Tag Archives: Διαφήμιση

Αλλαγή της Άδειας Χρήσης

Μετά από κάποιο προβληματισμό σχετικά με την έννοια ‘εμπορική χρήση’ στις άδειες Creative Commons, αποφάσισα να αλλάξω την άδεια χρήσης του μπλογκ έτσι που να επιτρέπει την εμπορική χρήση. Ο βασικός λόγος είναι γιατί όσοι τυχόν χρησιμοποιούν υλικό από το metablogging.gr στα μπλογκ τους κι έτρεχαν και διαφημίσεις, στην ουσία παραβίαζαν την προηγούμενη άδεια (: Attribution -Non Commercial -Share Alike) κι επειδή μου είναι αδιάφορο αν βάζουν διαφημίσεις ή όχι, θέλω να είναι νόμιμοι.

Αυτό σημαίνει όμως ότι και περιοδικά κι εφημερίδες μπορούν να πάρουν τα κείμενα του ιστολογίου, και ραδιοφωνικοί σταθμοί τα podcast (λέμε τώρα), και να τα χρησιμοποιήσουν εμπορικά. ΟΚ, μπορώ να ζήσω μ΄αυτή την δυνητική απώλεια εσόδων (δηλ. τι είχαμε, τι χάσαμε). Αλλά για να το ‘μαζέψω’ λίγο άλλαξα το Share Alike σε No Derivatives, που σημαίνει το υλικό από το metablogging.gr χρησιμοποιείται μόνο ως έχει.

Ψίλοι στ’ άχυρα, θα μου πείτε,  αλλά καλό είναι να ασκούμαστε λίγο στη νομική διάσταση του χόμπυ μας, γιατί κάτι μου λέει ότι θα το χρειαστούμε.

Το νέο μας αδειοδοτικό μπανεράκι, λοιπόν, είναι το ακόλουθο:

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-No Derivative Works 3.0 Ελλάδα License.

Socially Transmitted Disease

Ο Βασίλης Δρόλιας τελικά αναδεικνύεται σε σταθερό συνεργάτη αυτού το μπλογκ στο Pro κομμάτι. Σήμερα φιλοξενούμε και πάλι ένα άρθρο του από το περιοδικό Channel Partner σχετικά με το viral marketing.

Το άρθρο είναι επίκαιρο για πολλούς λόγους. Η χρήση viral videos από bloggers είναι σχεδόν κανόνας, όπως κανόνας είναι ότι οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι συμμετέχουν έτσι στην διαφημιστική εκστρατεία μιας εταιρείας. Οι εφαρμογές του Facebook και το νέο σύστημα διαφήμισης που ανακοίνωσαν είναι ένα άλλο παράδειγμα, παράδειγμα που θέλει να ακολουθήσει κατά πόδας το αντίπαλον ‘δέος’ OpenSocial. Επειδή λοιπόν τάζονται πολλά πετραχήλια καλό είναι να ξέρουμε να διακρίνουμε τους λαγούς 😀

Η ιδέα που κρύβεται πίσω από το viral marketing είναι η απλή και, όπως φαίνεται, έμφυτη επιθυμία του ανθρώπου να λέει σε τρίτους -φίλους και μη- τις εμπειρίες και τα παθήματά του σχετικά με ένα προϊόν ή μια υπηρεσία.

Σκεφτείτε πόσες φορές δεν έχετε πει τη φράση “μην αγοράσεις το Χ προϊόν, γιατί εγώ την έπαθα”. Έχει υπολογιστεί ότι κατά μέσο όρο ένας πελάτης μεταφέρει σε περίπου τρεις ανθρώπους την καλή εμπειρία του για κάποιο προϊόν και σε εννέα άλλους την κακή άποψή του. Η ψυχολογική και κοινωνική βάση στην οποία στηρίζεται η συνέχεια και η μετάδοση της κακής ή καλής αυτής είδησης είναι ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν εύκολα να αντιληφθούν στατιστικές μετρήσεις και αποτελέσματα, αλλά στηρίζονται για τις αποφάσεις τους στις γνώσεις και τις εμπειρίες ανθρώπων του κοντινού περιβάλλοντός τους που εμπιστεύονται. Γι’ αυτόν το λόγο έχει μεγαλύτερη επιρροή σε κάποιον η πληροφορία από ένα φίλο ότι το καινούργιο αυτοκίνητο μάρκας Χ που αγόρασε παρουσίασε κάποιο ελάττωμα από ό,τι η πληροφορία ότι το ίδιο αυτοκίνητο στατιστικά έρχεται τελευταίο στη λίστα αστοχίας υλικού.

