Tag Archives: Διαφήμιση

Διαφημιστικό μπάνερ με το μισό πόδι σε social media

Καθώς διάβαζα ειδήσεις στο site της Καθημερινής, παρατήρησα ένα banner με animated διαφήμιση της forthnet, που εκτός από καθαυτό διαφημιστικό μήνυμα, είχε στην κάτω αριστερά γωνία την φράση “Join us on facebook” που, αν πατήσεις, προφανώς σε πηγαίνει στη σελίδα της εταιρείας στο facebook.
Μακράν βέβαια από του να είναι στρατηγική για social media αυτή η κίνηση  (ή η ύπαρξη της σελίδας της εταιρείας στο facebook),  είναι παρήγορο που αρχίζει να βλέπει ο κόσμος την αναγκαιότητα της συνεχούς υπενθύμισης της παρουσίας μια εταιρείας στα social media και της υποστήριξης αυτής της παρουσίας από τα παραδοσιακά μέσα προβολής της.

Ad wars!

Για τα windows 7  ο λόγος, τα οποία έχουν πάρει αρκετό θετικό buzz (καμία σχέση με vista δηλαδή) ήδη πριν την έλευση τους. Αλλά στο  mindshare τα πράγματα είναι ακόμα γκρίζα. Πάρτε ας πούμε τη διαφήμιση για τα windows 7 και την απάντηση της apple.  Προσωπικά διαφωνώ με την υιοθέτηση από πλευράς  microsoft του ” I am a PC”. Παίζει σε έδαφος που το κατέχει ο αντίπαλος έτσι. Η διαφήμιση είναι καλή πάντως. Αλλά η απάντηση της apple χωρίς να ασχολείται καθόλου με τα facts παίζει κατευθείαν εκεί που δημιουργούνται οι εντυπώσεις. Δείτε και πείτε μου αν έχω άδικο.

Διαφημίσεις πολιτικών στο Facebook

Στις Ευρωεκλογές δεν είχα δώσει σημασία στις πολιτικές διαφημίσεις στο Facebook. Δεν ξέρω αν υπήρχαν καν. Τώρα το μάτι μου έχει πέσει σ’ αρκετές και μάζεψα τις παρακάτω  χάριν παρατηρήσεως κι αναλύσεως.

Αν μπορούσα να δώσω ένα γενικό χαρακτηρισμό αυτός θα ήταν: αμηχανία.

Αμηχανία που προκαλείται ίσως από το ότι το Facebook είναι terra incognita για τους περισσότερους, από τ’ ότι η προεκλογική εκστρατεία ήταν εσπευσμένη και πολλοί δεν έχουν ξεκαθαρίσει με τι μηνύματα θα έπρεπε να κινηθούν και, τέλος, από το περιορισμένο του χώρου για κείμενο.

Μερικά δείγματα:

Picture 1

Παλιός των διαδικτυακών διαφημίσεων ο Κυριάκος Μητσοτάκης απλά πληροφορεί που είναι υποψήφιος. Κανένα στίγμα. Θα περίμενα κάτι πιο φρέσκο.

Picture 2

Ο Παντελής Οικονόμου μας λέει ότι είναι υποψήφιος της Α’ Αθήνας, αφήνοντας να μαντέψουμε σε ποιό κόμμα. Όμως το πιο άχαρο είναι αυτό το “Θα χαρώ πολύ να γνωριστούμε. Πιστεύω θα χαρείς κι εσύ”.  Δεν ξέρω αν είναι σε γνώση του ίδιου του υποψηφίου η διαφήμιση αλλά πιο πολύ για site γνωριμιών ταιριάζει μια τέτοια ατάκα.

Picture 3

Λιτή διαφήμιση στην γραμμή Κ. Μητσοτάκη. Ξανά δεν υπάρχει στίγμα.

Picture 4

Η κυρία Ρεντάρη-Τέντε μας πληροφορεί που είναι υποψήφια αλλά χωρίς να λέει με ποιό κόμμα.

