται ως παιδί ενός κατώτερου Θεού, και, στη χειρότερη, να χλευάζεται;

Δηλαδή το να βγάζεις λεφτά αξιοποιώντας την ετικέττα μπλογκερ είναι θεμιτό, αλλά το να αξιοποιείς τα ίδια τα μπλογκ είναι αθέμιτο;

Μήπως τόχουμε πάρει λάθος το άθλημα; Μήπως, ως μπλογκόσφαιρα, θάπρεπε να στοχεύουμε σε αυτοδυναμία κι όχι σε νεο-εξάρτηση; Μήπως αντί να λοιδωρούμε τον επαγγελματισμό και να να ζητιανεύουμε δημοσιεύσεις σε έντυπα, θα έπρεπε να κάνουμε ότι κάνει όλος ο κόσμος πια; Να γίνουμε μικρές αυτόνομες κι αυτοδύναμες εκδοτικές φωνές;
Και τα προβλήματα που φέρνει μια τέτοια ιστορία (εξάρτηση από διαφημιζόμενους, οικονομικές πιέσεις κτλ) θάπρεπε να τα βάλουμε πάνω στο τραπέζι και να τα συζητάμε, κι όχι να τα χρησιμοποιούμε κάτω από το τραπέζι;

Λέω, μήπως;

Γράφοντας για τεχνολογία στην Ελλάδα: ο τύπος

Σήμερα, εντελώς συμπτωματικά, διαπίστωσα ότι η πλειονότητα του ημερήσιου τύπου δεν διαθέτει σελίδες ειδήσεων αφιερωμένες στην τεχνολογία. Εννοώ θεματική ενότητα στις εφημερίδες, που να παρουσιάζει καθημερινά ειδήσεις από τα τεκταινόμενα στο χώρο της τεχνολογίας εν Ελλάδι και διεθνώς. Εξαίρεση αποτελεί το αυτοκίνητο, όπου κάθε εφημερίδα που σέβεται τον εαυτό της του έχει και μια στήλη ή ένθετο.
Υπάρχει βέβαια αρκετός ειδικός τύπος για τεχνολογία αλλά και εκτός Ελλάδος υπάρχει ειδικός τύπος, χωρίς να εμποδίζει τις εφημερίδες να αφιερώνουν κι αυτές λίγο (ή αρκετό) χώρο.

Η ιστορία ξεκίνησε όταν διαπίστωσα ότι η σχετική θεματική ενότητα του in.gr είχε να ενημερωθεί κοντά στο μήνα αφού σαν πρώτη είδηση φέρνει την επικείμενη δίκη του blogme.gr. Πιθανώς αυτό να οφείλεται στο ότι ο Νίκος Βασιλάκος που ενημέρωνε τη στήλη, μετακόμισε πρόσφατα στο δικό του blog.

Κοίταξα τις ηλεκτρονικές εκδόσεις των παρακάτω εφημερίδων για να δω ποιες αφιερώνουν χώρο στην τεχνολογία. Ιδού τα αποτελέσματα:

  • e-go/Εθνος: Διαθέτει εκτενή στήλη που ενημερώνει ο Σίμος Κοσμετάτος, γνωστός στη μπλογκόσφαιρα από το Blogger’s Fax.
  • Ναυτεμπορική: Δεν διαθέτει
  • Κέρδος: Δεν διαθέτει

Για να μην παρεξηγηθώ, το ‘δεν διαθέτει’ δεν σημαίνει ότι παραπάνω έντυπα δεν γράφουν τίποτα για τεχνολογία. Γράφουν, αλλά οι ειδήσεις εμφανίζονται μέσα σε άλλη ενότητα ή ενότητες (συνήθως στα επιχειρηματικά ή οικονομικά). Επίσης πιθανώς να διαθέτουν εβδομαδιαίες στήλες για κάποιο ή κάποια τεχνολογικά θέματα.

Για σύγκριση ας δούμε μια σειρά μεγάλες διεθνείς εφημερίδες:

  • New York Times (ΗΠΑ), εννοείται πως έχει. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάνοντας αναζήτηση στο Google στη λέξη τεχνολογία, έρχεται πρώτη πρώτη η σελίδα των NYT!

Πιθανό να αντιτάξει κανείς ότι τα παραπάνω παραδείγματα δεν προσφέρονται για σύγκριση γιατί προέρχονται από μεγάλες χώρες και μεγάλα έντυπα. Σύμφωνοι. Αλλά το γεγονός καταδεικνύει ότι στις μεγάλες χώρες η τεχνολογία αντιμετωπίζεται ισότιμα με την πολιτική, οικονομία, πολιτισμό κι αθλητισμό γιατί είναι παγιωμένη η αντίληψη ότι αποτελεί ένα από τους σημαντικώτερους διαμορφωτές της σύγχρονης ζωής.

Πως εξηγείται η δική μας τεχνοπενία; Σίγουρα από το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι κυρίως καταναλωτής τεχνολογίας κι όχι παραγωγός. Σίγουρα επίσης από τα αναγνωστικά ενδιαφέροντα του κοινού. Αλλά και τέλος σίγουρα από το γεγονός ότι ο τύπος ‘φιλτράρει’ το τι θεωρεί σημαντικό και καθώς στα ελληνικά media οι ιθύνοντες είναι μιας κάποιας ηλικίας, πιθανώς τεχνοφοβικοί, η σημασία της προβολής της τεχνολογίας υποβαθμίζεται .

Εδώ μάλλον η μπλογκόσφαιρα έχει να παίξει ρόλο. Όχι στην αναμετάδοση ειδήσεων (οι σημαντικώτερες βρίσκουν το δρόμο τους προς τους αναγνώστες) αλλά στην κριτική και τον σχολιασμό τους.

Είναι οι bloggers δημοσιογράφοι;

Πολυσυζητημένο θέμα. Σίγουρα, όχι, δεν είναι όλοι. Τουλάχιστον όσοι έχουν μπει στο χώρο του ιστολογείν για να εκφραστούν, να επικοινωνήσουν και να δημιουργήσουν κάτι αισθητικά και λογοτεχνικά ενδιαφέρον. Τι γίνεται όμως με όσους ασχολούνται επισταμένα με συγκεκριμένο αντικείμενο, ψάχνουν τα θέματά τους και διασταυρώνουν τις πληροφορίες τους; Η απάντηση δική σας. Εδώ έχω μόνο να συνεισφέρω ένα βίντεο με την άποψη του blogger Scott Karp που έχει το blog Publishing 2.0.

Powered by ScribeFire.