Τι είναι το viral marketing;


Το viral marketing είναι αρκετά παλιό ως έννοια και στηρίζεται σε όλες τις διαδικασίες που θα έκαναν κάποιον να μεταφέρει ένα θετικό μήνυμα ή, στην απλούστερη περίπτωση, ένα awareness για ένα προϊόν ή μια υπηρεσία. Έτσι, η πληροφορία μεταδίδεται με τους ίδιους νόμους που στην ιατρική μεταδίδεται ένας ιός και κάνει το μάρκετινγκ ουσιαστικά να υπόκειται στις αρχές της επιδημιολογίας. Το μεγάλο πλεονέκτημα σε αυτόν τον τρόπο προώθησης είναι ότι, αν το στήσιμο της τεχνικής γίνει σωστά και χωρίς bottlenecks, η συνέχεια και η προώθηση του προϊόντος και της υπηρεσίας είναι εκθετικές και φέρνουν τεράστια αποτελέσματα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και με μικρό overhead από πλευράς εταιρείας.
Αν και -όπως είπαμε- η ιδέα είναι παλιά, η εφαρμογή της στο πλαίσιο του Διαδικτύου είναι άμεση και το λιγότερο εκρηκτική, καθώς η μετάδοση της πληροφορίας είναι πλέον ζήτημα λίγων κουμπιών. Η ανάπτυξη τεχνικών viral marketing σε αυτήν την περίπτωση αφορά στη δημιουργία κοινωνικών δομών και σχέσεων που προωθούν σχεδόν αυτόματα το μήνυμα για ένα προϊόν από πρόσωπο σε πρόσωπο χωρίς τη μεσολάβηση της ίδια της εταιρείας.
Στο πλαίσιο του Web 2.0, όπου το ίδιο το Internet στηρίζεται σε χώρους στους οποίους οι κοινωνικές σχέσεις και η επικοινωνία είναι θεμέλιοι λίθοι τους, η έννοια του viral marketing φαντάζει φυσική εφαρμογή και επέκταση των τεχνικών e-marketing σε αυτές τις νέες συνθήκες. Το χαρακτηριστικότερο και πιο συνηθισμένο παράδειγμα για το viral marketing είναι ο τρόπος με τον οποίο προωθήθηκε στα πρώτα βήματά του ακόμα και προτού η Microsoft αγοράσει το γνωστό σε όλους Hotmail. Σε αυτό κάθε εξερχόμενο e-mail είχε στο τέλος του τη φράση: get your free e-mail at hotmail.com. Με αυτόν τον τρόπο κάθε μήνυμα σταλμένο από οποιονδήποτε χρήστη του Hotmail δρούσε και ως διαφήμιση για το ίδιο το Hotmail. Όλο δε αυτό στηριζόταν στην απλούστερη έκφανση της επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων, το γραμμικό και παλαιολιθικό πλέον e-mail. Αν και κάθε περίπτωση, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, είναι διαφορετική και τα αποτελέσματά της εξαρτώνται από το ίδιο το προϊόν, την ποιότητα και τις μεθόδους που διευκολύνουν τη διάδοση της πληροφορίας, ο βασικός κανόνας για την ανάπτυξη των τεχνικών του viral marketing έγκειται -και σύμφωνα με τις στάνταρ θεωρίες επιδημιολογίας- στην εύρεση ανθρώπων-κόμβων (hubs) που λειτουργούν σαν σταθμοί για τη μετάδοση της πληροφορίας σε πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσους θα μεταδιδόταν το μήνυμα από ένα μέσο άνθρωπο/φορέα. Φανταστείτε τους ανθρώπους αυτούς σαν κέντρα αναμετάδοσης της πληροφορίας σε ένα μεγάλο κύκλο προσώπων του ευρύτερου διευρυμένου κοινωνικού περιβάλλοντός τους. Αντίστοιχα, η μετάδοση και η διάδοση ιών, όπως του AIDS, στηρίζεται κυρίως σε πρόσωπα μολυσμένα από τον ιό που έχουν πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους και λειτουργούν ακριβώς σαν hubs για την περαιτέρω διάδοσή του. Για αντίστοιχους λόγους στην απλή διαφήμιση προϊόντων χρησιμοποιούνται γνωστά πρόσωπα (π.χ. αθλητές, ηθοποιοί κ.λπ.), διότι δρουν ακριβώς σαν αναγνωρίσιμα hubs προώθησης του μηνύματος της διαφήμισης.
Αν και τα τελευταία χρόνια η έννοια του viral marketing έχει περάσει κατά κύριο λόγο από τις διαφημιστικές εταιρείες ως ευκαιρία δημιουργίας ενός “έξυπνου” διαφημιστικού σποτ ή ιστοχώρου που μεταδίδεται από το ένα πρόσωπο στο άλλο με word of mouth, υπάρχουν πολλές εκφάνσεις που θα εκφράζονταν ως micro-viral marketing και θα μπορούσαν να στηθούν για μια εταιρεία στα διάφορα επίπεδα οργάνωσης και λειτουργίας της, εκτελώντας ακριβώς το μηχανισμό της μετάδοσης της πληροφορίας σε τρίτους.
Ένα τέτοιο παράδειγμα που εκτέλεσα για έναν πελάτη πριν από κάποιο χρονικό διάστημα ήταν η δημιουργία μιας γενικότερης infrastructure κινήτρων, ώστε να φέρει νέους πελάτες στην εταιρεία. Στην απλούστερη έκφρασή του ένα σύστημα κουπονιών έδινε εκπτώσεις σε κάθε πελάτη για μελλοντικές αγορές του για κάθε νέο πελάτη που έφερνε στην εταιρεία. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μια ηλεκτρονική μεταφορά του συστήματος των 5Φ των παλιών εστιατορίων (“Φίλε, Φέρε Φίλους, Φάγε, Φύγε” για όσους δεν το θυμούνται). Η μέθοδος αυτή όχι μόνο έφερε μια εκθετική αύξηση στις πωλήσεις, αλλά αύξησε και το loyalty των πελατών και τους δεσμούς τους με την εταιρεία. Δυστυχώς, στο παρόν άρθρο δεν αποφύγαμε τη θεωρητικολογία σχετικά με τις αρχές του viral marketing, αλλά η φύση της συγκεκριμένης τεχνικής είναι τέτοια που είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς σε ειδικό και συγκεκριμένο επίπεδο. Αυτό γίνεται μόνο με παραδείγματα που, δυστυχώς, δύσκολα μπορούν να αντιγραφούν και να επαναληφθούν. Θα συνεχίσουμε την επόμενη φορά με κάποιους γενικούς κανόνες για το viral marketing σε συνδυασμό με την εφαρμογή τους στον κόσμο του Web 2.0.