Picture 9

Στην περίπτωση Βασίλη Οικονόμου έχουμε την πιο πλήρη περιγραφή: ποιος, με ποιό κόμμα και ποιές είναι οι περιοχές δράσης του.  Λείπει βέβαια το κάτι που θα σου τραβήξει την προσοχή.

Picture 11

Ο υποψήφιος του ΛΑΟΣ έχει μια -αρνητική κατά τη γνώμη μου- πρωτοτυπία: αφού λέει ποιος είναι, με ποιούς κατεβαίνει και που, κι αυτοπεριγράφεται με θετικούς χαρακτηρισμούς, κάτι ελάχιστα επικοινωνιακό, μας δίνει το τηλέφωνό του! Γιατί;  Ξανά κάτι που παραπέμπει σε site  γνωριμιών. Για να μην μπω στον πειρασμό να πω ότι είναι για να πάρουμε να ζητήσουμε ρουσφέτια.

Picture 12

Τέλος ο Ευάγγελος Βενιζέλος,  από τους πρώτους με παρουσία στα νέα μέσα, δίνει την πιο αμήχανη διαφήμιση απ’ όλους. “Θα χαρώ να επισκεφτείτε την προσωπική μου ιστοσελίδα”; Τι πλαδαρό μήνυμα είναι αυτό;   Ο παραλίγο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και χρόνια πρωτοκλασσάτος πολιτικός και  δεινός ομιλήτής, δεν έχει τίποτα το καλύτερο να πει απ’ αυτή τη σχεδόν κλαψιάρικη πρόσκληση να πάμε στο site του;

Αρνούμαι  να πιστέψω  ότι οι περισσότεροι πολιτικοί που διαφημίζονται στο Facebook έχουν δει τις διαφημίσεις τους. Θα κατηγορήσω ένα άλλο συνήθη ύποπτο:  την ανώριμη όψη του  social media consulting.

Όταν το 1 τρις δεν κάνει ούτε για χαρτί τουαλέτας

Στη Ζιμπάμπουε ζούνε δύσκολα. Πολύ λίγα ακούμε ή ξέρουμε γι αυτό. Και συνήθως θεωρούμε τις λίγες σχετικές ειδήσεις βαρετές κι αδιάφορες. Να όμως που ένα βιντεάκι έρχεται να μας φωτίσει για το τι συμβαίνει σ’ αυτή τη δυστυχισμένη γωνιά του πλανήτη και να μας χαρίσει κι ένα χαμόγελο για την εφευρετικότητα των δημιουργών μιας καμπάνιας που χρησιμοποιεί το υπερπληθωρισμένο χρήμα της χώρας σαν … διαφήμιση. Το τουίταρα χτες αλλά νομίζω ότι θέλει περισσότερης  ‘διάρκειας’ έκθεση στα μάτια του κόσμου γι αυτό και το ανεβάζω κι εδώ. Εκπληκτική ιδέα δίχως άλλο.

YouTube – The Zimbabwean Titanium The 1 trillion dollar campaign

Γιατί η διαφήμιση αποτυγχάνει στο ίντερνετ

Χτες το Techcrunch δημοσίευσε ένα άρθρο του  Eric Clemons, καθηγητή στο Wharton (γνωστή σχολή management) με θέμα ότι λέει κι ο τίτλος αυτού του ποστ: γιατί η διαφήμιση αποτυγχάνει στο ίντερνετ.

Ο Clemons αποδίδει την αποτυχία αυτή στη αδυναμία του να μεταφερθεί το παραδοσιακό μοντέλο της διαφήμισης (: οπισθόφυλλα σε μεγάλης κυκλοφορίας περιοδικά, 30” διαφημιστικά σποτ σε Παγκόσμιο κύπελλο κτλ) στο ίντερνετ.