Microsoft προς Facebook: 240εκ $ για να μου πεις ποιούς ξέρεις

Το Facebook είναι κάτι σαν το iphone για Web 2.0: κλέβει όλο το hype. Τελευταία ακουγόντουσαν κάποιες κριτικές φωνές για την αξία που έχει, για το ότι ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο το business model του, για το ότι υπήρξε μια κάμψη στην επισκεψιμότητα κτλ, αλλά σήμερα, το Facebook περνάει από το ταμείο, αφού διαπραγματευτεί με δύο νύφες πριν, και ‘τσιμπάει’ 240 εκατομυριάκια!!

Προς τι; Επένδυση! Με βάση εκτιμώμενη αξία τα 15 δις $ (Γκάσπ!).

Α, κι επιπλέον η Microsoft θα γίνει ο αποκλειστικός προμηθευτής διαφημίσεων του για τις ΗΠΑ (Καλά, εταιρεία λογισμικού δεν είναι η Microsoft;)

Τι είναι αυτό που διαθέτει το Facebook που το κάνει τόσο $αξια$γάπητο; Βλέπω εκεί ένα καλό μαθητή να σηκώνει το χέρι. Έλα, Νίκο, πες!

To όνειρο κάθε διαφημιστή (και μάλλον πρέπει να συμπεριλαμβάνουμε και τη Microsoft πλέον σ’ αυτή την κατηγορία) είναι να μπορεί να στοχεύσει τη διαφήμιση του. Δηλαδή να ξέρει σε ποιόν την απευθύνει (φύλο, ηλικία, εισόδημα, μόρφωση, οικογενειακή κατάσταση κτλ). Η στόχευση ως τώρα γινόταν κυρίως με στατιστικές μεθόδους: π.χ. ποιός βλέπει ποδόσφαιρο; Άντρες κυρίως; Βάλε διαφήμιση αυτοκίνητα στο ημίχρονο. Πότε θα δείξει παιχνίδια η Τιβί; Μαζί με τα κινούμενα σχέδια κ.ο.κ
Η μέθοδος έχει τις επιτυχίες της που ενδυναμώνονται άμα κάνεις και μια καλή δειγματοληπτική έρευνα που και που. Αλλά μιλάμε πάντα για ποσοστό επιτυχίας στη στόχευση.
Κι έρχεται το facebook και σου λέει: “τι θες κύριες διαφημιστά; Όλα τα στοιχεία των τάδε και τάδε, εδώ, να στα δώσω εγώ. Που τα ξέρω; Μα, μου τα λένε οι ίδιοι!”