Εναλλακτικά προτείνει άλλους τρόπους monetization, όπως ηλεκτρονικό εμπόριο για πραγματικά ή ψηφιακά αγαθά, συνδρομές κτλ.

Ο  Clemons δεν είναι ούτε ο μόνος ούτε ο πρώτος που εκφράζει μια τέτοια άποψη. Ο Dave Winer είναι πάγιος υποστηρικτής του ‘θανάτου της διαφήμισης’, ενώ μόλις προλίγου διάβαζα άλλη μια σύμφωνη γνώμη στο  ZDnet.

Η συζήτηση στο συγκεκριμένο ποστ έχει φτάσει στα 424 σχόλια τη στιγμή που γράφεται το παρόν με πολλά απ’ αυτά οργισμένα.

Για μένα ενώ και από άποψη προδιάθεσης  αλλά και σαν προϊόν προβληματισμού, η διαπίστωση  με βρίσκει γενικά σύμφωνο, μου γεννάει ένα μεγάλο ερώτημα:

Τι θα γίνει η ενημέρωση χωρίς διαφήμιση;

Ο Clemons απαντάει μάλλον πρόχειρα στο ερώτημα, μιλώντας για συνδρομητικές υπηρεσίες κι αναφέροντας σαν παράδειγμα παραδοσιακά μέσα όπως του New York Times, Financial Times κτλ.
Πέραν του ότι χρήζει περαιτέρω ανάλυσης το αν με μόνο συνδρομές τα συγκεκριμένα μέσα είναι βιώσιμα, ακόμα κι αν είναι, υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα. Είναι αυτά τα μέσα (μόνο) που θέλουμε να έχουμε;
Ναι μεν το διαδίκτυο άνοιξε τις πόρτες στη δημοσιογραφία των πολιτών, αλλά πραγματικά επαγγελματικά μέσα ενημέρωσης δεν θα πάψουμε να έχουμε ανάγκη. Και το ζήτημα είναι ότι αυτά ακριβώς θα πλήξει η ανυπαρξία διαφήμισης. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ ότι ποτέ θα αποφασίσουμε μαζικά να πληρώνουμε  5-10 διαφορετικές συνδρομές και μάλιστα τέτοιου ύψους που να μπορούν να καταστήσουν βιώσιμο ένα εναλλακτικό μέσο. Γιατί τόσες περίπου συνδρομές κατ’ αναλογίαν με το τι συμβαίνει τώρα, θα απαιτούνταν, αφού στα εναλλακτικά μέσα αυτό που ισχύει είναι ότι για την ενημέρωση δεν αρκεί μόνο ένα.

Προφανώς δεν διαθέτω απάντηση. Απλά καταθέτω ένα προβληματισμό κι ελπίζω ότι κάποια γόνιμη φαντασία θα μπορέσει να τον απαντήσει