Μπίνγκο!

Το Facebook λοιπόν σκαρώνει μια εφαρμογή αντίστοιχη του Adwords, όχι για να στοχεύσει με βάση κάποια αναζήτηση στο ιντερνετ, αλλά για να στοχεύσει με βάση το ποιός είσαι. Κι αυτή η εφαρμογή και η βάση των χρηστών είναι που έκαναν τα σάλια των Microsoft και Google να τρέχουν…

Δεν ξέρω. Όταν κάποιος κρυφοκοιτάζει τι διαβάζω στο τραίνο, ή στήνει αυτί όταν μιλάω με γνωστό στο δρόμο, πάντα μου δημιουργεί ένα ενοχλητικό συναίσθημα. Το ίδιο ακριβώς νοιώθω τώρα για το account μου στο facebook…

Κι είναι και κάτι άλλο: δεν πιστεύω να δούμε το Facebook από PHP να γυρίζει σε .Net…

(Εδώ η επίσημη ανακοίνωση της Microsoft και του Facebook).

Παιχνίδια για το Σ/Κ: Πέμπτη μέρα και Sony

 

 

 

 

 

 

 

 

Μιας κι είναι Σάββατο, κι όπως έμμεσα πληροφορούμαστε από τον lexx, δεν πρέπει να ποστάρουμε, γιατί δεν έχει επισκέπτες, ας ασχοληθούμε με κάτι ελαφρό, αλλά sticky (Προειδοποίηση: μην το ξεκινήσετε μισή ώρα πριν το ραντεβού σας γιατί μάλλον θα το χάσετε).

 

Τον περασμένο Μάϊο είχαμε (οι μπλόγκερς) σχεδόν κάνει επανάσταση με την εμφάνιση ενός μηνύματος για κάποιο ανύπαρχο μουσικό φεστιβάλ στην Κρήτη (Gazpacho). Αποδείχτηκε ότι πρόκειτο για προαναγγελία για κάποιο δικτυακό παιχνίδι, που αναμενόταν να ξεκινήσει το Σεπτέμβρη. Η ιστορία συνοψίζεται στη σελίδα που σκάρωσα τότε γι αυτό το σκοπό.

 

Αλλά ο Καραμανλής μας τα χάλασε. Προκήρυξε εκλογές, ο κόσμος ασχολιόταν μ΄αυτές κι έτσι, το παιχνίδι δεν εμφανίστηκε στην ώρα του. Ώσπου προχτές ο Πάνος Σαμπράκος έδωσε το στίγμα ποιος και τι είναι από πίσω. Μη παρασυρθείτε απ΄αυτά που λέει για την ανύπαρχτη πάλι Typical Mutations. Ο ίδιος είναι κι η Ogilvy.

[Update1: Ο Πάνος ισχυρίζεται ότι δεν έχει σχέση αλλά η ιστοσελίδα της TypicalMutations, παρότι έχει πραγματική διεύθυνση και τηλέφωνο, είναι τα μόνα που διαθέτει. Δεν μπορώ να φανταστώ τέτοιο λάθος μάρκετιν: να κάνεις ένα σπουδαίο αισθητικά παιχνίδι και να μην λες ποιός είσαι και τι άλλο έχεις κάνει ή μπορείς να κάνεις. Εκτός αν είναι μέρος του παιχνιδιού κι αυτό…]

[Update2: Ok, πείστηκα ότι η TypicalMutations υπάρχει. Εκτός πια κι έχω γίνει Ζαν Ντ’ Αρκ κι ακούω φωνές στο ..mail μου. Συγκεκριμένα, επικοινώνησε μαζί μου ο Eric Parks, μέλος της Typical Mutations (σε άψογα ελληνικά, μην ξεγελάει το όνομα) και με διαβεβαίωσε ότι κι αυτός κι οι συνεργάτες του μπορούν να προσκομίσουν πισκομίσουν πιστοιποιητικά γεννήσεως. Για να του ανταποδώσω την αβροφροσύνη, τον κάλεσα να μας παρουσιάσει το εγχείρημά τους στο επόμενο Open Coffee και το σκέφτεται σοβαρά. Ως τότε, let’s play, boys and girls!]