Interest based advertising από Google adsense

Η Google έστειλε σε όσους χρησιμοποιούν adsense (=διαφημίσεις google στην ιστοσελίδα τους) μια ειδοποίηση ότι ξεκινάει ένα νέο είδος διαφήμισης, τη διαφήμιση βάσει ενδιαφέροντος (interest based advertising).
Τι σημαίνει αυτό; Πρακτικά ότι θα προβάλει διαφημίσεις με βάσει τα ενδιαφέροντα του επισκέπτη μιας σελίδας τα οποία θα συνάγει από τα ιστορικά στοιχεία που κρατάει (τι και ποιές σελίδες έχει επισκεφτεί, πόσο συχνά κτλ).
Προφανώς από διαφημιστική άποψη αυτό είναι απόλυτα λογικό κι είναι στον πυρήνα της διαφήμισης να προσπαθεί να είναι στοχευμένη, να προβάλει δηλαδή το διαφημιστικό μήνυμα στο σωστό κοινό.
Η πρακτική της Google όμως σημαίνει στην πράξη ότι τα συνεργαζόμενα site θα γίνονται συνεργοί της στην συλλογή πληροφοριών κι αυτό γεννά πιθανώς κάποια νομικά θέματα ανάλογα με το νομικό καθεστώς της χώρας στο οποίο υπάγεται η ιστοσελίδα πράγμα που απαιτεί αλλαγές στους όρους χρήσης της σελίδας που η  Google ζητάει να έχουν γίνει μέχρι τις 8/4.
Συγκεκριμένα, όταν κάποιος θα επισκέπτεται πλέον μια ιστοσελίδα που ανήκει στο Google Content Network, δηλαδή σ’ όσους συμμετέχουν στο πρόγραμμα adsense, τότε η ιστοσελίδα θα αφήνει το λεγόμενο DART cookie στον browser του  επισκέπτη. Το Doubleclick DART Cookie χρησιμοποιείται για τη συλλογή της πληροφορίας του ποιά διαφήμιση βλέπει ή κάνει κλικ ο επισκέπτης.
Οι ιστοσελίδες συνεργάτες της Google έχουν την δυνατότητα να αρνηθούν την χρήση του   DART cookie (opt out).

Το θέμα είναι ότι οι περισσέτεροι συνεργάτες της Google στην Ελλάδα είναι μικρές ιστοσελίδες, χωρίς νομική συνδρομή (πόσες φορές έχετε δει όρους χρήσης σε ένα ελληνικό μπλογκ, ας πούμε) και η όποια αλλαγή απαιτείται μάλλον θα περάσει στο  ντούκου.
Καλό θα ήταν οι δικηγόροι της  μπλογκόσφαιρας να ετοίμαζαν ένα γενικό κείμενο που θα μπορούσε να έχει εφαργογή στην πλειονότητα των ιστοσελίδων και να το μοίραζαν ελεύθερα.

Ελληνικό web startup: δεν είναι πια αστείο

Έλαβα σήμερα το παρακάτω mail- press release από το zoo.gr:

Το www.zoo.gr έσπασε το φράγμα των 7 εκ. visits ανά μήνα.
Πιο συγκεκριμένα τα στατιστικά για τον Ιανουάριο 2009 έχουν ως εξής:

Absolute Unique Visitors: 890.558
Visits: 7.079.490
Page Views: 141.770.787
Av. Time on Site: 22:52
Bounce Rate: 9,23%

Πηγή: Google Analytics

Στο βαθμό που τα νούμερα είναι αληθινά (και δεν έχω λόγους να το αμφισβητήσω), είναι εντυπωσιακά για πολλούς λόγους:

  • Καταρίπτουν την άποψη ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίξει web startups από μόνη της (οκ, δεν μπορεί να στηρίξει πολλά, αλλά το ότι μπορεί να στηρίξει έστω και λίγα είναι επίσης έκπληξη).
  • Τα νούμερα αυτά δικαιολογούν ένα άλλο ενδιαφέρον από μεριάς διαφημιστών/διαφημιζόμενων που μέχρι τώρα έβλεπαν το ιντερνετ ως το παραπαίδι της διαφήμισης.
  • Επιβεβαιώνουν ότι το social στοιχείο συνοδεύεται από πολλά page views και stickyness.
  • Επιβεβαιώνουν επίσης το ότι η  διασκέδαση είναι ένας βασικός λόγος στροφής προς το ιντερνετ και σηματοδοτεί τη σχετική απειλή για την τηλεόραση.

Πολύ θα ήθελα να βλέπαμε στατιστικά κι από άλλα ελληνικά δίκτυα, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο εντυπωσιακά. Και κυρίως, πολύ θα ήθελα να είναι άλλο τόσο εντυπωσιακά …

Reblog this post [with Zemanta]

Technorati: Ξεκινάει διαφημιστικό δίκτυο

Μέχρι στιγμής η διαθέσιμη διαφήμιση για τον πολύ κόσμο είναι το Adsense της Google. To Technorati, η γνωστή μηχανή αναζήτησης/aggregator για μπλογκ, υπόσχεται να τ’ αλλάξει αυτό ξεκινόντας ένα νέο πρόγραμμα ‘σερβιρίσματος’ διαφημίσεων για τον πολύ κόσμο: To Technorati Media.