 

A, κι η Sony σίγουρα, μιας και το logo της θα το δείτε να το φοράνε σε T-shirts στα βίντεο του παιχνιδιού, να φιγουράρει σε ιστοσελίδες και ποιός ξέρει τι άλλο.

 

Ένα ενδιαφέρον Alternative Reality Game με χρήση online video, γρίφων, puzzles, games, κλπ, εμφανίστηκε στην διεύθυνση http://www.pemptiimera.gr/

Έτσι το περιγράφει και πρόκειται για πολύ καλοστημένη δουλειά.

 

Διαβάζουμε στην ιστοσελίδα της Πέμπτης Μέρας:

 

 

Τι είναι η 5η Ημέρα; Μια ιστορία μυστηρίου προδοσίας και συνωμοσιών. Ένα μονοπάτι στρωμένο με γρίφους και προκλήσεις. Ένα παιχνίδι που θολώνει τις γραμμές ανάμεσα στην πραγματικότητα και το φανταστικό Μια μοναδική εμπειρία κατά την οποία θα εισέλθετε σε έναν κόσμο, παρακολουθήσετε μια ιστορία, συγκεντρώσετε στοιχεία, βρείτε την λύση σε γρίφους και κώδικες και στο τέλος θα κλείσετε το μάτι στην ιστορία για να ανακαλύψετε πως η ιστορία κλείνει το μάτι πίσω.

Δύο ενδιαφέροντα στοιχεία:

  • ακατάλληλο για κάτω των 15!
  • σε κάποια στιγμή εμπλέκονται και πραγματικές τοποθεσίες.

 

Στα τηλεοπτικά σήριαλ σπάνια παρακολουθώ πάνω από 2-3 επεισόδια. Για να δούμε εδώ αν θ’ αλλάξει κάτι.
😉

 

 

Powered by ScribeFire.

Πλήρες ή μερικό feed;

Αν σας απασχολεί το θέμα του feed του blog σας (και δεν φαίνεται να απασχολεί σοβαρά πολλούς έλληνες μπλογκερς), σίγουρα θα έχετε αναρωτηθεί πώς πρέπει να το ‘δίνετε‘: ολόκληρο ή κουτσουρεμένο; Ξέρετε, αυτό το “διαβάστε περισσότερα εδώ κτλ“.
Όσοι βάζουν διαφημίσεις στο μπλογκ τους τείνουν να προτιμούν τη δεύτερη λύση γιατί θεωρούν ότι όποιος τους διαβάζει μέσα από το feed μόνο, δεν προσθέτει στην επισκεψιμότητα του μπλογκ τους, κι άρα μειώνεται η πιθανότητα να κάνει το πολυπόθητο κλικ/pageview κτλ.
Ομολογώ ότι φλερτάρησα στο παρελθόν μ’ αυτή την άποψη μέχρι που την πέταξα οριστικά στα σκουπίδια. Το feed πρέπει να δίνεται ολόκληρο ή καθόλου. Είναι θέμα απλής εντιμότητας προς τον αναγνώστη σου. Αλλιώς ξεπέφτει το feed σου σε ένα απλό διαφημιστικό δόλωμα. Αλλά το feed σου είναι το περιεχόμενο του μπλογκ σου, δηλαδή η ουσία του όλου πράγματος. Αν το περιεχόμενο του μπλογκ σου είναι δόλωμα για διαφήμιση τότε μάλλον έχει πάρεις λάθος δρόμο. Η διαφήμιση υπάρχει για να συμπληρώνει το περιεχόμενο κι όχι το περιεχόμενο τη διαφήμιση.

Οι σκέψεις αυτές γυροφέρνουν στο μυαλό μου κάποιο καιρό, αλλά ως συνήθως, περίμεναν την αφορμή για να πάρουν την άγουσα προς ποστ. Κι η αφορμή ήταν μια μικρή δημοσκόπηση από το Problogger blog.
Φαίνεται πως η πλειονότητα του μπλογκόκοσμου (αυτού τουλάχιστον που συμμετείχε στην δημοσκόπηση) συμφωνεί με τη ‘σοφία’ μου: το 75% λέει ναι στο full feed. Ιδού το γράφημα:

Google παραπομπές: πολλές αλλά άδειες

Σήμερα έκανα λίγο ‘φασίνα’ στο μπλογκ γιατί παραείχε γίνει αργό και ‘βρώμικο’. Μείωσα τον αριθμό των ποστ της πρώτης σελίδας από 10 σε 5 και ξήλωσα  κάποια add-ons που τρέχουν με javascript και που φορτώνουν αργά, μεταξύ των οποίων τα  feedflares που βγαίναν κάτω από τα ποστ και τις διαφημίσεις (Google Adsense)!
Σε αντικατάσταση είπα να βάλω ένα μικρό κουμπάκι στη sidebar και καθώς έψαχνα να βρω τι και πως πήρα είδηση ότι οι παραπομπές της Google στα Ελληνικά έχουν αυγατίσει. Δείτε:

Από οργάνωση σκίζουμε που έλεγε και τ’ ανέκδοτο, γιατί πάρα μέσα δεν βρίσκεις και πολλά πράγματα ακόμα. Ελληνικά δε, τίποτα. Ε, δεν τάχει μάθει η αγορά. Δεν ξέρω αν έγινε επίσημη ανακοίνωση ή η Google επαφίεται στο viral marketing, και βαριέμαι πολύ να το ψάξω.Με τη δυνατότητα αναζήτησης στον Google Reader εντόπισα εύκολα τη σχετική ανακοίνωση της Google. Σημειωτέον ότι σ’ αυτές τις διαφημίσεις δεν πληρώνεται κανείς για ένα απλό κλικ. Το μοντέλο είναι Cost Per Action, δηλαδή πρέπει ο επισκέπτης να κάνει μια συγκεκριμένη ενέργεια. Στην περίπτωση, ας πούμε, που η παραπομπή αφορά τον Firefox με την Google Toolbar, πρέπει να εγκαταστήσει ο επισκέπτης και τα δύο.
Το CPA μοντέλο γεννάει ενδιαφέροντα ερωτήματα: αν το προϊόν είναι πολιτικός, το action προφανώς είναι να τον ψηφίσεις.
Έχει διασυνδεθεί η google με τα ελληνικά εκλογικά κέντρα;;;;;

Πέρα από την πλάκα, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιοί από τον ελληνικό χώρο θα μπουν στην προώθηση των προϊόντων τους μεσω Google.

Η οπτική ρύπανση από τις διαφημιστικές πινακίδες

Θυμάμαι, πριν πολλά χρόνια, σε κάποιο γκάλοπ με είχαν ρωτήσει που θεωρώ λιγώτερο ενοχλητικές τις διαφημίσεις κι είχα απαντήσει “στο δρόμο”. Έκτοτε έχω μετανοιώσει άπειρες φορές για την απάντησή μου γιατί σε κάτι τέτοια γκάλοπ θα στηρίχθηκαν αποφάσεις να κατακλύσουμε την πόλη με διαφημιστικές πινακίδες.
Σε αντίθεση με τη διαφήμιση στα media, στα περιοδικά ή στο internet, η διαφήμιση στο δρόμο καταλαμβάνει μέρος του ζωτικού μας χώρου. Οι κολώνες, οι ειδικές κατασκευές, οι τεράστιες πινακίδες στις οροφές των κτιρίων μας κλέβουν όχι μόνο τα λίγα παραπάνω εκατοστά που μας λείπουν για το βάδισμά μας αλλά και τα λίγα τετραγωνικά ορατού ουρανού μέσα στα σαν χαντάκια στενά των πόλεών μας.

Επίσης δεν είναι πολύ καιρός που ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του τρακάρωντας πάνω σε μια πινακίδα στην Κατεχάκη, απ’ αυτές που παράνομα βρίσκονται πάνω σ’ όλα σχεδόν τα πεζοδρόμια της πόλης.
Και δεν είναι πολύς καιρός από τότε που το συμβούλιο της Επικρατείας δικαίωσε τον πατέρα θανόντος που μήνυσε το Δήμο Παπάγου για την τοποθέτηση της πινακίδας.

Η κατάσταση εξακολουθεί να παραμένει η ίδια γενικώς. Και τις λίγες φωνές κανείς δεν τις ακούει.

Η δική μου ευαισθητοποίηση για το θέμα έχει σχέση με τις φορές που σαν οδηγός έχω κινδυνέψει να τρακάρω κοιτώντας δεξιά αριστερά τις ‘λαμπερές υπάρξεις’ των διαφημίσεων.
Γύρισα αυτό το μικρό βιντεάκι λοιπόν, για να προβάλω λίγο το θέμα. Κι ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω…

Powered by ScribeFire.