Οι διαφημίσεις για, και μέσα απο, μπλόγκ δεν είναι κάτι νέο. Ήδη εταιρείες όπως η Federated Media, προβάλουν με εξαιρετική επιτυχία διαφημίσεις στα υψηλής επισκεψιμότητας μπλογκ, παρακάμπτοντας τα συνήθη κανάλιακ και φέρνοντας τους ιδιοκτήτες των μπλογκ σε απευθείας επαφή με τους διαφημιζόμενους.

Η Six Apart , πάροχος των μπλογκ τύπου Typepad έχει ξεκινήσει μια ανάλογη προσπάθεια στα μπλογκ που φιλοξενεί.

Το Technorati όμως πάει την ιδέα ακόμη πιο πέρα, αφού υπόσχεται να κάνει διαθέσιμη την υπηρεσία του δυνητικά σε όλα τα μπλογκ ανεξαρτήτως μεγέθους.
Από το λεκτικό της σχετικής σελίδας συμπαιρένω ότι μάλλον θα είναι διαθέσιμο πρώτα στην Αμερική κι αργότερα βλέπουμε. Αυτό δεν με απέτρεψε να κάνω αίτηση ένταξης στο πρόγραμμα για να δω τη διαδικασία.
Με το πέρας της συμπλήρωσης της αίτησης είδα το γνωστό μηνυματάκι τύπου “Θα δούμε την αίτησή σας κι αν την βρούμε ενδιαφέρουσα κτλ..” πράγμα που σημαίνει ότι η σύγκριση με το Adsense, που είναι πραγματικά διαθέσιμο σε όλους, προς το παρόν είναι λόγια.
Επειδή όμως είναι νωρίς, αναμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί.

Αναζητώντας ένα οικονομικά βιώσιμο μοντέλο για ανεξάρτητη ειδησεογραφία

Είχαμε πριν λίγες ώρες μια συζήτηση με φίλο blogger σχετικά με τη δυνατότητα δημιουργίας ενός πραγματικά ανεξάρτητου ιντερνετικού μέσου ενημέρωσης, που να μπορεί να ζει τους ανθρώπους που το τροφοδοτούν και να τους επιτρέπει να εξασκούν ερευνητική δημοσιογραφία, ένα σπορ που έχουν βασικά εγκαταλείψει τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων δεν εννοώ just another blog. Περισσότερο κάτι σαν το ΟhmyNews.

Αιτία της κουβέντας δεν ήταν δικές μας επιχειρηματικές φιλοδοξίες αλλά πραγματικός προβληματισμός για την δυνατότητα ελεύθερης εξάσκησης της δημοσιογραφίας, καθώς προηγουμένως  μου είχε αναφέρει κάποιες εξωφρενικές περιπτώσεις λογοκρισίας δημοσιογράφων σε έντυπα που πλασάρονται ως ανεξάρτητα και φιλελεύθερα.

Η συλλογή ειδήσεων (μιλάμε για ειδήσεις διασταυρωμένες,  με αναφορές σε πηγές κτλ, κι όχι το χάλι που βλέπουμε κι έχουμε συνηθίσει σε βαθμό αφασίας)  και, κυρίως, η ερευνητική δημοσιογραφία είναι πολυδάπανα σπορ. Κανένα παραδοσιακό μέσο, ακόμα και στις καλύτερες μέρες του, δεν κατάφερε να τα κάνει δε κερδοφόρα σε βάθος χρόνου.