Youtube με διαφημίσεις εφεξής

Σε αντίθεση με τις ενοχλητικές διαφημίσεις στα βίντεο που παίζουν υποχρεωτικά στην αρχή του κλιπ, οι διαφημίσεις που φέρνει στο φως το Youtube θα εμφανίζονται στην αρχή σαν ένα διαφανές overlay που θα καταλαμβάνει το κάτω 20% της οθόνης. Το overlay θα είναι ορατό για 10” κι αν  δεν κάνει κανείς κλικ πάνω του, τότε θα εξαφανίζεται. Με το κλικ, θα παίζει την διαφήμιση πάνω από το κλιπ που παρακολουθούμε εκείνη την ώρα. Μόλις τελειώνει η διαφήμιση το κλίπ θα συνεχίζει.
Κόστος; 20$ οι χίλιες εμφανίσεις.

Η μέθοδος αυτή έχει το πλεονέκτημα ότι μειώνει την ενόχληση του χρήστη και, δίνοντάς του την επιλογή για κλικ, δίνει μια μέτρηση πολύ σημαντική στους διαφημιστές.

Απορίες υπάρχουν πολλές ακόμα: θα δημιουργήσει το Youtube κάποιο διαφημιστικό πρόγραμμα αντίστοιχο του adwords όπου θα πληρώνονται συνεργάτες για να προβάλλουν διαφημίσεις στα βίντεό τους; Αν το κάνει, πως θα αποφύγει το click fraud; Θα δημιουργήσει αντίστοιχα εθνικά προγράμματα με βάσει τις γλώσσες, κ.α.;

Διάβασα την είδηση στο Mashable κι εκεί βρήκα και τη σχετική εικόνα, που με τη σειρά της προέρχεται από άλλο μπλογκ, αλλά δεν είδα πουθενά ανακοίνωση του ίδιου του Youtube, ούτε διαφήμιση σε όσα κλιπάκια έψαξα, κι έτσι αναπαράγω με επιφύλαξη.

Powered by ScribeFire.

Η συνέντευξη του Peter Fleischer της Google στην εφημερίδα «Καθημερινη»

Ο κ. Fleischer απαντά σε ενδιαφέροντα ερωτήματα, ως σύμβουλος της εταιρείας σε θέματα για τη προστασία της ιδιωτικότητας. Η συνέντευξη δόθηκε στο δημοσιογράφο Ματθαίο Τσιμιτάκη, κατόπιν αιτήματος του συνεντευξιαζόμενου κ. Peter Fleischer, πράγμα το οποίο -κατά τη γνώμη μου- δεν διαφέρει και πολύ από τη καταχώρηση μιας πληρωμένης δημοσίευσης, η οποία απαλύνει κατηγορίες που έχουν διατυπωθεί εναντίον της πανίσχυρης εταιρείας, από τον τίτλο της κιόλας:
–>> «Google: Καμία συνεργασία για φακέλωμα».

Εντυπώσεις – παρατηρήσεις – απορίες για τη δημοσίευση καθαυτή (εκτός της ουσίας του άρθρου):

1. Η διαδραστικότητα μεταξύ παραδοσιακών ΜΜΕ (του Τύπου, στη περίπτωση) και ιντερνετ, η οποία εξαίρεται με το παράδειγμα ενός σημαντικού παράγοντα -του κ. Peter Fleischer.
2. Τα αντανακλαστικά μιας τεράστιας σε μέγεθος εταιρείας. Στο κάτω κάτω, τι ανάγκη είχε να “απολογηθεί” ο κ. Peter Fleischer σε ένα δημοσιογράφο μιας μικρής χώρας; Θα έχανε κάτι η Google αν δεν έκανε αυτό το βήμα;
3. Το θέμα είναι ενδιαφέρον, ούτως ή άλλως, οπότε το αν πληρώθηκε η εφημερίδα για τη συνέντευξη αυτή είναι δευτερεύον ζήτημα. Αυτό που θα με άφηνε άναυδη, θα ήταν η πληρωμή του κ. Fleischer από την εφημερίδα!
4. Εχουμε την ευκαιρία να δούμε μια μέθοδο διαφήμισης ενός επιχειρηματικού κολοσσού με ανώδυνο (οικονομικά) τρόπο.
5. Ενδιαφέρον θα είχε να μάθουμε αν τα ερωτήματα διατύπωσε ο δημοσιογράφος ή η συνέντευξη υπεβλήθη αυτούσια. Χωρίς να έχω τη παραμικρή πρόθεση να θίξω τον κ. Τσιμιτάκη εκφράζω την απορία, δεδομένου ότι -λίγο ως πολύ- γνωρίζουμε τον τρόπο που δίνονται οι συνεντεύξεις, με συνεργασία και των δύο πλευρών, κλπ κλπ

Κατόπιν αυτών, διαβάστε και τη συνέντευξη, είναι ενδιαφέρουσες οι απόψεις της Google -και αρκετά πειστικές.

Έχασα το δρόμο προς τον …Pathfinder

Όποιος μ’ έχει διαβάσει λίγο, ξέρει τη μανία μου με την δημιουργία ελληνικής τεχνολογίας. Ο λόγος που πρόσθεσα το web 2.0 στον υπότιτλο του μπλογκ ήταν αυτός. Δεν έχω βέβαια συχνά την δυνατότητα να βρω, να δω και να γράψω για νέες ελληνικές δημιουργίες σ’ αυτό το χώρο γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν. Προσπαθώ όμως να μένω ενήμερος σ’ όσες έχουν υποπέσει στην αντίληψή μου πρόσφατα.

Στο Greek Bloggers Camp είχα ακούσει με πολύ ενδιαφέρον την παρουσίαση του Γ. Παπαδάκη (με τον οποίο ανταλλάξαμε και μερικές κουβέντες και γενικά βρήκα πολύ εντάξει τύπο) για τα Pathfinder Blogs, μια 100% ελληνική δημιουργία που έχει ‘μερίδιο αγοράς’ το 9% με 1800+ μπλογκ (στατιστικά από mpouligator).
Κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχε μείνει τότε η διάθεση να τεστάρω αυτήν την τεχνολογία, αλλά για διάφορους λόγους (κυρίως αφηρημάδας) δεν το έκανα ως σήμερα.
Πρίν μερικές μέρες, ο Γιώργος Μοσχοβίτης συνδαύλισε το παλιό ενδιαφέρον με ένα ποστ που έλεγε ότι άνοιξε καινούργιο μπλογκ στον pathfinder, και το Σ/Κ που μας πέρασε, ο Γιώργος Παπαδάκης ανακοίνωνε στο μπλογκ του την έλευση της version 2 του Core, μιας βιβλιοθήκης για δημιουργία web 2.0 εφαρμογών που ενσωματώνουν τα pathfinder blogs.

Είπα λοιπόν, δεδομένου ότι βαράμε μυίγες αυγουστιάτικα, να του ρίξω μια ματιά, ξεκινώντας από το να ανοίξω ένα μπλογκ στον pathfinder όπως έχω κάνει στον blogger, στο wordpress.com και στο spaces.live.

Πρώτο βήμα: εγγραφή.

Kαι πρώτη έκπληξη:


Γιατί ρε παιδιά φύλο, τοποθεσία και ημερομηνία γέννησης είναι υποχρεωτικά; Προφανώς για ad targeting αλλά δεν θα έπρεπε να μου δίνετε το δικαίωμα να επιλέξω αν θέλω να γίνω στοχεύσιμος;

Το αντιπαρέρχομαι γιατί σκέφτομαι, τσάμπα μπλογκ μου δίνουν, από τη διαφήμιση ζουν, καλύπτομαι από τη νομοθεσία προστασίας προσωπικών δεδομένων και την αντίστοιχη πολιτική του pathfinder, OK, να προχωρήσω.

Στο τέλος της φόρμας βλέπω το ακόλουθο και κολάω ανεπανόρθωτα:

Γιατί;;;;

Ξαναδιαβάζω την πολιτική των προσωπικών δεδομένων και βλέπω αυτό (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

ΔΙΟΡΘΩΣΗ – ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ
Το Pathfinder.gr παρέχει στους χρήστες του τη δυνατότητα να διαγράψουν οποτεδήποτε τα προσωπικά τους στοιχεία και πληροφορίες, να τα διορθώσουν / επικαιροποιήσουν ή ακόμα και απλώς να αδρανοποιήσουν την εγγραφή τους, επισκεπτόμενοι απλώς την σχετική υπηρεσία του Pathfinder.gr.

Τι δεν καταλαβαίνω; Ο λογαριασμός μου δεν θεωρείται προσωπικό στοιχείο και δεν μπορεί να διαγραφεί; Και πως μπορώ να διαγράψω τα προσωπικά μου στοιχεία αν δεν μπορώ να διαγράψω το λογαριασμό μου;

Ελπίζω με τα pingback που θα στείλει το ποστ, να ειδοποιηθούν οι άνθρωποι που μπορούν να μου δώσουν κάποιες απαντήσεις.