Όποιος αναλάβει ένα τέτοιο εγχείρημα πρέπει να αμοίψει  ικανοποιητικά δημοσιογράφους έτσι ώστε που να μπορούν να ασκούν αυτό το επάγγελμα-λειτούργημα, και, ακόμα και στην περίπτωση που δουλεύουν από το σπίτι τους και δεν απαιτούνται μεγάλες εγκαταστάσεις, γραφεία κτλ, πρέπει να μπορέσει να καλύψει το κόστος συνδρομής σε ειδησεογραφικά πρακτορεία, αλλά και το κόστος  δημιουργίας, φιλοξενίας και συντήρησης της ιστοσελίδας του, που, για ένα μεγάλης επισκεψιμότητας μέσο, δεν είναι ευκαταφρόνητο.

Θα μπορούσε να αντιπροτείνει κανείς τη δημοσιογραφία των πολιτών και μέσα σαν το Indymedia αντί για τη δημιουργία μιας επιχείρησης. Εξαρτάται από το ζητούμενο. Το ζητούμενο στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η συλλογή και προσφορά ειδήσεων για όλα τα θέματα της γενικής ειδησεογραφίας, όσο αυτό είναι εφικτό. Η δημοσιογραφία των πολιτών είναι πηγή ειδήσεων, δεν είναι συλλέκτης. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί σοβαρά ότι διαβάζοντας μπλογκ ή δεν ξέρω γω τι μπορεί εύκολα και γρήγορα να πάρει μια γενική εικόνα της τρέχουσας ειδησεογραφίας σε καθημερινή βάση. Το ίδιο ισχύει και για τα indymedia.

Αν υπάρχει τρόπος συλλογής, ξεκαθαρίσματος και έγκαιρης παρουσίασης των ειδήσεων μέσα από τα μπλογκ ή παρεμφερή μέσα, μου διαφεύγει εντελώς.

Το OhmyNews που ανέφερα παραπάνω είναι μια κορεάτικη online εφημερίδα (δείτε εδώ την Αγγλική έκδοση) που έχει προσπαθήσει με επιτυχία να συνδιάσει την παραδοσιακή δημοσιογραφία με την δημοσιογραφία των πολιτών. Μόνο το 20% της ειδησεογραφίας του προέρχεται από μόνιμους επαγγελματίες δημοσιογράφους, ενώ το υπόλοιπο δημιουργείται από ένα μεγάλο δίκτυο πολιτών-δημοσιογράφων.  Το δίκτο αυτό, αν θυμάμαι καλά απ’ όσα είχα διαβάσει στο We, the media, έχει μια ημιεπαγγελματική σχέση με το OhmyNews. Δηλαδή οι πολίτες δημοσιογράφοι, μπορεί να αμοιφθούν για τη συνεισφορά τους, μπορεί όχι.

Σε κάθε περίπτωση το OhmhNews είναι μια επιχείρηση. Και σαν τέτοια έχει ανάγκη εσόδων. Και μια απλή επίσκεψη στην ιστοσελίδα τους μας φανερώνει ότι αυτή δεν είναι άλλη από τη διαφήμιση, τη βασική πηγή εσόδων όλων των μέσων. Δεν ξέρω πως κι αν έχει λύσει τα προβλήματα εξάρτησης που δημιουργεί η δημιουργία εσόδων μέσω της διαφήμισης, αλλά θα είχα μεγάλη περιέργεια να το μάθω.

Τα αναφέρω αυτά σαν ένα ανοιχτό προβληματισμό (δεν έχω λύσεις να προτείνω) με την ελπίδα να ξεκινήσει μια συζήτηση γύρω από το θέμα που να μπορέσει να υποδείξει ή αναδείξει πιθανές λύσεις. Αν μπορέσουμε να ξεκαθαρίσουμε καταρχήν στη σκέψη, ένα οικονομικό μοντέλο για την δημιουργία ανεξάρτητης ειδησεογραφίας, τότε είμαι σίγουρος ότι θα βρεθούν οι άνθρωποι που θα το κάνουν πράξη.